Πριν στεγνώσει το μελάνι

Η βία έχει εισχωρήσει για τα καλά στις ζωές μας και αυτό φαίνεται σε πολλές εκφάνσεις, αυτό δείχνει και το τραγικό γεγονός στο Άργος, όταν ο 20χρονος Θοδωρής Ζαβραδινός-Καράμπαμπας με αυτισμό έχασε τη ζωή του, καθώς τον βρήκε σφαίρα στο κεφάλι από όπλο αστυνομικών, μετά από καταδίωξη!

Το χειρότερο πράγμα που μπορούμε να βιώσουμε ως κοινωνία είναι ότι για μεγάλη μερίδα του κόσμου έχει γίνει κανονικότητα η ακραία συμπεριφορά και πράξη, αυτό συνέβη μέσα από την απαξίωση αρχών, αξιών, θα λέγαμε ακόμα και του πολιτικού συστήματος, καθώς και εκεί ο ακραίος λόγος έχει βρει «φωλιά».  

Κι αυτό είναι, δυστυχώς, παγκόσμιο φαινόμενο, όχι μόνο ελληνικό. Δεχθήκαμε δηλαδή τους ακραίους ως κανονικότητα και το «πληρώνουμε»… Ο τραμπισμός έχει μπει στη ζωή μας, το γράφαμε, το λέγαμε, και τώρα το βιώνουμε με πράξεις, πολλές φορές με τραγικό τρόπο.  

Έχετε συνειδητοποιήσει κάποιοι ότι χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή; Και με τα στοιχεία που έχουν γίνει γνωστά, φαίνεται ότι πολλά πράγματα δεν πήγαν σωστά, ενώ σε άλλα χρειάζονται βελτιώσεις και αλλαγές σχετικά με τη δράση ανδρών της ΕΛΑΣ, αυτό παραδέχθηκε, άλλωστε, η πολιτική ηγεσία, αλλά και η Ελληνική Αστυνομία. Την ίδια ώρα που ο Δήμαρχος Άργους-Μυκηνών Γιάννης Μαλτέζος φάνηκε να… μπερδεύει τα «πόδια» του με την – αρχική – τοποθέτησή του για το τραγικό συμβάν και την απόφαση εισαγγελέα και ανακρίτριας να προφυλακιστούν οι αστυνομικοί, ενώ συνεχίζεται η ανάκριση πριν οριστεί δικάσιμος.  

Πλέον, ο λόγος για την απόδοση ευθυνών ανήκει αποκλειστικά στα δικαστήρια. Η προφυλάκιση των δύο αστυνομικών αποτελεί εξέλιξη της δικαστικής διαδικασίας, την οποία οφείλουμε όλοι να σεβαστούμε. Η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί για τις ποινικές ευθύνες. Η ανάκριση συνεχίζεται, εισαγγελέας (που άσκησε δίωξη) και ανακρίτρια (στην οποία απολογήθηκαν για ώρες οι αστυνομικοί) προφανώς είχαν στοιχεία, με τα οποία έκριναν και αποφάσισαν την προφυλάκιση, με βάση το πότε διατάσσεται για υπόδικους η προσωρινή κράτησή τους.

Εμείς δεν ξέρουμε πραγματικά τι ήθελε να πει ο Δήμαρχος, σχετικά και με τα «πιστεύω» του, οι ενστάσεις είναι πολλές για όσα ανέφερε, γι’ αυτό λέμε ότι πρέπει να… μπέρδεψε τα «πόδια» του. Αυτό φάνηκε και από τη νέα δήλωσή του, αυτή τη φορά μέσα από τη σελίδα του Δήμου στο Facebook, όταν προσπάθησε να «καλύψει» ότι τον άφησε… εκτεθειμένο στα όσα έγραψε στο προφίλ του και με φωτογραφία αστυνομικούς να τον ακούν, ειδικά σε θέματα ΑμεΑ.     

