Όσοι ζούμε το ποδόσφαιρο από κοντά, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι αυτή η ανάρτηση της σελίδας «Pippo soccer stories» στο Facebook, λέει αλήθειες, που για κάποιους είναι «πικρές»…
Ναι, ναι ξέρουμε, έχουν γίνει βήματα προόδου στη χώρα μας, δεν το αναιρούμε, αυτό λένε όσοι είναι σε θέσεις με «τιμόνι», στο 2026 είμαστε, αλλά εάν δεν βλέπουμε και δεν κατανοούμε τα προβλήματα που υπάρχουν, ειδικά πίσω από τη «βιτρίνα», τότε χάνουμε τις βάσεις για «εξέλιξη», μπορεί και το οικοδόμημα να «καταρρεύσει»…
Διαβάστε και πείτε μας. Πόσοι από εσάς τους πρωταγωνιστές θα δείτε το πρόσωπό μας, εφόσον το παρακάτω κείμενο είχε και… κάτοπτρο απεικόνισης καταστάσεων και προσώπων; Ειδικά από τη μεριά που βρίσκονται ποδοσφαιριστές και προπονητές! Ειδικά όταν η σεζόν φτάνει προς το τέλος. Εκεί που μπορεί να «στερέψει» και συγκεκριμένη «κάνουλα», όταν δεν «καίγεσαι» και είσαι… άνετος!
Εμείς, όταν μιλάμε με προπονητές και παίκτες, αυτά είναι μερικά από τα βασικά θέματα που θα θίγουν, μαζί με την έλλειψη προγραμματισμού για τα επόμενα χρόνια. «Πάμε και όπου βγει», είναι η κατάσταση που επικρατεί. Με αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής πρωταθλημάτων και αναδιαρθρώσεις, λες και αυτό είναι που μας «καίει». Ανακατεύουμε τη... σούπα με μια «κουτάλα» και όλα καλά! Για να μην πάμε στους παράγοντες, ειδικά σε κάποιους που νομίζουν ότι είναι «μοναδικοί»... Άλλο λυπηρό κομμάτι αυτό!
Διαβάστε, αναλυτικά, ελπίζουμε να τα ξέρουν και οι αρμόδιοι, ώστε να μοχθήσουν για να βελτιωθούν οι συνθήκες μελλοντικά:
«Η κανονική διάρκεια της Super League Greece ολοκληρώνεται με έναν τρόπο που είχαμε χρόνια να δούμε.
Τρεις ομάδες στην κορυφή. Ανταγωνισμός. Ένταση μέχρι το τέλος. Οι ελληνικές ομάδες επιστρέφουν στην Ευρώπη με αξιοπρέπεια, το ενδιαφέρον έχει αναζωπυρωθεί και το προϊόν δείχνει να αναβαθμίζεται. Ο Λεβαδειακός και άλλοι σύλλογοι αποδεικνύουν ότι το πρωτάθλημα αποκτά βάθος.
Και όμως… Ένα όμορφο σπίτι… που δεν αντέχει να σταθεί. Αυτό που βλέπουμε μοιάζει με ένα υπέροχο σπίτι. Με καινούργια πατώματα, φωτισμό, προσεγμένη εικόνα. Μια βιτρίνα που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα λειτουργούν σωστά.
Αλλά αν κατέβεις τα σκαλιά προς το υπόγειο… Στο πρώτο βήμα θα βουλιάξεις. Γιατί εκεί δεν υπάρχει δάπεδο. Υπάρχει βούρκος. Και αυτός ο βούρκος είναι:
- Η Β’ κατηγορία
- Η Γ’ κατηγορία
- Τα τοπικά πρωταθλήματα
Οι αθλητές που ζουν σε μια πραγματικότητα που δεν φαίνεται. Πίσω από τα φώτα της κορυφής, υπάρχουν ποδοσφαιριστές που ζουν μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα.
Στη Β’ κατηγορία:
Παίκτες που προπονούνται κανονικά, αγωνίζονται κανονικά, αλλά δεν πληρώνονται. Μήνες. Παίκτες που τελειώνουν την προπόνηση και δεν ξέρουν αν θα έχουν να φάνε το βράδυ. Που περιμένουν να "βγει η σειρά" για να τους κεράσει ένα πιάτο φαγητό ένα μαγαζί της περιοχής.
Γήπεδα που δεν προστατεύουν τον αθλητή. Αντίθετα, τον εκθέτουν. Αυτό δεν είναι επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Είναι επιβίωση.
Στη Γ’ κατηγορία, το όνειρο γίνεται παγίδα Πιο κάτω, η κατάσταση γίνεται πιο σκληρή.
