Με την παράσταση «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη, έπεσε η αυλαία των φετινών Επιδαυρίων, με το Αρχαίο Θέατρο να είναι κατάμεστο και τον κόσμο να έχει ανεβεί ακόμα και στο… βουνό, τις δυο ημέρες της παράστασης, την Παρασκευή (19/08) και το Σάββατο (20/08)… Πρόκειται για μια σπάνιας αισθητικής παραγωγή, που δίκαια τιμήθηκε, αποσπώντας θετικά σχόλια από το κοινό!
Το φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με μιας σπάνιας αισθητικής παραγωγή, που τιμήθηκε από τον κόσμο με… διπλό sold out στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, απολαμβάνοντας μοναδικές ερμηνείες από εξαιρετικούς ηθοποιούς.
Η παράσταση μιας τραγωδίας που αποτελεί ένα από τα κορυφαία κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, καταχειροκροτήθηκε από το κοινό, σ’ έναν ιερό χώρο.
Η Μαρία Πετεβή, γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό από τις «Άγριες Μέλισσες», έπαιξε την Ιφιγένεια, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος είχε τον ρόλο του Αγαμέμνονα, ο Παντελής Δεντάκης σ’ αυτόν του Αγγελιαφόρου, ο επίσης γνωστός από τις τηλεοπτικές του παρουσίες Άκης Σακελλαρίου έπαιξε τον Μενέλαο, η Ιωάννα Παππά την Κλυταιμνήστρα, και ο Γιώργος Χρυσοστόμου στο ρόλο του Αχιλλέα, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους…
Την παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, συνόδευε ένα ολοκληρωμένο μουσικό έργο του συνθέτη Σταύρου Γασπαράτου, ο οποίος εμπνεύστηκε από τη μορφή της Ιφιγένειας, δημιουργώντας μια παράλληλη, δική του αφήγηση.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Ο Θέμης Μουμουλίδης ανέφερε για την παράσταση: «Στην "Ιφιγένεια εν Αυλίδι", μια κοινωνία σε παρακμή θυσιάζει την Ιφιγένεια – και μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων - για έναν μάταιο και άδικο πόλεμο. Η "Ιφιγένεια" είναι η τραγωδία της Ιστορίας. Μια ωδή σ’ αυτό που κάθε φορά θυσιάζεται – για να γεννηθεί η καινούργια εποχή ή για να ανοίξει ένας νέος κύκλος καταστροφής;
Αλλά ποια είναι η έννοια της θυσίας στη δική μας ταραγμένη εποχή; Πώς συμπλέκεται με τον φόβο, τη σκοπιμότητα, τη ματαιοδοξία, την ιδιοτέλεια, τα παιχνίδια εξουσίας, το κυνήγι της δόξας, του πλούτου και της ηδονής, τον θανάσιμο συνδυασμό ισχύος και απληστίας; Πώς συμπλέκεται με κάθε πόλεμο, ένοπλο ή οικονομικό, με κάθε έγκλημα; Τι θυσιάζουμε και σε ποιους βωμούς;
Στην "Ιφιγένεια εν Αυλίδι", ο Ευριπίδης αναδιευθετεί το μυθολογικό υλικό, αφήνοντας για μια στιγμή ανοιχτό το ενδεχόμενο τα πράγματα να εξελιχθούν αλλιώς. Έπειτα από είκοσι χρόνια Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Ευριπίδης μοιάζει να αναρωτιέται: "είναι δυνατή μια αλλαγή παραδείγματος";
Δυόμιση χιλιάδες χρόνια αργότερα, και ενώ βιώνουμε τα πρώτα συμπτώματα ενός δυστοπικού μέλλοντος, που εμείς απεργαστήκαμε, αναρωτιόμαστε ακόμη: "είναι άραγε δυνατή μια αλλαγή παραδείγματος";
Το ερώτημα αιωρείται, αναπάντητο. Ίσως κάποτε ο πολιτισμός να αποβάλει την εγγενή, θανάσιμη δυσφορία του. Ίσως κάποτε η πρόοδος να πάψει να συμμαχεί με την βαρβαρότητα. Ίσως κάποτε…
Ως τότε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αφηγούμαστε ξανά και ξανά, σε όλους τους τόνους και με όλους τους τρόπους, μέσα από το φίλτρο της δικής μας εποχής, την ίδια ιστορία…».
Επιστρέφοντας, λοιπόν, για τρίτη φορά ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης, επιχειρεί στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι να επανατοποθετήσει τα όρια, αναδεικνύοντας την εφιαλτική σχέση της τραγωδίας με τη δυστοπία της εποχής μας, αποσπώντας θετικά σχόλια από το κοινό που βρέθηκε στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, όπου ολοκληρώθηκε το φετινό Φεστιβάλ.
