Τύπος και υπογραμμός

Όχι δε θέλουμε το κράτος του ρουσφετιού σε καμία μορφή του. Όχι δε θέλουμε τη χώρα που να υπάρχουν απάτες, όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι σ’ αυτή την περίπτωση το βάρος μιας παράνομής πράξης είναι πολύ μεγαλύτερο. Και όσοι είναι ελεγχόμενοι για απάτες και παράνομη συμπεριφορά, όπως όταν μιλάμε για δημόσιες και ευρωπαϊκές δαπάνες, οφείλει η δικαιοσύνη να… φτάνει το «μαχαίρι» μέχρι το «κόκαλο» και να αποδίδονται οι πραγματικές ευθύνες. Μόνο έτσι οι πολίτες θα αποκτήσουν ξανά εμπιστοσύνη στην πολιτική και γενικότερα στους θεσμούς στη χώρα μας.

Τα τελευταία μηνύματα του Κυριάκου Μητσοτάκη, το ένα τηλεοπτικό, το άλλο από τη σελίδα του στο Facebook, για όσα έχουν αποκαλυφθεί για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελούν ουσιαστικά παραδοχή «ήττας». «Η αληθινή ευθύνη κρίνεται στις στιγμές που αναμετριόμαστε με τις διαχρονικές και διακομματικές παθογένειες του τόπου, όπως και με τις δικές μας αστοχίες. Δύο στοιχεία που συναντήθηκαν, δυστυχώς, στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ…», είπε ο Πρωθυπουργός.

Ξέρετε τι παραδέχεστε κ. Πρωθυπουργέ; Ότι δεν μπορέσατε από το 2019 που κυβερνάτε να ελέγξετε κάποιους που δρούσαν… κάτω από τη μύτη σας. Παραδέχεστε ότι δεν πήρατε χαμπάρι τι γινόταν. Γ’ αυτόν τον λόγο ακούγονται φωνές που αναφέρουν ότι «είστε ανίκανος γι’ αυτή τη θέση». Αυτές οι «φωνές» θυμήθηκαν και τι λέγατε πριν από περίπου 10 χρόνια, σχετικά με τις ενέργειες που θα κάνατε, εφόσον αναλαμβάνατε την εξουσία και τη δημιουργία επιτελικού κράτους. Τονίζεται για σκάνδαλα επί θητείας σας ότι η κυβέρνηση του θέλει να λάμψει η αλήθεια και ότι επτά χρόνια τώρα πολεμάει με το «βαθύ» κράτος;

Και αποφασίσατε ο ΟΠΕΚΕΠΕ να ενσωματωθεί επίσημα στην ΑΑΔΕ από την 1η Ιανουαρίου 2026, με αποτέλεσμα πολλοί να λένε ότι αυτό συνέβη στην… πορεία των αποκαλύψεων για το συγκεκριμένο σκάνδαλο. Και τονίσατε ότι η μεταρρύθμιση αυτή αποσκοπεί στη διασφάλιση της διαφάνειας, της αξιοπιστίας και του ψηφιακού εκσυγχρονισμού στη διαχείριση των αγροτικών ενισχύσεων.

Και όλα αυτά τα χρόνια τι γινόταν; Μήπως υπήρχαν, τελικά, πολλά «οφέλη» από «δικούς» σας για τα «δικά» σας «παιδιά» με αποτέλεσμα να δημιουργήσετε ένα ακροατήριο που θυμίζει «μπετόν» και σας ακολουθηθεί «τυφλά»; Δεν το λέμε εμείς, το λένε «ανοιχτά» πολιτικοί σας αντίπαλοι, το έχουν αναφέρει και δημοσιογράφοι. Αχ αυτοί οι ψήφοι και οι «σταυροί». Μήπως έτσι «χτίσατε» ένα δικό σας… ακροατήριο που πάντα γι’ αυτό ο «γάιδαρος πετάει», εφόσον αυτό λέει και το κόμμα. Φτάσατε στο σημείο να μιλήσετε για ασυμβίβαστο ανάμεσα σε βουλευτή και Υπουργό, με δεδομένο ότι η επόμενη Βουλή είναι αναθεωρητική, αλλά κανείς δεν κατάλαβε τι εννοούσατε.

Με όσα έχουμε ακούσει, καταλαβαίνει κάποιος ότι η κυβέρνηση είχε τις τελευταίες ημέρες ένα συγκεκριμένο αφήγημα, που αναφέρει ότι κάποια από τα ρουσφέτια δεν έγιναν ή ότι δεν υπήρχε όφελος για τους βουλευτές σ’ αυτά που έγιναν. Και ρωτάμε εμείς: «Δηλαδή η παρανομία, η κλοπή και η απάτη μπορούν να μπουν σε… ζυγαριά; Έχουν κάποια μονάδα μέτρησης;».

Οι διάλογοι απ' τη δικογραφία αποτελούν, πάντως, ντροπή για όλους! Και όταν είσαι ελεγκτέος, οδηγήσε σε παραίτηση, δεν περιμένεις να σε οδηγήσουν σε παραίτηση, μέχρι η υπόθεση να τελεσιδικήσει.

Από τους διαλόγους φάνηκε, πάντως, ότι κάποιοι που κέρδιζαν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, άφηναν το… «κάτι τις» στο ταμείο αυτών που άνοιξαν «δρόμο» σε κάτι μη νόμιμο, που μπορεί και να μην ήταν βουλευτές. Απ’ την άλλη, όταν ένας πολιτικός, ένας βουλευτής κάνει ένα ρουσφέτι, έστω κάτι που μπορεί να πει κάποιος αποτελεί μια διευκόλυνση, που δεν είναι επιλήψιμη, δεν… προσδοκά σε ψήφους και «σταυρούς».

Έτσι, έχουμε φτάσει στη «σταύρωση» της κοινωνίας και όλοι προσδοκούμε την «Ανάσταση» αυτής της χώρας, ειδικά θέματα άσκησης εξουσίας, δικαιοσύνης και αξιοκρατίας.

Είπαμε, ωστόσο, άλλο «βάρος» έχει ένα απλό ρουσφέτι και άλλο όταν φτάσει κάποιος να κάνει απάτη και έγκλημα, εφόσον αυτό αποδειχτεί. Εμείς δεν θέλουμε, βέβαια, να υπάρχει καν η σκέψη για ρουσφέτι στη χώρα μας. Το ρουσφέτι είναι μια μεγάλη «πληγή» για την κοινωνία μας, που οδήγησε πολλούς και σε παράνομες συμπεριφορές.

Το πιο λυπηρό είναι ότι υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που υπερηφανεύονται για τα ρουσφέτια και για τις γνωριμίες τους με Υπουργούς και βουλευτές. Κάποιοι άλλοι το παίζουν και διασομελαβητές. Και ξέρετε τι λένε; Ό,τι μόνο μέσω του συγκεκριμένου «δρόμου» μπορείς να φτάσεις στο επιθυμητικό αποτέλεσμα. «Όχι, να μας λείπει το συγκεκριμένο… βύσσινο», απαντάμε εμείς, διότι αυτός ο «δρόμος» μόνο «κακό» μπορεί να κάνει στο γενικό σύνολο. Με το «βύσσινο» στο τέλος να αποδεικνύεται «σάπιο»…

Τώρα κατάλαβαν κάποιοι ότι κόσμος δεν έχει εμπιστοσύνη σε θεσμούς, δικαιοσύνη, πολιτικό σύστημα και… τρέχουν να προλάβουν! Μπορεί να ρωτήσει κάποιος, «να προλάβουν τι;». Βλέπετε, «χτίστηκε» ολόκληρο κράτος πάνω σ’ αυτή τη λογική του «σάπιοι «βύσσινου», «χτίστηκε»… κουλτούρα για να ζήσει κάποιος, για να αναδειχθεί και να επιτύχει.

Ξέρετε πόσοι έφυγαν από τη χώρα για τους παραπάνω λόγους τόσο πριν από την κρίση όσο και μετά το 2010, μέχρι τα χρόνια που είναι πιο κοντά στο σήμερα; «Πατώσαμε», γίναμε ένα με τη «λάσπη», η «βυσσινάδα»… αποπνέει ένα απωθητικό άρωμα, η γεύση της ως κοινωνία σε γεμίζει με απελπισία, αλλά μυαλό δεν έχουμε βάλει. Για να μην πάμε σ’ αυτούς που «μάτωσαν» και «ματώνουν» όλα αυτά τα χρόνια στη χώρα μας από την εποχή της οικονομικής κρίσης…

Εδώ φτάσαμε στο σημείο να κατηγορούν κάποιοι από τη συμπολίτευση την Ευρωπαία εισαγγελέα (ανεξάρτητο όργανο της ΕΕ που ανέλαβε καθήκοντα από το 2021) και να της αποδίδουν μέχρι και πολιτικά παιχνίδια για τις δικογραφίες που απέστειλε, ζητώντας έλεγχο συγκεκριμένων προσώπων. Σαν δε ντρέπονται κάποιοι.

Και έρχεται η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» να γράψει για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ ότι υπάρχει καταγγελία και στο ευρωκοινοβούλιο, με αποτέλεσμα αντιπροσωπεία του να αναμένεται στη χώρα μας μέσα στον Μάιο. «Η κυβέρνηση αποτελεί ένα είδος συμμορίας μέσα στο ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου με υπεξαίρεση δημόσιων & ευρωπαϊκών πόρων, μεταξύ άλλων, μέσω της επιλεκτικής διανομής σημαντικών ποσών σε κοντινά πρόσωπα», τονίζεται και συμπληρώνεται: «Σε κάθε άλλη δημοκρατική χώρα, η κυβέρνηση θα είχε παραιτηθεί». Αναφέρει, επίσης, πως το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ έρχεται να προστεθεί σε πολλά άλλα σκάνδαλα της κυβερνητικής θητείας Μητσοτάκη, ο οποίος λέει, προσπαθεί ανεπιτυχώς να διαχειριστεί την πολιτική κρίση που έχει προκύψει. Αυτά… Και αναμένουμε τις δικαστικές εξελίξεις.

«Δεν ανησυχώ ιδιαίτερα, γιατί από αυτά που ακούω μιλάμε για πολιτικές εξυπηρετήσεις. Αν ακούσατε εσείς ότι ρουσφέτια γίνονται μόνο τώρα, εντάξει. Και απ' ό,τι βλέπω από τις διώξεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πολλές καταδίκες δεν έχει επιτύχει», απάντησε ο Άδωνις Γεωργιάδης, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφο εάν ανησυχεί για τις νέες διώξεις βουλευτών της ΝΔ για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Όντως, όλες οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες. Υπάρχουν, όμως, περιπτώσεις όπως αυτή της Κατερίνας Παπακώστας που ελέγχεται για ηθική αυτουργία σε απιστία, απάτη σε υπολογιστή και ψευδή βεβαίωση. Όπως αυτή του Κώστα Αχ. Καραμανλή που ελέγχεται για απάτη σε ευρωπαϊκά κονδύλια.

Είναι πολύ αρνητικό, θα λέγαμε εξοργιστικό να κάνουν κάποιοι πως δεν καταλαβαίνουν και να έχουν, παράλληλα, αλαζονική, πολλές φορές και προκλητική συμπεριφορά, κουνώντας και το δάχτυλο. Συνήθως, ακολουθούν αυτό τον «δρόμο» όσοι δεν έχουν επιχειρήματα και θέλουν με το «έτσι θέλω» ότι όλα έγιναν καλώς.

Μα καλά, δεν μπορείτε ακόμα και τώρα να αντιληφθείτε το γιατί ήρθαν τώρα οι νέες δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ από την ευρωπαϊκή εισαγγελέα. Δεν έχει καταλάβει πως σ’ ένα τόσο σοβαρό θέμα, που υπήρχαν πληροφορίες και από… μέσα, έπρεπε να «δεθεί». Απομένει να δούμε τι θα αποφασίσει η δικαιοσύνη.

Με τέτοιες συμπεριφορές ενισχύετε την άποψη όσων αναφέρουν ότι λειτουργείτε με το σκεπτικό… «και ρουσφέτια κάνουμε, και δεν μας πιάνουν». Και πολλοί είναι αυτοί που το… μεταφράζουν με τα εξής λόγια: «Θέλετε καλή δουλειά και μια καλή θέση, θέλετε να αναδειχθείτε, θέλετε να κάνετε σταδιοδρομία, να πάρετε προαγωγή, αλλά δεν έχετε τα προσόντα, λείπε κάτι από το βιογραφικό σας, υστερείτε σε θέματα εκπαίδευσης; Θέλετε ένα έργο, αλλά χωρίς διαγωνισμός; Θέλετε επιδοτήσεις, αλλά δεν έχετε αγρόκτημα και ζώα; Η παράταξη που κυβερνάει να είναι καλά…».

