Για τέσσερις ημέρες το αμφιθέατρο στο Γυμνάσιο του Γαλατά Τροιζηνίας ήταν ασφυκτικά γεμάτο και το χειροκρότημα του κόσμου ήταν παρατεταμένο και ατελείωτο.

Βλέπετε, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί του συλλόγου «Θεατροίζην» πρόσφεραν ξανά ξεχωριστές στιγμές ερμηνείας, ανεβάζοντας στη σκηνή το έργο «Η Ωραία του Κουρέα», πριν από το Πάσχα, από τις 3 έως και τις 6 Απριλίου και ο «Πολίτης Αργολίδας» θα παρουσιάσει και τη νέα μοναδική προσπάθεια όλων των συντελεστών της παράστασης που σκόρπισε σε όλους ενθουσιασμό και αισθήματα θαυμασμού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το αμφιθέατρο στο Γυμνάσιο της περιοχής ήταν ασφυκτικά γεμάτο, ενώ υπήρξε και κόσμος που δεν μπόρεσε να μπει για να παρακολουθήσει το έργο. Μέσα από την ομαδική δουλειά, την αγάπη για το θέατρο και την πίστη για τη δουλειά, το αποτέλεσμα στο… σανίδι ήταν εξαιρετικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Γιάννης Τσιβίλης και Πελαγία Σαμπάνη που ενσάρκωσαν τους ρόλους του κουρέα και της κομμώτριας έχουν δημιουργήσει μια όμορφη οικογένεια, ενώ λειτουργούν μαζί κομμωτήριο!

Θα σας παρουσιάσουμε το μήνυμα των Πέννυ και Ρούλα Σταύρου, που είχαν τη σκηνοθεσία και τη σύλληψη της ιδέας, σχετικά με την παράσταση:

«Η συγκεκριμένη παράσταση είναι για εμάς κάτι περισσότερο από ένα έργο. Είναι ένα… ταξίδι, μια προσπάθεια να ξαναζωντανέψουμε την αθωότητα, το χιούμορ και τη μαγεία μιας άλλης εποχής. Μέσα από την ομαδική δουλειά, την αγάπη για το θέατρο και την πίστη μας σ’ αυτό που δημιουργούμε, προσπαθήσαμε να μεταμορφωθούμε από απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας σε χαρακτήρες που θα σας κάνουνε να γελάσετε, να συγκινηθείτε και ίσως να νοσταλγήσετε μια άλλη εποχή!

Γιατί το θέατρο είναι τελικά αυτό: Μια αλήθεια που γεννιέται μέσα από το παιχνίδι».

Δυο λόγια και για την υπόθεση της ταινίας (αισθηματική κωμωδία) του ελληνικού κινηματογράφου, που έκανε πρεμιέρα στις 31 Μαρτίου 1969, σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου:

«Μια κομμώτρια σε μια γειτονιά είναι ερωτευμένη με έναν κουρέα, αλλά το εμπόδιο είναι οι τέσσερις αδελφές εκείνου, που πρέπει να παντρευτούν αλλά δεν έχουν προίκα. Η πονηρή κομμώτρια, αφού βρίσκει τους κατάλληλους γαμπρούς, κανονίζει να δοθεί αντιπαροχή το σπίτι του κουρέα και με τα διαμερίσματα που παίρνει αποκαθίστανται και οι τέσσερις αδελφές και η ίδια με τον αγαπημένο της.

Παρεξηγήσεις, κουτσομπολιά και κρυφούς έρωτες σ’ ένα κουρείο που γίνεται το κέντρο όλων. Εκεί όπου οι ιστορίες μπλέκονται, οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται…

Με χιούμορ, ρομαντισμό και ανατροπές, "Η Ωραία του Κουρέα" μας ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή, τότε που τα βλέμματα μιλούσαν, οι καρδιές μπέρδευαν τα λόγια και μια απλή επίσκεψη για… κούρεμα, μπορούσε να αλλάξει τα πάντα».