Οι ποδοσφαιριστές καλούνται να ακολουθήσουν ρυθμούς επαγγελματικού πρωταθλήματος:
- ταξίδια
- προπονήσεις
- αγώνες
Αλλά χωρίς τα βασικά:
- χωρίς ασφάλιση
- χωρίς συμβόλαια
- χωρίς καμία εγγύηση
Δεν μπορούν να δουλέψουν, γιατί το ποδόσφαιρο τους το απαγορεύει στην πράξη. Αλλά δεν πληρώνονται κιόλας.
Και όταν μια ομάδα "τελειώσει" αγωνιστικά και μείνει εκτός στόχων;
Σταματούν όλα. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς ευθύνη.
Οι παίκτες μένουν χωρίς εισόδημα, χωρίς προοπτική, χωρίς προστασία. Στα τοπικά, παίζεις με το ρίσκο της ζωής σου. Και φτάνουμε στη βάση. Εκεί που ξεκινούν όλα.
Στα τοπικά πρωταθλήματα. Εκεί όπου νέοι άνθρωποι κυνηγούν το όνειρο του ποδοσφαίρου, χωρίς καμία ουσιαστική κάλυψη.
Αν τραυματιστεί ένας ποδοσφαιριστής:
- Ποιος θα πληρώσει το χειρουργείο;
- Ποιος θα καλύψει την αποθεραπεία;
- Ποιος θα του εξασφαλίσει ότι δεν θα χάσει τη δουλειά του;
Η απάντηση είναι σκληρή: Κανείς.
Και μετά ζητάμε “προδιαγραφές”
Και έρχεται η στιγμή που μια ομάδα ανεβαίνει κατηγορία. Και τότε ξαφνικά… Το γήπεδο δεν κάνει. Οι εγκαταστάσεις δεν κάνουν. Τα πάντα πρέπει να αλλάξουν. Και σωστά.
Αλλά γιατί τότε; Γιατί όχι πριν; Γιατί να παίζεις σε επικίνδυνες συνθήκες στη Β’ και να ζητάς τελειότητα στην Α’;
- Χωρίς συνέχεια.
- Χωρίς σχέδιο.
- Χωρίς λογική.
Αν δεν φτιάξεις τα θεμέλια, το σπίτι θα πέσει. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν κοιτάξει κάτω.
Από εκεί ξεκινούν όλα. Από το τοπικό. Από τη Γ’. Από τη Β’. Με κανόνες. Με ασφάλεια. Με υποδομές. Με σεβασμό στον ποδοσφαιριστή. Η πραγματική ερώτηση. Δεν είναι αν το πρωτάθλημα στην κορυφή είναι καλό. Είναι.
Η ερώτηση είναι άλλη:
???? Πόσο μπορεί να αντέξει κάτι που στηρίζεται πάνω σε σαθρό έδαφος;
???? Επίλογος
Το ελληνικό ποδόσφαιρο σήμερα δείχνει ότι μπορεί να εξελιχθεί.
Αλλά αν συνεχίσει να αγνοεί αυτούς που το στηρίζουν από κάτω…
τότε το πρόβλημα δεν θα είναι αν θα προχωρήσει.
Θα είναι πότε θα καταρρεύσει».
Διαφωνεί κάποιος; Οι αρμόδιοι, όλων των βαθμίδων, έχουν να πουν κάτι;
Πηγή άρθρου: Pippo soccer stories (Facebook)
Ο προπονητής Γιάννης Πετράκης είναι πάνω απ’ όλα άνθρωπος, που πορεύεται με σεβασμό προς όλους και αυτά τα στοιχεία τα δείχνει προς πάσα κατεύθυνση και σε κάθε περίσταση. Θα σας διηγηθούμε ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στη Λειβαδιά πριν από περίπου έναν μήνα.
Η ΑΕ Ερμιονίδας αγωνιζόταν στη Δεσφίνα με τον τοπικό Ησαΐα, στο πλαίσιο των αγώνων μπαράζ πρωταθλητών ΕΠΣ για την άνοδο στη Γ’ Εθνική κατηγορία. Οι πρωταθλητές Αργολίδας διέμειναν την παραμονή του αγώνα σε ξενοδοχείο στην πρωτεύουσα της Βοιωτίας. Στο ίδιο ξενοδοχείο έμεινε και η αποστολή του Παναιτωλικού, καθώς ο σύλλογος της Αγρινίου είχε την επομένη ματς, εκτός έδρας, κόντρα στον Λεβαδειακό για τα play out της Super League.
