Πριν στεγνώσει το μελάνι...
Εμείς σ’ αυτή τη… γωνιά, δεν είμαστε εδώ για να «χαϊδεύουμε»… αυτιά, όσοι μας εμπιστεύεστε και μας διαβάζετε, το έχετε καταλάβει αυτό, αναφέροντας ότι υπάρχουν εκπρόσωποι της εξουσίας πολλές φορές μιλώντας και για βουλευτές, ευρισκόμενοι… σε μια δική τους «γυάλα», χωρίς να έχουν επαφή με το πως τα βγάζουν πέρα πολλοί από τους πολίτες.
Εάν ρωτήσετε κόσμο, είναι πολλοί που αναφέρουν ότι υπάρχουν κάποιοι εκλεγμένοι που θεωρούν την έδρα σαν «τίτλο αφεντικού» και όχι σαν υποχρέωση να εργάζονται για τους πολίτες. Και αυτό είναι θέμα που θα πρέπει να απασχολήσει το πολιτικό μας σύστημα.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τον τρόπο με τον οποίο ειπώθηκε από τη βουλευτή Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, Χριστίνα Αλεξοπούλου, το «τζάμπα πέθανε» σε τηλεοπτική συνέντευξη στην εκπομπή «Talk» με τον Τάκη Χατζή στο «One Channel». Μπορεί στη συνέχεια να προσπάθησε η κυβέρνηση και η ίδια η βουλευτής να το μαζέψει, αλλά μόνο και το γεγονός ότι ειπώθηκε, δείχνει νοοτροπία… Κάποιοι εκείνη την εποχή είχαν πει ότι «αυτή είναι η αλήθεια που βαθύτατα πιστεύει η εν λόγω βουλευτής».
Και προκύπτουν κάποια ερωτήματα: «Μπορεί βουλευτές να αποκρύπτουν τα “πιστεύω” και τις πραγματικές τους απόψεις για να μην προκαλέσουν;» «Πώς σκέφτονται την κοινοβουλευτική τους δράση και την ψήφο που έχουν εκπροσωπώντας μεγάλο μέρος πολιτών;», «Ποια είναι η θέση της κ. Αλεξοπούλου και της κάθε κ. Αλεξοπούλου στο Κοινοβούλιο για εκπαιδευτικούς και για άλλες πληθυσμιακές ομάδες που έχουν θέμα επιβίωσης;».
«Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται», είχε πει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο ιδρυτής της ΝΔ.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τις αντιδράσεις και τις σοβαρές αιχμές για «φωτογραφική» – για την Όλγα Κεφαλογιάννη – διάταξη που προκάλεσε η τροπολογία την οποία έφερε η κυβέρνηση στο νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και δίνει τη δυνατότητα σε γονέα που διαφωνεί με απόφαση Πρωτοδικείου για τη γονική μέριμνα να μην περιμένει την εκδίκαση στο Εφετείο, αλλά να καταθέτει νέα αγωγή προκειμένου να κριθεί εκ νέου σε πρώτο βαθμό η υπόθεση. Κάτι που προκάλεσε απαντήσεις από κυβερνητικής πλευράς.
Η υπουργός Τουρισμού χαρακτήρισε τη νομοθετική ρύθμιση «σωστή και δίκαιη», ενώ πρόσθεσε πως αντιμετωπίζει «μια ιδιαίτερα δύσκολη πραγματικότητα» με τα παιδιά της, ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, που κατέθεσε την επίμαχη τροπολογία, κάλυψε την Όλγα Κεφαλογιάννη, λέγοντας ότι πρόκειται για ρύθμιση «υπέρ των πολιτών».
Εμείς απλά θα αναφέρουμε ότι την ίδια περίοδο ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ), Ανδρέας Κουτσολάμπρος έκανε παρέμβαση για τη συγκεκριμένη υπόθεση και την τροπολογία που πέρασε σε μια… νύχτα, όπως τόνισαν πολλοί, για να εξυπηρετήσει προσωπική της υπόθεση. Συγκεκριμένα, με ανάρτησή του κάνει λόγο για «κακή νομοθέτηση» και τάσσεται υπέρ της κατάργησης της τροπολογίας.
Την ίδια περίοδο διαβάσαμε σε ρεπορτάζ του «ieidiseis.gr»: «"Δίνουμε μια εικόνα καθεστωτική, που δεν μας αρμόζει" σχολίαζε το πρωί στο τηλέφωνο στους συνομιλητές του κυβερνητικό στέλεχος. Δηλαδή ότι "όταν δεν μας βολεύει μια δικαστική απόφαση, αλλάζουμε τον νόμο"».
Τότε γινόταν σαφές, ότι μια απόφαση «εξόδου» θεωρείτο δύσκολη, καθώς την ευθύνη για την κατάθεση τροπολογιών στα νομοσχέδια της έχει η Γραμματεία της Κυβέρνησης, ενώ την ψήφισε στην Ολομέλεια της Βουλής το σύνολο της ΚΟ της ΝΔ, καθώς είχε γραφτεί ότι υπήρχαν εισηγήσεις στον Πρωθυπουργό ακόμα και έξοδο της υπουργού Τουρισμού, προκειμένου να μην μπαίνει ολόκληρη η κυβέρνηση στο «κάδρο» των ευθυνών.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η τοποθέτηση του «Manos Lambrakis» στο προφίλ του Facebook:
«Δεν πρόκειται για σκάνδαλο. Πρόκειται για εγχειρίδιο χρήσης της εξουσίας για προσωπική κατανάλωση. Μια υπουργός, η Όλγα Κεφαλογιάννη, χάνει στο δικαστήριο, δεν της αρέσει το αποτέλεσμα, και το κράτος πρόθυμο, δουλικό και γονατισμένο, αλλάζει τον νόμο για να της δώσει ρεβάνς.
Όχι αύριο. Όχι γενικά. Τώρα. Επείγον. Φωτογραφικά. Με την υπογραφή της ίδιας και με τον Γιώργου Φλωρίδη στον ρόλο του θεσμικού εκτελεστή, που μετατρέπει τη Δικαιοσύνη σε πρόχειρο excel: σβήνεις γραμμή, ξαναγράφεις από την αρχή, μέχρι να σου βγει το αποτέλεσμα που θέλεις.
Η πρωτόδικη απόφαση δεν καταργήθηκε επειδή ήταν άδικη. Καταργήθηκε επειδή τόλμησε να μην υπακούσει.
Και η νέα διάταξη δεν θεσπίστηκε για τα παιδιά, ούτε για τους γονείς, ούτε για την κοινωνία.
Θεσπίστηκε για μία συγκεκριμένη ενόχληση. Μάλιστα με προτεραιότητα στα δικαστήρια, γιατί η υπουργική δυσαρέσκεια δεν μπορεί να περιμένει στη σειρά μαζί με τους κοινούς θνητούς. Αυτοί έχουν νόμους.
Εκείνη έχει νομοθέτηση κατ’ απαίτηση.
Και το αποκορύφωμα; Όλα αυτά βαφτίζονται θεσμικότητα, δημοκρατία, ευρωπαϊκός πολιτισμός. Μια κυβέρνηση που διδάσκει ότι ο νόμος είναι μαλακός σαν πλαστελίνη όταν τον ζυμώνει η εξουσία, ζητά ταυτόχρονα σεβασμό στους θεσμούς. Όχι, δεν πρόκειται για ύβρη απέναντι στη Δικαιοσύνη. Είναι κατάληψή της.
Σε μια στοιχειώδη δημοκρατία, μετά από κάτι τέτοιο δεν γράφονται ανακοινώσεις, δεν δίνονται συνεντεύξεις, δεν γίνονται συμψηφισμοί.
Παραδίδεται το χαρτοφυλάκιο και τελειώνει η ιστορία.
Όλα τα άλλα είναι απλώς το θράσος να επιμένεις ότι αυτό που είδαμε δεν ήταν αυτό που ήταν».
«Ορθή» η διάταξη για τη συνεπιμέλεια
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτήρισε, πάντως, «ορθή» τη διάταξη για τη συνεπιμέλεια, χωρίς να αναφερθεί στη χρήση αυτής: «Είναι προσωπικό ζήτημα, υπάρχουν παιδιά στη μέση, θα μείνω στην ορθότητα της διάταξης αυτής». Είπε πάντως με κάποια δόση αιχμής ότι «όταν κατέχουμε δημόσιο αξίωμα, είναι απαραίτητο να προσέχουμε και τις εντυπώσεις». Ερωτηθείς εάν θα υπάρξουν συνέπειες για την Όλγα Κεφαλογιάννη, απάντησε αρνητικά. Σας αναφέραμε το γιατί...
ΥΓ. 1: Το φαινόμενο να «βαπτίζονται» με χαρακτηρισμούς που εμπεριέχουν χρώματα ή σημεία του ορίζοντα όσοι ασκούν κριτική και θέτουν ερωτήματα σε κυβερνώντες σε όλες τις βαθμίδες άσκησης εξουσίας έχει φτάσει σε άλλο επίπεδο… Και μόνο αρνητικές εντυπώσεις έχει για όσους κουβαλούν μαζί τους «πινέλα» και «βούρτσες» στον λόγο τους και στην άσκηση εξουσίας.
Δηλαδή για εσάς δεν μπορούν να υπάρχουν στη χώρα και στον πλανήτη ελεύθεροι σκεπτόμενοι πολίτες; Και μην ξεχνάτε ότι όταν είστε στην εξουσία εκπροσωπείτε όλους τους πολίτες και όλους τους Έλληνες. Εμείς τις μόνες ταμπέλες που ξέρουμε είναι αυτές του ΚΟΚ και όσες έχουν τα καταστήματα, δεν χρειάζεται να βάζετε και σε όσους διαφωνούν μαζί σας.
ΥΓ. 2: Το να επικαλείστε και τη «δικαιοσύνη», σαν να πρόκειται για δική σας… υπηρεσία σε όσους βγαίνουν με επιχειρήματα να ρωτήσουν ή να τοποθετηθούν (και μέσα από ρεπορτάζ, όταν πρόκειται για δημοσιογράφους), ξεπερνάει κάθε… όριο! Κανονικά θα έπρεπε να είχε ξεσηκωθεί όλος ο κόσμος που δεν έχει την ταμπέλα «στρατιώτες»!
ΥΓ. 3: Υπάρχουν περιπτώσεις που οι όποιοι ευθύνες για μια υπόθεση, ειδικά με αρνητικό «χρώμα», πάνε σε πρόσωπα, μάλλον λόγω της… ατομικής ευθύνης που λανσάρεται εδώ και καιρό. Τελικά, σ’ αυτόν τον τόπο του πλανήτη υπάρχουν ή όχι κάποιοι που έχουν «τιμόνι» στα χέρια τους και ευθύνονται για κάποιο «τρακάρισμα»; Εκτός εάν εδώ ασκούν εξουσία μεμονωμένες μονάδες.
ΥΓ. 4: «Τέλος στις σχολικές επιτροπές. Διαφάνεια και έλεγχος στη διαχείριση των πόρων των σχολείων», είπε σε συνέντευξή του ο Υπουργός Εσωτερικός Θεόδωρος Λιβάνιος. Με τη λέξη «διαφάνεια» έχουν, πάντως, κάποιοι «μαλώσει», και έχουν σημασία οι έλεγχοι. Πού να ασχοληθεί κάποιος με πόρους από προγράμματα ευρωπαϊκά, από (απευθείας) αναθέσεις, κανδήλια κ.α. Εσείς πιστεύετε ότι όλα είναι «καθαρά»;
ΥΓ. 5: Γενικά, το ποιοι είναι οι ελεγχόμενοι και το ποιοι κάνουν τους ελέγχους, ούτε που ξέρουμε σ’ αυτή τη χώρα. Υπάρχουν, μάλιστα, περιπτώσεις που με τις... κουμπαριές λύνονται πολλές από τις δυσκολίες, και δεν... πιάνεσαι από κανέναν!
