Θλίψη και πόνο στην Αργολίδα και σε όλη τη χώρα προκάλεσε η απώλεια της 55χρονης νοσηλεύτριας Μαρίας Ζαφείρη στο γενικό νοσοκομείο Ναυπλίου, το απόγευμα της Δευτέρας (15/06), όταν η εκλιπούσα έχασε τη ζωή της από ανακοπή καρδιάς εν ώρα καθήκοντος, προσφέροντας τις υπηρεσίες της στους ασθενείς μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όπως έχει γίνει γνωστό, το τραγικό περιστατικό συνέβει όσο το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό έδινε μάχη για την περίθαλψη των πέντε τραυματιών Ρομά, ανάμεσά στους οποίους ήταν και ένα 8χρονο παιδί, από τροχαίο ατύχημα που έγινε στη Νέα Τίρυνθα το απόγευμα της ίδιας ημέρας.

Στο νοσοκομείο υπήρχε έντονη κινητοποίηση από τους λιγοστούς γιατρούς και νοσηλευτές, βλέπετε δεν είχε ενεργή εφημερία το συγκεκριμένο ίδρυμα, καθώς σε πλήρη λειτουργία τη συγκεκριμένη ημέρα ήταν το γενικό νοσοκομείο Άργους. Όπως έχει συμβεί και άλλες φορές ήταν πολλοί και οι συγγενείς των τραυματιών (μεταφέρθηκαν με ιδιωτικά αυτοκίνητα αρχικά στο Ναύπλιο και στη συνέχεια στο Άργος) που βρέθηκαν στον χώρο, υπήρξε ένταση όταν κάποιοι νόμιζαν ότι το 8χρονο παιδί έδινε μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Η Μαρία, που ήταν μια υπεύθυνη νοσηλεύτρια, έκανε τα πάντα για να παράσχει τις απαραίτητες υπηρεσίες, το στρες ήταν μεγάλο…    

Εμείς από εδώ σας έχουμε μιλήσει με πολλά θέματά μας (ακολουθούν παρακάτω) για τις πολύ δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζουν πολλοί γιατροί και νοσηλευτές στα νοσοκομεία και του νομού μας, όταν εργάζονται και για πολλές ώρες, λόγω και της υποστελέχωσης… Με εργαζόμενους να δουλεύουν κάτω από άσχημες και δύσκολες συνθήκες, με ελλείψεις, όντας πιεσμένοι, κουρασμένοι, που πρέπει να έχουν πολλές αντοχές. Κάτι που το λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι εκπρόσωποί τους.

Για τη Μαρία Ζαφείρη, που καταγόταν από τον Άγιο Δημήτριο (Μετόχι) Επιδαύρου, θα φιλοξενήσουμε όσα έγραψαν δυο άνθρωποι της ιατρικής, λόγια που έχουν ξεχωριστή σημασία για όσα αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι της… 1ης γραμμής νοσηλείας στα νοσοκομεία. Η Μαρία είχε χάσει και ένα από τα τρία παιδιά της και είναι χαρακτηριστικό ότι τα χρήματα που είχαν μαζευτεί στη μνήμη του τα δώρισε στο νοσοκομείο. 

Ο Δημήτρης Καμιζής, που έχει υπηρετήσει ως γιατρός στον νομό μας, όντας στο παρελθόν Δήμαρχος Κρανιδίου και Ερμιονίδας, ανέφερε:

«Άδικο και τραγικό... 

Με τη Μαρία είχα συνεργαστεί για λίγο πριν να φύγω από το Νοσοκομείο Ναυπλίου.  

Κρίμα και άδικο.

Οι νοσηλεύτριες και οι νοσοκομειακοί γιατροί της πρώτης γραμμής, της πρώτης επαφής με τον ασθενή και τους συνοδούς του, ήταν και είναι πάντοτε εκτεθειμένοι σε προπηλακισμούς σε ύβρεις ακόμα και σε ξυλοδαρμούς από δίκαια ή άδικα αγανακτισμένους με το σύστημα περίθαλψης πολίτες, από ειδικές κοινωνικές ομάδες που τα θεωρούν όλα δικά τους, από μεθυσμένους και τοξικομανείς και κάθε λογής ψυχικά διαταραγμένους ανθρώπους, χωρίς καμιά κυριολεκτικά προστασία. 

Ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, όπως παρακολουθώ τα κρούσματα, αυτά έχουν πολλαπλασιαστεί αφ’ ενός μεν λόγω της έκρυθμης κατάστασης που επικρατεί στη κοινωνία μας, αφ’ ετέρου δε, λόγω της διάλυσης του ΕΣΥ. 

Πέρασα τη μισή μου ζωή στα νοσοκομεία και είχα πάντοτε τις ηρωίδες αυτές νοσηλεύτριες δίπλα μου και τις ένοιωθα μέλη της άλλης οικογένειας μου, αδελφές μου. 

Σας διαβεβαιώ δεν υπάρχουν πιο σκληρά και επικίνδυνα εργαζόμενες στη κοινωνία μας. 

Στο καλό κορίτσι μου».

Ο γιατρός Βαγγέλης Δημητρόπουλος (διευθυντής επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου Αμαλιάδας στον νομό Ηλείας), υπογράμμισε: 

«Ωδή στη νοσηλεύτρια των επειγόντων περιστατικών, του Γενικού Νοσοκομείου Ναυπλίου, που έφυγε αιφνιδίως χτες Δευτέρα, εν ώρα υπηρεσίας, με πέντε άτομα τροχαίο στα χέρια της.

Όποιος δουλεύει στα επείγοντα ιατρεία, γνωρίζει την ένταση της στιγμής. Δυο νοσηλεύτριες ήταν, που έδιναν την άνιση μάχη της στιγμής, που παρέλαβαν 5 άτομα από τροχαίο, που έπρεπε να σταθεροποιηθούν διότι το νοσοκομείο δεν εφημέρευε, και έπρεπε να διακομιστούν με ασφάλεια στο διπλανό νοσοκομείο του Άργους. 

Χωρίς ΕΚΑΒ, και διασώστες να διακομίσουν, παρά αγροτικά  

αυτοκίνητα και Ρομά, συγγενείς και φίλους, και το όλο σκηνικό είχε έντονη ένταση, φωνές, βρισίδια. 

Όλα κόντρα στο επαγγελματικό καθήκον, στην ανθρωπιά, μιας συναδέλφου, που πριν τρία χρόνια είχε χάσει και η ίδια το παιδί της, στο σκληρό παζλ, της μοίρας και της τύχης. Δεν τη λύγισε η δουλειά, τα χρόνια, τα περιστατικά, η σκληρή μοίρα, αλλά φορτωμένη όλα τα παραπάνω, δυστυχώς για εκείνη, η καρδιά έκανε κρακ, και παρά τον αγώνα των συναδέλφων, δεν θα ξαναχτυπήσει. ΠΑΛΕΨΑΝ, όπως και εκείνη για τόσους και τόσους τόσα χρόνια. Ο άνισος αγώνας και η μάχη ήταν για τη ΜΑΡΙΑ, το μεγάλο χτύπημα. Έμελλε να γράψει με μελανά γράμματα το τέλος!!!

Καλό παράδεισο άνθρωπε, συνάδελφε. Καλή συγχώρεση Μαρία Ζαφείρη».

Δείτε εδώ τι ανέφερε ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης για το τραγικό περιστατικό, μετά τα όσα ανέφερε και ο πρόεδρος του συλλόγου εργαζομένων του νοσοκομείου Ναυπλίου, Βασίλης Μπαβέλλας. 

Ο τελευταίος, μιλώντας στην εκπομπή «10 Παντού» στο «OPEN TV», εξήγησε ότι η νοσηλεύτρια που έφυγε απ’ τη ζωή «Δεν έπρεπε να ήταν μόνη της στη βάρδια στο τμήμα των επειγόντων, λόγω της υποστελέχωσης, σε νοσοκομείο που δεν εφημέρευε και όχι να μην ήταν στον συγκεκριμένο χώρο», καθώς δεν μπορεί να ανταπεξέλθει ένας άνθρωπος μόνο τους σε κάποιο σοβαρό περιστατικό.

Ο Βασίλης Μπαβέλλας μίλησε, ακόμα, για τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία της περιοχής μας, λόγω της υποστελέχωσης, με δυο νοσοκομείο να εφημερεύουν εναλλάξ.    