Παναιτωλικός και ΑΕ Ερμιονίδας αφίχθηκαν, μάλιστα, στο ξενοδοχείο την ίδια ώρα, το απόγευμα της παραμονής των αγώνων σε Βοιωτία και Φωκίδα και οι αποστολές των δυο συλλόγων είχαν μια πρώτη ευκαιρία να τα πουν για μερικά λεπτά, πριν βρεθούν ξανά σε ίδιους χώρους.
Εκεί, μίλησαν, μεταξύ άλλων, τα προπονητικά τιμ, μέλη της διοίκησης των δυο ομάδων και ο Γιάννης Πετράκης τράβηξε τα βλέμματα πάνω του μόνο με θετικό τρόπο. Ο έμπειρος προπονητής του Παναιτωλικού χαιρέτησε, μάλιστα, και όλους τους παίκτες της ΑΕ Ερμιονίδας δια χειραψίας… Τους περίμενε όλους, δίπλα από τη ρεσεψιόν. Αυτό και μόνο αυτό, δείχνει την αξία του τεχνικού της ομάδας του Αγιρνίου τόσο ως προπονητής όσο και ως άνθρωπος. Άλλος στη θέση του θα μπορούσε να είχε ενεργήσει διαφορετικά. Αμφιβάλλετε;
Ο Γιάννης Πετράκης γνωρίζει την αξία και του ερασιτεχνικού αθλητισμού, έδωσε σε όλους συγχαρητήρια για την προσπάθειά τους και την παρουσία τους ως ομάδα, ευχήθηκε σε όλη την αποστολή τα καλύτερα, πριν πει περισσότερα με τον Αλέξη Μαντζούνη, που ήταν στον πάγκο της ΑΕ Ερμιονίδας, καθώς αμφότεροι γνωρίζονται πολύ καλά.
Γιάννης Πετράκης, προπονητής «κόσμημα» για το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό. Ο ίδιος γνωρίζει το πόσο σημαντικό είναι να παράγει έργο δίπλα σε νεαρά παιδιά, αλλά πάνω απ' όλα να τα έχει καλά με τον εαυτό του και ας μη βρεθεί ποτέ σε πάγκο μιας εκ των λεγόμενων μεγάλων ομάδων.
ΥΓ. 1: Ωραίος και ο ρομαντικός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο και σε περιοχές όπως η Δεσφίνα. Αφήνει μόνο θετικές εντυπώσεις. Οι άνθρωποι στη συγκεκριμένη περιοχή ξέρουν το πού μπορούν να φτάσουν, προσπαθούν για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, πορεύονται με βάση τις καλές εγκαταστάσεις τους, ρίχνοντας βάρος και στις ακαδημίες τους, με τον τοπικό Ησαΐα να τους ενώνει όλους.
ΥΓ. 2: Είχαμε... μαλώσει τον πατέρα του Ταϊρις Χάλιμπερτον, Τζον, για τη συμπεριφορά του απέναντι στον Γιάννη Αντετοκούνμπο στον α’ γύρο των playoffs στην Ανατολή του NBA και σας αναφέραμε ότι «σ’ έναν κόσμο "βουτηγμένο" στην ασέβεια να είσαι… σαν τον "Greek Freak"». Βέβαια, ο… μικρός Χάλιμπερτον, όπως και η ομάδα του (Ιντιάνα Πέισερς) έβαλαν… στη θέση τον πατέρα του σπουδαίου άσου, με τον Τζον, να ζητάει συγγνώμη απ’ όλους, όπως και από τον Έλληνα παίκτη των Μιλγουόκι Μπακς.
Θυμηθήκαμε αυτό το θέμα, για να σας πούμε ότι στη ζωή σας οφείλετε να είστε και σαν τον Ταϊρις Χάλιμπερτον! Βάσει της πορείας που έχει διαγράψει ο άσος των Ιντιάνα Πέισερς, αλλά κρίνοντας και το νικητήριο καλάθι που πέτυχε στο τελευταίο δευτερόλεπτο στον 1ο τελικό του NBA στην Οκλαχόμα, ανάμεσα στους Θάντερ και την ομάδα του. Με μπροστάρη τον Ταϊρίς, όλη η ομάδα του πίστεψε στην ανατροπή. Με σουτ του Ταϊρις Χάλιμπερτον στο τελευταίο δευτερόλεπτο οι Ιντιάνα Πέισερς πέρασαν για 1η φορά μπροστά στο σκορ και έφτασαν στη νίκη. Πίστη και μάχη έως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Στον 2ο τελικό, οι Οκλαχόμα Θάντερ δεν είχαν περιθώρια και κατάφεραν να ισοφαρίσουν (1-1) τη σειρά.