ΥΓ. 6: Υπάρχουν, επίσης, περιπτώσεις που ακούει κάποιος κυβερνητικούς, θα πω γενικότερα πολιτικούς, και με όσα λένε «γελάνε και οι πέτρες»... Ειδικά για κάτι θέματα σαν τις… υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα Τέμπη. Μα καλά, δεν ξέρουν ότι ο κόσμος έχει, πλέον, ενημέρωση από όλα τα… σημεία του ορίζοντα. Νομίζετε ότι όλοι λειτουργούν σαν τους «πελάτες» σας, κρατώντας «ταμπέλες»;
ΥΓ. 7: Και υπάρχουν θύματα των υποκλοπών που κάνουν τις «κότες», και δεν τους ενδιαφέρει να καταφύγουν στη δικαιοσύνη; Μήπως επειδή ήξεραν ποιοι τους παρακολουθούσαν; Άλλοι λένε ότι ως δημόσια πρόσωπα δεν έχουν κάτι να κρύψουν! Τι μας λέτε μωρέ; Είναι το ίδιο ένα δημόσιο πρόσωπο με τη γενική έννοια του όρου, μ’ έναν Υπουργό, που ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία, αλλά μπορεί να χειριστεί υψηλού κινδύνου υποθέσεις για τη χώρα; Δηλαδή οι υποκλοπές και οι παρακολουθήσεις είναι ένα φυσιολογικό γεγονός;
ΥΓ. 8: Σας ακούμε να μιλάτε για διαχρονικά, αλλά και για διακομματικά προβλήματα στη διοίκηση του κράτους και υπάρχουν λαμόγια που ευημερούν, ενώ έχουμε περάσει και περνάμε δύσκολες καταστάσεις από το την εποχή των μνημονίων. Ρε… παληκαριά της πολιτικής, πότε περιμένετε να φτιάξετε τα πράγματα και τη δημόσια διοίκηση, ώστε, πρωταρχικά, να παίρνουν αυτά που πρέπει όσοι πραγματικά το αξίζουν σε όλα τα επίπεδα (δεν μιλάμε μόνο οικονομικά); Βαρέθηκε ο κόσμος να ακούει ότι φταίνε οι προηγούμενοι, ότι φταίμε όλοι μαζί! Θα αναλάβει κάποιος την ευθύνη και να πει «ναι, φταίω – και – εγώ. Πρέπει να κάνουμε αυτά και αυτά». Πώς να… σπάσετε, όμως, «αυγά», όταν εσείς οι ίδιοι κάνετε τις «κότες» μπροστά στις ευθύνες, αλλά και μπροστά στην δικαιοσύνη;
ΥΓ. 9: Θυμάστε τη δήλωση του Μάρκου Λέγγα, ο οποίος ήταν μέσα στο πρώτο γκρουπ αγροτών που συναντήθηκαν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη για μπλόκα στο Μέγαρο Μαξίμου;. Ήταν το γκρουπ αγροτών, που έχουν περισσότερο… γαλάζιο χρώμα, λες και δεν ξέραμε οι υπόλοιποι για ποιον λόγο έκαναν αυτή την κίνηση. «Όταν δεν συμμετέχεις σε ένα τραπέζι κινδυνεύεις να είσαι στο μενού», είχε πει. Στη συνέχεια ακολούθησε, πάντως, νέα συνάντηση με το 2ο γκρουπ αγροτών, με τους πιο «σκληρούς» και κεντροαριστερούς κατά το Μέγαρο Μαξίμου, και όπως φάνηκε… κάτι κέρδισε ο κλάδος τους. Εμείς θα συμπληρώσουμε ότι υπάρχουν και περιπτώσεις που μπορείς να συμμετέχεις σ’ ένα τραπέζι και να… φαγωθείς, χωρίς να το ξέρεις.
ΥΓ. 10: Υπάρχουν πολιτικοί που δεν διανοούνται να αφήσουν την «καρέκλα» τους, ακόμα και εάν… βυθίσουν το «πλοίο»! Καλά, δεν μιλάμε καν για ανάληψη ευθυνών. Κάποιοι έχουν την… τιμή να κουβαλούν μαζί τους και πολιτικό «τζάκι». Λέτε να μην έχουν ενσυναίσθηση της ανικανότητας τους; Το κακό είναι πως πολλές φορές παίζουν με τα νεύρα και τη νοημοσύνη μας.
ΥΓ. 11: Ξέρετε τι μάχες γίνονται παρασκηνιακά για το κόψιμο μιας κορδέλας, που θα συνοδεύεται και από μια καλή φωτογραφία; Μπορούν, πάντως, να αφήσουν κάποιοι να κόβουν τις κορδέλες, είτε εκπρόσωποι της Εκκλησίας, είτε απλοί πολίτες! Όποιοι το πράξουν αυτό, θα έχουν περισσότερα θετικά αποτελέσματα από το κρατήσουν αυτοί το ψαλίδι!
ΥΓ. 12: Νομίζουμε ότι ησυχάσαμε, πλέον, και με το κόψιμο βασιλοπιτών για τη χρονιά που διανύουμε. Ε, κάπου ώπα δηλαδή, Πάσχα έρχεται!
ΥΓ. 13: Όπως είχε γίνει γνωστό, η εταιρεία ορκωτών λογιστών Leverage (Leverage Ορκωτοί Ελεγκτές Λογιστές ΑΕ) παραιτήθηκε από τον έλεγχο των οικονομικών και λογιστικών στοιχείων του ΟΠΕΚΕΠΕ για τη χρήση 2024, καταγγέλλοντας σοβαρά προβλήματα που εμπόδιζαν το έργο της, γεγονός που προκάλεσε έντονες πολιτικές αντιδράσεις τον Ιανουάριο του 2026.
Τι θέλουμε και εμείς και πιάνουμε στο… στόμα μας ορκωτούς λογιστές! Εδώ στα μέρη μας ήρθαν, αλλά δεν μπήκαν καν μέσα σε επιχείρηση, ούτε για… νερό δεν κόπιασαν, παρότι έδειχναν κουρασμένοι. Βρήκαν κανένα εμπόδιο;
ΥΓ. 14: Να προσέχετε τα λουλούδια… Κάποιοι ψάχνουν και τις «ρίζες» τους, βλέπετε δεν μυρίζουν όλα το ίδιο και δεν αφήνουν ευχάριστο άρωμα!
ΥΓ. 15: Είναι πολλές οι κοινές παρουσίες προέδρου «γαλάζιας» απόχρωσης με μάνατζερ και στην πρωτεύουσα το νομού. Τους ενώνει το… καλό του κόμματος. Εάν το κόμμα συνεχίσει σε πρωταγωνιστικό ρόλο, όλοι θα βρουν άκρες με τις δουλειές τους!
ΥΓ. 16: Είδατε που μια νεκροφόρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε… γάμο; Με αυτόν τον… πρωτότυπο τρόπο γαμπρός επέλεξε να εμφανιστεί τον Ιανουάριο στην εκκλησία στο Ηράκλειο. Υπάρχει λόγος που ασχολούμαστε με… νεκροφόρες, όπως βλέπετε, κάνουν και άλλες δουλειές…
ΚΕΔΕ: Αυτός ο Δήμαρχος έθεσε «καυτά» ερωτήματα που είχε επισημάνει και ο «Πολίτης Αργολίδας» (βίντεο, εικόνες)
March 04, 2026Ερωτήματα που έθεσε πρόσφατα και ο «Πολίτης Αργολίδας», ακούστηκαν από τον Γρηγόρη Κωνσταντέλο στις εργασίες του Θεματικού Συνεδρίου που διοργάνωσε η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) με θέμα «Κλιματική Κρίση και Πολιτική Προστασία – Ενδυναμώνοντας τους Δήμους με εκπαίδευση και νέες τεχνολογίες» στις 27 και 28 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο της έκθεσης «Verde.Tec» στο εκθεσιακό κέντρο «MEC» στην Παιανία…
Ερωτήματα σημαντικά που αφορούν τη χρηματοδότηση της Αυτοδιοίκησης από την κεντρική εξουσία, ειδικά όταν υπάρχουν έκτακτες ανάγκες, αλλά και το πώς τελικά λειτουργεί η Πολιτική Προστασία σε σχέση με την κλιματική αλλαγή στη χώρα μας.
Ο Γρηγόρης Κωνσταντέλος, που είναι δήμαρχος του Δήμου Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης από τις 25 Μαΐου του 2014, ανέφερε ως τελικό συμπέρασμα: «Το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχουν χρήματα. Το ζήτημα είναι ποιος αποφασίζει πού θα κατευθυνθούν».
Ο «Πολίτης Αργολίδας» πρόσφατα φιλοξένησε ξανά θέμα για τους δρόμους με τίτλο: «”Καίει” η κατάσταση του οδικού δικτύου και κάποιοι “τρέχουν” – Πώς θα διασφαλιστεί ότι θα έχουμε αποτελέσματα;». Στο συνέδριο της ΚΕΔΕ υπήρχαν εκπρόσωποι της κυβέρνησης, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της επιστημονικής κοινότητας και εξειδικευμένων στελεχών. Και ο Δήμαρχος Δήμου Βάρης, Βούλας Βουλιαγμένης, των τριών «Β» που έχει διατελέσει κυβερνήτης Πολιτικής Αεροπορίας, έθεσε συγκεκριμένα και σημαντικά ερωτήματα… Ερωτήματα που «καίνε» και δικούς μας Δήμους!
Μεταξύ άλλων, στο τελευταίο θέμα για τα έργα και τους δρόμους ο «Πολίτης Αργολίδας», σας είχε γράψει:
ΥΓ. 3: Όταν μια περιοχή κηρύσσεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μετά από μια μεγάλη καταστροφή, για παράδειγμα από ακραίες καιρικές συνθήκες, ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείται σχετικά με την αποκατάσταση ζημιών, και τις αποζημιώσεις; Μπαίνει ένα χρονικό πλαίσιο; Ρωτάμε, διότι περνάμε χρόνια και ακούμε ότι τα χρήματα… έρχονται! Ξέρουμε ότι υπάρχει μια διαδικασία, αυτό γίνεται γενικότερα στην υλοποίηση έργων, όπως έχουμε τονίσει και από το site, αλλά δεν πρέπει κάποιοι να παρουσιάζουν την πορεία όσων ακολουθούνται και υλοποιούνται…
Ας δούμε τις τοποθετήσεις του Γρηγόρη Κωνσταντέλου, μαζί με πρόσφατη συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του «ΣΚΑΪ»:
Τελικά λεφτά υπάρχουν για την Τοπική Αυτοδιοίκηση
Στο διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΔΕ ανέδειξα ένα δεδομένο που αλλάζει τους όρους της συζήτησης για τη χρηματοδότηση της Αυτοδιοίκησης.
Στην Τράπεζα της Ελλάδος λειτουργεί ο λογαριασμός του νόμου 128/1975, που επιβάλλει εισφορά 0,6% σε όλες τις δανειακές συμβάσεις, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο 3152/2003 και ενεργοποιήθηκε εκ νέου με τον νόμο 4706/2020 για την ενίσχυση πληγέντων από φυσικές καταστροφές και έκτακτα γεγονότα.
Το ύψος του λογαριασμού αυτού ανέρχεται σήμερα σε 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Κάθε χρόνο αυξάνεται κατά περίπου 250 εκατομμύρια ευρώ. Και όμως, από τα 7,6 δισ., εκταμιεύονται ετησίως μόλις 12 έως 14 εκατομμύρια ευρώ και καταλήγουν, όχι σε δήμους, αλλά σε φορείς που εμείς δεν γνωρίζουμε.
Την ίδια ώρα, ακούμε επισήμως ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης ούτε το 2026, ούτε το 2027, ούτε το 2028. Ότι δεν μπορεί να δημιουργηθεί νέο αναπτυξιακό πρόγραμμα αντίστοιχο του «Αντώνης Τρίτσης».
Η αντίφαση είναι προφανής. Από τη μία, ένας θεσμοθετημένος λογαριασμός με δισεκατομμύρια που αυξάνονται διαρκώς. Από την άλλη, δήμοι που διαχειρίζονται φυσικές καταστροφές, ενεργειακή κρίση, κοινωνικές δομές και ημιτελή έργα χωρίς πρόσθετους πόρους.
Και ρωτώ: Εφόσον τα χρήματα υπάρχουν, γιατί δεν αξιοποιούνται ώστε να αποκατασταθούν οι πόροι της Αυτοδιοίκησης και να δημιουργηθεί ένα νέο, σύγχρονο επενδυτικό εργαλείο; Το ίδιο ισχύει και για τις περίφημες «γέφυρες» μεταφοράς έργων στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, που ανακοινώθηκαν αλλά δεν υλοποιήθηκαν, αφήνοντας έργα ακόμη και ημιτελή.
Τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχουν χρήματα. Το ζήτημα είναι ποιος αποφασίζει πού θα κατευθυνθούν.
Η Πολιτική Προστασία δεν είναι μια τυπική διοικητική αρμοδιότητα. Είναι η έμπρακτη ευθύνη μας απέναντι στον πολίτη, στην ανθρώπινη ζωή, στην περιουσία και στην πόλη που μας εμπιστεύτηκε.
Στην ημερίδα για την Πολιτική Προστασία που διοργάνωσε η ΚΕΔΕ στο πλαίσιο της έκθεσης VERDE.Tec τόνισα ότι η κλιματική κρίση δεν είναι ένα μελλοντικό σενάριο. Είναι η νέα κανονικότητα. Ξηρασίες, ακραία καιρικά φαινόμενα, πλημμύρες και πυρκαγιές δοκιμάζουν τις αντοχές των πόλεών μας. Και η ανθεκτικότητα δεν χτίζεται την ώρα της κρίσης. Χτίζεται με σχέδιο, πρόληψη και σοβαρές δημόσιες πολιτικές.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε τις πραγματικές ανάγκες κάθε γειτονιάς. Γι’ αυτό και η ΚΕΔΕ οφείλει να λειτουργεί ως θεσμικός συνομιλητής με την Πολιτεία, διεκδικώντας χρηματοδοτήσεις, και εργαλεία δουλειάς . Χωρίς ενδιάμεσους «σωτήρες» και χωρίς μεσάζοντες. Οι Δήμοι έχουν και θεσμική επάρκεια και επιχειρησιακή γνώση.
Επισήμανα επίσης ότι η Πολιτική Προστασία δεν είναι πεδίο εντυπωσιασμού. Δεν είναι ψηφιακές οθόνες και «λαμπερές» παρουσιάσεις. Είναι οργάνωση, καθαροί ρόλοι, εκπαιδευμένο προσωπικό και σωστή αξιοποίηση των πόρων. Δεν αγοράζεις Ferrari για αγροτική δουλειά όταν χρειάζεσαι τρακτέρ. Κάθε ευρώ δημόσιου χρήματος πρέπει να μεταφράζεται σε πραγματική επιχειρησιακή ικανότητα.