Διαβάστε εδώ και τι είπε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκου στο «Mega», αλλά και την ανακοίνωση της Ομοσπονδίας.

Διαβάστε ακόμα:

Σ' αυτά τα θέματα που αφορούν την ΥΓΕΙΑ πότε θα έχουμε χειροπιαστά αποτελέσματα; (βίντεο, εικόνες)

Η ουσιαστική ανυπαρξία επαρκών υγειονομικών δομών και το «δεν εφημερεύει παιδίατρος στην Αργολίδα»

Όταν διαπιστώνεις πόσο «άδειο» είναι το ΕΣΥ από Κέντρα Υγείας... γεμάτα προβλήματα (βίντεο, εικόνες)

Το θέμα της «υγείας»… καίει και τους πολίτες στην Αργολίδα

Κρανίδι: Έτσι γίνεται η (κτηριακή) αναβάθμιση του Κέντρου Υγείας – Τι προβλέπει το πρόγραμμα που υλοποιείται

«Εμμανουήλ Ρέπουλης – Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως του Ελευθερίου Βενιζέλου (1917-1920)». Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα πρέπει να βρίσκεται στα γραφεία πολιτικών, στο σπίτι κάθε Έλληνα πολίτη…

Ο σύλλογος των απανταχού Κρανιδιωτών «Εμμανουήλ Ρέπουλης» με πρόεδρο τον Δημήτρη Καμιζή και οι εκδόσεις «Κουκκίδα» παρουσίασαν την Τετάρτη (13/05) στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Μέγαρο Παλαιάς Βουλής στην οδό Σταδίου στην Αθήνα) τη συγκεκριμένο βιβλίο. Πρόκειται για μία έκδοση με διαχρονική αξία, όπως φάνηκε μέσα και από τη συγκεκριμένη εκδήλωση πνευματικής «αύρας» και ιστορικού «χρώματος».

Ο «Πολίτης Αργολίδας» βρέθηκε στην Παλαιά Βουλή, χώρος που δεν επιλέχτηκε τυχαία για την παρουσίαση του συγκεκριμένου βιβλίου, που αφορά το έργο και την προσωπικότητα του Εμμανουήλ Ρέπουλη, μιας σπουδαίας προσωπικότητας που καταγόταν από το Κρανίδι, την πρωτεύουσα της Ερμιονίδας.

Βλέπετε στον ίδιο χώρο, πριν από χρόνια, αγόρευε ο Εμμανουήλ Ρέπουλης, οπότε θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η μορφή και ο λόγος του σπουδαίου σπάνιου αυτού Κρανιδιώτη πολιτικού, δημοσιογράφου και διανοητή, συγκίνησαν ξανά στην Παλαιά Βουλή, μέσω των όσων ακούστηκαν για το συγκεκριμένο βιβλίο.

Δείτε όσα ειπώθηκαν στην εκδήλωση από το κανάλι των εκδόσεων «Κουκκίδα» στο youtube:

Ο Δημήτρης Καμιζής (πρόεδρος του συλλόγου των Απανταχού Κρανιδιωτών «Εμμανουήλ Ρέπουλης», γιατρός, πρώην Δήμαρχος Κρανιδίου και Ερμιονίδας) που έγραψε το βιβλίο και κυκλοφόρησε από τις κδόσεις «Κουκκίδα» και εκδότη Δημήτρη Δημόπουλο, θέλει να εξηγήσει στο σήμερα τις εξής έξι λέξεις: «Αφανής εγεννήθη. Ανερχόμενος ηγωνίσθη. Διακεκριμένος απέθανεν»! Είναι οι έξι λέξεις, με τις οποίες ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος συμπύκνωσε αριστοτεχνικά την ουσία του βίου και της πολιτείας του μεγάλου Έλληνα πολιτικού Εμμανουήλ Π. Ρέπουλη (Κρανίδι 1863 – Κρανίδι, 13 Μαΐου 1924), αποχαιρετώντας τον στο πλαίσιο της ΛΘ’ Συνεδρίασης της «Δ’ εν Αθήναις Συντακτικής των Ελλήνων Συνελεύσεως» στις 19 Μαΐου 1924, που ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του πολυΐδμονος άνδρα.

Έχοντας συμπληρωθεί 100 χρόνια από τον θάνατό του, μπορεί κάποιος μέσα από το βιβλίο να δει, πώς ο εξέχων Κρανιδιώτης πολιτικός κατάφερε να δώσει νέα πνοή στα δημόσια πράγματα και να συντελέσει στη δημιουργία μίας πιο ισχυρής Ελλάδας στο διεθνές στερέωμα, ως αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως του Ελευθερίου Βενιζέλου, ενώ η χώρα βίωνε και τον εθνικό διχασμό.

Ο Θανάσης Χρήστου (καθηγητής νεότερης και σύγχρονης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου) ήταν ένας από τους ομιλητές στην εκδήλωση και με όσα είπε καθήλωσε, αναδεικνύοντας την πολυδιάστατη προσωπικότητα του Εμμανουήλ Ρέπουλη ως πολιτικού με σπάνιο ήθος, οξυδερκούς δημοσιογράφου, χαρισματικού ρήτορα και φωτισμένου διανοητή.

Γι’ αυτόν τον λόγο αυτή η έκδοση έχει διαχρονική αξία. Λόγω και της διαχρονικότητας των μηνυμάτων του μεγάλου πολιτικού, όπως τόνισε και ο Δημήτρης Καμιζής απευθυνόμενος και στους τωρινούς πολιτικούς που βρέθηκαν στην εκδήλωση…

Αφήνοντας μια παρακαταθήκη ελπίδας, μέσα από την ορθή πολιτική κρίση και την οξυδέρκεια που είχε ο Εμμανουήλ Ρέπουλης ως δημοσιογράφος και πολιτικός, όντας εμπνευστής και ευπατρίδης, έχοντας ξεχωριστό τρόπο να πείθει με γνώμονα το συνολικά καλό.

Χαιρετισμούς απεύθυναν ακόμα, ο Ιωάννης Γεωργόπουλος (Δήμαρχος Ερμιονίδας), Ιωάννης Μαργέτας (επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης του Δήμου Ερμιονίδας), η Δήμητρα Δέμου-Φωστίνη, (χορηγός της έκδοσης του βιβλίου και της εκδήλωσης, αντιπρόεδρος του Συλλόγου των Απανταχού Κρανιδιωτών «Εμμανουήλ Ρέπουλης»). Στην εκδήλωση μίλησε και η Λενέτα Στράνη (ποιήτρια, συγγραφέας).

Την εκδήλωση τίμησαν, ακόμα, με την παρουσία τους ο βουλευτής Μιχάλης Κατρίνης (ΠΑΣΟΚ), ο Κώστας Σκανδαλίδης (ιστορικό και εμβληματικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και με συγγραφικό έργο), ο Δημήτρης Χατζησωκράτης (πολιτικός μηχανικός, οικονομολόγος, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς με συνδικαλιστική διαδρομή, μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, που έχει γεννηθεί στην Ερμιόνη και έχει μικρασιατική καταγωγή), ο Αναστάσιος Γανώσης (εντεταλμένος σύμβουλος της Περιφέρειας Πελοποννήσου σε θέματα Μεταφορών και Επικοινωνιών), ο Αναστάσιος Λάμπρου (Δημοτικός Σύμβουλος Ερμιονίδας, επικεφαλής της ελάσσονος αντιπολίτευσης), ο Ιωσήφ Γανώσης (Δημοτικός Σύμβουλος Ερμιονίδας).

Χαιρετιστήρια μηνύματα απέστειλαν ο πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας, ο βουλευτής Αργολίδας, Γιάννης Ανδριανός (ΝΔ), ο ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης (πολιτικός, μηχανικός και καθηγητής πανεπιστημίου με καταγωγή από την Αργολίδα), καθώς δεν μπόρεσαν να βρεθούν στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων. Ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης ήταν την ίδια ώρα στο Ναύπλιο στην απονομή των βραβείων του Επιμελητηρίου Αργολίδας στο Ναύπλιο.

Την παρουσίαση και τον συντονισμό πραγματοποίησε ο Γιάννης Σπετσιώτης (εκπαιδευτικός, επίτιμος σχολικός σύμβουλος ΕΑ).