Θα επαναλάβουμε ότι το διαβιβαστικό της ευρωπαίας εισαγγελέως μιλάει, μεταξύ άλλων, για απάτη οικονομικών συμφερόντων σε βάρος της ΕΕ, απάτη με υπολογιστή και ψευδή βεβαίωση, νόθευση εγγράφων, δωροληψία υπαλλήλου, και για σύσταση συμμορίας.

Πάντα με σεβασμό στο τεκμήριο αθωότητας όσων εμπλέκονται. Γι’ αυτό υπάρχει και η δικαιοσύνη, που οφείλει να είναι ανεξάρτητη. Επαναλαμβάνουμε το τελευταίο, για όσους θέλησαν να φέρουν στη δημόσια συζήτηση το «ρουσφέτι» και να εξισώσουν αυτή την παθογένεια με την αναφορά για σύσταση σε συμμορία. Δεν θα μας τρελάνετε κάποιοι…

Προσέξτε πού το έφτασαν κάποιοι. Απειλούν την αντιπολίτευση να μην μιλήσει, αναφέροντας δημόσια έχει στην κατοχή του «κοινωνικά αιτήματα» πολιτικών. Σαν τους απειλούν ότι «και εσείς τα ίδια κάνετε άρα μη μιλάτε» γιατί αν μιλήσουν θα τα βγάλει στη φόρα. «Μη μιλάτε γιατί και εσείς δεν είστε καλύτεροι», του λένε, εμμέσως πλην σαφώς, στα… μούτρα όσων ασκούν κριτική.

Και το αναφέρουμε αυτό χωρίς να μας ενδιαφέρει ποιος κυβερνάει και ποιος είναι στην αντιπολίτευση. Τη νοοτροπία του «σάπιου» – σαν το «βύσσινο» που σας αναφέραμε – τρόπου σκέψης καυτηριάζουμε. Σ’ ένα σοβαρό κράτος αυτοί που απειλούν θα είχαν ήδη κληθεί για εξηγήσεις από τη δικαιοσύνη για να ελεγχθούν οι ίδιοι και όποιον άλλον μπορεί να εμπλέκεται σε τυχόν αξιόποινες πράξεις.

ΥΓ. 1: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωστοποίησε και την εισήγησή του για το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού μετά τις ερχόμενες εκλογές, με αφορμή τις εξελίξεις για τις νέες δικογραφίες για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο Πρωθυπουργός δήλωσε ότι δεν έχουν όλες οι υποθέσεις την ίδια βαρύτητα, και ανέφερε ότι «κανείς από τους βουλευτές μας δεν κατηγορείται ότι αποκόμισε οικονομικό όφελος», καλώντας την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να αποφανθεί ταχύτατα εάν θα ασκήσει νέες διώξεις. Αυτό ανέφερε στο τηλεοπτικό μήνυμά του. Πρόκειται για ένα μοντέλο που εφαρμόζεται ήδη σε χώρες όπως η Γαλλία και η Κύπρος, έχοντας ως στόχο του τον σαφή διαχωρισμό της εκτελεστικής από τη νομοθετική εξουσία.

Μήπως όμως ο όρος «ασυμβίβαστο» έπρεπε να είχε εφαρμοστεί από εσάς που ασκείται την εκτελεστική από τη νομοθετική εξουσία πριν φτάσουμε στο σημείο που είμαστε τώρα; Και είναι πολλά τα παραδείγματα και τα γεγονότα, που έφεραν μεγάλη μερίδα του κόσμου να μη σας πιστεύει και να μην έχει εμπιστοσύνη γενικότερα στους θεσμούς.

Πώς νομίζετε ότι θα αλλάξει κάτι, εάν ένας εκλεγμένος βουλευτής που αναλαμβάνει θέση στο υπουργικό συμβούλιο θα παραιτείται προσωρινά από τη βουλευτική του ιδιότητα και θα αντικαθίσταται από τον πρώτο επιλαχόντα της εκλογικής του περιφέρειας, ενώ σε περίπτωση που αποχωρήσει από την κυβέρνηση θα επιστρέφει αυτοδικαίως στη βουλή με τον επιλαχόντα να παραιτείται αντίστοιχα;

ΥΓ. 2: Υπάρχει μερίδα του κόσμου που αναφέρει ότι πολλοί ψηφίζουν με βάση τα οφέλη που θα έχουν οι ίδιοι από ένα κόμμα. Αναφέρουν δηλαδή ότι, πλέον, υπάρχει κόσμος που αναφέρει «δεν πάει να έχουν αποκαλυφθεί τόσα σκάνδαλα ή γενικά αρνητικές πλευρές για μια παράταξη, εφόσον εμείς κάνουμε τη δουλειά μας, τότε είμαστε καλά». Κάποιοι το ονομάζουν και σταθερότητα αυτό και το θέτουν ως δίλλημα, άλλοι μιλούν για «ορθολογισμό» και «ανορθολογισμό».

Ακόμα και εάν έχουν να λαμβάνειν «ψίχουλα», μπορεί και με παράτυπο τρόπο, δεν τους ενδιαφέρει, αρκεί που παίρνουν το κάτι τις τους. Και είναι του κόμματος. Για πολλούς η πολιτική, όπως και άλλες δραστηριότητες, έχουν συναλλακτικό «χρώμα;». Τι θα μας δώσετε, τι να προσδοκάμε από εσάς για να σας ψηφίσουμε; Και αυτό το ερώτημα δεν έχει συλλογικό ή κοινωνικό «χρώμα», αλλά ατομικό, θα λέγαμε οικογενειακό. Είπαμε, υπάρχουν και οι κουμπαριές.

Κάποιοι νιώθουν, μάλιστα, ότι σε περίπτωση που μια πολιτική έχει οφέλη γενικότερα για το σύνολο, είναι… ριγμένοι, Θέλουν να έχουν αυτοί τον πρώτο λόγο, αφού είναι του κόμματος. Το θεωρούν πολλοί προτέρημα να είναι οι ευεργετηθέντες του κόμματος. Το ίδιο νιώθει και ένας… δικός του πολιτικός, καθώς νομίζει ότι έχει το «χρίσμα» ότι μόνο αυτός κάνει καλά τη δουλειά και φροντίζει τους ψηφοφόρους του, πιστεύουμε οι περισσότεροι όχι σε βάρος άλλων. Ή νομίζετε ότι δεν ισχύει αυτό και κάποιοι βάζουν σε δεύτερο ρόλο την ισότητα και την ισονομία;

Και έτσι εμφανίζεται «μπετόν» συγκεκριμένο ποσοστό. Με τη λογική που έχουν πολλοί να αναφέρουν ότι εμείς έχουμε την ηγεσία που μας αξίζει για τις «δουλειές» μας, αφού κουτσά… στραβά όλοι τρώμε «ψωμάκι». Οι υπόλοιποι ας κόψουν τον λαιμό τους!

ΥΓ. 3: Θα σας αναφέρουμε κάποια λόγια ενός μεγάλου ανθρώπου που έχει ζήσει πολλά και θέλησε να τονίσει τη διαφορά ανάμεσα σε παρατάξεις και ιδεολογίες. Ο ίδιος προσπάθησε να εξηγήσει σε νεότερους ότι ακόμα και στο «φαγητό» υπάρχουν παρατάξεις που ιδεολογικά κοιτούν φανατικά μόνο τους «δικούς» τους και η «πίτα» δεν μοιράζετε σε όλους. Ήθελε να τους τονίσει πόσο σημαντική είναι η ψήφος τους. «Θα το καταλάβετε μετά από μερικά χρόνια», είχε πει κάποτε, κοιτώντας το αμπέλι του. Είχε περάσει πολλά…

ΥΓ. 4: Περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί και η περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη, σχετικά με την πρόσληψή του πριν από χρόνια ως επιστημονικού συμβούλου στη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς επί υπουργίας Μαριέττας Γιαννάκου. Με βάση τον νόμο, η θέση αυτή απαιτεί πτυχίο αναγνωρισμένου ΑΕΙ της Ελλάδας ή του εξωτερικού. Μέχρι τώρα έχει αναφερθεί ότι ο τίτλος σπουδών που έχει, είναι μια βεβαίωση σπουδών από το Εργαστήριο Ελεύθερων Σπουδών College of Southeastern Europe.

Ο ίδιος έκανε, πριν από το Πάσχα, μια δήλωση και πέρασε στην «επίθεση» για το εάν είχε προσληφθεί παράνομα. Νομίζουμε ότι δεν είναι πρέπον να αναφέρει ότι το πρόβλημα το έχει η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς που δέχτηκε τα δικαιολογητικά του. Δηλαδή εάν, τελικά, κάποιος κάνει κάτι παράνομα δε φέρει αυτός την κύρια ευθύνη, αλλά, για παράδειγμα μία υπηρεσία που δεν έκανε σωστά τον έλεγχο; Πολλοί θυμήθηκαν και την εποχή που ο κ. Λαζαρίδης κουνούσε το δάχτυλο για την εικόνα στα Δημόσια Πανεπιστήμια.

Εάν, τελικά, φανεί ότι δεν έχετε το πτυχίο (όπως και έγινε) που χρειαζόταν, τι έχετε να πείτε σε όσους αναφέρουν ότι και εσείς επιβεβαιώνεται το σκεπτικό, «εμείς έχουμε το καρπούζι, εμείς και το μαχαίρι, και κόβουμε τις… φέτες όπως θέλουμε»; Αυτό δε θα λέγεται «απάτη»; Σε μια τέτοια περίπτωση, αφήστε το, θα ζητήσουμε εμείς ως πολίτες συγγνώμη για το γεγονός πως είστε μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου. Οφείλει, όμως, σε μια τέτοια περίπτωση να δούμε τι θα πει και ο Πρωθυπουργός. Για να μην μείνουν οι «σκιές» από όσους αναφέρουν ότι σας έδωσε… προαγωγή σε υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, τώρα που το είχε ανάγκη, λόγω του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, για τις… υπηρεσίες που παρείχατε και εσείς σε μια ακόμα Εξεταστική. Τότε που αποφευχθήκατε ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ.

«Δεν θα απολογηθώ για επιλογές ζωής πριν από 40 χρόνια. Ο διορισμός μου ήταν νόμιμος. Δεν σκέφτηκα την παραίτηση, είμαι πολύ καθαρός και έντιμος», τόνισε ο ίδιος, μεταξύ άλλων, στην εκπομπή «10 Παντού» στο «OPEN TV» την Τρίτη (14/04), ενώ η αντιπολίτευση πιέζει για να παραιτηθεί, μιλώντας για τον διορισμό του ειδικού επιστήμονα το 2007 χωρίς πτυχίο ΑΕΙ, για τον δεύτερο διορισμό του το 2013 ως ειδικός σύμβουλος στο γραφείο της γενικής γραμματείας ισότητας. Όπως ανέφερε ο Μακάριος Λαζαρίδης, το 1987, σε ηλικία 18 ετών, επέλεξε συνειδητά να φοιτήσει σε κολέγιο. Έδειξε, μάλιστα, το πτυχίο από το εργαστήρι σπουδών με δίπλωμα στις Τέχνες.

ΥΓ. 5: Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα να κατέχει κάποιος θέση από άλλον που την άξιζε, και σήμερα κουνάει και το δάχτυλο σε κάθε άξιο νέο εκεί έξω.

ΥΓ. 6: Γράφει η Christina Amerikanou στο προφίλ της στο Facebook:

«Τώρα νομίζω καταλάβαμε όλοι γιατί ο λαός ξαναψήφισε τον Καραμανλή των Τεμπών.

Επειδή ο λαός έχει μάθει να ψηφίζει όποιον του κάνει τα χατίρια.
Δεν ψηφίζει ούτε για το καλό της πατρίδας, ούτε για το συμφέρον της κοινωνίας. Κοιτάζει το συμφέρον του.

Δεν τον νοιάζει αν ένας υπουργός είχε ή όχι την πολιτική ευθύνη του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη. Τον νοιάζει που του έκανε τα ρουσφέτια του. Εδώ και δεκαετίες όχι τώρα μόνο! Και αυτό είναι το πλέον στενάχωρο.