Πέρυσι ο «Πολίτης Αργολίδας» είχε βρεθεί ξανά στον ίδιο χώρο, όταν ο σύλλογος «Θεατροίζην» έφερε στη σκηνή το διαχρονικό αριστούργημα του Γιώργου Τζαβέλλα, «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα»!

Οι συντελεστές της παράστασης και οι ηθοποιοί που έπαιξαν τους ρόλους:

Δυο λόγια για την παράσταση και το σημείωμα από τις σκηνοθέτες:

Η Αλεξάνδρα Μπουνάτσα είναι μια ερμηνεύτρια με αγάπη και πάθος για τη μουσική. Όπως έχει τονίσει η ίδια σε συνέντευξή της… «Η συνταγή για κάθε τραγουδιστή που σέβεται το κοινό και τον εαυτό του είναι τα μαθήματα φωνητικής».

Αυτό το πάθος βγάζει και επί σκηνής, είναι εκρηκτική και ερμηνεύει μοναδικά τραγούδια πολλών ειδών μουσικής, με τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά. Αυτό συνέβη και στο «Cobo» του Αγρινίου, στις 29 Δεκεμβρίου 2025, σ’ ένα μοναδικό live, που πρόσφερε η Αλεξάνδρα Μπουνάτσα στον κόσμο.

«Να στηρίζετε τους νέους καλλιτέχνες», έχει πει η ίδια και ο «Πολίτης Αργολίδας» ήταν εκεί, καταγράφοντας μεγάλος μέρος από την παράστασή της και τις ερμηνείες της.

Απολαύστε στο παρακάτω βίντεο:

Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Παύλος Κοντογιαννίδης στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Espresso Σαββατοκύριακο» και τον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια και θα σταθούμε σε αναφορές του στην… Επίδαυρο, αλλά και στο Ναύπλιο, καθώς όσα τόνισε είναι «επαναστατικά». Συμμετείχε, άλλωστε, στον «Καποδίστρια» σαν… Κουντουριώτης, με γυρίσματα και στην πρωτεύουσα της Αργολίδας, από όπου και οι εικόνες από το προφίλ του στο Facebook.

Σαν… αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας, όπως ο ίδιος τόνισε, μίλησε για… lobby σχετικά με τη συμμετοχή ή όχι στην Επίδαυρο, κάτι για το οποίο τόνισε ότι ισχύει γενικά στον χώρο του θεάτρου.

«Στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!», ανέφερε ο γνωστός ηθοποιός. «Ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα"», είπε, ακόμα, με καυστικό τρόπο για την… Επίδαυρο!

«Οι κωμωδίες είναι και φέτος υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους», τόνισε, επίσης, ο Παύλος Κοντογιαννίδης, ο οποίος μίλησε για… όλα στη συγκεκριμένη συνέντευξη.

Μεταξύ άλλων, ο γνωστός ηθοποιός κλήθηκε να εκφράσει την άποψή του για το γεγονός πως δεν έχει βρεθεί ποτέ μέχρι σήμερα να συμμετέχει σε παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;

«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!».

-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;

«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα".

Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμετοχές γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασίου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, εκτός από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές, όμως, ως θεατής. Μεγαλείο ο χώρος!».

-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;

«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σ' ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".

Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη του Παύλου Κοντογιαννίδη στην «Espresso», ενός… αντάρτη στα «βουνά» της καλλιτεχνίας!

Από τ’ αλώνια της Βέροιας μέχρι τα σανίδια των θεάτρων όλης της Ελλάδας, ο Παύλος Κοντογιαννίδης έχει διανύσει μια πορεία γεμάτη πάθος, χιούμορ και ελευθερία. Παραμένει «αντάρτης» της καλλιτεχνίας, όπως αυτοχαρακτηρίζεται, ένας άνθρωπος που προτιμά να συγκρούεται, παρά να συμβιβάζεται.

Με αφορμή την επιτυχία του στο έργο «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας» ανοίγει την καρδιά του στην «Espresso» και μιλά για όλα: για το θέατρο, τη ζωή, την οικογένεια, την πολιτική, αλλά και για όσα φωτίζονται όταν τα φώτα σβήνουν.