Στον Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης έχουμε επενδύσει πάνω από 54 εκατ. ευρώ σε αντιπλημμυρικά και μεγάλα έργα υποδομής, ενώ διαθέτουμε ετησίως άνω του 1,2 εκατ. ευρώ για την Πολιτική Προστασία. Στελεχώσαμε το Αυτοτελές Τμήμα με μόνιμο προσωπικό και δημιουργήσαμε το πρώτο πλήρως αδειοδοτημένο 24ωρο επιχειρησιακό κέντρο εναέριας επιτήρησης με drones, όχι ως επίδειξη καινοτομίας, αλλά ως εργαλείο μετρήσιμης αποτελεσματικότητας.
Ο στόχος μας δεν είναι η προβολή αλλά η πρόληψη και η άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση κρίσεων και καταστροφών στην πόλη μας.
Στον ραδιοθάλαμο του ΣΚΑΪ, με τους δημοσιογράφους Βασίλη Χιώτη και Νότη Παπαδόπουλο, ως Α’ Αντιπρόεδρος της ΚΕΔΕ, συζητήσαμε ανοιχτά για τα φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ξεκαθάρισα ότι οι δήμοι αγαπάμε τις ευθύνες. Τις αναλαμβάνουμε. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν μας δίνονται τα μέσα για να τις ασκήσουμε.
Φέτος στον Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, όπως τα τελευταία 6 χρόνια, δαπανούμε περίπου 1,2 εκατ. ευρώ τον χρόνο για Πολιτική Προστασία, ενώ η κρατική ενίσχυση ανέρχεται μόλις σε 110.000 ευρώ.
Το υπόλοιπο 90% το καλύπτουμε από ίδιους πόρους, στερώντας από έργα υποδομής την πόλη μας. Υπενθύμισα ότι η χρηματοδότηση στους δήμους από 4,1 δισ. το 2009 έπεσε στα 1,78 δισ. το 2019. Σήμερα, παρά την αύξηση των φορολογικών εσόδων του κράτους κατά 50%, οι πόροι που αποδίδονται στην Αυτοδιοίκηση υπολείπονται κατά 37% των αντίστοιχων πόρων προ κρίσης, το 2009.
Αναφέρθηκα στο διπλάσιο κόστος ενέργειας που πληρώνουν οι δήμοι σε σύγκριση με μεγάλους καταναλωτές (super market, ξενοδοχεία κ.τ.λ.), στο τέλος ταφής που μετακυλίεται στους δημότες χωρίς να έχει προηγηθεί σοβαρός εθνικός σχεδιασμός, αλλά και στο λάθος της αφαίρεσης των πολεοδομιών από την Αυτοδιοίκηση. Οι δήμαρχοι οφείλουμε να έχουμε εργαλεία, ώστε να μπορούμε να προστατεύουμε τις πόλεις μας από την ανεξέλεγκτη τσιμεντοποίηση.
Για την επένδυση στο Ελληνικό τόνισα ότι χωρίς νέες κυκλοφοριακές και συγκοινωνιακές υποδομές, τα νότια προάστια κινδυνεύουν να καταστούν απροσπέλαστα.
Σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα της ΔΥΠΑ για τις ηλικίες 55–67, υπογράμμισα ότι δεν πρόκειται μόνο για κοινωνική πολιτική. Είναι λειτουργική αναγκαιότητα, καθώς οι άνθρωποι αυτοί κρατούν τις υπηρεσίες των δήμων όρθιες. Η Αυτοδιοίκηση στάθηκε όρθια μέσα σε οικονομική, υγειονομική και ενεργειακή κρίση. Δεν ζητά προνόμια. Ζητά ξεκάθαρες αρμοδιότητες, δίκαιη χρηματοδότηση και σεβασμό στον θεσμικό της ρόλο.
Διαβάστε ακόμα:
Η κατασκευή των δρόμων έχει τη δική της μεγάλη… ιστορία (εικόνα)
Κομβικές παραλείψεις που «κάλυψαν» με… καθυστέρηση το σημείο συνένωσης (βίντεο)
Τα έχουμε πει πολλάκις από αυτή τη… γωνιά ενημέρωσης για τη σχέση των δημοσιογράφων με την εξουσία, επανερχόμαστε, μετά από γεγονότα που είχαμε τις τελευταίες εβδομάδες τόσο στη κεντρική… σκηνή όσο και στα μέρη μας!
Θα σας μεταφέρουμε και θέσεις που μας εκφράζουν από άλλα Μέσα και συναδέλφους, με ρεπορτάζ και απόψεις που έχουν ειδικό βάρος. Θα σας μεταφέρουμε το πώς… παίζεται το «παιχνίδι» με την άσκηση πιέσεων ειδικά στην Περιφέρεια. Εκεί όπου έχουμε δει δημοσιογράφους και εκδότες να σύρονται ακόμα και στα αστυνομικά τμήματα. Εσείς τι πιστεύετε; Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να λειτουργεί ένας μηχανισμός «φίμωσης»;
Εμείς δεν έχουμε «χρώματα» σε όσα μεταφέρουμε είτε ως είδηση, είτε ως σχόλιο πάντα μέσα από ρεπορτάζ και το μήνυμά μας είναι ξεκάθαρο: «Ο δημοσιογράφος παρουσιάζει στοιχεία χωρίς να μεροληπτεί, ρωτάει επίμονα, ελέγχει και η εξουσία απαντάει, όχι με απειλές. Εάν κάποιος νομίζει ότι θίγεται, έχουν προβλεφθεί οι αρμόδιοι δρόμοι που πρέπει να ακολουθήσει. Όποιοι ασκούν κριτική δεν είναι αντιπολίτευση, αυτή η διαδικασία είναι μέρος της Δημοκρατίας»…
Εμείς δεν είμαστε με τη δημοσιογραφία που δεν στριμώχνει για να μη θεωρηθεί αγενής, που δεν επιμένει για να μη χαθεί η πρόσβαση, που δεν ενοχλεί για να μη χαλάσει η επόμενη πρόσκληση! Κάποιοι μας έβγαλαν, άλλωστε, και από τη λίστα ενημέρωσης των δελτίων Τύπου, αλλά εμείς μόνο ως τίτλο «τιμής» το λαμβάνουμε αυτό!
Και προσέξτε κάτι. Όπως ανέφερε το «dnews.gr», σε σχετικό θέμα, στην 1η έκθεση των «Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα» για την Ελευθερία του Τύπου το 2002, τον δείκτη που αξιολογεί 180 χώρες, η Ελλάδα είχε βρεθεί στην 28η θέση. Μετά από 10 χρόνια από την 1η έκθεση το 2012, η δίνη της οικονομικής κρίσης επηρέασε καίρια την Ελευθερία του Τύπου και η χώρα μας βυθίστηκε στην 84η θέση. Ακόμα πιο κάτω βρεθήκαμε με το πέρας ακόμα 10 ετών, το 2022, με τη χώρα εκτός μνημονίων, ο Τύπος παραμένει ασθενής, η Ελλάδα «κατέκτησε» την 108η θέση και βρίσκεται σταθερά – και το 2025 – στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πιο χαμηλά από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία.
Το αποτέλεσμα του περιορισμού της Ελευθερίας του Τύπου, είναι ενδεχομένως ορατό σε μεγάλη μερίδα των τηλεθεατών, ακροατών ή αναγνωστών. Αυτό που έχει σημασία να αποτυπωθεί είναι η λειτουργία ενός μηχανισμού άσκησης πιέσεων, ο οποίος γίνεται ευκολότερα κατανοητός στα Μέσα που δραστηριοποιούνται στην Περιφέρεια.
«Δεν είμαστε το γραφείο Τύπου κανενός»
Ας αναφέρουμε μερικά βασικά μαθήματα δημοσιογραφίας γιατί μερικοί φαίνεται ότι έχουν ασθενή μνήμη, όπως τα έγραψε και ο «Dimitris Soultas» στο Facebook, μετά και από συνέβησαν στη Χίο με το Λιμενικό Σώμα και τους μετανάστες που έχασαν τις ζωές τους, χωρίς να είμαστε σε περίοδο πολέμου:
Δουλειά των δημοσιογράφων δεν είναι να μοιράζουν συγχαρητήρια στις Αρχές, αλλά να τις ελέγχουν. Η ανακοίνωση μίας Αρχής για ένα συμβάν, πόσο μάλλον για ένα στο οποίο χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, δεν είναι η αλήθεια, είναι η εκδοχή της Αρχής. Στη Χίο το Λιμενικό εμπλέκεται σε μία υπόθεση όπου έχουμε νεκρούς. Το επιχείρημα «το Λιμενικό φυλάει τα σύνορα» δεν είναι επιχείρημα δημοσιογράφου. Με αυτή την έννοια καμία Αρχή και κανένα Σώμα δεν έχει ποτέ ευθύνη για τίποτα, γιατί φυλάει τα σύνορα, μας προστατεύει, διακινδυνεύει κλπ κλπ.
Δεν έχει καμία σημασία ποια είναι θεωρητικά η αποστολή ενός Σώματος. Σημασία έχουν μόνο τα πραγματικά γεγονότα και αυτά διερευνά ένας δημοσιογράφος. Δεν είμαστε το γραφείο Τύπου κανενός. Οι ειδήσεις βγαίνουν από το ρεπορτάζ, από τις μαρτυρίες, από έγγραφα, από βίντεο ή ηχητικά αν υπάρχουν, όχι από μία Αρχή, μέλη της οποίας εμπλέκονται σε ένα περιστατικό το οποίο ερευνάται.
Το «χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ» γράφτηκε για παιδιά προσχολικής ηλικίας, όχι για δημοσιογράφους.
Δεν είμαστε τυχαία στον… πάτο της Ευρώπης
Ας δούμε τι αναφέρει το σχετικό θέμα που φιλοξένησε το «dnews.gr» σχετικά με την ελευθερία του Τύπου και την κατάσταση στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Περιφέρεια, με χαρακτηριστικά παραδείγματα από διάφορες περιοχές της επαρχίας:
Ο παγκόσμιος δείκτης Ελευθερίας του Τύπου, διαμορφώνεται με βάση ποιοτικά και ποσοτικά δεδομένα, αξιολογώντας πέντε παράγοντες:
Το πολιτικό πλαίσιο, την υποστήριξη ή την πίεση που ασκείται από πολιτικούς φορείς. Το νομικό πλαίσιο, το νομικό οπλοστάσιο για την προστασία της Ελευθερίας του Τύπου. Το Οικονομικό πλαίσιο, τις πιέσεις από οικονομικούς παράγοντες (διαφήμιση και ιδιοκτησία). Το κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο, τη στάση της κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο και την Ασφάλεια των δημοσιογράφων, την δυνατότητα να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να απειλούνται.
Η συγκεκριμένη αξιολόγηση έχει αμφισβητηθεί από την κυβέρνηση και κάποιους δημοσιογράφους οι οποίοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει θέμα Ελευθερίας του Τύπου στην Ελλάδα, γιατί ακούγονται όλες οι απόψεις. Αν και δεν ακούγονται όλες οι απόψεις και με την ίδια ένταση, αυτό το επιχείρημα δεν σχετίζεται με τους περιορισμούς στην Ελευθερία του Τύπου και χρησιμοποιείται περισσότερο για να θολώσει την εικόνα.
«Ελευθερία του Τύπου δεν είναι να υπάρχουν Μέσα και δημοσιογράφοι με διαφορετική αντίληψη», επισημαίνει μιλώντας στο «Dnews», ο Γιώργος Πλειός, καθηγητής στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ και συνεχίζει: «Ελευθερία του Τύπου είναι να μπορούν οι δημοσιογράφοι να κάνουν απρόσκοπτα τη δουλειά τους. Να μπορούν να ελέγχουν σοβαρές ή λιγότερο σοβαρές υποθέσεις χωρίς να παρεμποδίζονται, χωρίς να πατρονάρονται, χωρίς φόβο».
Η Ελευθερία του Τύπου αξιολογείται και από τον Ευρωπαϊκό μηχανισμό, «Mapping Media Freedom», ο οποίος εντοπίζει πραγματικά περιστατικά στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις υποψήφιες προς ένταξη.
Ο οργανισμός καταγράφει περιστατικά που σχετίζονται με μορφές παραβίασης της Ελευθερίας του Τύπου όπως: δολοφονίες δημοσιογράφων, συλλήψεις και προσαγωγές, ανάκριση, εκφοβισμός, απειλητικά τηλεφωνήματα, αγωγές και μηνύσεις, καταστροφή περιουσιακών στοιχείων, δυσφήμιση, απολύσεις, παρεμπόδιση πρόσβασης στα γεγονότα. Εστιάζει στον αποκλεισμό των δημοσιογράφων από την ενημέρωση, τη δυνατότητά τους να θέτουν ερωτήσεις, αλλά και την ατιμωρησία ή την στοχοποίηση, μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος και την αυτολογοκρισία.
Όλες οι παραπάνω παραβιάσεις απαντώνται στη χώρα μας και όχι μόνο μία φορά, τονίζει ο κ. Πλειός. «Οι επιθέσεις και οι μηνύσεις κατά δημοσιογράφων, η απόκρυψη πληροφοριών, είναι μια εκτεταμένη πρακτική στην Ελλάδα. Υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο όμως καταστρατηγείται», επισημαίνει ο καθηγητής. Το αποτέλεσμα του περιορισμού της Ελευθερίας του Τύπου, είναι ενδεχομένως ορατό σε μεγάλη μερίδα των τηλεθεατών, ακροατών ή αναγνωστών. Αυτό που έχει σημασία να αποτυπωθεί είναι η λειτουργία ενός μηχανισμού άσκησης πιέσεων, ο οποίος γίνεται ευκολότερα κατανοητός στα Μέσα που δραστηριοποιούνται στην Περιφέρεια.