Όχι δεν είναι μετακύλιση ευθύνης στον λαό, αλλά κάποια στιγμή ας σταματήσουμε να χαϊδεύουμε τον λαό για τις επιλογές του.

Κάποιοι ζητάνε τα ρουσφέτια, κάποιοι ψηφίζουν τους ρουσφετολόγους και όχι τους δίκαιους και τους σωστούς.

Δημοκρατία έχουμε. Δεν σας πάνε στο παραβάν με το πιστόλι στον κρόταφο. Κάπου ώπα…»

ΥΓ. 7: Αναφέρει ο Νίκος Μποζιονέλος στη σελίδα του στο Facebook:

«Ρουσφέτι είναι να βάλει το παιδί σου σε καμιά δουλειά ή να κάνει στρατό σε ήρεμη μονάδα κοντά στο σπίτι.

Να απαιτείς μίζα για να πάρει ψηφοφόρος σου παράνομα χρήματα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ εις βάρος δικαιούχων ή να απαιτείς από υπαλλήλους να παρανομήσουν προτάσσοντας την εξουσία του υπουργείου συνιστά εγκληματική οργάνωση.

Όπως συνιστά αλητεία να επικαλείσαι καθαρό ουρανό που αστραπές δεν φοβάται αλλά να κρύβεσαι πίσω από τη βουλευτική ασυλία.

Επίσης το να στέλνει η ευρωπαϊκή εισαγγελία και να ζητά άρση ασυλίας, το ζητά επειδή προφανώς έχει στοιχεία και έφτιαξε υπόθεση. Δεν ζητά από την ελληνική κυβέρνηση να κάνει έρευνα διότι έχει ήδη γίνει.

Αυτά, για να ξέρουμε τι λέμε. Και τι λένε κυρίως».

ΥΓ. 8: Κάποιοι αναλαμβάνουν θέσεις, επειδή είναι πρόθυμοι να κάνουν ότι δεν μπορούν άλλοι να πράξουν, χωρίς να τους ενδιαφέρει το κόστος. Ο νοών νοείτω.

ΥΓ. 9: Απ' το... εσωτερικό θα το βρουν κάποιοι. Αναφερόμαστε και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό με τους πολέμους. Να το θυμηθείτε αυτό, όταν θα έρθει η ώρα.

ΥΓ. 10: Θα το επαναλάβουμε. Μεγάλο θέμα οι απευθείας αναθέσεις. Από κεντρική εξουσία και αυτοδιοίκηση.

ΥΓ. 11: «Έλα θείε, εμείς είμαστε… Άνοιξε ήρθαμε για μερικά ρουσφέτια». «Εσείς είστε, και εγώ περίμενα τον “κουμπάρο”»!

ΥΓ. 12: Όπου υπάρχει υποχρέωση για να κάνουμε κάτι όλοι, πολλές φορές κρύβεται... φαγητό και εξυπηρέτηση. Ξέρουν οι αρμόδιοι.

ΥΓ. 13: Αχ, αυτά τα «δικά» μας παιδιά! Τι έχουν τραβήξει και αυτή στο όνομα της… εξυπηρέτησης. Μέχρι την παρανομία φαίνεται να έχουν φτάσει πολλοί!

ΥΓ. 14: Πόσα θέματα σας έχουμε αναφέρει, υπό τη μορφή ρεπορτάζ αλλά και παρασκηνίου πάντα μέσα από πληροφόρηση σε όλα τα επίπεδα, πόσα ζητήματα έχουμε καυτηριάσει και μετά από… λίγο εμφανίζονται μπροστά μας.

Απλά να σας θυμίσουμε ότι είχαμε κάνει αναφορά στα όσα αποφάσισε στο συνέδριό του το ΠΑΣΟΚ για τυχόν συνεργασία με τη ΝΔ (σας είχαμε γράψει ότι αυτό απασχολεί και μεγάλη μερίδα κόσμου που ανήκουν στο κέντρο, κάτι που λογικά κατάλαβαν και στη Χαριλάου Τρικούπη). Επίσης, από… εδώ σας είχαμε μιλήσει για την ακυβερνησία στον Δήμο Ναυπλίεων με ό,τι αυτό συνεπάγεται, για όσα έχουν επακολουθήσει για στο σκάνδαλο των υποκλοπών, για τις… απευθείας αναθέσεις, για… κουμπαριές και άλλα!

Ενδεικτικά πρόσφατα στα γράψαμε σε ΥΓ. 4: «Τέλος στις σχολικές επιτροπές. Διαφάνεια και έλεγχος στη διαχείριση των πόρων των σχολείων», είπε σε συνέντευξή του ο Υπουργός Εσωτερικός Θεόδωρος Λιβάνιος. Με τη λέξη "διαφάνεια" έχουν, πάντως, κάποιοι "μαλώσει", και έχουν σημασία οι έλεγχοι. Πού να ασχοληθεί κάποιος με πόρους από προγράμματα ευρωπαϊκά, από (απευθείας) αναθέσεις, κανδήλια κ.α. Εσείς πιστεύετε ότι όλα είναι "καθαρά"»;

Τύπος και υπογραμός

Σε μια δημοκρατική και ευνομούμενη πολιτεία, σε μια συλλογική προσπάθεια γενικότερα, θα λέγαμε και στον αθλητισμό, πολλές φορές δεν έχει θετικό αντίκτυπο το να εξαρτάται η πορεία του συνόλου από μια κατάσταση που παρουσιάζεται ως η «μοναδική λύση». Βλέπετε, αυτό μπορεί ταυτόχρονα να είναι και «τροχοπέδη» με το βλέμμα στο μέλλον…

Ο όρος «ευνομούμενη πολιτεία» περιγράφει ένα κράτος ή μια κοινωνία που διέπεται από χρηστή διοίκηση και απόλυτο σεβασμό στους νόμους. Είναι η πολιτεία όπου το δίκαιο εφαρμόζεται ισότιμα για όλους και οι θεσμοί λειτουργούν με διαφάνεια και τάξη.

Εάν τα παραπάνω λόγια τα παραφράσουμε σ’ ένα σύνολο, μπορεί να πει κάποιος ότι αυτή η προσπάθεια διέπεται από χρηστή διοίκηση και απόλυτο σεβασμό στο σύνολο. Είναι το «σύνολο» στο οποίο το δίκαιο και οι ενέργειες διοίκησης εφαρμόζονται ισότιμα για όλους με διαφάνεια και τάξη.

Αυτό ισχύει και στην πολιτική, σε μια κυβερνώσα παράταξη εάν δεν υπάρχει αντίπαλο «δέος», εάν δεν υπάρχει ικανή αντιπολίτευση. Αυτό ισχύει και σε κάθε μορφή συλλογικής προσπάθειας, όταν υπάρχει κάποιος που παρουσιάζεται και λειτουργεί ως «μοναδική λύση», ως ο πιο κατάλληλος, καθώς ως μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης αποτελεί το γεγονός ότι προσφέρει.

Τότε αυτομάτως θα υπάρχουν, όμως, και φαινόμενα αλαζονείας, με τη «μοναδική λύση» να παρουσιάζεται πολλές φορές αυταρχική, αυτόνομη ή απόλυτη. Ειδικά, εάν η «μοναδική λύση» έχει ποσοστά σαν αυτά του… Κιμ Γιονγκ Ουν στη Βόρεια Κορέα. Ειδικά, εάν η «μοναδική λύση» στη διοίκηση ενός συνόλου φτάσει στο σημείο να αποφασίζει μόνη της, λόγω αυτού του γεγονότος που αναφέραμε, μένοντας μόνο αυτή σε ενεργό ρόλο εξουσίας.

Και όταν αυτό το φαινόμενο αποτελεί «τροχοπέδη», όταν αποκτάει την εικόνα του εμποδίου, όταν επιβραδύνει μια κατάσταση, μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να έχει στο σύνολο.

Σ’ ένα περιβάλλον εργασίας, κάποιος που αποφασίζει μόνος του μπορεί να θεωρηθεί αυτοδύναμος (συνήθως έχει και θετικές προεκτάσεις) ή συγκεντρωτικός (μπορεί να αποτελεί αρνητικό φαινόμενο – συγκεντρώνει όλες τις αποφάσεις σε αυτόν).

Γιατί τότε να υπάρχει διοίκηση στη λειτουργία ενός συνόλου; Ακόμα και εάν υπάρχει η παραδοχή από όλους ότι η «μοναδική λύση» έχει όντως προσφέρει, αλλά όλα… χαλάνε, όταν φτάσουμε στο παραπάνω σημείο. Την ίδια ώρα, πάντα υπάρχει ένα σημείο «καμπής» σε μια πορεία, ώστε να υπάρξει η αλλαγή.  

ΥΓ. 1: Όταν πέφτεις, η συνέχεια θέλει προγραμματισμό, υπομονή και οργάνωση, προκειμένου στην πορεία να καταφέρεις να σηκωθείς… Πολλές φορές η ανόρθωση μπορεί να αργήσει. Το αρνητικό είναι να μη μπορέσεις ξανά να σηκωθείς, οπότε να γίνουν… συνήθεια τα τοπικά «προϊόντα»!

ΥΓ. 2: Ο προγραμματισμός, η ανάπτυξη μιας βιώσιμης στρατηγικής, ο σχεδιασμός, το «χτίσιμο» και με νεαρούς παίκτες θέλουν όραμα, τόλμη, εμπειρία αλλά και εύλογο χρόνο για να εξελιχθούν και να αποδώσουν, κάτι που, όπως έχει αποδειχθεί κατά κόρον στην Ελλάδα, δεν «βολεύει» τους… παράγοντες!

ΥΓ. 3: Πριν από τρία χρόνια ήταν στη Ligue 1 και αποτελούσε το καμάρι του νησιού! Τώρα βρίσκεται στην 7η κατηγορία της χώρας της. Βασίστηκε σε «ήρωες»…

????????????️ AC Ajaccio were in Ligue 1 only three years ago, but now they find themselves languishing in the seventh tier of French football.

What on earth happened? From homecoming heroes to mafia assassinations, this is the story of the fall of football on the island of Corsica.… pic.twitter.com/t1QbshQHAI

— The Sweeper (@SweeperPod) March 21, 2026

ΥΓ. 4: Το «εγώ» και η «υπεροψία»… αποτελούν «τροχοπέδη» για πολλούς και πολλές καταστάσεις. Απωθούν και πολλούς από το να υπάρχουν συνεργασίες. «Εάν δεν ήμουν εγώ, δε θα λειτουργούσε τίποτε», ακούς από πολλούς. Ξέρετε πόσο αρνητικά ακούγεται αυτό, όταν υπάρχει συλλογική προσπάθεια, όταν μοχθούν πολλοί για ένα αποτέλεσμα; Ξέρετε πόσο πιο χρήσιμο θα ήταν και για εσάς που προσφέρετε, αλλά βάζετε το «εγώ» πάνω απ’ όλα; Υπάρχει και η λέξη «σεβασμός» που από πολλούς αγνοείται… Σεβασμός για την προσωπικότητα κάποιου, για το έργο του, ειδικά εάν αυτό επιτελείται κάτω από δύσκολες συνθήκες…

ΥΓ. 5: Διαβάζουμε στο «sdna.gr», μιλώντας για ερασιτεχνικό αθλητισμό: «Η ιστορία, οι ομάδες, οι νικητές και οι νικήτριες, ιδρύονται και δεν αγοράζονται. Μοχθούν. Παλεύουν. Κόντρα σε όλους και σε όλα αν χρειαστεί. Αντέχοντας στα δύσκολα και υπομένοντας τις πίκρες στις κακές εποχές. "Δένονται" με τον κόσμο τους, δημιουργώντας αθλητική παιδεία. Έναν αθλητικό «έρωτα» που είναι δύσκολο να τον αντιληφθούν όσοι μετρούν τις επιτυχίες σε ευρώ, συγχωνεύσεις, απορροφήσεις ομάδων.