-Συνεχίζετε ακάθεκτος τις παραστάσεις του έργου «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας», στο θέατρο Αυλαία. Αν ήσασταν θεατής και όχι πρωταγωνιστής, ποιο στοιχείο αυτής της δουλειάς θα σας έκανε να πείτε «πρέπει οπωσδήποτε να το δω αυτό»;

«Η συμμετοχικότητα του θεατή στα δρώμενα, η φοβερή πλοκή και φυσικά οι ερμηνείες και των ηθοποιών αλλά και των θεατών!».

-Πόσο απρόβλεπτο είναι για έναν ηθοποιό να υπάρχει διαδραστικότητα σε μια παράσταση; Υπήρξαν στιγμές που οι θεατές σάς αιφνιδίασαν;

«Φυσικά, και τις περισσότερες φορές με τόση ζωντάνια που στο τέλος, στον χαιρετισμό, βγαίνουν μαζί μας και οι θεατές που συμμετείχαν και είναι τόσο όμορφα!».

-Αν «ο δολοφόνος είναι ανάμεσά μας…», μήπως είναι και μέσα μας; Πιστεύετε ότι όλοι έχουμε ένα «μικρό έγκλημα» που κουβαλάμε – μια ενοχή, μια καταπιεσμένη πλευρά μας;

«Είναι τόσο ωραία ειπωμένη η ερώτηση που συμφωνώ απόλυτα με αυτά που λέτε. Να προσθέσουμε απλώς και το απρόβλεπτο!».

-Αν έπρεπε να ανακρίνετε το ελληνικό θέατρο σαν ντετέκτιβ, ποιο θα ήταν, πιστεύετε, το βασικό του «έγκλημα» και ποια η «ποινή» του;

«Άλλη μια καταπληκτική ερώτηση. Το βασικό "έγκλημα" του θεάτρου είναι ότι διαπράττεται από φατρίες, από υπερτιμημένους του χώρου κι από διάφορα lobby εξουσίας. Η "ποινή" που θα επέβαλα; Κάντε τόπο στα ταλέντα και δη στα νέα κι όποιος δεν είναι αληθινός, αλλά… φο μπιζού, να κάνει στην άκρη»!

-Στην παράσταση τα φώτα σβήνουν και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό και στη ζωή του ηθοποιού, να πέφτουν τα φώτα και να μένει μόνο η αλήθεια;

«Το έργο στην ουσία βασίζεται και περιπλέκεται πάνω στο υπέροχο αξίωμα του συγγραφέα Ευάγγελου Σαμιώτη ότι δεν πρέπει σαν ηθοποιοί να ψευτίζουμε! Το ίδιο και στη ζωή, λέω εγώ, να είμαστε αληθινοί!».

-Μεγαλώσατε στη Βέροια, σε ποντιακή, αγροτική οικογένεια. Τι θυμάστε με νοσταλγία από τα παιδικά σας χρόνια και τι δεν θέλετε να θυμάστε;

«Θέλω να τα θυμάμαι όλα! Φτωχά χρονιά, αλλά έγχρωμα, όμορφα. Να φανταστείτε εγώ γεννήθηκα μέσα στα αλώνια του χωριού μου, στο Μετόχι Βέροιας, και μεγάλωσα μέσα στα λουλούδια, μέσα στους καρπούς. Μια αξέχαστη στιγμή, κάποια Πρωτομαγιά, με πήρε ο ύπνος μέσα στα αγριολούλουδα του κάμπου, μαγεία!».

-Έχετε συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους μεγάλους πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες. Ποια συνεργασία σάς έχει μείνει περισσότερο;

«Με όλους ήταν φανταστικά. Από το Εργαστήρι της Θεσσαλονίκης που άρχισα, το Θεσσαλικό Θέατρο και μετά στο Ελεύθερο Θέατρο, ακόμα και στη Λυρική! Τους ευχαριστώ όλους που συμπαίξαμε! Σε όλους χρωστώ για όσα ζήσαμε!».