Στα έδρανα της Παλαιάς Βουλής βρέθηκαν, ακόμα, μέλη της πανεπιστημιακής και ακαδημαϊκής κοινότητας, επιστήμονες από πολλούς κλάδους, μέλη του συλλόγου των απανταχού Κρανιδιωτών «Εμμανουήλ Ρέπουλης», κάτοικοι της Ερμιονίδας κ.α. Εκεί ήταν και η οικογένεια του Δημήτρη Καμιζή! 

Θα σας παρουσιάσουμε και όσα έγραψε η Τζένη Ντεστάκου (συγγραφέας, εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και ερευνήτρια, που ασχολείται και την ιστορία της Ερμιονίδας) για την εκδήλωση, καθώς με το κείμενο της «φωτίζει» αυτή την «αύρα» του μεγάλου πολιτικού πλημμύρισε τον χώρο όπου κάποτε αγόρευε, δηλαδή την Παλαιά Βουλή:

Μια Βραδιά Ιστορικής Μνήμης στην Παλαιά Βουλή

Η παρουσίαση του βιβλίου για τον Εμμανουήλ Ρέπουλη από τον Σύλλογο των Απανταχού Κρανιδιωτών «ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΕΠΟΥΛΗΣ»

Η παρουσίαση του βιβλίου για τον Εμμανουήλ Ρέπουλη στην κατάμεστη αίθουσα της Παλαιάς Βουλής εξελίχθηκε σε μια κορυφαία πνευματική και ιστορική στιγμή. Μέσα από τον μεστό λόγο του εκπαιδευτικού και μελετητή της Τοπικής Ιστορίας κ. Γιάννη Σπετσιώτη, ο οποίος είχε τον άψογο συντονισμό, η «αύρα» του μεγάλου πολιτικού πλημμύρισε τον χώρο όπου κάποτε αγόρευε. Η σύμπτωση δε των επετείων θανάτου του Εμμανουήλ Ρέπουλη και του Ελευθερίου Βενιζέλου έδωσε μια ιδιαίτερη ιστορική βαρύτητα στην εκδήλωση.

Η έναρξη με το σπάνιο ηχητικό από τηλεοπτικό αφιέρωμα της ΕΡΤ (1983), λειτούργησε ως μια «μηχανή του χρόνου» αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητα των μηνυμάτων του μεγάλου πολιτικού.

Η εκδήλωση φωτίστηκε από τη σπουδαία προσφορά της κας Δήμητρας Φωστίνη – Δέμου (Αντιπροέδρου του Συλλόγου). Η ευγενική χορηγία για την έκδοση στη μνήμη των γονέων και του συζύγου της, Σταύρου Δέμου, ιδρυτή της φαρμακοβιομηχανίας DEMO, αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα σύγχρονης ευεργεσίας με βαθιά ανθρώπινο πρόσωπο. Η αναφορά στα κοινά μαθητικά χρόνια της χορηγού με τον συντονιστή στο Γυμνάσιο Κρανιδίου πρόσθεσε μια νότα γνήσιας τοπικής συγκίνησης…

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η παρουσία της συγγραφέως και ποιήτριας κας Λενέτας Στράνη, η οποία είχε την ευθύνη της έκδοσης μαζί με τον κ. Πάνο Αστίθα. Η κυρία Στράνη δεν περιορίστηκε σε μια στεγνή ακαδημαϊκή παρουσίαση. Με έναν καθηλωτικό, θεατρικό και βαθιά αφηγηματικό τρόπο ομιλίας, κατάφερε να μαγνητίσει το κοινό και να «ταξιδέψει» τους παρευρισκόμενους στην εποχή του Ρέπουλη. Η λυρικότητα της φωνής της και η θεατρική της πλαστικότητα στο βήμα «ζωντάνεψαν» τους καρπούς της πολυετούς έρευνάς της. Φώτισε άγνωστες πτυχές της ζωής του μεγάλου πολιτικού, αποδεικνύοντας στην πράξη πως όταν η ιστορική γνώση μεταδίδεται με πάθος και καλλιτεχνική ευαισθησία, νικά οριστικά τη λήθη και την αφάνεια.

Η παρουσία του κ. Δημήτρη Καμιζή (γιατρού, πρώην Δημάρχου Κρανιδίου και Ερμιονίδας) έδειξε πώς η ιατρική και η πολιτική δράση μπορούν να συνδυαστούν με το πάθος για την Τοπική Ιστορία. Η προσπάθειά του να φέρει την ιστορική μνήμη σε κάθε σπίτι συγκίνησε το κοινό. Ως εμπνευστής αυτής της προσπάθειας, ανέλυσε τον εσωτερικό κόσμο του Ρέπουλη και το ηθικό του ανάστημα στη σκιά του Εθνικού Διχασμού. Η πιο συγκλονιστική στιγμή της ομιλίας του κ. Καμιζή ήταν η ανάγνωση της διαθήκης του Εμμανουήλ Ρέπουλη, ένα ντοκουμέντο που αποκάλυψε το μέγεθος της αφιλοχρηματίας και της απόλυτης εντιμότητάς του.

Ένας άνθρωπος που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας ως Υπουργός και Αντιπρόεδρος Κυβερνήσεως, πέθανε χωρίς κανένα περιουσιακό στοιχείο, αφήνοντας πίσω του μονάχα ένα μικρό κτήμα και τα καθημερινά οικιακά του σκεύη!

Αυτή η υποδειγματική πολιτική ηθική, δεν γλίτωσε, ωστόσο, τον Ρέπουλη από τα πολιτικά πάθη της εποχής του. Όπως αποκαλύφθηκε, η μαρμάρινη προτομή του, αν και είχε κατασκευαστεί έγκαιρα, άργησε να στηθεί στο Κρανίδι εξαιτίας των έντονων αντιδράσεων και των εμποδίων που έθετε η τότε τοπική πολιτική αρχή. Μια ιστορική αδικία που φωτίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ακόμη και οι πιο ακέραιοι ηγέτες απέναντι στον φανατισμό...

Την επιστημονική σφραγίδα στη βραδιά έβαλε ο καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, κ. Αθανάσιος Χρήστου, που υπογράφει και τον πρόλογο της έκδοσης. Με την καθηλωτική του ομιλία, ανέδειξε την πολυδιάστατη προσωπικότητα του Ρέπουλη ως πολιτικού με σπάνιο ήθος, οξυδερκούς δημοσιογράφου, χαρισματικού ρήτορα και φωτισμένου διανοητή.

Στον επίλογο της βραδιάς, ο συντονιστής κ. Σπετσιώτης προχώρησε σε τρεις εξαιρετικά σημαντικές και σημειολογικές επισημάνσεις που φωτίζουν τη διαδρομή αλλά και τη μεταθανάτια μοίρα του μεγάλου πολιτικού: Αναλύθηκε η ρίζα και η προέλευση του ονόματος «Ρέπουλης ή Λέπουρης», (λεπούρ=λαγός) προσφέροντας ένα σπάνιο γλωσσολογικό και ιστορικό στοιχείο, από τη μελέτη για την προέλευση των κρανιδιώτικων επωνύμων της ιστορικού κ. Μαρίνας Τσιρτσίκου.

Έγινε ειδική αναφορά στο Σχολαρχείο Ναυπλίου, από το οποίο αποφοίτησε ο Κρανιδιώτης πολιτικός. Υπογραμμίστηκε με πικρία ότι: Παρά το τεράστιο εθνικό του έργο, δεν υπάρχει, σήμερα, κεντρική οδός «Εμμανουήλ Ρέπουλη» στην πρωτεύουσα ή σε μεγάλους δήμους, παρά μόνο ένας μικρός, σχεδόν άγνωστος δρόμος στην περιοχή του Κερατσινίου. Μια επισήμανση που αναδεικνύει την ανάγκη να αποκατασταθεί η μνήμη του και στον δημόσιο χώρο...

Η πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς επιφυλάχθηκε για το τέλος. Η απαγγελία από τον κ. Σπετσιώτη των στίχων του αείμνηστου καθηγητή του Γυμνασίου Κρανιδίου Γεωργίου Κομίνη για τον «Αθάνατο Νεκρό» Ρέπουλη, τον άνδρα που «δεν σεμνύνεται από τον τόπο, αλλά σεμνύνει τον τόπο», προκάλεσε ρίγη δέους στην αίθουσα. Η εικόνα με τα πουλιά που παίρνουν τη γνώμη του Ρέπουλη για να τη φέρουν στη Βουλή συνέδεσε το παρελθόν με το παρόν και τον ανέδειξε σε πολιτικό πρότυπο – μια πολύτιμη πυξίδα για τις μέρες μας!