Τα λεφτά αγοράζουν αθλήτριες, δεν αγοράζουν αθλητισμό όμως. Αγοράζουν ομάδες, δεν αγοράζουν νικητές και νικήτριες ομάδες. "Χτίζουν" ευκαιριακές ιστοριούλες, δεν φτιάχνουν ιστορία». Συμφωνείτε;

ΥΓ. 6: Καθυστέρησε να ξεκινήσει το ματς Αιγάλεω-Ελλάς Σύρου για τα playouts στη Super League 2, καθώς έψαχναν τα σημαιάκια του κόρνερ για 10 λεπτά! Κάποιοι τα έχουν αφήσει… μόνιμα στον αγωνιστικό χώρο στα μέρη μας και δεν έχουν τέτοια προβλήματα!

ΥΓ. 7: Τι ζητάει ο κόσμος από τους πολιτικούς και όσους ασκούν εξουσία; Βγείτε και ρωτήστε τους πολίτες. «Εντιμότητα», «ήθος», «ειλικρίνεια» και «αλήθεια» είναι οι λέξεις που ακούς από τους περισσότερους… Αυτές λένε και σε δημοσκοπήσεις!

ΥΓ. 8: «Δικάζουμε τη διαφθορά που σκότωσε τα παιδιά μας», είπαν συγγενείς των θυμάτων στον «Flash» από το έγκλημα των Τεμπών. Και αυτό είναι που πειράζει την εξουσία. Ότι τους κατηγορούν για τη διαφθορά.

Και έρχεται ο Γιώργος Φλωρίδης, χωρίς ίχνος ντροπής, να κρίνει ενέργειες της Μαρία Καρυστιανού για όσα τραγελαφικά συνέβησαν με την αίθουσα της δίκης, όχι ως μάνα, αλλά ως υποψήφια αρχηγού κόμματος. Αντί να είναι το κράτος κοντά σ’ αυτούς τους χαροκαμένους γονείς, είναι απέναντί τους. Για ποιον λόγο; Επειδή τους κατηγορούν για έλλειψη διαφάνειας, συγκάλυψη και μπάζωμα;

Και με αυτές τις ενέργειες που κάνετε «μπαζώνετε» και τη διαδικασία της συγκεκριμένης δίκης, με συγκεκριμένους κατηγορούμενους. Το ίδιο κάνουν κάποιοι και με άλλους γονείς. Κύριε Υπουργέ Δικαιοσύνης, ο ιστορικός του μέλλοντος θα είναι πολύ αυστηρός μαζί σας. Η πορεία και οι ενέργειες όλων κρίνονται. Και πιστέψτε με, θα είναι πολύ αυστηρός μαζί σας.

Πρόσφατα ο Γιώργος Φλωρίδης είχε πει για την αναθεώρηση του Συντάγματος που ετοιμάζουν: «Η συνταγματική αναθεώρηση, είναι μεγάλη ευκαιρία ανανέωσης και βαθύτε-ρου εκδημοκρατισμού του πολιτικού συστήματος»… Τραγική ειρωνία!

ΥΓ. 9: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε την Κυριακή (29/03) στην εβδομαδιαία αναφορά στη σελίδα του στο Facebook για «εικόνες ελλιπούς οργάνωσης» στην 1η ημέρα της δίκης, για «σοβαρό πρόβλημα συντονισμού» για «αστοχίες», που πρέπει να ξεπεραστούν.

Αυτό λέγεται παραδοχή λάθους στον σχεδιασμό, κάτι που ο κ. Φλωρίδης δεν το κατάλαβε.

Ο Πρωθυπουργός τόνισε πως υπηρετεί το «αυτονόητο χρέος όλων απέναντι στην αλήθεια και τη μνήμη των θυμάτων». «Η υποχρέωσή μας, πλέον, είναι μία: να αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να λειτουργήσει ελεύθερη και μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες», συμπλήρωσε και συνέχισε: «Με κοινό στόχο να αναδειχθεί η αλήθεια. Και η υπόθεση να διαλευκανθεί πλήρως, ώστε να δοθούν οι απαντήσεις που οφείλονται στην κοινωνία και, πρωτίστως, στις οικογένειες των θυμάτων».

Καταλαβαίνει και ο ίδιος πόσο μεγάλη είναι η πίεση και για τον ίδιο.

Και εάν δεν υπάρξει απόλυτη διαφάνεια δεν θα ησυχάσουν ποτέ οι γονείς και οι συγγενείς των θυμάτων, μαζί τους και η πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας.

ΥΓ. 10: Πολλές φορές η αλήθεια μάχεται απέναντι στον… θόρυβο. Βλέπετε, έχουμε να πορευτούμε και με τα «fake news», που επιχειρούν να αλλοιώσουν τα δεδομένα της έρευνας και πραγματικά γεγονότα.

ΥΓ. 11: Τα πράγματα είναι σοβαρά… Έχουν βγει όλοι έξω και μιλούν για έργα, για ανάπτυξη, κάπου διαβάσαμε ότι είναι σε εξέλιξη το μεγαλύτερο πρόγραμμα την τελευταία 20ετία σε συγκεκριμένο τομέα. Τελικά, είναι τόσο χαμηλές οι επιδόσεις και τα ποσοστά;

ΥΓ. 12: Εδώ σας είχαμε αναφέρει ότι γίνονται… δουλίτσες μέσα από κουμπαριές. Πολλές φορές με… φόντο και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

ΥΓ. 13: Τελικά, υπήρξε δικαίωση για την Παρασκευή Τυχεροπούλου! Συγκεκριμένα, το μονομελές πρωτοδικείο στο οποίο είχε προσφύγει έρχεται και τη δικαιώνει για τον υποβιβασμό της από τη διοίκηση (Μπαμπασίδη) του ΟΠΕΚΕΠΕ σε θέση στο πρωτόκολλο της Υπηρεσίας (θεωρείτο υποβάθμιση) και την επαναφέρει στη θέση της διευθύντριας εσωτερικού ελέγχου.

Όσοι είχαν βρεθεί σε αυτή τη δίκη, μίλησαν για «πόλεμο» ενός ολόκληρου συστήματος απέναντι σε μια υπάλληλο που απλώς έκανε σωστά τη δουλειά της. Απομένει η υπηρεσία να συμμορφωθεί με τη δικαστική απόφαση.

ΥΓ. 14: Μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις στο σκάνδαλο των υποκλοπών κανένας δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι τα ονόματα των παρακολουθούμενων είναι «λίστα αμφίβολης προέλευσης» ή «συκοφαντίες κίτρινων δημοσιογράφων».

Εμείς σας είχαμε αναφέρει ότι με τις αποκαλύψεις που έχουν γίνει για το σκάνδαλο των υποκλοπών, θα έπρεπε να είχε γυρίσει ο κόσμος… ανάποδα από τις αντιδράσεις.

Ο ισραηλινός ιδιοκτήτης της «Intellexa» και του «Predator», Ταλ Ντίλιαν, που είναι στους κατηγορούμενους, με δήλωσή του στην εκπομπή «Mega Stories» του «Mega», έδειξε την ελληνική κυβέρνηση ως συνεργάτη του στο σκάνδαλο των υποκλοπών

Μετά την καταδίκη του από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, επέλεξε να περάσει, μάλιστα, στην αντεπίθεση, χρησιμοποιώντας για παράδειγμα το σκάνδαλο του Ρίτσαρντ Νίξον στις ΗΠΑ, αφήνοντας σαφείς υπαινιγμούς για τις προσπάθειες συγκάλυψης που, όπως υποστηρίζει, ενορχηστρώνονται από την κορυφή της ελληνικής εκτελεστικής εξουσίας. «Ο Νίξον έχασε την προεδρία του επειδή προσπάθησε να συγκαλύψει τις υποκλοπές», τόνισε…

Κάποιους τους έχουμε ικανούς να παρακολουθούν ακόμα και τους εαυτούς τους και να μην πάρουν... χαμπάρι!

ΥΓ. 15: Και όπως έγραψε ο Βασίλης Σκουρής στη στήλη του «Παιχνίδια Εξουσίας», αφορμή πολέμου αποτελεί για το Μέγαρο Μαξίμου τυχόν κατάθεση μήνυσης για τις υποκλοπές από Υπουργό ή άλλο «γαλάζιο» στέλεχος που παρακολουθούνταν!

Όπως τονίστηκε στο σχετικό ρεπορτάζ, έγινε σαφές από… ανωτέρους ότι θα βρεθεί εκτός κυβέρνησης όποιος Υπουργός καταθέσει μήνυση για τις υποκλοπές!

ΥΓ. 16: Υπενθυμίζουμε ότι η «Δημοκρατία» μίλησε για σκοτεινό σχέδιο πίσω από την υπαρκτή ανάγκη λήψης μέτρων για τα social media των νέων κάτω των 15 ετών. Γι’ αυτόν τον λόγο πήγε πίσω και η εφαρμογή. Η εφημερίδα σε κυριακάτικη έκδοση εξηγούσε το πώς ο ψηφιακός έλεγχος μετατρέπεται σε εργαλείο μαζικής παρακολούθησης και εκλογικής χειραγώγησης.

Τελικά, αυτοί που αναφέρουν ότι η νυν κυβέρνηση εργαλειοποιεί προβλήματα και καταστάσεις για να εξυπηρετήσει άλλα σχέδια και σκοπιμότητες έχουν δίκιο;

ΥΓ. 17: Στο θέμα με τις δηλώσεις του προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Τασούλα και τα… λάθη του μετά την στρατιωτική παρέλαση στο Σύνταγμα για την επέτειο της Επανάστασης του 1821, υπήρξε και κάτι ακόμα σας όσα είπε, που εμάς μας παραξένεψαν. Μας μίλησε σήμερα για την «κατακτημένη μας ελευθερία». Γλώσσα λανθάνουσα μας είπε την… αλήθεια. Ή αποτέλεσε ένα είδος αυτοκριτικής;

ΥΓ. 18: Γράφει ο «Μιντιάρχης» στη στήλη του στο «dailymedia.com» για «μοντάζ πραγματικότητας», μπλέκοντας και τον ρόλο των δημοσιογράφων, κάτι για το οποίο σας έχουμε μιλήσει και εμείς κατ’ επανάληψη:

Αναλυτικά:

Υπάρχει ένα μοτίβο που πια δεν κρύβεται καν. Επιλεκτική προβολή, επιλεκτική ευαισθησία, επιλεκτική «αλήθεια». Ο Νίκος Πλακιάς, που είδε στο έγκλημα των Τεμπών νεκρές τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του, γίνεται «σημαία» όταν βολεύει το αφήγημα απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού. Αλλά, όταν λέει κάτι που δεν ταιριάζει στο κάδρο – όπως όταν ζητά την παραίτηση του Γιώργου Φλωρίδη μετά τον τραγέλαφο στη δικαστική αίθουσα στη Λάρισα – απλώς… εξαφανίζεται από τη ροή των ειδήσεων.

Δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι μοντάζ πραγματικότητας. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο η στάση των Μέσων. Είναι ότι έχει κανονικοποιηθεί. Ο κόσμος το βλέπει, το καταλαβαίνει, αλλά το προσπερνά. Σαν να έχουμε συμφωνήσει σιωπηρά ότι η αλήθεια είναι πλέον θέμα επιλογής και όχι γεγονότων.

Η δίκη για τα Τέμπη θα έπρεπε να είναι ιερό πεδίο. Αντί γι’ αυτό, έχει καταντήσει πεδίο μικροπολιτικής, προσωπικών στρατηγικών και επικοινωνιακών παιχνιδιών. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε τίτλους και «γραμμές», χάνονται τα βασικά: η δικαιοσύνη και η μνήμη…

ΥΓ. 19: Οι σοβαρές αποκαλύψεις της Λάουρα Κοβέσι

Η Λάουρα Κοβέσι αποκάλυψε ότι πολιτικά και συνταγματικά εμπόδια, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, περιορίζουν τις έρευνες διαφθοράς και την πλήρη απόδοση ευθυνών…

Σας είχαμε μιλήσει από… εδώ για όσα «είδε» και κατέγραψε η Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας, η οποία μίλησε στο «Euractiv»…

Διαβάστε αναλυτικά από το «instanews.gr»:

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στο δίκτυο «Euractiv», η «σιδηρά κυρία» της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης, Λάουρα Κοβέσι ξεκαθαρίζει πως το πραγματικό στοίχημα για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν η ίδια η δημιουργία μιας ανεξάρτητης εισαγγελικής αρχής, αλλά το εάν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ήταν τελικά διατεθειμένοι να την αφήσουν να επιτελέσει το έργο της απρόσκοπτα.