-Έχετε δηλώσει πως είστε «μια αναρχοαυτόνομη καλλιτεχνική δύναμη σε επίπεδο ΕΚΑΜ». Σήμερα, σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά την πρώτη σας εμφάνιση, παραμένετε τόσο «ένοπλος» απέναντι στο σύστημα ή έχετε κουραστεί να… πολεμάτε;

«Ελάτε να δείτε την παράσταση, να δείτε σε τι στροφές δουλεύει το κοντέρ! Πάντα μάχιμος, πάντα αυτόνομος και πάντα αδούλωτος, όπως με προσφωνούσε ο αείμνηστος φίλος, συναγωνιστής και μέγας καλλιτέχνης Ηλίας Λογοθέτης!»

-Πόσο δύσκολο είναι να μείνει κάποιος «εκτός κυκλωμάτων» στον χώρο του θεάματος χωρίς να απομονωθεί;

«Πανδύσκολο! Όλοι οι χώροι ελέγχονται από διάφορα lobby! Αν δεν μου έκανε πρόταση ο συγγραφέας του έργου Ευάγγελος Σαμιώτης, δεν θα κάναμε αυτήν την ομορφιά με την παράστασή μας, ούτε θα είχα εγώ την ευκαιρία τώρα να απαντώ σε αυτές τις σημαντικές ερωτήσεις, που οι αναγνώστες σας θα τις χαρούν πολύ -σας διαβεβαιώ- και θα είμαστε κι εμείς χρήσιμοι συζητητές!

Είχα να βγω στη διαφήμιση χρονιά και με το που μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω τον «Κύριο Πυρ και Μανία» της Εθνικής Ασφαλιστικής, "έσπασαν" τα κοντέρ: 500.000 προβολές σε έναν μήνα! Μας αποκλείουν από το ένα, τους βγαίνουμε από αλλού… Θεία θέληση. Αν μου δοθεί ένας τηλεοπτικός ρόλος, είμαι σίγουρος θα «σπάσει» πάλι τα κοντέρ!».

-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;

«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!»

-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;

«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του «Λεωνίδα» (ξακουστή ταβέρνα). Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμέτοχες γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, έκτος ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!».

-Υπάρχει κάποιος τηλεοπτικός ρόλος τόσο επιδραστικός που να σας «καταδίωξε» στη συνείδηση του κοινού;

«Πολλοί. Όλοι οι ρόλοι μου, μικροί και μεγάλοι. Τι να πρωτοθυμηθώ, τον "Τζακ" στους "Απαράδεκτους", τον "I love Τανάσης" στους "Δυο ξένους", τον "Πρίφτη", τον "Αβραάμ" στο "Τύχη βουνό", τον "Μπαλούρδο" στο "Βίος και πολιτεία". Τώρα θα δείτε ότι θα συζητηθεί και ο ρόλος του "Λάζαρου Κουντουριώτη", που ερμηνεύω στον "Καποδίστρια" του Γιάννη Σμαραγδή».

-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;

«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σε ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".

Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».

-Το εμβληματικό σίριαλ «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;», που παίζατε και είχε επιτυχία άλλα κόπηκε άδοξα, έγινε ταινία και βγαίνει στις αίθουσες αυτές τις ημέρες. Θα πάτε να τη δείτε;

«Γιατί όχι; Από σεβασμό προς τους δημιουργούς».

-Τι λείπει και τι περισσεύει από την ελληνική μυθοπλασία τη φετινή σεζόν;

«Φέτος η μυθοπλασία είναι ισορροπημένη μεταξύ δράματος και κωμωδίας. Μόνο που οι κωμωδίες είναι, όπως πάντα, υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους. Τα δράματα, έκτος λίγων εξαιρέσεων, είναι φασόν με ξένες σαπουνόπερες. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο μπροστά από τη μυθοπλασία, που κανονικά έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο!».

