Όσοι ζούμε το ποδόσφαιρο από κοντά, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι αυτή η ανάρτηση της σελίδας «Pippo soccer stories» στο Facebook, λέει αλήθειες, που για κάποιους είναι «πικρές»…

Ναι, ναι ξέρουμε, έχουν γίνει βήματα προόδου στη χώρα μας, δεν το αναιρούμε, αυτό λένε όσοι είναι σε θέσεις με «τιμόνι», στο 2026 είμαστε, αλλά εάν δεν βλέπουμε και δεν κατανοούμε τα προβλήματα που υπάρχουν, ειδικά πίσω από τη «βιτρίνα», τότε χάνουμε τις βάσεις για «εξέλιξη», μπορεί και το οικοδόμημα να «καταρρεύσει»…

Διαβάστε και πείτε μας. Πόσοι από εσάς τους πρωταγωνιστές θα δείτε το πρόσωπό μας, εφόσον το παρακάτω κείμενο είχε και… κάτοπτρο απεικόνισης καταστάσεων και προσώπων; Ειδικά από τη μεριά που βρίσκονται ποδοσφαιριστές και προπονητές! Ειδικά όταν η σεζόν φτάνει προς το τέλος. Εκεί που μπορεί να «στερέψει» και συγκεκριμένη «κάνουλα», όταν δεν «καίγεσαι» και είσαι… άνετος!

Εμείς, όταν μιλάμε με προπονητές και παίκτες, αυτά είναι μερικά από τα βασικά θέματα που θα θίγουν, μαζί με την έλλειψη προγραμματισμού για τα επόμενα χρόνια. «Πάμε και όπου βγει», είναι η κατάσταση που επικρατεί. Με αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής πρωταθλημάτων και αναδιαρθρώσεις, λες και αυτό είναι που μας «καίει». Ανακατεύουμε τη... σούπα με μια «κουτάλα» και όλα καλά! Για να μην πάμε στους παράγοντες, ειδικά σε κάποιους που νομίζουν ότι είναι «μοναδικοί»... Άλλο λυπηρό κομμάτι αυτό!

Διαβάστε, αναλυτικά, ελπίζουμε να τα ξέρουν και οι αρμόδιοι, ώστε να μοχθήσουν για να βελτιωθούν οι συνθήκες μελλοντικά:

«Η κανονική διάρκεια της Super League Greece ολοκληρώνεται με έναν τρόπο που είχαμε χρόνια να δούμε.

Τρεις ομάδες στην κορυφή. Ανταγωνισμός. Ένταση μέχρι το τέλος. Οι ελληνικές ομάδες επιστρέφουν στην Ευρώπη με αξιοπρέπεια, το ενδιαφέρον έχει αναζωπυρωθεί και το προϊόν δείχνει να αναβαθμίζεται. Ο Λεβαδειακός και άλλοι σύλλογοι αποδεικνύουν ότι το πρωτάθλημα αποκτά βάθος.

Και όμως… Ένα όμορφο σπίτι… που δεν αντέχει να σταθεί. Αυτό που βλέπουμε μοιάζει με ένα υπέροχο σπίτι. Με καινούργια πατώματα, φωτισμό, προσεγμένη εικόνα. Μια βιτρίνα που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα λειτουργούν σωστά.

Αλλά αν κατέβεις τα σκαλιά προς το υπόγειο… Στο πρώτο βήμα θα βουλιάξεις. Γιατί εκεί δεν υπάρχει δάπεδο. Υπάρχει βούρκος. Και αυτός ο βούρκος είναι:

• Η Β’ κατηγορία
  
• Η Γ’ κατηγορία
  
• Τα τοπικά πρωταθλήματα

Οι αθλητές που ζουν σε μια πραγματικότητα που δεν φαίνεται. Πίσω από τα φώτα της κορυφής, υπάρχουν ποδοσφαιριστές που ζουν μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα.