Οι δημοσιογράφοι στην ελληνική περιφέρεια – που σε αρκετές περιπτώσεις ταυτίζονται με τη μικρή ιδιοκτησία – βιώνουν έντονα τακτικές οικονομικού στραγγαλισμού. Η συντακτική και πολιτική ανεξαρτησία είναι πιο ευάλωτη, καθώς η πρόσβαση σε οικονομική στήριξη πολλές φορές εξαρτάται από το βαθμό ενσωμάτωσης στους παραδοσιακούς μηχανισμούς εξουσίας.
Η κατανομή της κρατικής διαφήμισης, ιδίως τα τελευταία χρόνια, σπάνια βασίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια. Σύμφωνα με γνώστες των διαδικασιών, «κάτω από τα ραντάρ» κινείται και η κατανομή κονδυλίων μέσω δράσεων προβολής ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Δήμοι, Περιφέρειες, Πανεπιστήμια και άλλοι φορείς διαχειρίζονται σημαντικά ποσά για επικοινωνιακές δράσεις – αυξημένα μάλιστα σε διασυνοριακές περιοχές – τα οποία συχνά καταλήγουν σε ελάχιστα ΜΜΕ ή και σε κανένα, υπό ένα εξαιρετικά αδιαφανές καθεστώς συναλλαγής και αμφίβολων παραδοτέων.
Οι πιέσεις μέσω SLAPPs είναι περισσότερο επώδυνες στην επαρχία. Οι αυτουργοί οχυρώνονται πίσω από τη δυνατότητα ευάριθμων νομικών ομάδων – συχνά χρηματοδοτούμενων με δημόσιους πόρους – που στοχοποιούν και εξαντλούν μικρές ανεξάρτητες φωνές με προδήλως αβάσιμες, υπερβολικές και επαναλαμβανόμενες ποινικές και αστικές αξιώσεις.
Εκφοβισμός και χρήση φυσικής βίας
Το βράδυ της 22ας Ιανουαρίου, ο Δημήτρης Καρεκλίδης, δημοσιογράφος και εκδότης της Εφημερίδας «Μαγνησία» στον Βόλο, δέχθηκε επίθεση από δύο άτομα την ώρα που πλησίαζε στο σπίτι του. Οι δράστες με καλυμμένα τα πρόσωπά τους, τον αιφνιδίασαν, τον έριξαν στο οδόστρωμα και τον χτύπησαν στο πρόσωπο.
Όπως τονίζει ο Δημήτρης Καρεκλίδης, «θα περίμενε κανείς ότι η πληθώρα των Μέσων Ενημέρωσης θα εξασφάλιζε ένα ικανοποιητικό επίπεδο πλουραλισμού. Ωστόσο, τα συστήματα εξουσίας, όταν ενοχλούνται από την κριτική ενός δημοσιογράφου ή ενός Μέσου, είναι διατεθειμένα να χρησιμοποιήσουν κάθε εργαλείο και μέθοδο για να τα χειραγωγήσουν».
Τα τελευταία δέκα χρόνια, όπως συμπληρώνει ο Δημήτρης Καρεκλίδης, η καθημερινότητά του διαμορφώνεται με βάση τις παραστάσεις σε ποινικά και αστικά δικαστήρια. «Τόσο για να διεκδικήσω αυτά που δικαιούμαι ηθικά και οικονομικά, όσο και για να αντικρούσω καταχρηστικές και αβάσιμες μηνύσεις και αγωγές από ένα σύστημα με ισχυρούς οικονομικούς πόρους και επιρροή σε πολλαπλά επίπεδα. Αυτό που έγινε ευρέως γνωστό ως μέθοδος για τη φίμωση των ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα (SLAPP), το βιώνω από το 2014, οπότε και εκλέχθηκε στη θέση του Δημάρχου Βόλου ο Αχιλλέας Μπέος. Η άσκηση αναρίθμητων αγωγών και μηνύσεων σε βάρος μου από τη δημοτική αρχή, ήταν η βασική μέθοδος για την επιβολή σιωπητηρίου, χωρίς ωστόσο να αποδώσει τα αναμενόμενα. Η προσπάθεια εκφοβισμού και φίμωσης δεν εξαντλείται στις μηνύσεις. Ο αποκλεισμός της εφημερίδας «Μαγνησία» από τις υποχρεωτικές κρατικές δημοσιεύσεις του Δήμου Βόλου, για διάστημα δύο περίπου ετών, αποτέλεσε μέσο οικονομικού εκβιασμού, προκειμένου η ιδιοκτησία της εφημερίδας να υποταχθεί στις επιθυμίες της Δημοτικής Αρχής», τονίζει ο Δημήτρης Καρεκλίδης.
Αν και η εφημερίδα κέρδισε τη δικαστική διαμάχη για την δημοσίευση των υποχρεωτικών δημοσιεύσεων, παραμένει αποκλεισμένη από όλες τις άλλες, επισημαίνει ο Δημήτρης Καρεκλίδης. «Με αυτό τον τρόπο δίνεται και το κατάλληλο μήνυμα στα υπόλοιπα ΜΜΕ, ότι οποιαδήποτε παρέκκλιση από τη "γραμμή" που επιβάλλει η Δημοτική Αρχή, αποτελεί λόγο εξαίρεσης από τα διαφημιστικά κονδύλια», προσθέτει και τονίζει ότι οι πιέσεις στρέφονται και προς τις επιχειρήσεις, προκειμένου να μην διαφημίζονται στην εφημερίδα, εντείνοντας τον οικονομικό στραγγαλισμό.
Οι μηνύσεις στελεχών δημοτικών αρχών, πολλές φορές ξεπερνάει τα όρια της λογικής. Ο Πέτρος Σμιξιώτης, ιδιοκτήτης της ιστοσελίδας, «oladeka.gr» στην Καστοριά, δέχθηκε μήνυση από αντιδήμαρχο, επειδή περιέγραψε ένα επεισοδιακό δημοτικό συμβούλιο. Δέχθηκε δεύτερη μήνυση γιατί φιλοξένησε δηλώσεις προσώπου που δεν άρεσαν σε δήμαρχο. Όπως τονίζει ο ίδιος και στις δύο περιπτώσεις συνελήφθη, με ότι επίδραση μπορεί να έχει μία τέτοια διαδικασία στην καθημερινότητά του, αλλά και στη δυνατότητά του λειτουργεί απρόσκοπτα την ιστοσελίδα.
Η πλήρης ανάπτυξη της μεθοδολογίας – Η περίπτωση της Μυτιλήνης
Ο Κυριάκος Κορτέσης, πρόεδρος Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου Ηπείρου Νήσων, μιλώντας στο «Dnews» τονίζει ότι «υπάρχουν φαινόμενα παρεμπόδισης και σε κάποιες περιπτώσεις είναι έντονα, όπως στην περίπτωση της Μυτιλήνης, όπου συνάδελφοί μας έχουν δεχθεί κάθε είδους επιθέσεις, ακόμη και σωματικές». Ο κ. Κορτέσης επισημαίνει ότι σοβαρά προβλήματα με μηνύσεις από πρώην υπουργό παρατηρήθηκαν σε μέσο της Κρήτης και τονίζει ότι «όπου εμφανίζονται παρόμοια περιστατικά η Ένωση προστρέχει με βασική κατευθυντήρια γραμμή ότι ουδείς έχει το δικαίωμα να εκφοβίζει δημοσιογράφους».
Η περίπτωση της Μυτιλήνης, της ηλεκτρονικής εφημερίδας «stonisi.gr», ενός δημοσιογραφικού συνεταιρισμού επαγγελματιών δημοσιογράφων, όντως αποτελεί ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η ηλεκτρονική εφημερίδα ιδρύθηκε το 2019 και όπως επισημαίνει ο Θράσος Αβραάμ, δημοσιογράφος και από τα ιδρυτικά μέλη, «από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του, το μέσο βρέθηκε αντιμέτωπο με αλλεπάλληλες προσπάθειες φίμωσης».
Οι συντάκτες της ιστοσελίδας, σε αντίθεση με την κυρίαρχη λογική, δημοσίευαν αποκαλυπτικά ρεπορτάζ για το προσφυγικό, τη δράση ακροδεξιών ομάδων, τη ρητορική μίσους, τις κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις τους στο νησί, με αποτέλεσμα να στοχοποιηθούν. Η δουλειά και η καθημερινότητά τους έγινε δύσκολη και χωρίς να το επιθυμούν έγιναν το παράδειγμα για τον τρόπο λειτουργίας ενός ευρύτερου συστήματος άσκησης πιέσεων και περιορισμού της Ελευθερίας του Τύπου.
Όπως περιγράφει ο Θράσος Αβραάμ, δέχθηκαν μηνύσεις από ακροδεξιούς και ο ίδιος συνελήφθη στα γραφεία της έκδοσης, προκειμένου όπως τονίζει να ανακοπεί η δημοσιογραφική έρευνα. Οι επιθέσεις κλιμακώθηκαν και πήραν πιο ωμή μορφή. Οι δημοσιογράφοι έγιναν στόχος προπηλακισμών και φυσικών επιθέσεων, την ώρα που κάλυπταν γεγονότα. Είναι χαρακτηριστική η επίθεση που δέχτηκε η Ανθή Παζιάνου, από ακροδεξιούς, όταν επιχείρησε να προσεγγίσει τον χώρο του καταυλισμού της Μόριας για δημοσιογραφική έρευνα.
Οι επιθέσεις στο διαδίκτυο με ύβρεις και απειλές ενισχύθηκαν αλλά όπως τονίζει ο Θράσος Αβραάμ, «παράλληλα με τις εξωθεσμικές πιέσεις, εμφανίστηκαν και θεσμικές μορφές πίεσης». Οι δημοσιογράφοι άρχισαν να λαμβάνουν εξώδικα για τα «ενοχλητικά» ρεπορτάζ και αποκλείστηκαν από την ενημέρωση με αποκορύφωμα την απομάκρυνση ρεπόρτερ από συνέντευξη Τύπου επειδή, «τα ρεπορτάζ του μέσου δεν ήταν αρεστά στον Δήμαρχο».
Ο αποκλεισμός είναι συνηθισμένη πρακτική των διοικήσεων, κάτι που όπως συμπληρώνει ο Θράσος Αβραάμ, συνεχίζεται απρόσκοπτα και σήμερα με το Δήμο Δυτικής Λέσβου. Στελέχη της διοίκησης ακόμη και αντιδήμαρχοι προχωρούν σε «δημόσιες επιθέσεις και απαξιωτικά σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε μία χαρακτηριστική περίπτωση, μέλος της δημοτικής αρχής έφτασε στο σημείο να ζητήσει «κρεμάλες για τους δημοσιογράφους», προσθέτει ο Θράσος Αβραάμ.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο αποκλεισμός από την κρατική και θεσμική διαφήμιση, τη διαφημιστική προβολή ακόμη και των Πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου Μυτιλήνης όπως συνέβη την περίοδο 2019-2023, θεωρείται αυτονόητος. «Την ίδια στιγμή, άλλα τοπικά μέσα απολάμβαναν συστηματική προβολή και χρηματοδότηση, ακόμη και για έργα ή υποδομές εκτός περιοχής όπως π.χ. διαφήμιση για το Μετρό του Πειραιά!», προσθέτει ο Θράσος Αβραάμ.
Οι πιέσεις που ασκούνται στην ηλεκτρονική εφημερίδα, αποτυπώνουν ένα σταθερό μοτίβο και αποκαλύπτουν έναν μηχανισμό περιορισμού της Ελευθεροτυπίας. Πρώτα έρχεται ο αποκλεισμός από την πληροφορία, μετά η οικονομική πίεση, ακολουθούν οι μηνύσεις και τα εξώδικα, οι απειλές και η διαδικτυακή στοχοποίηση και, σε ορισμένες περιπτώσεις η φυσική βία.
Η περίπτωση του stonisi.gr δείχνει ότι η ελευθερία του Τύπου δεν απειλείται μόνο από θεσμικές απαγορεύσεις, αλλά και από ένα σύνολο πρακτικών που επιχειρούν να κάνουν την ανεξάρτητη ενημέρωση οικονομικά, νομικά και ψυχολογικά ασύμφορη. Και τελικά, η υπεράσπισή της δεν αφορά μόνο τους δημοσιογράφους. Αφορά το δικαίωμα της κοινωνίας να γνωρίζει, να κρίνει και να συμμετέχει με ενημέρωση και όχι με φόβο, τονίζει ο Θράσος Αβραάμ.
«Η Δημοκρατία είναι μισή…»
Η Ελευθερία του Τύπου, δεν αφορά μόνο κάποιους δημοσιογράφους ή ΜΜΕ. Αφορά την ποιότητα της δημοκρατίας και, στη χώρα μας, όπως τονίζει ο Γιώργος Πλειός, «η Δημοκρατία είναι μισή». «Στην Ελλάδα το κόμμα που κερδίζει 151 έδρες γίνεται το κόμμα του "πάρτα όλα". Παίρνει στα χέρια του τον έλεγχο της Δικαιοσύνης, μπορεί να περάσει όποιο νομοσχέδιο θέλει, εκλέγει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ελέγχει το ΕΣΡ, την ηγεσία του Στρατού, της Αστυνομίας κλπ. αυτό δεν είναι δημοκρατία, είναι μισή δημοκρατία», τονίζει ο κ. Πλειός.