Φύγαμε από την Παλαιά Βουλή έχοντας στο μυαλό μας το ρητό του Ευριπίδη που ακούστηκε από τον κ. Σπετσιώτη ως τελική παρακαταθήκη: «Όλβιος όστις της Ιστορίης έσχεν μάθησιν» (Ευτυχισμένος είναι εκείνος που κατέκτησε τη γνώση της Ιστορίας). Παράλληλα, η εκδήλωση μάς υπενθύμισε τη σπουδαιότητα της Τοπικής Ιστορίας. Όπως τονίστηκε στην έναρξη, «η καταγραφή της πορείας ενός τόπου ενισχύει την αγάπη για την πατρίδα και οφείλει να αποτελεί προτεραιότητα στα σχολεία μας».

Θερμά συγχαρητήρια στον Σύλλογο των Απανταχού Κρανιδιωτών «ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΕΠΟΥΛΗΣ» και στις εκδόσεις «ΚΟΥΚΙΔΑ». Ήταν μια βραδιά – πηγή ιστορικής μνήμης, που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όσων είχαμε την τύχη να παρευρεθούμε.

 

Στη γη του Ηλιοκάστρου και της Ερμιονίδας, που τόσο αγάπησε, αναπαύεται από το απόγευμα της Τρίτης (16/08) ο Χρήστος Μπαλαμπάνης και στο τελευταίο «αντίο» δεν απουσίασε κανείς. Συγκλόνισαν οι επικήδειοι λόγοι, που εκφωνήθηκαν στο τελευταίο «αντίο». 

Μέσα σε κλίμα οδύνης και συγκίνησης πραγματοποιήθηκε η εξόδιος ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων στο Ηλιόκαστρο, για τον άνθρωπο που τόσο αγαπήθηκε στην Ερμιονίδα, λόγω της ενασχόλησής του και με τα κοινά… Στη συνέχεια έγινε η ταφή του στο νεκροταφείο του χωριού που τόσο λάτρευε και μόχθησε ο Χρήστος Μπαλαμπάνης…

Απαρηγόρητα τα αγαπημένα του πρόσωπα, οι συγγενείς, η γυναίκα του Ελένη, οι κόρες του Μαρία και Φωτεινή, ο αδερφός του Βασίλης, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι έχασαν από κοντά τους αυτό τον λατρευτό άνθρωπο…

Πλήθος κόσμου από την Ερμιονίδα και την υπόλοιπη Αργολίδα, πρώην συνεργάτες και φίλοι, και η οικογένεια του Χρήστου Μπαλαμπάνη, τον αποχαιρέτησαν με δάκρυα, αλλά όλοι είπαν πως θα ζει για πάντα ανάμεσά μας, με όσα μας δίδαξε ως άνθρωπος, ως αυτοδιοικητικό στέλεχος, ως οικογενειάρχης…

Στην κηδεία του Χρήστου Μπαλαμπάνη βρέθηκαν, μεταξύ άλλων: ο Δήμαρχος Ερμιονίδας Γιάννης Γεωργόπουλος και σύσσωμο το ΔΣ της Δημοτικής Αρχής, οι βουλευτές Αργολίδας Γιάννης Ανδριανός (Νέα Δημοκρατία), Ανδρέας Πουλάς (ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ), ο Περιφερειακός Σύμβουλος Αναστάσιος Γανώσης, ο γνωστός δικηγόρος και πολιτευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Γιώργος Γαβρήλος, ο δήμαρχος Επιδαύρου Αναστάσιος Χρόνης, ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΕΡ Αριστείδης Μπίμπας, οι Τάσος Λάμπρου (επικεφαλής της ΠΡΟΣΕΥΡ), Τάσος Τόκας (επικεφαλής της ΝΕΔΥΠΕΡ) – αμφότεροι μέλη της συντονιστικής Επιτροπής Αντιπολίτευσης στον Δήμο – ο Πρόεδρος του Νομικού Προσώπου Παναγιώτης Μέξης, οι Αντιδήμαρχοι Σπύρος Αντουλινάκης, Γιώργος Πιτσάς, Δαμιανός Κουτούβαλης, η Τόνια Αντωνοπούλου, ο δημοτικός σύμβουλος Άκης Γούτος, άλλα μέλη και εργαζόμενοι του δήμου Ερμιονίδας, ο Αντιδήμαρχος ΔΕ Ερμιόνης, Δαμιανός Κουτούβαλης, o αντιδήμαρχος Καθαριότητας Γιώργος Πιτσάς, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Κοινότητας Ερμιόνης, Ιωσήφ Γανώσης, οι πρόεδροι των κοινοτήτων Ηλιοκάστρου και Διδύμων, Χρήστος Σαλογιάννης, Ελένη Προσίλη, ο πρώην δήμαρχος Κρανιδίου Δημήτρης Καμιζής, πρώην δήμαρχος Ερμιόνης Αργύρης Λεμπέσης, ο άμισθος ειδικός σύμβουλος του Δημάρχου Γιάννης Δημαράκης και η Πρόεδρος του ΙΛΜΕ Τίνα Αντωνοπούλου και πολλοί άλλοι...

Επιθυμία της οικογένειας ήταν αντί στεφάνων, τα χρήματα να συγκεντρωθούν σε κυτίο που υπήρχε έξω από την εκκλησία, και έτσι να διατεθούν στα δύο ειδικά σχολεία του Δήμου Ερμιονίδας. Όπως και έγινε.

Η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου,  Ελένη Γκαμίλη-Σιάνα ανέγνωσε το συλλυπητήριο ψήφισμα του Δήμου Ερμιονίδας, μέσω του οποίου έγινε γνωστό ότι προτάθηκε να δοθεί το όνομα «Χρήστος Μπαλαμπάνης» στο Δημοτικό Γήπεδο Ηλιοκάστρου.  

Ο Χρήστος Μπαλαμπάνης, που καταγόταν από το Ηλιόκαστρο (είχε παίξει και στην ομάδα του χωριού), άφησε την τελευταία του πνοή στα 65 του χρόνια. Ήταν εν ενεργεία Δημοτικός Σύμβουλος και πρώην Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου, διετέλεσε επί τρεις (3) συνεχείς δημοτικές περιόδους Δημοτικός Σύμβουλος και είχε σπουδαία δράση στα κοινά της Ερμιονίδας και όχι μόνο. Όλοι έχουν τα καλύτερα λόγια να πουν για έναν άνθρωπο με ήθος, ευγένεια, αγωνιστικότητα, που ενδιαφερόταν για το κοινό καλό. Υπήρξε πάντοτε πρόθυμος και αποφασιστικός συμβάλλοντας με την εντιμότητά του και τον ακέραιο χαρακτήρα του στην αναβάθμιση του τόπου, καθώς και στην επίλυση πολλών προβλημάτων των κατοίκων… Πάντα ενδιαφερόταν για τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. 

Στην εξόδιο ακολουθία έψαλαν ο Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Λουμουσιώτης και ο πατήρ Δημήτριος Αμπελάς...

Συγκλόνισαν οι επικήδειοι λόγοι

«Ράγισαν» καρδιές με τον επικήδειο λόγο του Γιάννη Γεωργόπουλου, ο οποίος είχε τον Χρήστο Μπαλαμπάνη, εκτός από συνεργάτη και οικογενειακό φίλο…

Ο Δήμαρχος Ερμιονίδας τόνισε:

«Τα παλικάρια δεν πεθαίνουν, μήτε γερνούν, δεν έχουν τόση υπομονή, μα απ’ τη ζωή παράκαιρα, άξαφνα φευγάτοι, γίνονται θύμηση βαθιά που μας πονεί.

Και το άκουσμα της απώλειάς σου Χρήστo, μας πόνεσε όλους πάρα πολύ.

Πέντε η ώρα που βραδιάζει. Βουβοί σύντροφοι στ’ άχαρα σοκάκια
Πέντε ακριβώς, την ώρα που βραδιάζει.
Σε αποχαιρετούμε αγαπημένε μας Χρήστο.