-Ποια είναι σήμερα η δυναμική του Κινήματος Φτωχών Ελλάδος, που ιδρύσατε το 2018;

«Όπως είπε και ένας πολιτικά λόγιος, πρύτανης – δεν αναφέρω όνομα, άλλα μας τιμά η άποψή του –, η διακήρυξη του κινήματος είναι 20 χρονιά μπροστά. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μπει στο site μας να τη διαβάσει. Είναι μια σελίδα μόνο. Χάρηκα πολύ που σε τελευταία συνέντευξή της η κυρία Καρυστιανού αυτά που είπε είναι σχεδόν λες και διάβασε τη διακήρυξή μας, εννοώ απλή ταύτιση, διότι κάτι άλλοι πολίτικοι ηγέτες μας την έχουν κατακλέψει κατά ενότητες.

Μέχρι και ο κ. Βελόπουλος τελευταία είπε πως είναι το κόμμα των φτωχών. Κυριάκο, όχι, το έμβλημα, το σήμα, το λογότυπο του ΚΦΕ είναι αναγνωρισμένα από τον Άρειο Πάγο. Υπάρχουμε εν δυνάμει στο υπουργείο Εσωτερικόν νόμιμα και κάνεις δεν μπορεί να μας κλέψει ούτε το πορτοκάλι χρώμα, που είναι το χρώμα μας. Εμείς βρισκόμαστε εν ενεργεία, απλώς θέλουμε να μας δώσουν «βήμα», όπως εσείς τώρα, να πούμε τις απόψεις μας! Πήραμε μέρος στις δύο εκλογικές εθνικές αναμετρήσεις του 2023 και στις 22 από τις 66 περιφέρειες που συμμετείχαμε ήρθαμε 10ο κόμμα, από τα 36 που συμμετείχαν, και με μπάτζετ 2.800 ευρώ, παρακαλώ!».

-Πώς βλέπετε γενικά την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα; Πιστεύετε πως οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν ενεργό πολιτικό ρόλο;

«Η τέχνη ψυχαγωγεί διαπαιδαγωγώντας και διαπαιδαγωγεί ψυχαγωγώντας. Στις επάλξεις λοιπόν, διότι διαφορετικά ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα άλλο πάρα ένα άνοστο επιδόρπιο σε ένα μίζερο γεύμα! Καμιά εξουσία δεν αγάπησε την τέχνη, διότι η τέχνη προάγει το πνεύμα!».

-Παρότι είστε χρόνια στο προσκήνιο, έχετε καταφέρει να κρατήσετε την οικογένειά σας μακριά από τα φώτα. Ήταν συνειδητή επιλογή αυτή η «σιωπή» ή απλώς φυσική στάση ζωής;

«Στάση ζωής. Τώρα αν θέλει ο κόσμος, οι αναγνώστες μας, να μάθουν κι άλλα, να τους πληροφορήσουμε πως έχω μία κόρη που υπεραγαπώ, πήρε πτυχίο στη Χημεία και φέτος τελειώνει και την Ψυχολογία με υποτροφία. Ας διαλέξει να κάνει αυτό που θα την ευχαριστεί. Είναι δόγμα οικογενειακό να κάνει ο άνθρωπος αυτό που τον ευχαριστεί!».

-Η σύζυγός σας, Σίσσυ Αλατά, είναι κι αυτή ηθοποιός. Πόσο δύσκολο ή όμορφο είναι δύο καλλιτέχνες να μοιράζονται το ίδιο σπίτι και τις ίδιες αγωνίες της σκηνής;

«Είναι πολύ όμορφο να έχεις τις ίδιες αγωνίες και ενδιαφέροντα, να ανταλλάζεις απόψεις, να δίνεις και να δέχεσαι συμβουλές γύρω από το ίδιο αντικείμενο! Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, γι’ αυτό με τη Σίσσυ είμαστε μαζί τόσες δεκαετίες, από τη σχολή ακόμη και συνεχίζουμε, λες και γνωριστήκαμε προχτές!».