Η αντίληψη ότι η δημοκρατία είναι υγιής επειδή γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια εκλογές είναι επίσης παραπλανητική. «Φυσικά οι εκλογές έχουν σημασία, δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς συμμετοχή, όμως δεν είναι οι εκλογές που καθορίζουν την ποιότητα της δημοκρατίας, είναι ο σεβασμός των Δικαιωμάτων, ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών» αναφέρει ο κ. Πλειός και προσθέτει ότι «ο έλεγχος των ΜΜΕ και κυρίως η απουσία αντιμετώπισης των παραβιάσεων του Τύπου, είναι ένα βασικό όργανο με το οποίο συντηρείται ο πολιτικός έλεγχος του κοινωνικού συστήματος»...
Όταν η εξουσία φοβάται τις ερωτήσεις, απειλεί τη Δημοκρατία
Στις 9 Φεβρουαρίου 2026 ο «Παρατηρητής» στις Σέρρες είχε γράψει με την υπογραφή του «Παρατηρητικού» ότι «Όταν η εξουσία φοβάται τις ερωτήσεις, απειλεί τη Δημοκρατία»:
«Σε μια ώριμη και λειτουργική Δημοκρατία, η σχέση εξουσίας και δημοσιογραφίας είναι σαφής: οι δημοσιογράφοι ρωτούν και η εξουσία απαντά. Όταν όμως η εξουσία επιλέγει να απαντά με απειλές, τότε το πρόβλημα παύει να είναι επικοινωνιακό. Γίνεται βαθιά θεσμικό.
Η δημόσια απειλή μήνυσης προς τον δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, επειδή τόλμησε να θέσει ερωτήματα για το δυστύχημα στη Χίο, δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα στιγμιαίο ολίσθημα. Αποκαλύπτει μια πολιτική κουλτούρα που αντιλαμβάνεται τον έλεγχο ως εχθρική πράξη και τη δημοσιογραφική διερεύνηση ως απειλή προς την εξουσία.
Και όμως, ο δημοσιογραφικός έλεγχος δεν είναι πράξη αντιπολίτευσης. Είναι πράξη Δημοκρατίας.
Η εικόνα που καταγράφεται διεθνώς δεν αφήνει περιθώρια αυταπατών. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 89η θέση παγκοσμίως στην ελευθερία του Τύπου, σύμφωνα με τους Reporters Without Borders. Πρόκειται για μια κατάταξη που δεν αποτελεί συγκυριακό στατιστικό στοιχείο, αλλά αντανάκλαση μιας διαρκούς υποχώρησης θεσμικών εγγυήσεων και δημοκρατικών αντανακλαστικών.
Στον πυρήνα αυτής της υποχώρησης βρίσκονται οι αγωγές SLAPP ,οι στρατηγικές αγωγές εκφοβισμού που δεν στοχεύουν στη δικαστική δικαίωση, αλλά στη φίμωση. Πρόκειται για πρακτικές που επιδιώκουν να εξαντλήσουν οικονομικά και επαγγελματικά τους δημοσιογράφους, να τους φθείρουν ψυχολογικά και, τελικά, να τους αποτρέψουν από το να ασκούν το λειτούργημά τους.
Η δημόσια απειλή δικαστικής δίωξης σε ζωντανή μετάδοση δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική υπερβολή. Αποτελεί επικίνδυνο μήνυμα προς ολόκληρο τον δημοσιογραφικό κόσμο: «ρωτήστε λιγότερο, ερευνήστε λιγότερο, σιωπήστε περισσότερο».
Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, είναι η βαθιά θεσμική αντίφαση που αναδύεται. Το ίδιο κυβερνητικό πρόσωπο που υιοθετεί τη ρητορική του εκφοβισμού καλείται να παρουσιάσει το προσεχές διάστημα το νομοθετικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση των SLAPP στην Ελλάδα.
Η αντίφαση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι ηθική και θεσμική. Διότι δεν μπορεί να οικοδομηθεί κουλτούρα προστασίας της δημοσιογραφίας από εκείνους που επιλέγουν να τη στοχοποιούν.
Η Δημοκρατία δεν αποδυναμώνεται μόνο από μεγάλες θεσμικές εκτροπές. Διαβρώνεται καθημερινά, όταν η εξουσία συνηθίζει να μην λογοδοτεί και η κοινωνία συνηθίζει να μην απαιτεί απαντήσεις. Όταν η ενημέρωση μετατρέπεται σε διαχειριζόμενο προϊόν και η δημοσιογραφία περιορίζεται στον ρόλο του παθητικού αναμεταδότη.
Η ελευθερία του Τύπου δεν αποτελεί επαγγελματικό προνόμιο των δημοσιογράφων. Αποτελεί θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. Είναι η εγγύηση ότι η εξουσία θα ελέγχεται, ότι η αλήθεια θα αναζητείται και ότι η κοινωνία θα γνωρίζει.
Γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πως όταν φιμώνεται η ενημέρωση, φιμώνεται σταδιακά και η ίδια η κοινωνία.
Και η εξίσωση παραμένει αμείλικτη:
Χωρίς ελεύθερη ενημέρωση δεν υπάρχει λογοδοσία. Χωρίς λογοδοσία δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Και χωρίς δικαιοσύνη, η Δημοκρατία μετατρέπεται σε θεσμικό περίβλημα χωρίς ουσία».
Η συνέντευξη που δεν πόνεσε κανέναν (ούτε την εξουσία)
Κάποιοι ονειρεύεστε τον ρόλο της δημοσιογραφίας με το παρακάτω… προσωπείο.
Όπως σχολίασε ο «Παρατηρητής» την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη τον περασμένο Ιανουάριο στον «ALPHA TV». Με τον Νίκο Μάνεση δεν έχουμε κάτι, απλά… δανειζόμαστε αυτό το τόσο παραστατικό σχόλιο, για να σας παρουσιάσουμε το πώς νομίζουν κάποιοι – μαζί και οι οπαδοί τους – ότι είναι η… κανονικότητα:
Η σημερινή συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Νίκο Μάνεση ήταν ένα μικρό διαμάντι σύγχρονης τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Όχι γιατί έβγαλε είδηση. Αλλά γιατί απέδειξε, για ακόμη μία φορά, πώς μπορείς να φιλοξενείς την εξουσία χωρίς να της χαλάς το πρωινό.
Το σκηνικό γνώριμο: άνετος καναπές, χαλαρό ύφος, κλίμα «να τα πούμε σαν άνθρωποι». Και πράγματι, τα είπαν. Για όλα όσα δεν ενοχλούν. Για όσα δεν πιέζουν. Για όσα δεν απαιτούν απαντήσεις με ρήματα και υποκείμενα.
Η συνέντευξη κύλησε όπως ένα καλοσερβιρισμένο brunch. Τίποτα βαρύ, τίποτα που να κάθεται στο στομάχι. Αν υπήρχε θερμόμετρο δημοσιογραφικής πίεσης, θα έγραφε «χλιαρό, κατάλληλο για όλες τις ηλικίες».
Κάποια στιγμή, μάλιστα, τέθηκε και η κρίσιμη ερώτηση. Όχι για ακρίβεια, όχι για θεσμούς, όχι για σκάνδαλα. Αλλά για… οπαδικά. Γιατί, ως γνωστόν, εκεί κρίνονται οι ηγέτες. Εκεί δοκιμάζεται η αντοχή της εξουσίας. Στο αν είναι Παναθηναϊκός.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν παρακολουθείς συνέντευξη, αλλά τελετουργικό κανονικότητας. Ο πρωθυπουργός περνάει, χαμογελάει, απαντάει, φεύγει. Ο δημοσιογράφος κρατάει τον ρυθμό, το κοινό ενημερώνεται χωρίς να ανησυχήσει και το σύστημα συνεχίζει απρόσκοπτα.
Δεν πρόκειται για κακή στιγμή. Είναι γραμμή.
Η δημοσιογραφία που δεν στριμώχνει για να μη θεωρηθεί αγενής.
Που δεν επιμένει για να μη χαθεί η πρόσβαση.
Που δεν ενοχλεί για να μη χαλάσει η επόμενη πρόσκληση.
Στον «Alpha TV» σήμερα δεν είδαμε έλεγχο της εξουσίας. Είδαμε μια άσκηση ήπιας συνεύρεσης. Μια συνέντευξη χωρίς αιχμές, χωρίς ρίσκο, χωρίς τον παραμικρό φόβο ότι κάτι μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο.
Όλοι κέρδισαν.
Η εξουσία πέρασε αλώβητη.
Η εκπομπή κύλησε ομαλά.
Το κοινό δεν ταράχτηκε.
Μόνο η δημοσιογραφία έλειπε από το πλάνο.
Αλλά μην ανησυχείτε. Δεν ήταν καλεσμένη.
«Η ενημέρωση δεν είναι στρατόπεδο, η εξουσία δεν είναι αρμόδια για τον έλεγχό της»
Όπως ανέφερε ο «Μιντιάρχης» στη σελίδα του στο Facebook: «Η δημοσιογραφική δεοντολογία απαιτεί να φωτίζεις όλες τις πλευρές μιας υπόθεσης, ακόμη κι εκείνες που δεν σε βολεύουν ή δεν επιβεβαιώνουν το αρχικό σου αφήγημα. Να δίνεις βήμα σε όσους εμπλέκονται, να διασταυρώνεις στοιχεία, να ξεχωρίζεις το γεγονός από την άποψη. Η ενημέρωση δεν είναι στρατόπεδο. Είναι ευθύνη απέναντι στην αλήθεια και στον πολίτη. Και με δύο, πρόσφατα, παραδείγματα».
Όπως τόνισε ο Minas Konstantinou στο προφίλ του στο Facebook: «Ο έλεγχος της εξουσίας δεν υπόκειται και δεν πρέπει να υπόκειται στην έγκριση της εξουσίας για να είναι αξιόπιστος, δεν είναι η εξουσία η αρμόδια για να αποφασίσει για την ποιότητα, ούτε ακόμα για τις επιδιώξεις ενός δημοσιογράφου. Αυτά συμβαίνουν σε άλλα καθεστώτα, το οποίο τελευταία φορά που κοιτάξαμε δεν ισχύουν στη χώρα μας».
ΥΓ. 1: «Θα κάνουμε και ένα συνέδριο για την παραπληροφόρηση εδώ, στην Αθήνα, παρουσία και του Πρωθυπουργού», ανέφερε ο Παύλος Μαρινάκης στον «ΑΝΤ1», μετά τα όσα διαδραματίστηκαν στην ενημέρωση των συντακτών με τον δημοσιογράφο Χρήστο Αβραμίδη. Εμπεριέχει και… χρώμα «τραγικής ειρωνείας» αυτή η τοποθέτηση; Εσείς τι λέτε; «Μεγαλύτερη απειλή για τη δημοσιογραφία δεν έχει ειπωθεί ξανά», διάβασα κάπου…
ΥΓ. 2: Να σας κάνω μία ερώτηση; Στέλνονται σε δημοσιογράφους «non paper» με οδηγίες-γραμμή για θέματα ή τι να γραφεί ή πως να τονισθεί κάτι, υπάρχουν ανακοινώσεις-απαντήσεις που να έχουν όλη την αλήθεια και τα στοιχεία για ένα θέμα κα; Αυτά οφείλει να τα ψάχνει ένας δημοσιογράφος.
Θα σας αναφέρουμε ένα περιστατικό που συνέβη πριν από χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Στη «νύφη» του Θερμαϊκού είχε βρεθεί ένας συνάδελφος για να περιγράψει ένα γεγονός. Μετά την ολοκλήρωσή του, βρέθηκε στο ίδιο βαν, με το οποίο πήγαιναν οι υπόλοιπη ρεπόρτερ στο αεροδρόμιο. Ο ίδιος δεν κάλυπτε το ρεπορτάζ του συγκεκριμένου οργανισμού. Και ξαφνικά μπαίνει στέλεχος του οργανισμού και λέει σε προστακτική: «Λοιπόν, γράφουμε όλοι αυτό και αυτό. Δίνουμε έμφαση σ’ αυτό, το άλλο το… θάβουμε».
Προσέξτε, δεν είπε ο συγκεκριμένος ποια είναι η θέση του… οργανισμού του, αλλά έδινε εντολές το πώς θα γράψει ο κάθε ρεπόρτερ στο Μέσο του το «non paper» που τους… μοίρασε! Με αποτέλεσμα ο… ανεξάρτητος συνάδελφος, που δεν σηκώνει και… πολλά, να μείνει «κάγκελο»! Φυσικά, παρόμοια γεγονότα έχουν συμβεί και αλλού και θα συνεχίζουν να γίνονται Το θέμα είναι το κατά πόσο κάποιος σέβεται τη δουλειά του και όσους ενημερώνονται από αυτόν. Φιλικά πάντα…
ΥΓ. 3: Η δημοσιογραφία δεν είναι γραφείο Τύπου κανενός. Η εξουσία οφείλει να μάθει να ζει με την κριτική και τον έλεγχο, όπως και με την παρουσίαση των θετικών ενεργειών της, αλλά το… λιβανιστήρι είναι στις εκκλησίες και όχι στα δημοσιογραφικά γραφεία. Δεν αρμόζει στη δημοκρατία η εξουσία να κάνει υποδείξεις και να απειλεί, επειδή για παράδειγμα δεν χαϊδεύουν τα αυτιά υπουργού στη δημόσια τηλεόραση, την οποία κάθε κυβέρνηση έχει… μαζί της!