«Πουθενά στο κείμενο της δήλωσης μου δεν υπήρχε καν νύξη ούτε για αυτισμό ούτε για άτομο με αναπηρία ούτε τίποτα σχετικό. Τα σοβαρά προβλήματα και οι ιδιαιτερότητες συμπεριφοράς στις οποίες αναφερόμουν υπαινικτικά  δεν αφορούν σε καμία περίπτωση το αν ήταν ΑΜΕΑ ή όχι, παρά μόνον σε αντικοινωνικές συμπεριφορές. Ο σεβασμός, η έγνοια, η υποχρέωση παροχής κάθε βοήθειας και συμπαράστασης προς τα ΑμεΑ αποτελούν για εμένα διαχρονικά θεμελιώδεις αξίες και αρχές. Αδιαπραγμάτευτες και αδιαμφισβήτητες. Αυτό έμαθα από την οικογένεια μου και με αυτό πορεύτηκα  ως πολίτης, ως δικηγόρος, ως αιρετός και τώρα ως Δήμαρχος», τόνισε, μεταξύ άλλων, αναφέροντας ότι έχει στηρίξει έμπρακτα ΑμεΑ.  

Πέρα από το τι είχε προηγηθεί κατά τη διάρκεια της καταδίωξης, φαίνεται ότι υπήρξε επιχειρησιακό λάθος που οδήγησε στον θάνατο του 20χρονου, φαίνεται ότι οι αστυνομικοί δεν λειτούργησαν όπως αρμόζει βάσει της υπηρεσίας τους, όταν υπάρχουν κανόνες εμπλοκής… 

Και επειδή διαβάσαμε και ακούσαμε διάφορα, από αυτό το περιστατικό και τα λάθη που έγιναν δεν ακυρώνεται το έργο (όλων των σωμάτων και των ανδρών) της ΕΛΑΣ σε μια κοινωνία, αναγνωρίζοντας πόσο δύσκολη αποστολή έχουν, ξέροντας ότι πολλές φορές ενεργούν με κίνδυνο της ζωής τους. Το αναφέρουμε αυτό, διότι πολλοί εξέφρασαν την ερώτηση «Τι αστυνομία θέλουμε;». Θα τους απαντήσουμε ότι θέλουμε μια αστυνομία ανθρώπινη, αποτελεσματική, εκπαιδευμένη, επαγγελματική, που θα λειτουργεί βάσει των νόμων, με το έμψυχο δυναμικό της να γνωρίζει πώς θα πράξει, ειδικά σε τόσο δύσκολα περιστατικά, που θα μπορεί να καταλάβει ότι ένας πολίτης έχει συμπτώματα αυτισμού, που θα μπορεί να αξιολογεί ένα περιστατικό και θα προστατεύει την ανθρώπινη ζωή. 

Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη θα πρέπει να περάσει κουλτούρα χρήσης όπλων με βάση τον εγγυητικό ρόλο της Αστυνομίας για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Για να μην υπάρχουν αστυνομικοί που θα λειτουργούν με πλήρη υποχώρηση του επαγγελματισμού τους και σε υπηρεσιακά αυθαίρετη και ανεξέλεγκτη δράση. Καταλαβαίνουμε και τη θέση στην οποία έχουν περιέλθει οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί, αλλά φαίνεται ότι έγιναν λάθη, που στέρησαν τελικά τη ζωή σ’ έναν άνθρωπο.    

Όπως τόνισε ο Πανελλήνιος Σύλλογος Νοσοκομειακών Ψυχολόγων και Ψυχολόγων Δημόσιων Δομών Υγείας (ΠΑΝΣΥΝΟΨΥ): «Σ’ ένα κράτος δικαίου, η αποτελεσματικότητα της αστυνόμευσης δεν κρίνεται μόνο από την επιβολή του νόμου, αλλά και από την ικανότητά της να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή, ακόμη και στις πλέον απαιτητικές συνθήκες».  

Ρεπορτάζ του «Mega» ανέφερε ότι έπεσαν 21 σφαίρες, αρχικά βρέθηκαν στον τόπο όπου συνέβη το τραγικό συμβάν 13 κάλυκες, στη συνέχεια συνεχίστηκαν οι έρευνες για να βρεθούν και άλλοι. Θα βάλω σε 2η μοίρα τον χαρακτηρισμό «Τουρκάλας» (αν και αυτό δείχνει αντιλήψεις) που φέρεται να ακούγεται στο ίδιο βίντεο, όταν αστυνομικός διαπιστώνει ότι ο 20χρονος είναι πεσμένος και χρειάζεται ασθενοφόρο, αλλά για ποιον λόγο έπεσαν τόσες σφαίρες, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι το θύμα έτρεχε, έχοντας την πλάτη γυρισμένη, και με μεγάλο τοίχο μπροστά του;  