Σκιαγραφώντας έναν διαρκή και επίπονο αγώνα απέναντι στη γραφειοκρατία και τη θεσμική απροθυμία των Βρυξελλών, η Κοβέσι αποκάλυψε ένα πρωτοφανές περιστατικό ωμής παρέμβασης. Όπως κατήγγειλε, κορυφαίος αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της ζήτησε ευθέως να «χαμηλώσει τους τόνους» γύρω από το τεράστιο μέγεθος της διαφθοράς που έφερναν στο φως οι έρευνες του γραφείου της. Η απάντησή της ήταν αφοπλιστική και ενδεικτική των προθέσεών της: «Του απάντησα: "Πώς τολμάτε να μου το λέτε αυτό; Είμαστε ανεξάρτητοι"».

Το «αγκάθι» του ελληνικού Συντάγματος και η τραγωδία στα Τέμπη

Κάνοντας ειδική μνεία στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ευρωπαίοι εισαγγελείς ανά κράτος-μέλος, η Λάουρα Κοβέσι στάθηκε ιδιαίτερα στην περίπτωση της Ελλάδας και στα θεσμικά εμπόδια που υψώνονται ως ασπίδα προστασίας για τα πολιτικά πρόσωπα.

Το πλέον χαρακτηριστικό και επώδυνο παράδειγμα αυτής της συνταγματικής ιδιαιτερότητας είναι η διερεύνηση της υπόθεσης του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη και η διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων που προορίζονταν για την ασφάλεια του δικτύου.

Σύμφωνα με την ίδια, η έρευνα προσέκρουσε ευθέως στο νομικό πλαίσιο και τη βουλευτική ασυλία, εμποδίζοντας την αρχή να συλλέξει τα απαραίτητα στοιχεία. «Σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να βρούμε αποδείξεις, αν δεν αλλάξει το Σύνταγμα», υπογράμμισε με νόημα. Ξεκαθάρισε, μάλιστα, πως για τη συγκεκριμένη τραγωδία είναι ήδη αργά, καθώς οι όποιες νομοθετικές αλλαγές δεν θα έχουν αναδρομική ισχύ, σημειώνοντας πως το γραφείο της έκανε το μέγιστο δυνατό υπό τις παρούσες συνθήκες: «Είναι ήδη αργά, γιατί οι νόμοι δεν έχουν αναδρομική ισχύ. Αυτό ήταν το μέγιστο που μπορούσαμε να κάνουμε» ανέφερε συγκεκριμένα.

Το κύριο πρόβλημα, όπως εξήγησε, δεν είναι απλώς η ύπαρξη της ασυλίας, αλλά το γεγονός ότι αυτή λειτουργεί αποτρεπτικά στο να στοιχειοθετηθούν έστω τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης.

ΥΓ. 20: «Ο ελεγχόμενος δεν μπορεί να προσδιορίσει πως θα του γίνει ο έλεγχος»

Ο Χρήστος Ράμμος, πρώην αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και πρώην πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, τοποθετήθηκε με σαφήνεια απέναντι στο «Alitheia Forum», ένα συνέδριο που παρουσιάζεται ως πρωτοβουλία προώθησης της αντικειμενικότητας στα μέσα ενημέρωσης.

Θυμάστε αυτό που διοργανώθηκε στις 10-11 Μαρτίου από τη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, κατά και των face news, ενώ ξοδεύτηκαν και πολλά χρήματα γι’ αυτό.

Διαβάστε στο «dnews.gr»:

Με ένα σύντομο αλλά ουσιαστικό κείμενο, ασκεί έμμεση αλλά έντονη κριτική στη λογική ενός τέτοιου εγχειρήματος, θέτοντας στο επίκεντρο τη σημασία της ελευθερίας του Τύπου και των θεσμικών εγγυήσεων της δημοκρατίας.

Ο ίδιος υπενθυμίζει ότι η ελευθερία της δημοσιογραφικής κριτικής αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα και βασική προϋπόθεση για τον δημοκρατικό έλεγχο της εξουσίας. Σε αυτό το πλαίσιο τονίζει πως «ο ελεγχόμενος δεν μπορεί ποτέ να προσδιορίσει πώς θα του γίνει ο έλεγχος στον οποίο υπόκειται», υπογραμμίζοντας ότι η εξουσία δεν έχει τη δυνατότητα να καθορίζει τους όρους με τους οποίους ασκείται η κριτική απέναντί της.

Επισημαίνει, παράλληλα, ότι δεν είναι συνταγματικά αποδεκτό η ίδια η εξουσία να επιχειρεί να ορίσει ποια είναι τα όρια της κριτικής ή να αποφασίζει τι θεωρείται αληθές, καλόπιστο ή άξιο δημοσιογραφικής διερεύνησης. Σύμφωνα με τον ίδιο, μια τέτοια πρακτική θα οδηγούσε αναπόφευκτα στον περιορισμό της ελευθερίας του Τύπου και στην ποινικοποίηση της δημόσιας κριτικής.

Με τη θέση του αυτή, ο Χρήστος Ράμμος υπενθυμίζει ότι σε μια δημοκρατική κοινωνία ο ρόλος των μέσων ενημέρωσης είναι να ελέγχουν την εξουσία – όχι να ελέγχονται από αυτήν ως προς το τι επιτρέπεται να ερευνούν και να δημοσιεύουν.

ΥΓ. 21: Ανατρεπτικές είναι οι εξελίξεις στην υπόθεση με το Πόθεν Έσχες του προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου, που είχε αρχειοθετηθεί από την αρμόδια εισαγγελέα Πρωτοδικών, μετά το πόρισμα του Προέδρου της Αρχής για το ξέπλυμα Χαράλαμπου Βουρλιώτη, ο οποίος σχημάτισε δικογραφία σε βάρος του αρχισυνδικαλιστή, για το αδίκημα της μη υποβολής πόθεν έσχες.

Όπως ενημερωθήκαμε, σύμφωνα με πληροφορίες, ο αρμόδιος εισαγγελέας Εφετών διαφώνησε με την αρχειοθέτηση της έρευνας και επέστρεψε τη δικογραφία στην Εισαγγελία Πρωτοδικών, ζητώντας περαιτέρω έρευνα.

Η δικογραφία αφορούσε αδήλωτα ποσά 3,2 εκατομμυρίων ευρώ και σχηματίστηκε μετά από έλεγχο της Αρχής για το Ξέπλυμα Μαύρου Χρήματος στο πλαίσιο έρευνας για διασπάθιση δημόσιου χρήματος, η οποία συνεχίζεται από τον περασμένο Φεβρουάριο.

Η ανατρεπτική εξέλιξη στην υπόθεση του πόθεν έσχες του κ. Παναγόπουλου ήρθε λίγες ώρες μετά τη συνέντευξη του στην «ΕΡΤ», με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ να υποστηρίζει ότι, «σύμφωνα με νομοθετικές ρυθμίσεις που έχουν γίνει από διάφορες κυβερνήσεις και από γνωματεύσεις που έχω από κορυφαίους νομικούς, δεν είχα την υποχρέωση να καταθέσω πόθεν έσχες».

Εμείς σας είχαμε αναφέρει ότι είναι καλό όχι απλά να ελέγχονται συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά και να μη μένουν πολλά χρόνια σε συγκεκριμένες θέσεις, καθώς τότε δημιουργείται... καθεστωτική νοοτροπία. Άσε που στον συνδικαλισμό είναι καλό να μην υπάρχουν «χρώματα» κομμάτων!

ΥΓ. 22: Στο εδώλιο κάθεται η Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου και τρεις ακόμη κατηγορούμενοι για την υπόθεση της διαρροής e-mail αποδήμων Ελλήνων λίγο πριν από τις ευρωεκλογές του 2024. Η πρώην βουλευτής και Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας δήλωσε πως δεν γνώριζε ότι ήταν απόρρητο το αρχείο. Σ’ αυτή την κυβέρνηση υπάρχει κάποιος που να γνωρίζει κάτι, ειδικά όταν πρέπει να απολογηθούν για κάτι;

Τύπος και υπογραμμός

Μεγάλη… κουβέντα μπορεί να ανοιχτεί για τον τρόπο που ασκείται η δημοσιογραφία και στα μέρη μας. Τελικά είναι ανεξάρτητη, παρουσιάζει όλες τις πλευρές των γεγονότων, ασκεί έλεγχο στην εξουσία, υπηρετεί τους πολίτες, τηρεί τη δεοντολογία;

Αφήνουμε τις απαντήσεις σε εσάς τους πολίτες, εμείς για τα μέρη μας έχουμε, πάντως, τη χειρότερη εικόνα, βάσει και καταστάσεων που έχουμε ζήσει και έχουμε μάθε μέσω ρεπορτάζ… Εμείς θα σας αναφέρουμε ότι «η δημοσιογραφία δεν είναι εργαλείο για να χρωματίζεται η πραγματικότητα», όπως διαβάσαμε και στο «iliatoday.gr»…

Μιας και αναφέραμε τον όρο «ρεπορτάζ», να αναφέρουμε ότι αποτελεί άγνωστη λέξη, για πολλούς που δηλώνουν, αλλά και το… παίζουν (χρησιμοποιούμε και αυτό το ρήμα, διότι δεν είναι όλοι δημοσιογράφοι) εκπρόσωποι του Τύπου, όπως τότε που πηγαίναμε σχολείο και μας ρωτούσε ο δάσκαλος εάν κατανοήσαμε πλήρως το κείμενο που μας διάβασε…

Δεν θα εξετάσουμε τον ρόλο της εξουσίας, οποιασδήποτε μορφής, αν και οι εκπρόσωποι της θα πρέπει να γνωρίζουν ότι για… όλα υπάρχουν όρια. Το θέμα είναι τι κάνουν οι δημοσιογράφοι! Πολλοί στα μέρη μας απλά αναπαράγουν είτε μέσω κειμένων, είτε μέσω εικόνων, το πιο αρνητικό είναι πως μεταφέρουν, μάλιστα, στο Μέσα τους Δελτία Τύπου, χωρίς καν να γράφουν πρόλογο, για να προτάξουν, αφού κάνουν αξιολόγηση, και τα βασικά σημεία, την είδηση ρε παιδάκι μου.

Αραδιάζουν… όπως το λαμβάνουν το κείμενο, χωρίς εισαγωγικά πολλές φορές, με αποτέλεσμα όταν το διαβάζει κάποιος, να νομίζει ότι όσα βλέπουν τα μάτια του και όσα προσφέρουν τα χείλη του, είναι θέση του Μέσου που έχουν επισκεφτεί. Για παράδειγμα μπορεί να ενημερωθεί κάποιος για αγώνα ποδοσφαίρου και να διαβάζει κάποιος «η ομάδα μας», καθώς έτσι έχει γραφτεί στην ενημέρωση κάποιου συλλόγου. Το πιο αρνητικό είναι ότι πολλοί δεν αναφέρουν και την πηγή και έτσι μπορεί εφημερίδες να κλείνουν ακόμα και σελίδες χωρίς… κόπο, αλλά με το «μας» να παίζει… κανονικά! Το έλα να δεις γίνεται και στις ανακοινώσεις, φορέων, προσώπων, κομμάτων, παρατάξεων κ.α.

Υπάρχουν «δημοσιογράφοι» που παίρνουν και το μέρος μορφών εξουσίας, σε τέτοιο επίπεδο, που σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι «δικηγόροι» τους, για να μην πω ότι μοιάζουν σαν… παπαγαλάκια, τα οποία μένουν στα μέρη μας όλες τις εποχές του χρόνου και με ζέστη και με κρύο, και με ηλιοφάνεια και με χιόνια! Πολλοί είναι, μάλιστα, έτοιμοι να πέσουν και στη… φωτιά για την εξουσία, ακόμα και εάν θεωρούν ότι η τελευταία κάνει λάθος, αναφέροντας ότι… πετάει ο γάιδαρος. Φυσικά, ούτε λόγος για κριτική. Προέχουν οι δημόσιες σχέσεις, γενικά οι… σχέσεις.

Πού να σας πάμε και στο να έχουν καταγράψει κάποιο αρνητικό γεγονός. Εδώ εμείς φτάσαμε στο σημείο να ακούσουμε από… ουδέτερα χείλη «αυτό να μη το δημοσιεύσεις, θα κάνεις κακό στον τόπο μας, αυτό κάνουν όλοι». Λες και οι ενέργειες, για παράδειγμα, συγκεκριμένων, χαρακτηρίζουν έναν τόπο.