ΥΓ. 4: «Σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Τζορτζ Όργουελ. Πάντα επίκαιρος…
ΥΓ. 5: Όπως διαβάσαμε, και στα μέρη μας δημοσιογράφοι έχουν… συρθεί σε αστυνομικά τμήματα. Όταν αυτό γίνεται για να ασκηθεί πίεση ή για εκφοβισμό, επειδή κάποιος αποκαλύπτει και ασκεί κριτική, είναι κάτι παραπάνω από κατακριτέο. Θα σας επαναλάβουμε, εάν κάποιος θίγεται, μπορεί να απαντήσει ή μπορεί να ακολουθήσει οδούς που του παρέχει η νομοθεσία και το Σύνταγμα.
ΥΓ. 6: Γίνεται στη χώρα μας, και όχι μόνο, συστημική «δολοφονία» χαρακτήρα προσώπων αλλά και συγκεκριμένων ΜΜΕ, ακόμα και από συγκεκριμένα ΜΜΕ; Ειδικά στα μέρη μας, υπάρχουν και δημοσιογράφοι που η κριτική τους διαφέρει, ενώ μπορεί να έχει πέσει στο… γραφείο τους το ίδιο θέμα, ανάλογα των προτιμήσεων τους και των… συμπάθειών τους.
ΥΓ. 7: Τελικά, η κυβέρνηση θα κάνει… briefing μετά την ανακοίνωση της καταδικαστικής απόφασης των εμπλεκομένων για τις Υποκλοπές; Σε άλλη χώρα θα είχε γυρίσει ο κόσμος ανάποδα για ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως φυσικά και για το δυστύχημα των Τεμπών; «Τσιμουδιά» διαπιστώσαμε και για το κλείσιμο της ελληνικής υπηρεσίας της «Deutsche Welle»… Γενικά για ότι δεν μας βολεύει, η τακτική είναι να βάζουμε αυτό το θέμα στο… ντουλάπι! Αρκεί να μην υπάρχουν ενοχλητικοί δημοσιογράφοι και ανοίγουν... ντουλάπια!
Διαβάστε ακόμα:
Η Δημοσιογραφία είναι – βασικός – πυλώνας της Δημοκρατίας
Η δημοσιογραφία δεν είναι εργαλείο για να χρωματίζεται η πραγματικότητα
Άλλο η δημοσιογραφία και άλλο να θέλουμε… «Όπου υπάρχει Ελλάδα» σαν το «Happy Traveler»!
Δουλειά των ΜΜΕ είναι η έρευνα και η ανάδειξη θεμάτων και όχι οι… δημόσιες σχέσεις
Τύπος και υπογραμμός
Μεγάλη… κουβέντα μπορεί να ανοιχτεί για τον τρόπο που ασκείται η δημοσιογραφία και στα μέρη μας. Τελικά είναι ανεξάρτητη, παρουσιάζει όλες τις πλευρές των γεγονότων, ασκεί έλεγχο στην εξουσία, υπηρετεί τους πολίτες, τηρεί τη δεοντολογία;
Αφήνουμε τις απαντήσεις σε εσάς τους πολίτες, εμείς για τα μέρη μας έχουμε, πάντως, τη χειρότερη εικόνα, βάσει και καταστάσεων που έχουμε ζήσει και έχουμε μάθε μέσω ρεπορτάζ… Εμείς θα σας αναφέρουμε ότι «η δημοσιογραφία δεν είναι εργαλείο για να χρωματίζεται η πραγματικότητα», όπως διαβάσαμε και στο «iliatoday.gr»…
Μιας και αναφέραμε τον όρο «ρεπορτάζ», να αναφέρουμε ότι αποτελεί άγνωστη λέξη, για πολλούς που δηλώνουν, αλλά και το… παίζουν (χρησιμοποιούμε και αυτό το ρήμα, διότι δεν είναι όλοι δημοσιογράφοι) εκπρόσωποι του Τύπου, όπως τότε που πηγαίναμε σχολείο και μας ρωτούσε ο δάσκαλος εάν κατανοήσαμε πλήρως το κείμενο που μας διάβασε…
Δεν θα εξετάσουμε τον ρόλο της εξουσίας, οποιασδήποτε μορφής, αν και οι εκπρόσωποι της θα πρέπει να γνωρίζουν ότι για… όλα υπάρχουν όρια. Το θέμα είναι τι κάνουν οι δημοσιογράφοι! Πολλοί στα μέρη μας απλά αναπαράγουν είτε μέσω κειμένων, είτε μέσω εικόνων, το πιο αρνητικό είναι πως μεταφέρουν, μάλιστα, στο Μέσα τους Δελτία Τύπου, χωρίς καν να γράφουν πρόλογο, για να προτάξουν, αφού κάνουν αξιολόγηση, και τα βασικά σημεία, την είδηση ρε παιδάκι μου.
Αραδιάζουν… όπως το λαμβάνουν το κείμενο, χωρίς εισαγωγικά πολλές φορές, με αποτέλεσμα όταν το διαβάζει κάποιος, να νομίζει ότι όσα βλέπουν τα μάτια του και όσα προσφέρουν τα χείλη του, είναι θέση του Μέσου που έχουν επισκεφτεί. Για παράδειγμα μπορεί να ενημερωθεί κάποιος για αγώνα ποδοσφαίρου και να διαβάζει κάποιος «η ομάδα μας», καθώς έτσι έχει γραφτεί στην ενημέρωση κάποιου συλλόγου. Το πιο αρνητικό είναι ότι πολλοί δεν αναφέρουν και την πηγή και έτσι μπορεί εφημερίδες να κλείνουν ακόμα και σελίδες χωρίς… κόπο, αλλά με το «μας» να παίζει… κανονικά! Το έλα να δεις γίνεται και στις ανακοινώσεις, φορέων, προσώπων, κομμάτων, παρατάξεων κ.α.
Υπάρχουν «δημοσιογράφοι» που παίρνουν και το μέρος μορφών εξουσίας, σε τέτοιο επίπεδο, που σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι «δικηγόροι» τους, για να μην πω ότι μοιάζουν σαν… παπαγαλάκια, τα οποία μένουν στα μέρη μας όλες τις εποχές του χρόνου και με ζέστη και με κρύο, και με ηλιοφάνεια και με χιόνια! Πολλοί είναι, μάλιστα, έτοιμοι να πέσουν και στη… φωτιά για την εξουσία, ακόμα και εάν θεωρούν ότι η τελευταία κάνει λάθος, αναφέροντας ότι… πετάει ο γάιδαρος. Φυσικά, ούτε λόγος για κριτική. Προέχουν οι δημόσιες σχέσεις, γενικά οι… σχέσεις.
Πού να σας πάμε και στο να έχουν καταγράψει κάποιο αρνητικό γεγονός. Εδώ εμείς φτάσαμε στο σημείο να ακούσουμε από… ουδέτερα χείλη «αυτό να μη το δημοσιεύσεις, θα κάνεις κακό στον τόπο μας, αυτό κάνουν όλοι». Λες και οι ενέργειες, για παράδειγμα, συγκεκριμένων, χαρακτηρίζουν έναν τόπο.
Αυτό που μας ξένισε πολύ, είναι το φαινόμενο δημοσιογράφοι να βάζουν… όρια και να σχηματίζουν «οικόπεδα», σχετικά με τα αντικείμενα που μπορεί να ασχοληθεί κάποιος ρεπόρτερ! Και να σου λένε: «Μ’ αυτό το θέμα δεν πρέπει να ασχοληθείς, εδώ είναι δικά μας… χωράφια»! Απλά γελάς και συνεχίζεις. Ίσως να παίζουν και εδώ ρόλο οι… σχέσεις.
Αυτό που είναι απολαυστικό είναι οι επιπλήξεις (ο πιο ήπιος όρος που μπορούμε να μεταφέρουμε) που μπορεί να δεχτείς κάποιος δημοσιογράφος, από… θιγόμενους, και ενώ οι τελευταίοι ξέρουν ότι απλά έχει γραφτεί η αλήθεια. Υπάρχουν και κάποιοι που μπορεί να ξεφύγουν και στη συνέχεια να κάνουν ότι δεν ξέρουν! Λες και θέλουν… υπηρέτες της ενημέρωσης!
Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε Συνέντευξη Τύπου και το «παρών» έδωσαν, μάλιστα, συγκεκριμένα Μέσα. Δε εστάλησαν καν προσκλήσεις σε Μέσα του Δήμου που ενδιέφερε αυτή η ενημέρωση. Ειπώθηκαν συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία είχαμε ακούσει και στο παρελθόν και σε δημόσιο λόγο, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι και να μη γινόντουσαν οι ερωτήσεις, αυτά που έπρεπε να ειπωθούν, θα τα έγραφαν οι κασέτες! Μιλάμε ότι η πίεση στον συνεντευξιαζόμενο ήταν τόσο μεγάλη που ο ιδρώτας του… έτρεχε νερό, για το πως θα απαντήσει. Ίσως να ήθελε το κεντρικό πρόσωπο να τονίσει ξανά συγκεκριμένα πράγματα, αλλά ήθελε να γίνει αυτό με κάμερες! Είναι, πλέον, μεγάλη και η πίεση του κόσμου, το νιώθουν αυτό οι έχοντες την εξουσία.
Είναι, άλλωστε, της… μόδας εδώ και χρόνια, πολλοί από αυτούς που έχουν εξουσία, να αποκλείουν «ενοχλητικούς» ρεπόρτερ, αλλά και να έχουν ενημέρωση για το τι θα ερωτηθούν. Εδώ το κάνουν εκπρόσωποι της κεντρικής εξουσίας. Από εμάς, πάντως, θα ειπωθεί η φράση «νερό και αλάτι», ο καθένας κρίνεται από την πορεία και το έργο του, σε οποιαδήποτε θέση κάθεται… Πρώτη φορά βλέπουμε συνέντευξη Τύπου με συγκεκριμένα κανάλια, όχι ύδρευσης και άρδευσης, αλλά... κάλυψης. Και με πολύ «μελετημένες» ερωτήσεις! Καλά, για τόσο μ@λ@κ@ς μας περνάτε ορισμένοι;
Αυτό που μας ενδιαφέρει εμάς, είναι η αλήθεια, η ενημέρωση, η αντικειμενικότητα, η αμεροληψία, ο έλεγχος όταν υπάρχουν παρατυπίες και ο σεβασμός… Η ισηγορία και η πολυφωνία είναι οξυγόνο της δημοκρατίας. Η δημοσιογραφία, ως επάγγελμα, αλλά και κοινωνικό λειτούργημα, συνεπάγεται δικαιώματα, καθήκοντα και υποχρεώσεις. Η πληροφόρηση είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα ή μέσο προπαγάνδας.
Ο Τζορτζ Όργουελ όρισε τη δημοσιογραφία ως «να δημοσιεύεις αυτά που κάποιος άλλος δεν θέλει να δημοσιευθούν», υπογραμμίζοντας την αποκάλυψη της αλήθειας, ακόμα κι αν αυτή ενοχλεί. Σημασία έχει να δημοσιοποιείται αυτό που οι ισχυροί προσπαθούν να κρύψουν, όχι απλώς να αναπαράγονται επίσημες ανακοινώσεις (δημόσιες σχέσεις).
Η δημοσιογραφία δεν είναι εργαλείο για να χρωματίζεται η πραγματικότητα, ούτε μηχανισμός που επιτρέπει σε πρόσωπα, οργανισμούς ή θεσμούς να προβάλλονται υπό ευνοϊκό φως.
Την τελευταία φράση την… πήραμε από το παρακάτω άρθρο που βρήκαμε στο «iliatoday.gr».
Αξίζει να το διαβάσετε:
Γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι δημόσιες σχέσεις
Στην εποχή της ταχύτητας, της υπερπληροφόρησης και της διαρκούς προβολής, η διάκριση μεταξύ δημοσιογραφίας και δημόσιων σχέσεων μοιάζει μερικές φορές δυσδιάκριτη για το ευρύ κοινό. Ωστόσο, η ουσιαστική διαφορά παραμένει θεμελιώδης και καθορίζει όχι μόνο το ρόλο των επαγγελματιών της ενημέρωσης, αλλά και τη σχέση της κοινωνίας με την αλήθεια.
Η δημοσιογραφία δεν είναι εργαλείο για να χρωματίζεται η πραγματικότητα, ούτε μηχανισμός που επιτρέπει σε πρόσωπα, οργανισμούς ή θεσμούς να προβάλλονται υπό ευνοϊκό φως. Δεν γράφει για να ικανοποιήσει προτιμήσεις, να κερδίσει εντυπώσεις ή να κατασκευάσει μια επιφανειακή εικόνα. Η δημοσιογραφία είναι υποχρέωση απέναντι στην αλήθεια, τη διαφάνεια και την κοινωνία. Κάθε άρθρο, κάθε ρεπορτάζ, κάθε έρευνα οφείλει να αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα όπως είναι, ακόμη και όταν αυτή ενοχλεί, αμφισβητεί ή προκαλεί αντιδράσεις.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η δημοσιογραφία καλείται να αναδείξει όσα κάποιοι προσπαθούν να αποκρύψουν. Εργαζόμενοι που βιώνουν αδικίες, πολίτες που στερούνται βασικές υπηρεσίες, κοινωνικές ομάδες που παραμένουν αόρατες, καταγγελίες που αντιμετωπίζονται με αδιαφορία ή ακόμη και ευθύνες που επιχειρούνται να συγκαλυφθούν: όλα αυτά είναι πεδία που η δημοσιογραφία πρέπει να φωτίζει. Και δεν μπορεί να το κάνει αν το μόνο μέλημά της είναι η εικόνα και όχι η ουσία.