-Η κόρη σας, η Χριστίνα, επέλεξε να μην ακολουθήσει το θέατρο. Πώς νιώθετε για την απόφαση που πήρε;

«Αγαπητέ Ηλία, ξέρεις πολλά απ’ ό,τι βλέπω… Η Χριστίνα θα κάνει ό,τι γουστάρει και θα της προσφέρει χαρά! Αλλά μην αποκλείουμε τίποτα, ακόμα μικρή είναι. Μην τη δούμε έπειτα από πέντε χρονιά να κάνει «Αντιγόνη» στην Επίδαυρο και πάρουμε το αίμα μας πίσω! Εμείς, κληρονομικά, είμαστε απρόβλεπτα άτομα (γέλια)».

Πηγή: espresso-news.gr

Μοναδικές στιγμές ερμηνείας, που… προκάλεσαν και ξεχωριστές εικόνες αποθέωσης, πρόσφεραν οι ερασιτέχνες ηθοποιοί του συλλόγου «Θεατροιζήν» στον Γαλατά Τροιζηνίας φέρνοντας στη σκηνή το διαχρονικό αριστούργημα του Γιώργου Τζαβέλλα, «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα»!

Η θεατρική παράσταση ήταν εξαιρετική με τους συμμετέχοντες από την περιοχή της Τροιζηνίας να κλέβουν την παράσταση. Οι παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν από την Παρασκευή 9 Μαΐου 2025 έως τη Δευτέρα 12 Μαΐου 2025 στο αμφιθέατρο του Γυμνασίου Γαλατά και η αίθουσα ήταν κατάμεστη και τις τέσσερις ημέρες.

Οι στιγμές που πρόσφεραν όλοι οι συντελεστές της παράστασης ήταν λαμπερές, εξαιρετικές και συγκινητικές. Ξεχώρισαν όλοι οι συμμετέχοντες σε μια παράσταση που περνάει πολλά μηνύματα, ένα έργο με ζωντάνια και χιούμορ. Όταν έχεις πάθος στη σκηνή το αποτέλεσμα είναι μοναδικό, ακόμα και εάν μιλάμε για ερασιτέχνες. Η αγάπη για το θέατρο και τον πολιτισμό έδωσε σε όλους δύναμη και πάθος πάνω στη σκηνή, αλλά και πριν, όταν έκαναν πρόβες για την παράσταση. Όλα είχαν ετοιμαστεί από τα… χέρια τους, όπως και η σκηνική επιμέλεια.

Το κοινό ενθουσιάστηκε από όσα έβλεπε, άκουσα, βίωσε, ένιωσε, οι ερασιτέχνες… άγγιξαν τις καρδιές όλων. Και η αίθουσα ήταν γεμάτη από ανθρώπους όλων των ηλικιών. Ένα μοναδικό έργο ήρθε κοντά μας μέσω του θεάτρου και μέσω μοναδικών ερμηνειών αναβίωσαν αξίες, συγκινήσεις και το χιούμορ μιας άλλης εποχής. Οι θεατές γέλασαν και συγκινήθηκαν, έχοντας μπροστά τους στιγμές από μια άλλη εποχή με ζωντάνια και εξαιρετικές ερμηνείες. Ο κόσμος ταξίδεψε σε μια εποχή γεμάτη γοητεία, νιώθοντας τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης.

Εκεί βρέθηκε και ο «Πολίτης Αργολίδας», καθώς ο πολιτισμός έχει ξεχωριστή θέση στις καρδιές μας.

Ο ερασιτεχνικός θεατρικός σύλλογος «Θεατροιζήν» επέστρεψε δυναμικά και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια. Ερασιτέχνες ηθοποιοί έδωσαν… ζωή και «ανάσες» σ’ ένα κλασικό έργο του ελληνικού κινηματογράφου. Αποσπώντας πολλά χειροκροτήματα και αποθέωση από τους θεατές. Δεν είναι τυχαίο ότι άνθρωποι από την Αθήνα παρακολούθησαν την τελευταία παράσταση με στόχο να καλέσουν τα παιδιά από τον Γαλατά να την… ανεβάσουν και στην πρωτεύουσα.