Σε αποχαιρετούμε σήμερα στο μικρό και υπέροχο χωριό σου, το αγαπημένο σου Ηλιόκαστρο, που επέλεξες για την τελευταία σου κατοικία.

Από το Ηλιόκαστρο ξεκίνησες και στο Ηλιόκαστρο τερματίζεις το νήμα της πολυκύμαντης και αξιόλογης ζωής σου.

Σε εποχές που όλα αμφισβητούνται και επιζητούνται, πολλές φορές άναρχα, οι αλλαγές στις βασικές κατευθύνσεις της ζωής και της κοινωνίας, η αναζήτηση των άριστων προτύπων μοιραία μας φέρνει μπροστά σε ανθρώπους σαν εσένα Χρήστο!

Η αγωνιστικότητα υπήρξε η κύρια συνδετική ύλη της ζωής σου: υπήρξες πάνω απ’ όλα μαχητής της ζωής – ακέραιος και ασυμβίβαστος σε θέματα εντιμότητας, ηθικής, συνεργασίας και αξιών, έννοιες που στη σημερινή εποχή ξεφτίζουν και σιγά – σιγά χάνουν τη σημασία τους.

Η αγωνιστικότητα είναι το κόκκινο νήμα που διαπερνά ολόκληρη την πορεία της ζωής του.

«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή».

Εσύ, στο φωτεινό διάστημα που το λέμε Ζωή δημιούργησες, συνέθεσες, έκανες την ύλη ζωή και μέσα από την πολυεπίπεδη δράση σου, απόκτησες την Αθανασία.

Ήσουν και θα παραμείνεις στην καρδιά μας ως ευγενής, ευαίσθητος και πολύτιμος, βαθύτατα σοφός, χωρίς προσποίηση και έπαρση, φιλότιμος και γενναιόδωρος, τρωτός και ανθρώπινος.
Θα μας λείπει το μελαγχολικό σου μειδίαμα, η κομψότητα του ύφους, η ποιότητα της σκέψης και η διακριτικότητα της συμπεριφοράς σου, στοιχεία τα οποία πλέον εκλείπουν σταδιακά από τη νεοελληνική πραγματικότητα.

Μας πρόσφερες και θα εξακολουθείς να μας προσφέρεις με τη ζωντανή μνήμη σου, όλα όσα χαρακτηρίζουν ένα άνθρωπο της γνώσης, της σκέψης, των αισθημάτων.

Υπήρξες μια πολύπλευρη, έντονη και δυνατή προσωπικότητα, ένα κράμα πολύτιμο, αρετών, αξιών και αρχών.
Σκληρό και ταυτόχρονα πολύ μαλακό, ανθεκτικό και παράλληλα πολύ εύθραυστο, μα πάντα πολύτιμο και αναντικατάστατο.

Αν και είχες τεράστιες δυνατότητες και πολλά φυσικά τάλαντα, που θα σου εξασφάλιζαν μια άλλου είδους καριέρα και εξέλιξη, επέλεξες να ζήσεις λιτά ανάμεσα στους συμπατριώτες σου, που τους αγάπησες περισσότερο από όσο σε αγάπησαν και επέλεξες να τους υπηρετήσεις.

Γενναιόδωρος, ασκητικός, απλός και μεγαλοπρεπής, χωρίς κανένα ίχνος επίδειξης και κομπασμού.

Όταν έμπαινες κάπου, οπουδήποτε, με τον ήρεμο τρόπο σου, τον έκανες αμέσως δικό σου. Εσύ είσαι ένας από τους ελάχιστους που μας έμαθες ότι και οι λιγότερο αστραφτεροί άνθρωποι δεν είναι χωρίς λάμψεις, απεναντίας… Πίστευες ότι οι αξίες βρίσκονταν παντού κι εσύ πάντα τις αναζητούσες και τις αναδείκνυες. Και κυρίως στους νέους, προς τους οποίους πάντα ήσουν δοτικός, παρωθητικός, ακομπλεξάριστος και κυρίως συνεργάσιμος.

Όλοι μας σήμερα, οι συνοδοιπόροι, οι φίλοι, οι συγχωριανοί, θρηνούμε για τη μεγάλη σου απώλεια.

Όχι για το φθαρτό τέλος, που μοιραία όλοι οφείλουμε, αλλά για το πνεύμα σου, που περνάει πλέον στην αθανασία, για την ανεπανάληπτη προσωπικότητα για τις αξίες και την προσφορά σου.

Προσωπικά νιώθω σαν το νερό να φεύγει μέσα από τις παλάμες μου.

Γιατί Χρήστο, για μένα δεν ήσουν μόνο πολύτιμος και αναντικατάστατος φίλος, σε θεωρούσα οικογένειά μου, άνθρωπο με σύνεση, με έμπνευση, με εμπειρία ζωής. Ήσουν καλός αγωγός του καλού, το οποίο πάντα επιζητούσες και πάντα γι’ αυτό αγωνιζόσουν.

Δεν υπάρχει στιγμή της πολιτικής μου ζωής, ευχάριστη ή δυσάρεστη που να μην είσαι μέσα.

Νιώθω ανείπωτη θλίψη.

Και μαζί με μένα νιώθουν θλίψη όλα τα μέλη της παράταξής μας, που σήμερα απορφανίζεται χάνοντας ένα αναντικατάστατο στέλεχος, αλλά και όλοι, φίλοι ή αντίπαλοι που σε συναναστράφηκαν, που ευεργετήθηκαν, που ένιωσαν τη διαφορά και τη μοναδικότητά σου.

Τη μοναδικότητά σου να ανοίγεις δρόμους, να δείχνεις τα πνευματικά μονοπάτια, να διακρίνεις το μείζον από το έλασσον, την ουσία από την ευτέλεια. Κι αυτό στο έχει πιστώσει όλος ο κόσμος, όχι μόνο της Ερμιονίδας αλλά και της Αργολίδας και πέρα από αυτή.

Θα μπορούσα επί ώρες να μιλώ, γιατί πραγματικά δεν ξέρω τι πρέπει να αφήσω.

Για τη δράση σου στην τοπική αυτοδιοίκηση, στην οποία έδωσες τον εαυτό σου, επιστράτευσες όλες σου τις δυνάμεις για να υπηρετήσεις τον τόπο σου.

Για την ιδιαίτερη μέριμνα που έδειξες για το χωριό σου το Ηλιόκαστρο, που σήμερα άφωνο σε συνοδεύει στην τελευταία σου κατοικία, μη μπορώντας να δεχτεί τη μεγάλη σου απώλεια.

Η επιμονή σου και οι καθημερινές οχλήσεις σου πάντα έπιαναν τόπο. Η ανακαίνιση του Κοινοτικού καταστήματος και ο εξωραϊσμός της Πλατείας με σταμπωτά ομόρφυναν το κεντρικό σημείο του χωριού, έργο που πρόλαβες να καμαρώσεις. Την τελευταία στιγμή πρόλαβες να ακούσεις τη σύνδεση της νέας γεώτρησης για την υδροδότηση του χωριού. Το μεγαλύτερο σου θέλω, το γεφύρι, σε λίγο καιρό θα το χαίρεσαι από ψηλά.

Προσπαθώ από την ώρα που έφυγες, να γράψω δυο γραμμές για το τι πραγματικά ήταν ο Χρήστος ο Μπαλαμπάνης, μα οι αναμνήσεις έχουν στήσει ένα τρελό χορό που μ’ εμποδίζουν.
Τι ήταν ο Χρήστος ο Μπαλαμπάνης για τον τόπο του;

Ένα πολύτιμο κράμα χρυσού και αργύρου, που αναμείχθηκε στο Ηλιόκαστρο, στον τόπο που γεννήθηκε και ψήθηκε στον ήλιο της πανέμορφης Ερμιονίδας.

Με κοσμοπολίτικη ιδιοσυγκρασία, ο Χρήστος υπήρξε ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας με αξιολογότατη δράση. Πέρα απ’ αυτό, ήταν ένας άνθρωπος πρωτοπόρος, ένας άνθρωπος μποέμ, ένας εραστής της ζωής. Ήταν ένας χρήσιμος άνθρωπος.

Υπήρξε για πολλά χρόνια ενεργός συνδικαλιστής, αλλά και αέανος οραματιστής. Πάνω απ’ όλα όμως υπήρξε Ενεργός πολίτης. Μπροστάρης σε όλες τις πρωτοβουλίες.