Οι δημόσιες σχέσεις, αντίθετα, έχουν εντελώς διαφορετικό στόχο: να προβάλλουν, να πείσουν, να ενισχύσουν τη φήμη. Εδώ τα λόγια συχνά αντικαθιστούν τις πράξεις, η εικόνα επισκιάζει την ουσία και η αλήθεια προσαρμόζεται ώστε να εξυπηρετεί συμφέροντα. Οι δεξιότητες μπορεί να είναι εντυπωσιακές, αλλά η ουσία τους περιορίζεται στη διαχείριση της εικόνας και όχι στην αποκάλυψη της πραγματικότητας.
Η δημοσιογραφία, για να παραμείνει αξιόπιστη, πρέπει να λειτουργεί αυτόνομα, με συνέπεια και ανεξαρτησία. Ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να είναι εκπρόσωπος κανενός και δεν πρέπει να περιορίζεται από την πολιτική, οικονομική ή κοινωνική πίεση. Η αξιοπιστία του μετριέται από την ακρίβεια των πληροφοριών, την τεκμηρίωση, τη διασταύρωση στοιχείων και τη δυνατότητα να παρουσιάζει όσα δεν βολεύουν, όσα είναι δυσάρεστα ή αμήχανα για τους ισχυρούς.
Το 2025 υπήρξε μια χρονιά που απέδειξε πόσο κρίσιμη είναι αυτή η διάκριση. Θέματα που κάποιοι προσπάθησαν να «θαφτούν»—υποστελέχωση νοσοκομείων, καθυστερήσεις έργων, εργασιακές αδικίες, κοινωνικές ανισότητες—αναδείχθηκαν χάρη σε μέσα που επέμειναν να κάνουν το καθήκον τους, όπως τα site newsgf.net, iliatoday και το ραδιόφωνο Ionion FM. Αυτές οι φωνές απέδειξαν ότι η δημοσιογραφία υπάρχει για να φωτίζει τη σκοτεινή πλευρά της πραγματικότητας, όχι για να τη συγκαλύπτει με ωραία λόγια ή υποσχέσεις.
Στην πράξη, η δημοσιογραφία λειτουργεί σαν καθρέφτης: δείχνει την κοινωνία όπως είναι, όχι όπως θέλουν κάποιοι να φαίνεται. Και η κοινωνία, με τη σειρά της, χρειάζεται να τη στηρίζει και να την εμπιστεύεται, γιατί μόνο μέσα από την ανεξάρτητη ενημέρωση μπορεί να κρίνει σωστά, να απαιτήσει λογοδοσία και να διεκδικήσει δικαιοσύνη.
Η διαφορά, λοιπόν, είναι ξεκάθαρη:
Δημοσιογραφία: φωτίζει, ελέγχει, καταγράφει, αναδεικνύει την αλήθεια.
Δημόσιες σχέσεις: προβάλλουν, πείθουν, διαχειρίζονται εικόνες, κρύβουν αλήθειες.
Στην εποχή των fake news, των υπερπληροφοριακών περιβαλλόντων και της συνεχούς πίεσης για «εντυπωσιακά» μέσα ενημέρωσης, η δημοσιογραφία καλείται να επιμένει στην ουσία και στην αλήθεια. Δεν είναι εύκολος δρόμος. Είναι όμως ο μόνος δρόμος που διασφαλίζει ότι η κοινωνία ενημερώνεται, κατανοεί και μπορεί να δράσει με γνώση και κρίση.
Στο τέλος, η δημοσιογραφία δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Είναι ευθύνη, επιμονή και φωνή για όσους δεν ακούν. Είναι η αλήθεια που δεν παραμορφώνεται από συμφέροντα, η φωνή των πολιτών και η υπενθύμιση ότι η ενημέρωση είναι το θεμέλιο της κοινωνικής λογοδοσίας και της δημοκρατίας.
Δεν θα μας τρελάνετε εσείς – Η πραγματικότητα «μιλάει», τα στοιχεία δείχνουν ανθρώπους απογοητευμένους και χωρίς ελπίδα (βίντεο, εικόνες)
November 21, 2025Εντός και εκτός των τειχών της πόλης
Το πιο αρνητικό για έναν άνθρωπο και γενικότερα για έναν λαό είναι να υπάρχει απογοήτευση και να έχει χαθεί η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Και έχεις τους πολιτικούς να μας το… παίζουν «τρελίτσα» και να μας βάζουν… χέρι, λέγοντας ότι είμαστε αχάριστοι, ενώ η χώρα ζει, σε πολλούς τομείς, μέσα σε «σαπίλα». Θα είμαστε πολύ αυστηροί, μήπως και καταλάβουν κάποιοι ότι πολλοί πολίτες είναι στα «κάγκελα».
Δείτε τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις στους νέους, με μεγάλο ποσοστό να συνεχίζει να λέει ότι λύση για ένα καλύτερο «άυριο» είναι η μετανάστευση. Και έχουμε τον κάθε, Κυριακίδη, τον κάθε Λαζαρίδη, τον κάθε Σπανάκη, τον κάθε «Φραπέ» και τον κάθε «Χασάπη» να μας κουνούν και το δάχτυλο, με τον 1ο να λέει ότι... περνάει και αυτός δύσκολα οικονομικά, με τη βουλευτική αποζημίωση που λαμβάνει.
Δεν πιστεύω να είστε και εσείς από αυτούς που δεν εκτιμούν όσα μας προσφέρουν, ειδικά τα τελευταία χρόνια, αυτοί που έχουν την εξουσία, να μην εκτιμάτε το γεγονός ότι σε πέντε λεπτά, και πάνω από όλα… δωρεάν, μπορείτε να βρεθείτε στη θάλασσα και να κάνετε το μπανάκι σας. Όπως μας είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης, συμπληρώνοντας ότι ο Γερμανός πολίτης για να βρεθεί σε παραλία, θέλει… 30.000 ευρώ, εννοώντας ότι πρέπει να πάει σε άλλη χώρα. Είναι σαν και αυτό που είχε πει ο Άκης Σκέρτσος, να κρατάμε τις ωραίες εικόνες από ένα καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα και ας πάμε του… χρόνου για διακοπές. Ας είχαμε τις παροχές των Γερμανών πολιτών σε όλα τα επίπεδα, και αυτές δεν συγκρίνονται με το να μπορούμε να πάμε δωρεάν στη θάλασσα, μέσα σε λίγη ώρα.
«Διεφθαρμένη χώρα, σάπια ζωή…», σας αναφέραμε με βάση το «Ευρωβαρόμετρο 2025». Δεν ξέρουμε πόσο θα αλλάξει οικονομικά η κατάσταση πολλών πολιτών βάσει του προϋπολογισμού το 2026, αλλά η «Eurostat» ανέφερε, πριν από μερικές ημέρες, ότι ο μέσος ετήσιος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα ανέρχεται στα 17.954 ευρώ. Η χώρα μας βρίσκεται στην προτελευταία θέση στη σχετική λίστα, τελευταία είναι η Βουλγαρία.
Στην κορυφή είναι το Λουξεμβούργο με 83.000€ και ακολουθούν η Δανία με 71.600€ και η Ιρλανδία με 61.100€. Ο μέσος ετήσιος μισθός στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στα 39.800€. Η Ελλάδα είναι 1η στα «λουκέτα» επιχειρήσεων με αύξηση 47,8% το τρίτο τρίμηνο του 2025 και ας λένε οι πολιτικοί μας ότι έχει μειωθεί η ανεργία.
Και όπως ανέφεραν «Τα Νέα» την Παρασκευή (21/01), με βάση έρευνα της «LSE» για την Ελλάδα του 2025, είμαστε «η χώρα του… καφέ». Με φράση-κλειδί το «café economy». Η συγκεκριμένη έρευνα αποκαλύπτει ότι την τελευταία 15ετία «ανθούν» στην Ελλάδα κυρίως καφετέριες, εστιατόρια, μπαρ, ξενοδοχεία, καταλύματα και παρεμφερείς δραστηριότητες. Αντιθέτως, καταγράφεται δραματική πτώση της παραγωγικότητας της εργασίας και σημαντική μετατόπισή της προς κλάδους χαμηλής έντασης και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό...
Δύο στους τρεις Έλληνες νιώθουν φτωχοί, και αυτό είναι το χειρότερο ποσοστό μακράν στην Ευρώπη! Όπως έγραψε και ο Θέμης Σινάνογλου στο προφίλ του στο «Facebook», αυτό το ποσοστό είναι διπλάσιο σε σχέση με τους πολίτες της Βουλγαρίας! Και θα σας υπενθυμίσουμε ότι Τούρκοι και Βούλγαροι κάνουν αποικισμό σε Θράκη και Μακεδονία, σε λίγο δε θα μας ανήκει… τίποτα! Το καλύτερο ποσοστό ανήκει στους Ολλανδούς, ακολουθούν Γερμανοί, Λουξεμβούργιοι και Φινλανδοί. Και εκτός συναγωνισμού οι Νορβηγοί που έχουν κράτος – πρότυπο.
Σύμφωνα με τον Θέμη Σινάνογλου, «εάν δεν είχαμε αυτόν τον καιρό και το όμορφο οικόπεδο να έρχονται ξένοι να δίνουν ανάσες με τα χρήματά τους για τουρισμό και για αγορές ακινήτων, θα είχαμε τελειώσει». Διαφωνείτε; Αν και για τον τουρισμό, όπως σας έχουμε αναφέρει, υπάρχουν πολλά θέματα για να βελτιωθούν.
Μεγάλο μέρος του πληθυσμού μας «πνίγεται», με την ακρίβεια και τον πληθωρισμό να… καλπάζουν! Διαβάζουμε ότι… «Η Ελλάδα εξάγει γιατρούς και εισάγει… εργάτες». Αυτό αναφέρει η έκθεση του ΟΟΣΑ, η οποία δείχνει ότι η χώρα μας ενισχύει τα Εθνικά Συστήματα Υγείας ευρωπαϊκών χωρών, ενώ απορροφά αλλοδαπούς εργάτες. Αυτά να τα διαβάζει ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. Με το ΕΣΥ να θέλει πολλές βελτιώσεις, ενώ γιατροί και νοσηλευτές διαμαρτύρονται και για έλλειψη προσωπικού. Ισχύει ότι ολοένα και περισσότεροι γιατροί-νοσηλευτές φεύγουν στο εξωτερικό αναζητώντας μια καλύτερη ζωή;
Το πιο τραγικό είναι πως μεγάλο ποσοστό κόσμου, νέων πολιτών, δεν βλέπει καλύτερες ημέρες, δεν έχει εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα και στους θεσμούς, αναφέρει ότι στη χώρα δεν υπάρχει αξιοκρατία, για πολλούς ακόμα και οι σπουδές δεν είναι μέτρο για να έχουν μια καλή δουλειά, καθώς μετράει περισσότερο το μέσο και η λαμογιά, με αποτέλεσμα να βλέπουν το μέλλον τους στο εξωτερικό. Το κατανοείτε εσείς που μας κυβερνάτε; Σαν… πέφτει καρφάκι γι’ αυτά τα στοιχεία;
Η κοινωνία «βράζει» και ο κ. Κυριακίδης λέει ότι τα περνάει και αυτός δύσκολα. Στο τέλος βλέπουμε όλοι να... τρέχετε στους χωματόδρομους. Κόσμος πεινάει και για εσάς… βαρκούλες αρμενίζουν!
Για να μην πάμε στα εργασιακά, που δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. Πριν από μερικές ημέρες, σε γνωστή μεγάλη επιχείρηση στην Ερμιονίδα, που άνοιξε πριν από μερικούς μήνες, γυναίκα υπάλληλος, έφυγε τρέχοντας, και αναφωνούσε στο τηλέφωνο, μέσα στους διαδρόμους, ενώ κόσμος έκανε ψώνια: «Άσε μας μωρέ με αυτούς που μπλέξαμε. Τελικά, με ανάγκασαν να υπογράψω παραίτηση». Αυτό και τίποτε άλλο…
Τις τελευταίες 10ετίες βλέπουμε να έχει καταρρεύσει το κράτος-πρόνοιας, υπάρχει απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, απονομιμοποίηση του συνδικαλισμού, με επικράτηση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.
Την ώρα που ο οίκος «Fitch» αναβάθμισε την ελληνική οικονομία και για κάποιους η χώρα… πετάει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε στη Βουλή ότι δεν ξέρει τίποτα για την ακρίβεια, «νίπτει τας χείρας του». «Δεν είμαι μάγος, ούτε Χάρι Πότερ…», είπε, μίλησε ξανά για ακρίβεια που έρχεται από το παρελθόν, τα ίδια ακούμε εδώ και πάνω από μια πενταετία.
Όταν θέλουν κάνουν μειώσεις, πάντα με 1ο γνώμονα να μην… εκτροχιαστεί η χώρα στα δημοσιονομικά. Σας έχουμε αναφέρει ότι θα συνεχίσουμε να ρωτάμε την Ευρώπη στα οικονομικά, αυτό θα γίνει αυτό και τα επόμενα χρόνια, ας λένε οι… δικοί μας πολιτικοί ότι εμείς παίρνουμε τα μέτρα. Αν δεν γίνουν πραγματικά αυξήσεις στα εισοδήματα του κόσμου, κάθε λίγο θα χρειάζεται να μοιράζονται επιδόματα.