Το διαχρονικό έργο «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα» καθήλωσε το κοινό ως κινηματογραφική ταινία το 1965, με πρωταγωνιστές τους Μάρω Κοντού και Γιώργο Κωνσταντίνου. Η ομώνυμη ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Γεώργιου Τζαβέλλα και παραγωγή Δαμασκηνός – Μιχαηλίδης, αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές δημιουργίες του ελληνικού κινηματογράφου. Βασισμένη στην ομώνυμη θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη, η ιστορία καταφέρνει να συνδυάσει την κωμωδία με το αισθηματικό δράμα, απεικονίζοντας με μοναδικό τρόπο τη ζωή της μικροαστικής τάξης της Αθήνας στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Το έργο θίγει με ευαισθησία και χιούμορ τα προβλήματα της μεταβαλλόμενης Αθήνας, ενώ παράλληλα εστιάζει στις προκλήσεις των ανθρωπίνων σχέσεων και τις δυσκολίες της καθημερινής συμβίωσης. Μέσα από την ιστορία ενός ζευγαριού, που αντιπροσωπεύει τα ήθη και τις αξίες της εποχής, ο Τζαβέλλας παρουσιάζει έναν ύμνο στην αγάπη, την κατανόηση και την προσπάθεια να ξεπεραστούν τα εμπόδια της ζωής.

Το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου πραγματοποίησε την Κυριακή (23/10) το μεσημέρι στο Αρχαίο Θέατρο του Άργους πειραματική-ερευνητική παράσταση με τίτλο: «Περί προσωπείου: Μία σύνθεση αποσπασμάτων από τις Φοίνισσες και τις Τρωάδες του Ευριπίδη».

H παράσταση εντασσόταν στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής της υποψήφιας διδάκτορος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών και προ-διδακτορικής υποτρόφου ερευνήτριας στις Ελληνικές Σπουδές 2022-23 του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών, Σοφίας Μπαλτζώη.

Αποτέλεσε «κραυγή κατά της διχόνοιας, ύμνος για την Ειρήνη», ήταν μια ξεχωριστή και μοναδική πανεπιστημιακή θεατρική εμπειρία.

Διαβάζει κάποιος «από το κοίλον»:

Κάθε φορά που ένας τόσο σημαντικός χώρος όπως το Αρχαίο Θέατρο Άργους, φιλοξενεί ακμαίες παρουσιάσεις της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, ο χώρος επιβεβαιώνει τη διαχρονική του σημασία για την κοινότητα και ανανεώνει την πνευματική του λάμψη πέρα από τα στενά όρια της πόλης.

Κι αυτό γιατί πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σε χωρητικότητα θέατρα της αρχαιότητας, από τα πιο ιδιαίτερα σε περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά και κυρίως επίκεντρο μιας ιστορικής διαχρονικότητας μοναδικής: ομφαλός ενός αστικού χώρου που κατοικείται αδιάλειπτα για 6.000 χρόνια περίπου!

Τα ίδια διαχρονικά θα πρέπει να είναι τα συναισθήματα που νιώθουν οι πολίτες που συμμετείχαν και συμμετέχουν σε μια παράσταση καθώς, στην κυριολεξία, βιώνουν ένα μοναδικό γεγονός που συνδυάζει απόκρυφη και φανερή δυναμική η οποία ενεργοποιεί αισθήσεις και πνευματικές αναζητήσεις. Ο χώρος δεν αναγνωρίζεται μόνο από το λαμπερό του παρελθόν αλλά και από τις ευκαιρίες μιας σύγχρονης δυναμικής παρουσίας. Η πρόσφατη παρουσίαση (23-10-2022) της πειραματικής-ερευνητικής παράστασης με τίτλο: Περί προσωπείου: Μια σύνθεση αποσπασμάτων από τις Φοίνισσες και τις Τρωάδες του Ευριπίδη», αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σύγχρονης δυναμικής παρουσίας με πολλαπλούς προσανατολισμούς. Την επιλογή και τη δημιουργική αλληλουχία των κειμένων ανέλαβε η δραστήρια και έμπειρη διδάσκουσα στο ΤΘΣ, Αντωνία Βασιλάκου.