Αυτό που μας ξένισε πολύ, είναι το φαινόμενο δημοσιογράφοι να βάζουν… όρια και να σχηματίζουν «οικόπεδα», σχετικά με τα αντικείμενα που μπορεί να ασχοληθεί κάποιος ρεπόρτερ! Και να σου λένε: «Μ’ αυτό το θέμα δεν πρέπει να ασχοληθείς, εδώ είναι δικά μας… χωράφια»! Απλά γελάς και συνεχίζεις. Ίσως να παίζουν και εδώ ρόλο οι… σχέσεις.

Αυτό που είναι απολαυστικό είναι οι επιπλήξεις (ο πιο ήπιος όρος που μπορούμε να μεταφέρουμε) που μπορεί να δεχτείς κάποιος δημοσιογράφος, από… θιγόμενους, και ενώ οι τελευταίοι ξέρουν ότι απλά έχει γραφτεί η αλήθεια. Υπάρχουν και κάποιοι που μπορεί να ξεφύγουν και στη συνέχεια να κάνουν ότι δεν ξέρουν! Λες και θέλουν… υπηρέτες της ενημέρωσης!

Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε Συνέντευξη Τύπου και το «παρών» έδωσαν, μάλιστα, συγκεκριμένα Μέσα. Δε εστάλησαν καν προσκλήσεις σε Μέσα του Δήμου που ενδιέφερε αυτή η ενημέρωση. Ειπώθηκαν συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία είχαμε ακούσει και στο παρελθόν και σε δημόσιο λόγο, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι και να μη γινόντουσαν οι ερωτήσεις, αυτά που έπρεπε να ειπωθούν, θα τα έγραφαν οι κασέτες! Μιλάμε ότι η πίεση στον συνεντευξιαζόμενο ήταν τόσο μεγάλη που ο ιδρώτας του… έτρεχε νερό, για το πως θα απαντήσει. Ίσως να ήθελε το κεντρικό πρόσωπο να τονίσει ξανά συγκεκριμένα πράγματα, αλλά ήθελε να γίνει αυτό με κάμερες! Είναι, πλέον, μεγάλη και η πίεση του κόσμου, το νιώθουν αυτό οι έχοντες την εξουσία. 

Είναι, άλλωστε, της… μόδας εδώ και χρόνια, πολλοί από αυτούς που έχουν εξουσία, να αποκλείουν «ενοχλητικούς» ρεπόρτερ, αλλά και να έχουν ενημέρωση για το τι θα ερωτηθούν. Εδώ το κάνουν εκπρόσωποι της κεντρικής εξουσίας. Από εμάς, πάντως, θα ειπωθεί η φράση «νερό και αλάτι», ο καθένας κρίνεται από την πορεία και το έργο του, σε οποιαδήποτε θέση κάθεται… Πρώτη φορά βλέπουμε συνέντευξη Τύπου με συγκεκριμένα κανάλια, όχι ύδρευσης και άρδευσης, αλλά... κάλυψης. Και με πολύ «μελετημένες» ερωτήσεις! Καλά, για τόσο μ@λ@κ@ς μας περνάτε ορισμένοι;

Αυτό που μας ενδιαφέρει εμάς, είναι η αλήθεια, η ενημέρωση, η αντικειμενικότητα, η αμεροληψία, ο έλεγχος όταν υπάρχουν παρατυπίες και ο σεβασμός… Η ισηγορία και η πολυφωνία είναι οξυγόνο της δημοκρατίας. Η δημοσιογραφία, ως επάγγελμα, αλλά και κοινωνικό λειτούργημα, συνεπάγεται δικαιώματα, καθήκοντα και υποχρεώσεις. Η πληροφόρηση είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα ή μέσο προπαγάνδας.

Ο Τζορτζ Όργουελ όρισε τη δημοσιογραφία ως «να δημοσιεύεις αυτά που κάποιος άλλος δεν θέλει να δημοσιευθούν», υπογραμμίζοντας την αποκάλυψη της αλήθειας, ακόμα κι αν αυτή ενοχλεί. Σημασία έχει να δημοσιοποιείται αυτό που οι ισχυροί προσπαθούν να κρύψουν, όχι απλώς να αναπαράγονται επίσημες ανακοινώσεις (δημόσιες σχέσεις).

Η δημοσιογραφία δεν είναι εργαλείο για να χρωματίζεται η πραγματικότητα, ούτε μηχανισμός που επιτρέπει σε πρόσωπα, οργανισμούς ή θεσμούς να προβάλλονται υπό ευνοϊκό φως.

Την τελευταία φράση την… πήραμε από το παρακάτω άρθρο που βρήκαμε στο «iliatoday.gr».

Αξίζει να το διαβάσετε:

Γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι δημόσιες σχέσεις

Στην εποχή της ταχύτητας, της υπερπληροφόρησης και της διαρκούς προβολής, η διάκριση μεταξύ δημοσιογραφίας και δημόσιων σχέσεων μοιάζει μερικές φορές δυσδιάκριτη για το ευρύ κοινό. Ωστόσο, η ουσιαστική διαφορά παραμένει θεμελιώδης και καθορίζει όχι μόνο το ρόλο των επαγγελματιών της ενημέρωσης, αλλά και τη σχέση της κοινωνίας με την αλήθεια.

Η δημοσιογραφία δεν είναι εργαλείο για να χρωματίζεται η πραγματικότητα, ούτε μηχανισμός που επιτρέπει σε πρόσωπα, οργανισμούς ή θεσμούς να προβάλλονται υπό ευνοϊκό φως. Δεν γράφει για να ικανοποιήσει προτιμήσεις, να κερδίσει εντυπώσεις ή να κατασκευάσει μια επιφανειακή εικόνα. Η δημοσιογραφία είναι υποχρέωση απέναντι στην αλήθεια, τη διαφάνεια και την κοινωνία. Κάθε άρθρο, κάθε ρεπορτάζ, κάθε έρευνα οφείλει να αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα όπως είναι, ακόμη και όταν αυτή ενοχλεί, αμφισβητεί ή προκαλεί αντιδράσεις.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η δημοσιογραφία καλείται να αναδείξει όσα κάποιοι προσπαθούν να αποκρύψουν. Εργαζόμενοι που βιώνουν αδικίες, πολίτες που στερούνται βασικές υπηρεσίες, κοινωνικές ομάδες που παραμένουν αόρατες, καταγγελίες που αντιμετωπίζονται με αδιαφορία ή ακόμη και ευθύνες που επιχειρούνται να συγκαλυφθούν: όλα αυτά είναι πεδία που η δημοσιογραφία πρέπει να φωτίζει. Και δεν μπορεί να το κάνει αν το μόνο μέλημά της είναι η εικόνα και όχι η ουσία.

Οι δημόσιες σχέσεις, αντίθετα, έχουν εντελώς διαφορετικό στόχο: να προβάλλουν, να πείσουν, να ενισχύσουν τη φήμη. Εδώ τα λόγια συχνά αντικαθιστούν τις πράξεις, η εικόνα επισκιάζει την ουσία και η αλήθεια προσαρμόζεται ώστε να εξυπηρετεί συμφέροντα. Οι δεξιότητες μπορεί να είναι εντυπωσιακές, αλλά η ουσία τους περιορίζεται στη διαχείριση της εικόνας και όχι στην αποκάλυψη της πραγματικότητας.

Η δημοσιογραφία, για να παραμείνει αξιόπιστη, πρέπει να λειτουργεί αυτόνομα, με συνέπεια και ανεξαρτησία. Ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να είναι εκπρόσωπος κανενός και δεν πρέπει να περιορίζεται από την πολιτική, οικονομική ή κοινωνική πίεση. Η αξιοπιστία του μετριέται από την ακρίβεια των πληροφοριών, την τεκμηρίωση, τη διασταύρωση στοιχείων και τη δυνατότητα να παρουσιάζει όσα δεν βολεύουν, όσα είναι δυσάρεστα ή αμήχανα για τους ισχυρούς.

Το 2025 υπήρξε μια χρονιά που απέδειξε πόσο κρίσιμη είναι αυτή η διάκριση. Θέματα που κάποιοι προσπάθησαν να «θαφτούν»—υποστελέχωση νοσοκομείων, καθυστερήσεις έργων, εργασιακές αδικίες, κοινωνικές ανισότητες—αναδείχθηκαν χάρη σε μέσα που επέμειναν να κάνουν το καθήκον τους, όπως τα site newsgf.net, iliatoday και το ραδιόφωνο Ionion FM. Αυτές οι φωνές απέδειξαν ότι η δημοσιογραφία υπάρχει για να φωτίζει τη σκοτεινή πλευρά της πραγματικότητας, όχι για να τη συγκαλύπτει με ωραία λόγια ή υποσχέσεις.

Στην πράξη, η δημοσιογραφία λειτουργεί σαν καθρέφτης: δείχνει την κοινωνία όπως είναι, όχι όπως θέλουν κάποιοι να φαίνεται. Και η κοινωνία, με τη σειρά της, χρειάζεται να τη στηρίζει και να την εμπιστεύεται, γιατί μόνο μέσα από την ανεξάρτητη ενημέρωση μπορεί να κρίνει σωστά, να απαιτήσει λογοδοσία και να διεκδικήσει δικαιοσύνη.

Η διαφορά, λοιπόν, είναι ξεκάθαρη:

Δημοσιογραφία: φωτίζει, ελέγχει, καταγράφει, αναδεικνύει την αλήθεια.

Δημόσιες σχέσεις: προβάλλουν, πείθουν, διαχειρίζονται εικόνες, κρύβουν αλήθειες.

Στην εποχή των fake news, των υπερπληροφοριακών περιβαλλόντων και της συνεχούς πίεσης για «εντυπωσιακά» μέσα ενημέρωσης, η δημοσιογραφία καλείται να επιμένει στην ουσία και στην αλήθεια. Δεν είναι εύκολος δρόμος. Είναι όμως ο μόνος δρόμος που διασφαλίζει ότι η κοινωνία ενημερώνεται, κατανοεί και μπορεί να δράσει με γνώση και κρίση.

Στο τέλος, η δημοσιογραφία δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Είναι ευθύνη, επιμονή και φωνή για όσους δεν ακούν. Είναι η αλήθεια που δεν παραμορφώνεται από συμφέροντα, η φωνή των πολιτών και η υπενθύμιση ότι η ενημέρωση είναι το θεμέλιο της κοινωνικής λογοδοσίας και της δημοκρατίας.

Πριν στεγνώσει το μελάνι…

Το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της σωστής και μαχητικής δημοσιογραφίας περιγράφεται από τις παρακάτω λέξεις, που αναφέρουν ότι ως λειτούργημα «συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας, ενώ υπάγεται σε κανόνες δεοντολογίας και ηθικής», κάτι που σημαίνει ότι και η εξουσία οφείλει να παρέχει τις κατάλληλες υπηρεσίες. Θα σας αναλύσουμε το γιατί κάνουμε αυτή την αναφορά, με το «βλέμμα» μας στον νομό μας.

Και σας το πιάσουμε το συγκεκριμένο… κουβάρι από το αθλητικό ρεπορτάζ, όσα θα αναφερθούν ισχύουν και για άλλες κοινωνικές δραστηριότητες. Ερώτηση: «Πόσα από τα γήπεδα στην Αργολίδα, είναι σε θέση να φιλοξενήσουν δημοσιογράφους;». Εμείς θα πούμε ακόμα και έναν… Και με τον όρο «γήπεδα» αναφερόμαστε σε ανοιχτά και κλειστά, σε «αρένες» με χορτάρι και παρκέ!

Και μέσα από τις επαφές μας, έχουμε διαπιστώσει ότι οι αρμόδιοι από οποιεσδήποτε θέσεις, όταν γίνονται έργα σ’ έναν αθλητικό χώρο, δεν έχουν καν στο… μυαλό τους ότι πρέπει να γίνει κάτι, ώστε να παρέχονται οι κατάλληλες συνθήκες σε δημοσιογράφους! Και εννοούμε πραγματικούς δημοσιογράφους! Οπότε, εάν τύχει και βρεθεί κάποιος ρεπόρτερ σε συγκεκριμένο χώρο, θα… βολευτεί στις κερκίδες μαζί με τον κόσμο, πίσω από τους πάγκους, μέσα στην αρένα, όπου ο ίδιος κρίνει ότι μπορεί να δουλέψει, εφόσον, βέβαια, του επιτρέψουν να βρεθεί εκεί όπου ο ίδιος διέκρινε ότι είναι σε θέση να δουλέψει αξιοπρεπώς. Και μετά αξιώνουν κάποιοι για προβολή και μετάδοση ενός γεγονότος.