Και ξαφνικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται στο εντευκτήριο της Βουλής, παρόντες ήταν και δημοσιογράφοι, μίλησε σε βουλευτές της ΝΔ, και όχι μόνο, με στυλ σαν άλλος… βεζύρης. Λες και έκανε… χάρη στους «χωριάτες» που πήγαν εκεί να τον ακούσουν.
«Μετά το Πάσχα του 2027 οι εκλογές, το θέμα είναι ποιος θα σουβλιστεί», είπε, αυτά τα… αστεία μας «φάγανε». Αλαζόνας, εριστικός, απαξιωτικός, η γλώσσα του σώματος λέει… πολλά! Με στραβοπόδι, να πίνει το καφεδάκι του, να φτιάχνει το κομποσκοίνι του. Εδώ είχαμε θανάτους, τραυματισμούς, παράνομες οπλοκατοχές, βεντέτες στην Κρήτη και ακούς τον Πρωθυπουργό της χώρας να λέει «να πάμε για αρχή ν' αλλάξουμε τις πινακίδες που έχουν τρύπες από τις σφαίρες»!
Βλέπουμε λαμόγια και μέλη που κατηγορούνται για σύσταση συμμοριών να έχουν περισσότερες φωτογραφίες με πολιτικούς παρά με… συγγενείς τους! Πρώτοι, πρώτοι οι «αρχηγοί» και οι «υπαρχηγοί», αλλά οι πολιτικοί μας απλά έτυχε να βρεθούν στον... δρόμο τους.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε συνέντευξη σε πρωινή εκπομπή του «EΡΤnews», με κύριο «όπλο» το «θα» και τη μετατόπιση ευθυνών. Αναφερόμενος στην ακρίβεια, ο Πρωθυπουργός απέδωσε την κατάσταση σε παγκόσμιους παράγοντες, παρουσιάζοντάς την ως αναπόφευκτη, σχεδόν φυσική… «Επιμένω, όμως, ότι η λύση είναι ο πολίτης να έχει περισσότερα χρήματα στην τσέπη του. Και αυτό γίνεται με τη γενναία φορολογική μεταρρύθμιση, με την οποία οι πολίτες θα δουν περισσότερα χρήματα στις αρχές του 2026», ειπώθηκε. Κύριε Μητσοτάκη, μπαίνετε στον… 7ο χρόνο διακυβέρνησης της χώρας. Όπως και να ‘χει με την είσοδο του 2026 θα μπούμε σε προεκλογική χροιά, οπότε κάτι θα πρέπει να δοθεί.
Πολλά νεύρα έχουν, πάντως, οι βουλευτές από τη βόρεια Ελλάδα, ειδικά αυτοί της ΝΔ. Ειδικά αυτοί που τα επώνυμά τους έχουν κατάληξη «-ίδης»! Ακούς βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος και τους ενδιαφέρει απλά να πουν το «ποίημά» τους, χωρίς να ακούν τους άλλους, μονόλογοι και με φωνές! Ακόμα και στο «θέατρο» καλό είναι να αντέχεις τον διάλογο, πάνω απ’ όλα την κριτική.
Το γέλιο… πέφτει, όταν ακούς τους ίδιους ανθρώπους να μιλάνε για συγκεκριμένη θεματική ενότητα, έχοντας κρατήσει και όσα έλεγαν στο παρελθόν, ανάλογα τις θέσεις, δηλαδή είτε βρίσκονται ή βρίσκονταν στην κυβέρνηση, είτε στην αντιπολίτευση.
Εδώ έχουμε φτάσει στο σημείο, το Υπουργείο Πολιτισμού να φτιάχνει το εμβληματικό Ρωμαϊκό Ωδείο στην ιστορική καρδιά της πόλης των Πατρών, και διαβάσαμε ότι η Λίνα Μενδώνη δεν κάλεσε τον Δήμαρχο της πόλης, τον κ. Κωνσταντίνο Πελετίδη. Επειδή ανήκει σε άλλον χώρο ιδεολογικά και πολλές φορές ζητάει από την κυβέρνηση, ασκώντας και κριτική. Κατάντια και μικροπρέπεια…
Ελεύθερη αγορά δεν έχουμε; Αυτό δεν μας λένε και οι κυβερνώντες; Μόνο που όταν τα συμφέροντα μας «καλούν», βάζουμε δασμούς σε αγορές από την Κίνα, ενώ ο κόσμος δεν έχει χρήματα να αγοράσει συγκεκριμένα πράγματα από αλλού. Και απαγόρευση μεταφοράς ενέργειας από συγκεκριμένα μέρη. Τη στιγμή που η ελληνική αγορά «πληγώνεται» από τις υψηλές τιμές και την αισχροκέρδεια. Δεν μας ενδιαφέρει το καλό των πολιτών, μπροστά στο δόγμα των «μεγάλων»…
Πώς κατάντησε έτσι η Ευρώπη; Στο παρελθόν ήταν προνόμιο να είσαι μέρος της, εμείς ήμασταν υπέρ της συμμετοχής και της χώρας μας, έχουμε αναφέρει ότι εάν δεν ήμασταν στην Ευρώπη, θα μας είχαν μπλέξει σε πόλεμο, αλλά τα τελευταία χρόνια η πολιτική της είναι τουλάχιστον αυταρχική σε όσους της… χαλούν την «ομελέτα», όπως λένε οι εκπρόσωποί της. Υπάρχει δημοκρατία;
Όπως διαβάσαμε εύστοχα: «Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ ξεκίνησε να... κυβερνάει τη χώρα μας με πολύ δυναμισμό. Κανονίζει τα πάντα! Χώρα έρμαιο τον ξένων πάσης φύσεως δυνάμεων, πολιτικών, οικονομικών και άλλων. Αυτά είναι τα... απομεινάρια των μνημονίων». Ανοίχτε όλα τα λιμάνια για πάρτη της και για όσα μας ζητάει το «μεγάλο αφεντικό», εκεί όπου ανήκουμε θα λέγαμε υποτακτικά, για να μας... νοικιάζουν το «σπίτι» μας. Δεν θα πρέπει να ξεχνάς και ποιοι σε βοήθησαν πραγματικά, όταν ήσουν στα δύσκολα. Η εξωτερική πολιτική θέλει διπλωματία, ελιγμούς και όχι «ξεροκεφαλιές».
Και να θέματα για το τι φόρεσε η Κίμπερλι και πού έφαγε, και πού γλέντησε, ενώ πολίτες μας δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα στην καθημερινότητά τους. Κάποιοι γράφουν από το πρωί έως το βράδυ, από την ημέρα που η Γκιλφόιλ ήρθε στα μέρη μας, και ασχολούνται συνέχεια με τα πανάκριβα ρούχα της και τα αξεσουάρ της, τη στιγμή που ο κόσμος, στην πλειοψηφία του, δεν έχει χρήματα να αγοράσει τα… απλά, ενώ δουλεύει – με επιλογή του πάντα ή όχι; – ακόμα και 13 ώρες. Για κανά… χορό στον Αργυρό είμαστε και πολύ μας είναι! Πού θα βρούμε, όμως, το κουράγιο να πάμε στα μπουζούκια, μήπως βρούμε και εμείς την πρέσβειρα, όταν πλέον ζούμε για να δουλεύουμε, και δεν δουλεύουμε για να ζούμε!!!
Και οι επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως εμείς εδώ σας είχαμε ενημερώσει πρώτοι, θα αργήσουν μέχρι να… καθαρίσουν οι… στάβλοι του Αυγεία από την κοπριά, βάσει «τεχνικής λύσης». Βγαίνει η κυβέρνηση, έχοντας ανοιχτά μέτωπα, λόγω και της ευλογιάς, με κτηνοτρόφους και παραγωγούς και λέει ότι θα δοθούν χρήματα από τον ελληνικό προϋπολογισμό. Μετά θα υπάρξει εκκαθάριση για να τα επιστρέψουν όσοι δεν τα δικαιούνται. Μιλάμε ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί στη χώρα δουλεύουν άψογα, με μια τάξη και μια.... αλφαδιά! Όλα γίνονται στο πόδι, αμφίβολο εάν προλάβουν τις ημερομηνίες.
Διότι, όπως σας τονίσαμε, είναι πολλοί αυτοί που αναφέρουν ότι πολλά πράγματα σχεδιάζονται και υλοποιούνται στο… πόδι, αυτό ισχύει και για έργα που πραγματοποιούνται, πάντα υπάρχει η… απειλή των απευθείας αναθέσεων, εκ των υστέρων οι αρμόδιοι τρέχουν για να προλάβουν ημερομηνίες. Ειδικά εάν είναι ορατό το πολιτικό κόστος. Θα επαναλάβουμε, ότι εάν δεν υπάρχουν υποδομές, πλάνο, σχέδιο για άμεσες λύσεις, πολιτική σκέψη για να υπηρετούν οι πολιτικοί και οι αιρετοί τους πολίτες δεν πάμε πουθενά.
Και βλέπουμε ένα… σύστημα να είναι καθοδηγούμενο. Ακούμε για παράδειγμα δημοσιογράφους να μιλούν, να σχολιάζουν (άραγε έχουν κάνει ρεπορτάζ πριν προβούν σε σχόλιο;) και πολλές φορές λένε τα ίδια, σαν να τους έχουν στείλει κάποιοι κείμενο με το τι θα αναφέρουν στον δημόσιο λόγο. Δημοσιογραφία για «γέλια και για κλάματα».
Στην «Εστία» διαβάσαμε την Τετάρτη (19/11) για νέα... επίθεση φιλίας της κυβέρνησης στα κανάλια, με χρήματα που θα δοθούν για παραγωγή τηλεοπτικών προγραμμάτων. Και εάν κάνει κάποιος κριτική στην εξουσία με στοιχεία, δεν σκέφτομαι καν να είναι αυτή επιθετική, όπως αρμόζει σ' έναν δημοσιογράφο, τσινάμε... κάποιοι σαν τα γαϊδούρια, υπάρχουν και αυτοί που δεν απαντάνε, άλλοι λένε ότι παίζει η «κασέτα» της παράταξης, εάν είσαι στο κυβερνών κόμμα ότι δίνει το Μαξίμου!
Βλέπουμε δημοσιογράφους που καλύπτουν ρεπορτάζ κομμάτων και ομάδων, να «μαλώνουν» σαν να είναι μέλη αυτών, σαν να είναι δικηγόροι τους, και δεν ομιλούν ως εκπρόσωποι Μέσων. Απλά καταλαβαίνουμε ότι έχουμε πιάσει... πάτο!
Και για κανέ… φραπέ είμαστε, όπως ανέφερε, άλλωστε, έρευνα της «LSE» για το 2025, η Ελλάδα είναι «η χώρα του… καφέ»! Είδατε πως «εξαφάνισε» η κυβερνητική πλειοψηφία τον «Φραπέ» από την Εξεταστική Επιτροπή για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ (διαβάστε εδώ σχετικό ρεπορτάζ); Τέτοιο «θαύμα» δεν ξανάγινε. Χώρα… έρμαιο των «Φραπέδων». Και μας κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα μας, χωρίς ντροπή, ενώ «πατάνε» σε όρους νομικούς. Για καμιά «Ομάδα Αλήθειας» καλοί είναι ορισμένοι.
Μιλάμε για:
Φ-ανταστική
Ρ-αψωδία
Α-ποφυγής
Π-ραγματικών
Ε-υθυνών
(Σ)-ωθείτε, ακόμα και ένας εις βάρος όλων των άλλων!
Για τον «Χασάπη» (Ανδρέας Στρατάκης) μας ενδιάφερε περισσότερο τι είχε ψηφίσει κάποτε στο παρελθόν και όχι οι σχέσεις που είχε με το κόμμα που είναι τώρα στην εξουσία.
Και ρωτάμε. Ο Μακάριος Λαζαρίδης και ο Ανδρέας Νικολακόπουλος βρέθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου πριν γίνει γνωστό ότι ο Γιώργος Ξυλούρης («Φραπές») ενημερώσει με υπόμνημα ότι δεν θα παρουσιαστεί στην Εξεταστική Επιτροπή ως μάρτυρας, όπως έγραψε το «ieidiseis.gr»; Μιλάμε για βουλευτές της ΝΔ που έχουν πάρει το... χρίσμα να βγάλουν τα «κάστανα» από τη... φωτιά για το κόμμα τους στην Εξεταστική Επιτροπή, ο 2ος ως πρόεδρος.
Άντε, πάμε να πιούμε κανά «Φρέντο»! Λέτε και αυτός ο… καφές να έχει… μπλεξίματα στο μέλλον; Μπα, στη χώρα που ζούμε, όσοι υπηρετούν τα κόμματα πιστά, το κάνουν με διαφάνεια και με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Το λένε και οι δημοσκοπήσεις με τις απόψεις των πολιτών αυτών. Τι; Δεν πιστεύει αυτά ο περισσότερος κόσμος;
Εκτός και εάν μας... προλάβει κανά πόλεμος, όπως βγαίνει από τα χείλη πολιτικών της Ευρώπης, αλλά και δικών μας. Δίνονται, πλέον, όλο και περισσότερα χρήματα στα εξοπλιστικά, όπως λένε αυτοί που... κόβουν το «καρπούζι» για την άμυνα της ηπείρου μας!