Το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου δια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών (Σχολή Καλών Τεχνών, Ναύπλιο) αξιοποιεί το Αρχαίο Θέατρο, ενσωματώνοντας την ιστορική εμπειρία στις μαθησιακές πρακτικές, διαμορφώνοντας έτσι ένα πλούσιο παραγωγικά πλαίσιο όπου Λόγος, Σκέψη και Πράξη αναζητούν και βρίσκουν κλασικούς και σύγχρονους τρόπους έκφρασης επί της ορχήστρας.

Το «Περί Προσωπείου» αποτελεί αντικείμενο έρευνας διδακτορικής διατριβής της κας Σοφίας Μπαλτζώη (αρχαιολόγος) με την επίβλεψη της επίκουρης καθηγήτριας του ΤΘΣ Μαρίας Μικεδάκη. Η έρευνα για τη σημασία του τραγικού προσωπείου «στις παραστάσεις της αρχαιότητας και στην αναβίωση του αρχαίου δράματος στη νεότερη και σύγχρονη Ελλάδα» (τίτλος διατριβής), αποκτά ιδιαίτερο προσανατολισμό καθώς μετατρέπεται σε αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα στην ερευνήτρια και το κοινό με τη διαμεσολάβηση των ηθοποιών, της σκηνοθέτριας, της ενδυματολόγου/προσωποποιού και του μουσικού. Ήδη η σύνθεση των αποσπασμάτων από τις δυο τραγωδίες, παρά τις θεματολογικές συγγένειες, αποτελούν μια εξαιρετική πνευματική άσκηση και ένδειξη επιστημονικής συνθετικής ικανότητας που, με τη σειρά τους, αντικατοπτρίζουν το υψηλό ποιοτικό επιστημονικό επίπεδο του ΤΘΣ.

Το ίδιο σημαντικές στη διαμόρφωση ενός καλού αποτελέσματος, είναι η σκηνοθετική οπτική, η υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών και η κατασκευή προσωπείου που αφορά στο ίδιο το θέμα της έρευνας. Η σκηνοθετική οπτική που υιοθετείται είναι ίσως και ο ισχυρότερος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο ερευνητικό πεδίο και το πεδίο πειραματισμού και εφαρμογής.

Μιλώντας αυστηρά και μόνο από την πλευρά του θεατή, θεωρώ πως είναι το εργαλείο δημοσιοποίησης μιας ολόκληρης διεργασίας που έχει προηγηθεί, οι λεπτομέρειες της οποίας κοινοποιούνται στη διάρκεια της εξέλιξης της παράστασης. Από την άποψη αυτή το «στήσιμο» της παράστασης από την διδάσκουσα στο ΤΘΣ κ. Αντωνία Βασιλάκου, ανέδειξε τις αρετές κειμένου και υποκριτικής ικανότητας, χαρίζοντας με την κίνηση και τον φωνητικό χρωματισμό ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.

Οι ερμηνείες των φοιτητριών που συμμετείχαν και στις οποίες οφείλεται επίσης το εξαιρετικό αυτό αποτέλεσμα, ανάδειξαν στα μάτια των θεατών τις ψυχικές δυνατότητες των νέων ανθρώπων να αναλαμβάνουν και να υλοποιούν δράσεις στο δημόσιο χώρο. Γαληνού Μαρία, Μαρκουλή Βαρβάρα, Πουλημένου Παναγιώτα-Αθηνά, Στεργιάννη Αλεξάνδρα, Φραγκουλίδου Δέσποινα, και Χατζηπαπαδοπούλου Άννα, είναι οι φοιτήτριες του χορού που επάξια κέρδισε το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού. Τέλος για τη σημαντική συνεισφορά τους, όπως ήδη σημείωσα, στην πετυχημένη αυτή παράσταση σημειώνουμε την κ. Μάρθα Φωκά (ενδυμασία/προσωπεία) και τον κ. Νικηφόρο Χρυσολωρά (μουσική).

(από το κοίλον)