Στη Β’ κατηγορία:

Παίκτες που προπονούνται κανονικά, αγωνίζονται κανονικά, αλλά δεν πληρώνονται. Μήνες. Παίκτες που τελειώνουν την προπόνηση και δεν ξέρουν αν θα έχουν να φάνε το βράδυ. Που περιμένουν να "βγει η σειρά" για να τους κεράσει ένα πιάτο φαγητό ένα μαγαζί της περιοχής.

Γήπεδα που δεν προστατεύουν τον αθλητή. Αντίθετα, τον εκθέτουν. Αυτό δεν είναι επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Είναι επιβίωση.

Στη Γ’ κατηγορία, το όνειρο γίνεται παγίδα Πιο κάτω, η κατάσταση γίνεται πιο σκληρή.

Οι ποδοσφαιριστές καλούνται να ακολουθήσουν ρυθμούς επαγγελματικού πρωταθλήματος:

• ταξίδια
  
• προπονήσεις
  
• αγώνες

Αλλά χωρίς τα βασικά:

• χωρίς ασφάλιση
  
• χωρίς συμβόλαια
  
• χωρίς καμία εγγύηση

Δεν μπορούν να δουλέψουν, γιατί το ποδόσφαιρο τους το απαγορεύει στην πράξη. Αλλά δεν πληρώνονται κιόλας.
Και όταν μια ομάδα "τελειώσει" αγωνιστικά και μείνει εκτός στόχων;

Σταματούν όλα. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς ευθύνη.

Οι παίκτες μένουν χωρίς εισόδημα, χωρίς προοπτική, χωρίς προστασία. Στα τοπικά, παίζεις με το ρίσκο της ζωής σου. Και φτάνουμε στη βάση. Εκεί που ξεκινούν όλα.

Στα τοπικά πρωταθλήματα. Εκεί όπου νέοι άνθρωποι κυνηγούν το όνειρο του ποδοσφαίρου, χωρίς καμία ουσιαστική κάλυψη.

Αν τραυματιστεί ένας ποδοσφαιριστής:

• Ποιος θα πληρώσει το χειρουργείο;
  
• Ποιος θα καλύψει την αποθεραπεία;
  
• Ποιος θα του εξασφαλίσει ότι δεν θα χάσει τη δουλειά του;

Η απάντηση είναι σκληρή: Κανείς.

Και μετά ζητάμε “προδιαγραφές”

Και έρχεται η στιγμή που μια ομάδα ανεβαίνει κατηγορία. Και τότε ξαφνικά… Το γήπεδο δεν κάνει. Οι εγκαταστάσεις δεν κάνουν. Τα πάντα πρέπει να αλλάξουν. Και σωστά.

Αλλά γιατί τότε; Γιατί όχι πριν; Γιατί να παίζεις σε επικίνδυνες συνθήκες στη Β’ και να ζητάς τελειότητα στην Α’;

• Χωρίς συνέχεια.
  
• Χωρίς σχέδιο.
• Χωρίς λογική.

Αν δεν φτιάξεις τα θεμέλια, το σπίτι θα πέσει. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν κοιτάξει κάτω.

Από εκεί ξεκινούν όλα. Από το τοπικό. Από τη Γ’. Από τη Β’. Με κανόνες. Με ασφάλεια. Με υποδομές. Με σεβασμό στον ποδοσφαιριστή. Η πραγματική ερώτηση. Δεν είναι αν το πρωτάθλημα στην κορυφή είναι καλό. Είναι.

Η ερώτηση είναι άλλη:

???? Πόσο μπορεί να αντέξει κάτι που στηρίζεται πάνω σε σαθρό έδαφος;

???? Επίλογος
Το ελληνικό ποδόσφαιρο σήμερα δείχνει ότι μπορεί να εξελιχθεί.
Αλλά αν συνεχίσει να αγνοεί αυτούς που το στηρίζουν από κάτω…
τότε το πρόβλημα δεν θα είναι αν θα προχωρήσει.
Θα είναι πότε θα καταρρεύσει».

Διαφωνεί κάποιος; Οι αρμόδιοι, όλων των βαθμίδων, έχουν να πουν κάτι;

Πηγή άρθρου: Pippo soccer stories (Facebook)