Τι άλλο ήταν ο Χρήστος ;

Ένα σημείο αναφοράς ανθρώπων με προβλήματα, οικογενειακά, προσωπικά, οικονομικά, ένα σημείο αναφοράς ανθρώπων με διαφορές, που πάντα έβρισκαν τη λύση. Ένα σημείο αναφοράς ανθρώπων του μόχθου, αλλά και ανθρώπων του πλούτου.

Ελεήμων από πεποίθηση και με απόλυτη διάκριση, παρωθητικός και υποστηρικτικός σε όλους.

Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας ανεπανάληπτος άνθρωπος, ένας χαρισματικός άνθρωπος.

Τι ήταν ο Χρήστος Μπαλαμπάνης για την οικογένειά του;

Τα πάντα στον απόλυτο βαθμό. Ο ιδανικός σύζυγος, ο καταπληκτικός πατέρας, ο χαζοπαππούς, ο αξιοζήλευτος οικογενειάρχης.

Δέσανε αρμονικά και αλληλοσυμπληρώθηκαν με την αγαπημένη του Ελένη, που στάθηκε δίπλα του ως το τέλος, με έρωτα, με αγάπη, με στοργή, με κατανόηση, με απόλυτο δόσιμο και απέκτησαν δύο υπέροχα κορίτσια, την Μαρία και τη Φωτεινή, που τις καμαρώνει η κοινωνία ολόκληρη, γιατί είναι η συνέχειά τους, αλλά και η προσφορά τους σ΄ αυτή.

Και η Ελένη και οι κόρες και οι γαμπροί σου Χρήστο, σου συμπαραστάθηκαν απόλυτα στην περιπέτεια της υγείας σου και ήταν δίπλα σου μέχρι το τέλος. Πήρες μαζί σου, ως πολύτιμο αντίδωρο, την αγάπη, το χαμόγελο, τη ζεστασιά και την περιποίηση της γυναίκας σου και των παιδιών σου, απολαμβάνοντας με τον τρόπο αυτό την απόλυτη ευτυχία του γονιού που φεύγει.

Ευτύχησες να δεις εγγόνια, που σου χάρισαν εμπειρίες πρωτόγνωρες, σού’ δώσαν χαρές ανείπωτες και κυρίως την υπέροχη αίσθηση της συνέχειας.

Δημιουργήσατε μια οικογένεια υποδειγματική, δεμένη αρμονικά. Είχατε πάντα ένα σπίτι ανοιχτό, φιλόξενο, ζεστό, γεμάτο συγγενείς και φίλους, που όλοι σήμερα με άφατο πόνο σε προπέμπουν στην αιωνιότητα.

Αυτό το σπίτι γνώρισα κι εγώ και δέθηκα μαζί σας.

Θα κρατήσω για πάντα μέσα μου, φυλαχτό ανεκτίμητο, τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις μου από το διάστημα της συνύπαρξής μας.

Είναι για μένα κάποια από τα καλύτερά μου χρόνια. Μέχρι σήμερα…

Γιατί σήμερα Χρήστο φεύγεις.

Φεύγεις μαζί μ’ έναν ολόκληρο κόσμο που φεύγει και παίρνετε μαζί σας την ομορφιά.

Τίποτα πια δε θα’ ναι σαν και πρώτα.

Το πλήγμα είναι πολύ μεγάλο για όλους μας, για την οικογένειά σου, για την παράταξή μας, για τους φίλους σου και για τον τόπο μας.

Όμως ποιος μπορεί να μας γλιτώσει από τη λύπη των αποχαιρετισμών στην πορεία της ζωής;

Κάποιους αποχαιρετισμούς τους επιδιώκουμε, κάποιοι μας επιβάλλονται, άλλοτε πάλι απλώς συμβαίνουν χωρίς καλά – καλά να το καταλάβουμε.

Όπως έγινε και με σένα Χρήστο.

Χωρίς καλά– καλά να το καταλάβουμε, ήσυχα και σιγαλά όπως λέει ο ποιητής, έφυγες από κοντά μας και κίνησες για το μεγάλο ταξίδι.

Αδελφέ, φίλε, Χρήστο…

Έχω όμως μια ελπίδα. Κι από εκεί που θα’ σαι δε θα μας ξεχάσεις.

Θα σε προσμένω να σε δω,

Σε ότι ωραίο κάνουμε…Όπως πάντα…

Θέλω να’ σαι κι εσύ….

Καλό σου ταξίδι……»

Εκ μέρους του μορφωτικού συλλόγου Ηλιοκάστρου αποχαιρέτησε τον εκλιπόντα ο πρόεδρος Τάκης Λαλούσης, ο οποίος στάθηκε και αυτός στην αγωνιστικότητα που είχε ο Χρήστος Μπαλαμπάνης:

«Χρήστο μου βιάστηκες πολύ. Άφησες πίσω σου μια πολύ όμορφη οικογένεια. Άφησες ένα χωριό που βασιζόταν σε σένα. Ζήσαμε πολλά μαζί, είχες δώσει πολλές μάχες για το χωριό και τον δήμο Ερμιονίδος. Αφιερώθηκε στον σύλλογό μας με πολλή δράση από την αρχή από τότε που ιδρύθηκε. Και στον σύλλογο ήσουν μπροστάρης, ήσουν ο χορευταράς, σε καμαρώναμε, όλοι μαζί.

Οι ιδέες σου ήταν ευεργετικές για τον σύλλογο, για το χωριό, είχαμε μια σχέση οικογενειακή, δε μας μίλησες άσχημα ποτέ. Η ενασχόληση με τα κοινά έχει πίκρες, αλλά στο τέλος έχει μόνο χαρές. Καθένας ξεχωρίζει με τη διαδρομή του και εσύ ξεχώρισες. Μακάρι να είμαστε όλοι σαν εσένα, έτσι ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος, πιο αισιόδοξος, πιο δυναμικός. Όμως οι σπόροι που άφησες θα ανθίσουν να είσαι σίγουρος.

Τη γιορτή του τρύγου θα την κάνουμε προς τιμή σου, τα παλικάρια φεύγουν με τραγούδια, αυτό αρμόζει σε σένα. Τι πολυτιμότερο για τις τόσες σου μάχες, αλλά το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο. Καλό σου ταξίδι και εκεί που θα πας, δώσε χαιρετίσματα σε όλους που δώσαμε καθημερινές μάχες. Γεια σου Χρήστο μου, μας σημάδεψες πολύ ευχάριστα… Καλό σου ταξίδι».

Ο Νίκος Παππάς, πρώην δημοτικός σύμβουλος με καταγωγή από τους Φούρνους, που είχε κοινούς αγώνες με τον εκλιπόντα, αναπτύσσοντας και δυνατή φιλία, εξύμνησε τον άνθρωπο και αγωνιστή Χρήστο Μπαλαμπάνη:

«Χρήστο μου είμαστε όλοι εδώ. Είναι όλοι εδώ τόσοι πολλοί από τους φίλους σου, που λόγω των συνθηκών τα τελευταία χρόνια δεν μπόρεσαν να είναι κοντά σου όσο αυτοί θα ήθελαν. Είμαστε εδώ για να σε αποχαιρετήσουμε και να σου πούμε το στερνό αντίο. Δυο ημέρες, από τότε που ακούσαμε την τραγική είδηση, προσπαθούμε όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της απώλειάς σου. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι δεν θα ξαναδούμε αυτόν τον ξεχωριστό, τον υπέροχο άνθρωπο.

Γιατί ήσουν για εμάς φίλε ένας ξεχωριστός άνθρωπος με σπάνια προτερήματα και χαρίσματα. Ένας άνθρωπος της προσφοράς και της αλληλεγγύης στον συνάνθρωπο. Ένας λεβέντης, έξυπνος, ευγενικός, αγέραστος, δραστήριος, δημιουργικός, διορατικός, μεθοδικός, οργανωτικός, ένας ευπρεπής σε όλα του, φιλότιμος, φιλόξενος, γενναιόδωρος, ένας καλός οικογενειάρχης, ένας νοικοκύρης…

Φίλε μας καλέ, είχε τις χάρες όλες… Μου έρχονται στο χαρτί, μπροστά αυτή την ώρα που γράφω οι λέξεις όλες με θετικό πρόσημο, που όλες τους, πίστεψε με, σε προσδιορίζουν και σου ταιριάζουν… Μα φίλε Χρήστο, αυτό που σε σημάδεψε ήταν η αγωνιστική και παράλληλα αξιοπρεπής στάση ζωή σου. Αυτή μας έκανε να πιστέψουμε στο θαύμα, αυτή η στάση μας τροφοδότησε την ελπίδα ότι στο τέλος ο Χρήστο μας θα νικούσε την επάρατη νόσο.