Είμαστε στην Αργολίδα και θέλουμε να πάμε σ’ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου με δημοσιογραφικά θεωρία. Και ρωτάμε, πολιτικούς, αιρετούς, παράγοντες ομάδων και συλλόγων: «Πόσα είναι αυτά που θα μας ικανοποιήσουν; Άντε, τρία θα πούμε εμείς, τα ΔΑΚ Άργους και Ναυπλίου και το Δημοτικό γήπεδο Κρανιδίου». Ρωτάμε, επίσης: «Υπάρχουν κλειστά γυμναστήρια, τα οποία να καλύπτουν τις ανάγκες που έχει ένας δημοσιογράφος;».

Εάν σας ενδιαφέρει να καλύπτουν γεγονότα και αγώνες δημοσιογράφοι, ποιες είναι οι ενέργειές σας για το παραπάνω θέμα;

Πώς φτάσαμε να ακούει ο τηλεθεατής στον «αέρα» φωνές, κόντρες, ατάκες, εξυπνάδες και «ουάου»;

Σας έχουμε μεταφέρει πολλές φορές από… εδώ ότι είναι πολύ σημαντικό να κάνει κάποιος αυτοκριτική. Και στο πλαίσιο αυτό θα τα… βάλουμε και με συναδέλφους, ειδικά κάποιους που έχουν μικρόφωνο και κάνουν περιγραφές. Κάποτε, όταν οι παλαιότεροι έβαζαν εμάς στον κόσμο της δημοσιογραφίας, μας έλεγαν πόσο μεγάλη ευθύνη έχει το να δημοσιεύσεις κάτι, πολύ περισσότερο το να κάνεις περιγραφή στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο.

«Δεν είναι απλό να περιγράφεις έναν αγώνα. Πρέπει, εκτός των άλλων, να έχεις γνώσεις για αυτό που σε περιμένει, να μελετάς, να πηγαίνεις… διαβασμένος», μας έλεγαν. Και κάθεσαι τώρα να ακούσεις, για παράδειγμα, περιγραφή ενός αγώνα και ακούς φωνές, κόντρες, ατάκες, εξυπνάδες και «ουάου». Δεν ακούς περιγραφή των πεπραγμένων, αλλά και κάτι ξεχωριστό για τους πρωταγωνιστές.

Εδώ ακυρώνεται γκολ, ο άλλος δεν βλέπει να γίνεται σέντρα, και ακούς σε αγώνα play off του Champions League να λέει ότι πρέπει να μέτρησε το γκολ, επειδή το είχε γράψει στο σκορ η παραγωγή! Ρε άνθρωπε μου, είδες σέντρα; Απ’ την άλλη, και πιο πρόσφατα, έχουμε μπροστά μας μια μοναδική εικόνα λόγω μια έξυπνης ενέργειας καμεραμάν και αντί οι εκφωνητές να καταλάβουν, να σωπάσουν και να αφήσουν να «μιλήσουν» η εικόνα και ο ήχος, ο ένας, στο ένα από δυο κανάλια που μετέδιδαν, φώναζε να βγάλουμε σημαίες στα μπαλκόνια μας για την πρόκριση της εθνικής μας στα ημιτελικά του Eurobasket. Έτσι χάθηκε η παρακάτω σκηνή στο live και κάποιοι… έτρεχαν για την παρουσιάσουν εκ των υστέρων:

Ήταν, μάλιστα, λίγο άκομψο να ακούμε σε άλλη περίσταση ότι «ο Ολυμπιακός προσπαθεί να σφίξει τη θηλιά στο λαιμό της Πάφου» στον πρόσφατο αγώνα για τη League Phase του Champions League, όταν γνωρίζεις ότι η κυπριακή ομάδα, έχει έμβλημα τον ήρωα Ευαγόρα Παλληκαρίδη ο οποίος εκτελέστηκε δι’ απαγχονισμού από τους Βρετανούς.

ΥΓ. 1: «Η δημοσιογραφία που αντιστέκεται και επιμένει, νικά»! Το διαβάσαμε για συγκεκριμένη δημοσιογράφο, η οποία συνέβαλε τα μέγιστα, ώστε να συλλεχθούν στοιχεία, μέσω των οποίων έλαβε τέλος ο «Γολγοθάς», για τους δύο νεαρούς, που συνελήφθησαν και προφυλακίστηκαν ως εμπρηστές, για τη φωτιά στο Γηροκομείο Πάτρας, στις 12 Αυγούστου.

Βάσει αυτών των στοιχείων και μέσα από δημοσιογραφική έρευνα, η Δικαιοσύνη αντελήφθη το λάθος της και αποφάσισε την αποφυλάκιση τους, με μοναδικό περιοριστικό όρο την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Ο ανακριτής Πάτρας κ. Πηλιχός ήταν αυτός, που αποφάσισε την αποφυλάκιση των δύο νεαρών, κάνοντας δεκτή σχετική πρόταση της εισαγγελέα κ. Καπελέρη.

Μπράβο Ρένα Κουβελιώτη!

ΥΓ. 2: Εδώ φτάσαμε στο σημείο, μία από τις λίγες δημοσιογραφικές εκπομπές έρευνας και επιτόπιου ρεπορτάζ που είχε ο «ΣΚΑΪ» να έχει, πλέον, για παρουσιαστή έναν ηθοποιό!

Μιλάμε για την εκπομπή «Όπου υπάρχει Ελλάδα», που είχε έρθει και σε πολλά μέρη της Αργολίδας και γειτονικών περιοχών, φέρνοντας… αναστάτωση στην Ερμιονίδα, λόγω συγκεκριμένων θεμάτων που έθιξε. Τότε που ο «Πολίτης Αργολίδας» είχε παρέμβει και σας είχε γράψει: «Άλλο η δημοσιογραφία και άλλο να θέλουμε… "Όπου υπάρχει Ελλάδα" σαν το "Happy Traveler"»! Κάποιοι λογικά, βάσει των όσων έχουν δείξει, θα έδειξαν ικανοποίηση στα… μέρη μας. Το έχουν κάνει, άλλωστε, και με άλλους δημοσιογράφους, όταν αυτοί ασκούν κριτική. Να ξέρετε ότι γνωρίζουμε πολλά περισσότερα από όσα νομίζετε κάποιοι!

ΥΓ. 3: «Μόδα» των τελευταίων καιρών είναι και το γεγονός να βγαίνουν δημοσιογράφοι και να αποκαλύπτουν, για παράδειγμα, πράγματα και καταστάσεις που συνέβαιναν, για παράδειγμα, στα αποδυτήρια, αφότου αποχώρησε ένας προπονητής… Νωρίτερα, οι ρεπόρτερ δεν έβγαζαν… κιχ και έχουν τους λόγους τους γι’ αυτό. Μετά τα ανακαλύπτουν όλα, ειδικά τα… στραβά. Αυτό και εάν είναι «φάουλ»! Όπου αποδυτήρια και ομάδες βάλτε και τις κατάλληλες λέξεις, για να μιλήσουμε και άλλα ρεπορτάζ, εκτός του αθλητικού.

Πριν στεγνώσει το μελάνι…

Ρε μπαγάσες δε με αφήνετε σε… ησυχία και… τρέχω να γράψω για τα αυτονόητα, μακριά από τα μέρη μας, σε μια περιφέρεια από την οποία ξεκίνησε η εκπομπή «Όπου υπάρχει Ελλάδα» να παρουσιάζει θέματα, δίνοντας ειδικό βάρος και σε προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας εκτός της… Αθήνας.

Καταφέρατε μέσα από τη συγκεκριμένη εκπομπή, να δημιουργηθεί ξανά «εμφύλιος» στα… μέρη μας και να ζούμε, όπως διάβασα, σουρεαλιστικές καταστάσεις! Διότι περί κατορθώματος πρόκειται, και δεν νομίζω να έχει δημιουργηθεί ξανά παρόμοιο θέμα με κάποια εκπομπή ή με τη συγκεκριμένη του ΣΚΑΪ σε άλλη περιοχή της χώρας.

Από την… ακριτική Θράκη σας ομιλώ, δεν θα μπω στα «χωράφια» θέσεων που έχουν πολιτικοί, αιρετοί, εκλεγμένοι σε θέσης ευθύνης, Δήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι, δημοσιογράφοι που απολογούνται σε «αφεντικά» και όχι στον κόσμο και στα Μέσα στα οποία εργάζονται. Άλλη η δική τους δουλειά και άλλη αυτών που υπερασπίζονται τη δημοσιογραφία, που αναδεικνύουν και μάχονται μέσα από ρεπορτάζ και θέσεις για το σωστό και το δίκαιο. Αν και για να τα λέμε ορθά και κοφτά, δημοσιογράφοι που απολογούνται σε «αφεντικά» δε λογίζονται ως λειτουργοί του συγκεκριμένους επαγγέλματος.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά και ας παρουσιάσουμε κάποια στοιχεία για τη θεματολογία της συγκεκριμένης εκπομπής, όταν φιλοξενήθηκε στα… μέρη μας και σε γειτονικούς Δήμους, μιλώντας και για το πώς φτάσαμε σε κωμικοτραγικές καταστάσεις.

Οι δημοσιογράφοι της συγκεκριμένης εκπομπής είναι πρώτα απ' όλα ρεπόρτερ. Θα σας εξηγήσω τι εννοώ. Πριν επισκεφτούν μια περιοχή, συλλέγουν στοιχεία γι’ αυτήν, δίνοντας έμφαση σε προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι. Εάν για παράδειγμα, ερχόμενοι στην Ερμιονίδα, στις Σπέτσες, στην Τροιζηνία και στην Ύδρα, ανακάλυπταν ένα σκάνδαλο, οποιασδήποτε φύσεως, πιστέψτε με, θα αναλώνονται μόνο με αυτό το θέμα, και τα υπόλοιπα θα έμεναν στο «ψυγείο», όπως λέμε στα δημοσιογραφικά γραφεία. Σε μια τέτοια περίσταση, θα είχαν τα υπόλοιπα θέματα για κάποια άλλη εκπομπή, για άλλο επεισόδιο και θα πήγαιναν στον… βρόντο τα όποια αφιερώματα έγιναν. Με πιάνετε τι εννοώ. Τότε τι θα λέγαμε; Ότι μας δυσφημούν; Μα, αυτή είναι δουλειά τους. Για σκεφτείτε το! Θα θέλατε, εσείς οι πολίτες να «κουκουλωθεί» το σκάνδαλο για να μη γίνει… δυσάρεστη μια εκπομπή για την περιοχή μας;

Η συγκεκριμένη εκπομπή του ΣΚΑΪ δεν είναι… ταξιδιωτικός οδηγός, δεν είναι για παράδειγμα το… «Happy Traveler», με όλον τον σεβασμό στον Ευτύχη Μπλέτσα και στους συντελεστές της, τα όσα γράφονται. Μιας και βρίσκομαι στη Θράκη, και σας γράφω από αυτή την ακριτική περιοχή, θυμηθείτε για παράδειγμα ότι στο ΔιδυμόFτειχο, η συγκεκριμένη εκπομπή παρουσίασε τις τραγικές συνθήκες (χωρίς θέρμανση και φως) κάτω από τις οποίες προπονεί τον γιο του ο Ολυμπιονίκης του ακοντισμού Κώστας Γκατσιούδης.

