Ο Κωνσταντίνος Κοντοβράκης, που κατάγεται από το Κρανίδι, παραγωγός της «Ηeretic», μαζί με τον συνοδοιπόρο του, Γιώργο Καρναβά, μπήκαν συμπαραγωγοί στο «Τρίγωνο της θλίψης» την εποχή προ-πανδημίας και δύο χρόνια αργότερα υπερηφανεύονται πως η ταινία που έφεραν στην Ελλάδα, κατέκτησε ένα από τα πιο ζηλευτά βραβεία του παγκόσμιου σινεμά. Αυτό που φέρει πάνω το όνομα «Χρυσός Φοίνικας».

Σχετικό θέμα φιλοξένησε και η «Καθημερινή», ενώ σ’ αυτή τη μεγάλη διάκριση αναφέρθηκε και ο Δήμαρχος Ερμονίδας Γιάννης Γεωργόπουλος, ο οποίος, εκτός των άλλων, ανέφερε στο Facebook: «Εμείς από πλευράς μας καμαρώνουμε για τον άνθρωπο που κυλά στις φλέβες του, από την πλευρά του πατέρα του, Κρανιδιώτικο αίμα».

Το θέμα που φιλοξένησε η «Καθημερινή», μαζί με δηλώσεις του Κωνσταντίνου Κοντοβράκη:

«Είμαστε αξιόπιστοι και ισότιμοι»

Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου (28/05), την ώρα που ο Ρούμπεν Εστλουντ ανέβαινε στη σκηνή των Καννών για να παραλάβει τον δεύτερο συνεχόμενο για εκείνον «Χρυσό Φοίνικα», ο Κωνσταντίνος Κοντοβράκης βρισκόταν για διακοπές στο… χωριό του. «Από τις Κάννες φύγαμε μετά την προβολή της ταινίας, το ίδιο έκανε και ο σκηνοθέτης, δεν περιμέναμε βέβαια με τίποτα ότι θα βραβευθεί. Ακόμα και όταν μας ειδοποίησαν ότι τελικά υπάρχει βράβευση, δεν πιστέψαμε ότι θα ήταν η κορυφαία», μας λέει φανερά χαρούμενος ο Έλληνας παραγωγός της «Ηeretic».

Μαζί με τον συνοδοιπόρο του, Γιώργο Καρναβά, μπήκαν συμπαραγωγοί στο «Τρίγωνο της θλίψης» την εποχή προ πανδημίας και δύο χρόνια αργότερα μπορούν να υπερηφανεύονται πως η ταινία που έφεραν στην Ελλάδα κατέκτησε ένα από τα πιο ζηλευτά βραβεία του παγκόσμιου σινεμά.

«Η αλήθεια είναι ότι η ταινία έκανε μεγάλη εντύπωση στο φεστιβάλ. Στην πρεμιέρα έγινε χαμός, οι αντιδράσεις του κοινού ήταν τρομερές. Και σε επίπεδο αγοράς έγινε το ίδιο. Δύο από τις μεγαλύτερες εταιρείες διανομής στην Αμερική έκαναν περίπου “πλειστηριασμό” για το ποια θα την αγοράσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει καθόλου πως θα πάρεις και τον Χρυσό Φοίνικα», παρατηρεί ο Κοντοβράκης.

Πράγματι το φιλμ του Εστλουντ συγκέντρωσε ανάμεικτες κριτικές, με πολλούς ειδικούς του χώρου να χαρακτηρίζουν «επιφανειακή» και «εύκολη» την κοινωνικοπολιτική του σάτιρα. Η κριτική επιτροπή του προέδρου Βενσάν Λιντόν είχε προφανώς άλλη άποψη.

Για τους Ελληνες συμπαραγωγούς από την άλλη αυτό ήταν το γλυκό φινάλε ενός ταξιδιού που ξεκίνησε δύσκολα και με αβεβαιότητα. «Η ταινία ήταν να κάνει γυρίσματα στην Ελλάδα την άνοιξη του 2020, όμως λόγω πανδημίας αυτά αναβλήθηκαν και τελικά έγιναν το επόμενο φθινόπωρο. Οπως καταλαβαίνει κανείς το σοκ ήταν μεγάλο. Εκείνο τον καιρό μάλιστα, ως Heretic, είχαμε στα σκαριά άλλη μία διεθνή συμπαραγωγή, η οποία τελικά έγινε η πρώτη τέτοια στην Ευρώπη που ξεκίνησε παραγωγή μετά το lockdown. Αυτό τότε έδωσε ένα σήμα πως εδώ υπάρχουν συνθήκες ασφάλειας για το σινεμά και τους ανθρώπους του».

Διεθνής προβολή

Μιλώντας (μέσω Zoom) με τον Ρούμπεν Εστλουντ εκείνο το φθινόπωρο, μας είχε όντως αναφέρει την άψογη συνεργασία που είχε με την εγχώρια πλευρά της παραγωγής· η ταινία του πραγματοποίησε γυρίσματα, περίπου το 60% του συνόλου, τόσο στη Χιλιαδού της Εύβοιας όσο και στα ανοιχτά της Ηλείας, εν πλω πάνω στη θρυλική θαλαμηγό «Χριστίνα Ωνάση». Κόστισε, δε, συνολικά γύρω στα 14 εκατ. ευρώ, μεγάλο μέρος των οποίων αυτονόητα επενδύθηκε στην Ελλάδα, ενώ η διεθνής προβολή της χώρας ως κινηματογραφικού προορισμού, έπειτα και από τη βράβευση στις Κάννες, έχει πολλαπλάσια οφέλη.

«Το πολύ σημαντικό για εμάς είναι πως στη συγκεκριμένη ταινία μιλάμε για συμπαραγωγή και όχι απλώς για service. Και αυτή η δουλειά (σ.σ. το service) είναι αξιοσημείωτη, ωστόσο συμπαραγωγή σημαίνει συνιδιοκτησία του φιλμ, των δικαιωμάτων δηλαδή. Αυτό φυσικά συνεπάγεται ότι αναλαμβάνεις και μέρος της ευθύνης, για παράδειγμα τους Ελληνες συντελεστές που φέρνεις και πρέπει να είναι άψογοι. Γενικά πάντως η δουλειά και η εξωστρέφεια που έχει επιδείξει τα τελευταία 10-15 χρόνια μια νέα γενιά Ελλήνων παραγωγών, μαζί και με κάποιους παλαιότερους, έχουν αποδώσει καρπούς. Πλέον μπορούμε να λέμε όχι απλώς ότι είμαστε αξιόπιστοι, αλλά και ισότιμοι με τους συναδέλφους μας από το εξωτερικό», καταλήγει ο Κωνσταντίνος Κοντοβράκης.