Φίλε μου αγαπημένε είχα την τύχη να σε γνωρίσω πριν από 12 χρόνια, όταν ήμουν συνυποψήφιος σου στις εκλογές του 2010. Γρήγορα ξεχώρισες από όλους μας για το θάρρος της γνώμης σου, για τη σοβαρότητα των επιχειρημάτων, για τις τοποθετήσεις σου στο δημοτικό συμβούλιο, μα κυρίως για την ευπρέπεια του λόγου σου. Σύντομα κατέκτησες τον σεβασμό όλων μας, φίλων και πολιτικά αντιπάλων. Και τονίζω το πολιτικά, γιατί πάντα ξεχώριζες την πολιτική αντιπαλότητα από τις προσωπικές σχέσεις.

Στην πορεία των χρόνων οι κοινοί μας προβληματισμοί, οι κοινές μας αναζητήσεις, η κοινή μας αγωνία για το μέλλον του τόπου, μας έφεραν πιο κοντά, γίναμε δυο καλοί φίλοι. Αυτή η φιλία μας με έφερε πιο κοντά σε σένα και την οικογένειά σου. Μου έδωσε τη δυνατότητα να ανακαλύψω ακόμα πιο πολλά από τα προτερήματα σου. Γνώρισα από… πρώτο χέρι την απεριόριστη αγάπη και λατρείας προς την οικογένειά σου. Ευτύχησες Χρήστο μου να έχεις σύντροφο τη ζωή σου την Ελένη, μια αξιοθαύμαστη γυναίκα από την Κρήτη, μια γυναίκα που έκρυβε μέσα της τόση δύναμη, μια γυναίκα που στάθηκε δίπλα σου μέχρι το τέλος με μια θαυμαστή αξιοπρέπεια και απαράμιλλο ψυχικό σθένος. Μαζί της απέκτησες τις δυο αγαπημένες σου κόρες, τη Μαρία και τη Φωτεινή. Ήσουν φίλε μου περήφανες γι’ αυτές και πάντα το έδειχνες αυτό.

Τα τελευταία τρία χρόνια, τα δύσκολα χρόνια της δοκιμασίας σου έγινες παππούς. Τα αστέρια της οικογένειας, η Ελενίτσα και η Αναστασία, καθώς και μόλος δυο μηνών εγγονών σου, έφεραν την ελπίδα στο σπίτι σου και έδιναν δύναμη στον παππού τους να αντιμετωπίσει τον πόνο και τις δυσκολίες της αρρώστιας.

Μέσα από τη φιλική μα σχέση, γνώρισα τη δεύτερη μεγάλη σου αγάπη, το χωριό σου, το Ηλιόκαστρό σου. Μέχρι το τέλος της ζωή σου το ενδιαφέρον για το χωριό σου ήταν αδιάληπτο. Σε απασχολούσαν τα προβλήματα των συγχωριανών και ζούσες μαζί τους, στις χαρές και τις λύπες τους. Λάτρης της προγονικής σου γης, φρόντιζες επιστημονικά τα αμπέλια, τις ελιές σου. Ένιωθες περηφάνια για το εξαιρετικό κρασί σου. Αισθανόσουν ιδιαίτερη χαρά, όταν οι φίλοι σου γεύονταν αυτό το ετήσιο δώρο προς αυτούς και το παίνευαν ως το καλύτερο κρασί που είχαν δοκιμάσει.

Δεν ήσουν όμως φίλε μου καλέ μόνος ένας καλός οικογενειάρχης, που νοιαζόταν για την οικογένειά του, ένας καλός πατριώτης που ενδιαφερόταν για το χωριό του. Ήσουν ένας ενεργός πολίτης, που τα ενδιαφέροντά του ξέφυγαν από τα στενά όρια του αγαπημένου του Ηλιοκάστρου. Στήριζες φίλε μου με κάθε τρόπο τους μαζικούς φορείς του πολιτισμού και του αθλητισμού της Ερμιονίδας. Έδινες πάντα το "παρών" στις εκδηλώσεις, είχε πάντα έναν λόγο επαινετικό και παρορμητικό να τους πεις.

Αγαπημένε μου φίλε Χρήστο, λίγο πριν από το τέλος, νιώθω την ανάγκη να σε ευχαριστήσω για όσα μου πρόσφερες, μέσα από αυτή τη 12χρονη φιλία μας. Αγαπημένε μας φίλε Χρήστο, σε λίγο φεύγεις για ταξίδι μακρινό, ταξίδι χωρίς επιστροφή, όμως καλέ μας φίλε θα είσαι για πάντα κοντά μας, θα ζεις μέσα στην καρδιά μας, θα ζεις μέσα από τις αναμνήσεις μας, θα ζεις μέσα στο γέλιο των εγγονών σου, θα ζεις μέσα στις στέγες, όπως λέει ο ποιητής, των μεγάλων σπιτιών, που θα χτίζονται αύριο.

Αγαπημένε καλές μας φίλε Χρήστο, θα σε θυμόμαστε για πάντα, καλό σου ταξίδι».

Επικήδειο λόγο έβγαλε και ο πρώην δήμαρχος Κρανιδίου, Δημήτρης Καμιζής, ο οποίος είχε και αυτός κοινούς αγώνες με τον Χρήστο Μπαλαμπάνη:

«Ο διγενής ψυχομαχεί, κι η γης τόνε τρομάζει, κι η πλάκα τον ανατριχιά πως θα τόνε σκεπάσει, γιατί από 'κειά που κοίτεται, λόγια 'ντρειωμένου λέει… Αγαπημένε μου φίλε Χρήστο, αυτοί οι στίχοι του ριζίτικου τραγουδιού από το έπος της Κρήτης, ταιριάζουν απόλυτα σε σένα, διότι έζησες τη σύγχρονη ζωή σου αγωνιζόμενος και έφυγες πάλι αγωνιζόμενος, σε άνισο αυτή τη φορά αγώνα, σαν άλλος Ακρίτας Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια. Όσοι είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε από πολύ κοντά, θαυμάσαμε το ήθος σου, τον αγέρωχο χαρακτήρα σου, την αντρειοσύνη σου, τη ντομπροσύνη σου, την παληκαριά σου, μέχρι το τέλος και τη μεγάλη σου ψυχή.

Σχεδόν τρία χρόνια έπαιζες τον χάρο στα μαρμαρένια αλώνια στα ίσια με απίστευτη γενναιότητα και δύναμη, δίνοντας κουράγια εσύ στους δικούς ανθρώπους, ακόμα και στους γιατρούς σου, φαινόμενο ανθρώπου απίστευτης θέλησης, δύναμης, πίστης και αντοχής, που πρώτη φορά εγώ συνάντησα ως γιατρός.

Στην καθημερινή μας τηλεφωνική επικοινωνία δε σε άκουσα ποτέ να λυγίσεις, παρά ελάχιστες φορές και μόνο όταν σκεφτόσουν και αναφερόσουν στην αγαπημένη σου γυναίκα, στις αγαπημένες σου κόρες και στα εγγονάκια σου. Το κενό που αφήνεις πίσω σου Χρήστο είναι τεράστιο και αναπλήρωτο, γιατί μαζί με τη γενναιότητά σου, συνάμα, κατά όπως λέει ο ποιητής, ήσουν καλός, ήσουν γλυκός, και είχες τις χάρες όλες, αλλά και για ένα Χρήστο, πέρα από υπέρηχος άνθρωπος και πιστός φίλος, υπήρξε και πολύτιμος συνεργάτης. Ανταποκρίθηκες από τους πρώτους στο κάλεσμά μου να συγκροτήσουμε τον νέο δήμο Ερμιονίδας και στη συνέχεια αναδείχθηκες με την ευθυκρισία σου, το θάρρος, τον πατριωτισμό σου, την εντιμότητά σου, την καθαρότητά σου και το έργο σου σε κορυφαίο στέλεχος της παράταξή μας, αλλά και σε αξιοζήλευτο αυτοδιοίκητο στέλεχος. Η ισχυρή σου προσωπικότητα σημάδεψε τη ζωή σου και αυτό συνάμα τη λαμπρή αυτοδιοικητικής σου πορεία, αλλά η μοίρα πρόλαβε να τα σταματήσει…

Χρήστο υπήρξες χρήσιμος και πολύτιμος για την οικογένειά σου, που τόσο λάτρευες, χρήσιμος και αγαπητός για την κοινωνία και τους φίλους σου, ευεργέτης στο χωριό σου που τόσο αγαπούσες και σε όλον τον τόπο μας.