Τη θεματολογία μιας τέτοιας εκπομπής δεν μπορεί να την καθορίσει κανένας, παρά μόνο οι συντελεστές της, βάσει των στοιχείων που έχουν στα χέρια τους. Οι ίδιοι είχαν πει στο ξεκίνημα της εκπομπής, ότι εάν την ώρα που είναι live, συμβεί ένα έκτακτο γεγονός, οποιασδήποτε φύσεως, θα άφηναν τα πάντα στην… άκρη και θα έδιναν το βάρος μόνο σ’ αυτό, ανάλογα με τη σημαντικότητα του. Θα τους… εγκαλούσαμε τότε, επειδή δεν θα έδειχναν… χορούς και παλαμάκια, κουλτούρα και πολιτισμό από τα… μέρη μας;

Φυσικά και η Ερμιονίδα έχει κουλτούρα, πολιτισμό, ιστορία, φυσικές ομορφιές, αυτά δεν αναιρούνται με τη αναφορά προβλημάτων, για τα οποία μπορεί οι υπεύθυνοι να έχουν δρομολογήσει και λύσεις. Αυτή η τακτική που χρησιμοποιούν συγκεκριμένοι αιρετοί, μου θυμίζει τη λογική που είχε η κυβέρνηση για «καυτά» θέματα που απασχολούν τη χώρα, όταν ευρωβουλευτές της αντιπολίτευσης τα… έθεταν στο εξωτερικό και τους εγκαλούσε η κυβερνώσα παράταξη, επειδή λέει, η αναφορά σ’ αυτά τα θέματα στο Ευρωκοινοβούλιο ή γενικά σε ευρωπαϊκούς θεσμούς, δυσφημεί τη χώρα. Και μιλάμε πολλές φορές για θέματα που αφορούν την ίδια τη δημοκρατία και τη λειτουργία της στη χώρα μας.

Εφόσον επιλέχθηκε με τον α’ ή τον β’ τρόπο να μιλήσει η αντιπολίτευση ή να δεχτώ μόνο η αντιπολίτευση σε πρώτη φάση, μαζί με τα αφιερώματα που είχαν ετοιμαστεί, παρουσιάζοντας προβλήματα – να πω και με υπερβολικό τρόπο – τα οποία υπάρχουν όμως, όπως και ο «Πολίτης Αργολίδας» έχει παρουσιάσει, θα είχε κάθε δικαίωμα η πλειοψηφία να εγκαλέσει τους συντελεστές της εκπομπής, εφόσον δεν έδινε… βήμα σε εκπροσώπους της να μιλήσουν. Κάτι που ορθώς έγινε. Και η προβολή ενός προβλήματος μπορεί να έχει, άλλωστε, θετικό «χρώμα» για έναν τόπο, εφόσον δείξεις ότι το αντιμετωπίζεις, ότι προσπαθείς να λυθεί.

«Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες», αναφέρει η φράση που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τα έργα του Βολταίρου, βάσει των όσων έγραψε η βρετανίδα συγγραφέα Έβελιν Μπίατρις Χολ, βιογράφος του Γάλλου φιλόσοφου...

Εσείς δεν είστε, άλλωστε, που έχετε θέσει συγκεκριμένα προβλήματα… ανοιχτά και στην κεντρική εξουσία, προσδοκώντας, εκτός των άλλων, στη δημοσιοποίησή τους; Εσείς δεν είστε που προσπαθείτε να λύσετε θέματα, έχοντας σε πολλά κάνει βήματα, που θίχτηκαν στη συγκεκριμένη εκπομπή; Εσείς δεν είστε που έχετε επιζητήσει δημοσιοποίηση θεμάτων αυτής της φύσεως στο παρελθόν, ώστε να βρεθούν εγκαίρως οι λύσεις που απαιτούνται; Δηλαδή εάν κάπου υπάρχει καθυστέρηση και παρουσιαστεί αυτό, ή εάν δοθεί ξανά έμφαση σ' ένα σημαντικό θέμα, είναι κακό που συνέβη; Να μην κάτσω να τα απαριθμήσω ένα, ένα τα προβλήματα που και οι ίδιοι έχετε θίξει στο παρελθόν.

Ένα θέμα είναι και από ποιους άντλησαν στοιχεία οι συντελεστές της εκπομπής, καθώς και το πώς οι ντόπιοι που αποτέλεσαν «πηγές» πληροφόρησης τους, απευθύνθηκαν σε όλο το… φάσμα ανθρώπων που θα μπορούσαν να τους ενημερώσουν από τα... μέρη μας. Το αναφέρω αυτό για να «πιάσω» και τις ενστάσεις που διατυπώθηκαν από κάποιους αιρετούς και όχι μόνο για τη θεματολογία. Προσοχή, δεν αναφέρω ότι έπρεπε να μην προβληθούν προβλήματα, αυτές οι λογικές δε με εκφράζουν.

Με δυο τηλέφωνα που έκανα, κατάλαβα, όμως, ότι οι πρώτες «πηγές» των συντελεστών της εκπομπής απ’ τα… μέρη μας, δεν άνοιξαν το «φάσμα» ενημέρωσης και σε ανθρώπους, από όλες τις πλευρές της ορθής προσέγγισης, που θα μπορούσαν να τους πληροφορήσουν με περισσότερα στοιχεία ακόμα και για τη φύση της εκπομπής. Είναι η λογική που έχουν πολλοί, ειδικά στα… μέρη μας, να φανούμε εμείς, και άστους τους άλλους στην… απ’ έξω. Δεν τους κατηγορώ, αλλά τώρα «λούζονται» και καταστάσεις που θα μπορούσαν να έχουν αποφύγει.

Το αναφέρω αυτό, διότι η πλήρης παρουσίαση, θέλει να βλέπεις και τις δυο όψεις του «νομίσματος», και δεν μιλάω μόνο για την επιλογή των θεμάτων που έγιναν… Από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, κάποιοι, εκτός περιοχής μας, που γνωρίζουν τι σημαίνει δημοσιογραφική εκπομπή, ακόμα γελάνε, με όσα ακολούθησαν… παρασκηνιακά κατά τη διάρκεια της εκπομπής στα μέρη μας. Μερικοί νόμιζαν ότι απευθύνθηκαν σε… ντόπιους για τους οποίους «πάντα πηδάει ο γάιδαρος», εφόσον αυτό λέει η εξουσία.

Επαναλαμβάνω ότι η συγκεκριμένη αναφορά από μένα γίνεται μόνο για το κομμάτι της δημοσιογραφικής πλευράς. Το τι θα υποστηρίξουν οι έχοντες την εξουσία από οποιαδήποτε θέση, εάν θα έπρεπε να βγουν στην εκπομπή κάποιοι άλλοι 1οι και κάποιοι άλλοι 2οι, έρχονται σε 2η μοίρα, εμείς ασκούμε, άλλωστε, έλεγχο σ’ αυτούς και μάλλον είναι θετικό για την κοινωνία να μην τους αρέσουν τα ρεπορτάζ και οι θέσεις μας, διότι τότε κάνουμε καλά τη δουλειά μας.

Λόγια που γράφτηκαν και αναφέρουν… «Δεν θα ανεχτώ ποτέ και από κανέναν να προβάλλει τα προβλήματα, ενώ θα μπορούσε να προβάλλει τα πλεονεκτήματα του τόπου, προσελκύοντας περισσότερους φιλοξενούμενους προς όφελος του τόπου, της οικονομίας και των επαγγελματιών. Φυσικά και υπάρχουν προβλήματα! Σε όλα τα μέρη της Ελλάδας υπάρχουν προβλήματα και πάντα θα υπάρχουν!», νομίζω ότι δεν έχουν κανέναν… χώρο στη δημοσιογραφική πλευρά. Από την άλλη, εάν κάποιοι δεν θέλουν να παρουσιάζονται και να προβάλλονται προβλήματα, ας μην… κατέβαιναν στα κοινά για να προσφέρουν. Όπως ανέφερα, και θα το πω περισσότερο… ωμά, οι πολιτικοί και οι αιρετοί «ας… βγάλουν τα μάτια τους», μπορούν να υπερασπίζονται τις θέσεις τους με κάθε – νόμιμο – τρόπο, αυτό δεν αφορά τη άλλη… πλευρά που εμπεριέχει τις λέξεις «δημοσιογραφία» και «ρεπορτάζ».

Νομίζω κάποιοι που αρχικά βγήκαν με… φόρα για να «απαντήσουν», σιγά, σιγά, έβαλαν την ουρά στα… σκέλια και πλέον το πάνε το… θέμα πιο «λάου, λάου». Μιλούν για συναίνεση, σύμπραξη όσων θέλουν να συμβάλουν θετικά στην επίλυση προβλημάτων. Βλέπουν ότι δεν είναι όλος ο κόσμος μια… ομάδα, που όταν ο αρχηγός δώσει το σύνθημα ότι ο «γάιδαρος… πετάει», ακολουθούν όλοι του συγκεκριμένου «συνόλου» τα λεγόμενά του. Σκεφτείτε ότι δεν θα είχαν γίνει αυτές οι κινήσεις, δεν θα υπήρχε αυτή η ενημέρωση και η αναστάτωση, εάν δεν είχε συμβάλει σ’ αυτό το γεγονός ότι ήρθαν – ξανά – στην επιφάνεια θέματα, για τα οποία υπάρχουν ανοιχτά «μέτωπα», παρότι, να δεχτώ ότι, γίνονται προσπάθειες να επιλυθούν.

Κάποτε στη Βόρεια Κορέα για να είναι ευτυχισμένος ο κόσμος, η κρατική τηλεόραση είχε μεταφέρει ότι η εθνική ομάδα της χώρας είχε νικήσει τη Βραζιλία σε αγώνα των ομίλων για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, ενώ αυτό δεν είχε συμβεί στον μεταξύ τους αγώνα. Ο κόσμος βγήκε, όμως, με χαμόγελα στους δρόμους. 

Για να γνωρίζετε και να μην πέφτετε σε ατοπήματα, θα σας πω ότι ο δημοσιογράφος δεν είναι υποχρεωμένος να ενημερώνει άπαντες, εάν έχει μια καταγγελία, εάν έχει αποκαλύψει μια παρατυπία, ένα σκάνδαλο, προβλήματα, με ρεπορτάζ, με δηλώσεις και θέσεις, έχοντας «δέσει» ότι όσα θα μεταφέρει είναι αληθινά. Η συνέχεια του ρεπορτάζ ανήκει και σ’ αυτούς που θεωρούν ότι θίγονται και μπορούν να πουν τις απόψεις τους. Οπότε ο δημοσιογράφος οφείλει να δώσει λόγο, ακολούθως, σε όλους. Και έτσι, μπορεί να κανονιστεί ακόμα και μια εκπομπή, όπως ζητήθηκε. Επίσης, η θεματολογία σε μια εκπομπή είναι καθαρό θέμα των δημοσιογράφων και των συντελεστών της… Όπως, επίσης, ο δημοσιογράφος σε μια αποκάλυψη δεν είναι υποχρεωμένος να πει ποιες είναι οι πηγές του. Βασικός κανόνας της δημοσιογραφίας αυτός.

Τον δημοσιογράφο τον ενδιαφέρει, επίσης, εφόσον τέθηκε από πολλούς θέμα προβολής του τόπου, να αναδείξει και θετικά στοιχεία, αλλά «καίγεται» πρωτίστως για την αλήθεια και τον έλεγχο. Όλα αυτά σε μια κανονική χώρα, εκεί όπου ο δημοσιογράφος μπορεί και είναι σε θέση να… στριμώξει πραγματικά κάποιο πρόσωπο εξουσίας και όχι μόνο, και όχι απλά να ρωτάει «πώς αισθάνεστε;» ή να χτυπάει… «παλαμάκια» στους ρυθμούς των άλλων.

«Αν δεν γράφεις δίκαια, δεν είσαι δημοσιογράφος», έχει υπογραμμίσει ο Θέμης Σινάνογλου στο Facebook και το συμμερίζομαι. Το ίδιο θα πω και για όσα έχει επισημάνει ο Σωτήρης Γεωργίου στο Facebook: «Η αλήθεια δεν αρέσει, αλλά και η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα. Αυτό υπηρετώ και τις αρχές και αξίες μου. Στον κόσμο απολογούμαστε όχι σε… αφεντικά. Τον κόσμο και την αλήθεια υπηρετούμε, όχι τρίτους… Ισχυρή προσωπικότητα έχεις όταν είσαι κάτι και λες και υπερασπίζεσαι το σωστό και δίκαιο και όχι κάνοντας δημόσιες σχέσεις ή σιωπώντας για να είσαι αρεστός στο φίλο περιβάλλον σου. Κάθε άνθρωπος που θέλει να κάνει παρέα μόνο με όσους του λένε αυτό που θέλει να ακούσει, είναι άχρηστος για παρέα…».

Όπως έχει πει και ο Νίκος Μποζιονέλος στο Facebook, υπάρχουν και τα «ρεπορτάζ ειδικού σκοπού» τα οποία… ορίζουν σε κάποιον να γράφει συγκεκριμένα πράγματα, ακόμα και εάν δεν… στέκουν. «Να ξέρετε, και να προσέχετε τι διαβάζετε και πού...», τόνισε ακόμα...