Αναπαύσου τώρα ειρηνικά στην πατρογονική σου γη. Και είμαι σίγουρος ότι η Παναγιά μας, στη γιορτή της Κοίμησης, άνοιξε για σένα διάπλατα την πύλη του παραδείσου στη δική σου Κοίμηση. Ελένη, Μαρία, Φωτεινή, Βασίλη αγαπημένε αδερφέ, σφίξτε τώρα την καρδιά σας και άντε τον αβάσταχτο πόνο σας δύναμη για να συνεχίσετε τη ζωή σας, όπως ο Χρήστος ήθελε και ονειρευόταν για εσάς… Από σήμερα πια θα είναι ο φύλακας άγγελός σας από τα μέρη εκείνα του παραδείσου. Γεια σου καλέ μου φίλε και συνεργάτη, Καλό σου Ταξίδι».

Διαβάστε ακόμα:

Συλλυπητήριο ψήφισμα για τον θάνατο του Χρήστου Μπαλαμπάνη – Πρόταση να δοθεί το όνομά του στο Δημοτικό Γήπεδο Ηλιοκάστρου

Συλλυπητήριο μήνυμα Πουλά για την απώλεια του Χρήστου Μπαλαμπάνη (εικόνα)

Το αποχαιρετιστήριο μήνυμα και το «ευχαριστώ» Γεωργόπουλου στον Χρήστο Μπαλαμπάνη (εικόνα)

Πένθος στην Ερμιονίδα και στο Ηλιόκαστρο: «Έφυγε» ο Χρήστος Μπαλαμπάνης - Λόγια αγάπης από όλους

Το Ηλιόκαστρο και η Ερμιονίδα αποχαιρετούν την Τρίτη (16/08) τον Χρήστο Μπαλαμπάνη

Ερμιονίδα: Την Τρίτη (16/08) στο Ηλιόκαστρο το «τελευταίο αντίο» στον Χρήστο Μπαλαμπάνη

Στο πένθος βυθίστηκε η Ερμιονίδα και η κοινότητα Ηλιοκάστρου στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Χρήστου Μπαλαμπάνη, το απόγευμα της Κυριακής (14/08), παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Ο Χρήστος Μπαλαμπάνης, που καταγόταν από το Ηλιόκαστρο, άφησε την τελευταία του πνοή στα 65 του χρόνια. Είχε διατελέσει Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ερμιονίδας και δημοτικός σύμβουλος από το 2010. Όλοι έχουν τα καλύτερα λόγια να πουν για έναν άνθρωπο με ήθος, ευγένεια, αγωνιστικότητα που ενδιαφερόταν για το κοινό καλό. 

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί το απόγευμα (17:00) της Τρίτης (16/08) στο Ηλιόκαστρο και στη συνέχεια θα πραγματοποιηθεί η ταφή του. 

Στις τελευταίες εκλογές του 2019 είχε εκλεγεί με την παράταξη «Δυνατή Ερμιονίδα» του νυν δημάρχου, έχοντας συγκεντρώσεις πολλές ψήφους. Τοποθετήθηκε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλά λίγους μήνες αργότερα ξεκίνησε τη μάχη με τον καρκίνο.

Ο Δήμαρχος Ερμιονίδας, Γιάννης Γεωργόπουλος ανέφερε για τον χαμό του Χρήστου Μπαλαμπάνη: «Παραμονή της Παναγιάς ήρθε το δυσάρεστο νέο. Ο Χρήστος, ο αγαπημένος φίλος και εξαίρετος συνεργάτης ταξίδεψε για τη γειτονιά των Αγγέλων».

Η Σιάνα – Ελένη Γκαμίλη (πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Ερμιονίδας) αναφέρει στο μήνυμά της: «Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την σκέψη ότι έφυγες αγαπημένε μας φίλε Χρήστο. Έδωσες έναν γενναίο αγώνα που δυστυχώς έχασες. Μιλήσαμε για τελευταία φορά πριν λίγες μέρες και τα λόγια σου ένας αποχαιρετισμός. Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, θα σε κρατάμε και εγώ και ο Ηλίας στις σκέψεις μας και στις καρδιές μας ζωντανό. Καλό ταξίδι».

Ο Τάσος Λάμπρου (δημοτικός σύμβουλος, επικεφαλής της ΠΡΟΣΥΕΡ και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της Αντιπολίτευσης) τόνισε: «Ήταν γραπτό να φύγεις από κοντά μας
παραμονή Δεκαπενταύγουστου.

Μεγάλη απώλεια για την οικογένεια σου, για τους συνεργάτες σου,για τους φίλους σου, για το χωριό σου, το Ηλιόκαστρο που τόσο αγαπούσες.

Για 12 χρόνια δώσαμε πολλές μάχες από ίδια η διαφορετικά μετερίζια για τον τόπο μας,για την Ερμιονίδα μας με σεβασμό στις Αρχές της Τοπικής αυτοδιοίκησης.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια σου, καλό Παράδεισο».

Ο Τάσος Τόκας ((δημοτικός σύμβουλος, επικεφαλής της ΝΕΔΥΠΕΡ και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της Αντιπολίτευσης) αποχαιρετά τον Χρήστο Μπαλαμπάνη με το παρακάτω μήνυμα:

«Χρήστο καλό ταξίδι …

Είμαστε συγκλονισμένοι από την είδηση της απώλειας του Χρήστου Μπαλαμπάνη, που έφυγε από τη ζωή σήμερα το απόγευμα. Πάλεψε σκληρά, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Υπομονή και κουράγιο στην οικογένειά του!!

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση της Ερμιονίδας, την οποία υπηρέτησε με ζήλο επί σειρά ετών, έχασε ένα σημαντικό άνθρωπο, με τεράστια προσφορά σε κοινωνικό και αυτοδιοικητικό επίπεδο.

Από το 2014 υπηρετήσαμε ταυτόχρονα αυτό τον θεσμό που τόσο αγαπούσε. Τον διέκρινε η μαχητικότητα, η ευγένεια και ο αποφασιστικός λόγος του, κάτι που συνέβαλε καθοριστικά στη λήψη σημαντικών αποφάσεων στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ερμιονίδας.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στους οικείους του».

Ο Αριστείδης Μπίμπας (πρόεδρος της ΔΕΥΑΕΡ) υπογράμμισε: «Δεν μπορώ τις σκέψεις μου να τις κάνω λέξεις και να γράψω για σένα. Πίστευα πως και αυτό τον αγώνα θα τον νικούσες με την τόση δύναμη που είχες ! Δεν θα ξεχάσω τίποτε απ’ όλα αυτά που λέγαμε κάτω από τον πεύκο, σκέψεις, ιδέες, συμβουλές και τόσα άλλα…..
Καλό ταξίδι ΔΥΝΑΜΗ, ότι σου υποσχέθηκα θα το τηρήσω κατά γράμμα !».

Η πρόεδρος της κοινότητας Διδύμων, Ελένη Προσίλη επεσήμανε: «Καλό Παράδεισο αγαπημένε μας Χρήστο Μπαλαμπανη,πάντα θα σε θυμόμαστε ως άνθρωπο της προσφοράς??».

Ο πρώην δήμαρχος Κρανιδίου Δημήτρης Καμιζής τόνισε: «Έφυγε το απόγευμα μετά από σκληρό αγώνα στα μαρμαρένια αλώνια, σαν άλλος Διγενής, ο καλός μου φίλος αλλά και πολύτιμος μου συνεργάτης στο Δήμο Ερμιονίδας
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΑΛΑΜΠΑΝΗΣ

Αβάσταχτη η θλίψη για την οικογένεια του και όλους μας.

Ας τον υποδεχθεί η Παναγία μας και ας μεσιτεύσει για την Ανάπαυση του».