Και όπως έγινε γνωστό, με βάση στοιχείων της δικαστικής έρευνας, ένας εκ των αστυνομικών παραδέχτηκε στην ανακρίτρια ότι έριξε σε ευθεία βολή και όχι στον αέρα. Αυτό είπε στη «Realnews» η δικηγόρος της οικογένειας του αδικοχαμένου νεαρού, Μαρία Σφέτσου. Και εάν κάπου στον ίδιο χώρο, εκεί κοντά στο συγκεκριμένο κτήριο, μπροστά από τον τοίχο, ήταν κάποιος άλλος άνθρωπος, ένας άστεγος για παράδειγμα, τι θα γινόταν; Εφόσον φαινόταν ότι ο 20χρονος είχε εγκλωβιστεί, γιατί δεν τον κυνήγησαν; 

Αρχικά οι αστυνομικοί φέρεται να υποστήριξαν ότι οι βολές ήταν προειδοποιητικές, με σκοπό να εκφοβίσουν τον νεαρό και να σταματήσει να τρέχει. Πρόσθεσαν ότι δεν στοχεύσανε προς το μέρος του και ότι νωρίτερα ο ύποπτος προσπάθησε να τους χτυπήσει με αυτοκίνητο… 

Όπως προβλέπεται από τον νόμο, αστυνομικός απαγορεύεται να κάνει χρήση του υπηρεσιακού του όπλου εναντίον προσώπου που τρέπεται σε φυγή όταν καλείται να υποστεί νόμιμο έλεγχο. Και όπως αναφέρουν τα ρεπορτάζ, η φάση της εμπλοκής είχε περάσει σε άλλο στάδιο, στο οποίο ο Θοδωρής δεν φαινόταν ότι απειλούσε ζωές των ανδρών της ΟΠΚΕ. Και σε όσους αναφέρουν ότι ο Θοδωρής είχε παραβατική συμπεριφορά και ποινικό μητρώο να σας τονίσουμε ότι η ΕΛΑΣ δεν λειτουργεί και δεν ενεργεί σαν να πρόκειται δικαστική εξουσία, δουλειά των ανδρών της είναι να συλλαμβάνει, να σχηματίζει δικογραφία και να παραδίδει πολίτες στη δικαιοσύνη, εφόσον υπάρχουν στοιχεία ότι έχουν παραβεί το νόμο. Και σε κανόνες εμπλοκής υπάρχουν συγκεκριμένες περιπτώσεις που οι αστυνομικοί κάνουν χρήση των όπλων τους.

   

Σφαίρες έπεσαν μόνο από τη μια μεριά, αυτή της αστυνομίας, και δεν δικαιολογείται αυτό, με βάση τα όσα είχαν προηγηθεί και όσα έγιναν τη στιγμή των πυροβολισμών. Σφαίρες έπεσαν από αυτή τη μεριά που νομιμοποιεί την άμυνα, και σωστά, αλλά μονάχα όταν κινδυνέψει η ζωή του αστυνομικού. 

Και ανάμεσα στους αστυνομικούς και στον τοίχο υπήρχε ο Θοδωρής, στα 20 του, έναν παιδί που βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού. Γεγονός που κάνει την όλη υπόθεση ακόμα χειρότερη, σχετικά και με την εκπαίδευση των αστυνομικών.  

Θα σταθούμε στα όσα είπε η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ Κωνσταντία Δημογλίδου, μιλώντας στο ραδιόφωνο του «ΕΡΤnews», ξεκαθαρίζοντας πως τη στιγμή του θανάσιμου τραυματισμού του, ο νεαρός άνδρας δεν επιτίθετο στις αστυνομικές δυνάμεις, καθιστώντας αδικαιολόγητη τη χρήση του οπλισμού κατά τη διάρκεια της πεζής καταδίωξης. 

Όπως ανέφερε και η εφημερίδα «Αναγνώστης», παρά το γεγονός ότι είχε προηγηθεί καταδίωξη με οχήματα και απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βάρος των αστυνομικών, η κρίσιμη στιγμή των πυροβολισμών εξετάζεται ως εντελώς ξεχωριστό γεγονός. Δύο αστυνομικοί με εμπειρία, με προϋπηρεσία σε σοβαρά περιστατικά, επέλεξαν να κάνουν χρήση των όπλων τους απέναντι σε έναν πεζό που διέφευγε. Η Δικαιοσύνη έχει ήδη αποφασίσει την προφυλάκισή τους αντιμετωπίζοντας την υπόθεση με το ενδεχόμενο του δόλου, καθώς όφειλαν να προβλέψουν πως τα πυρά τους θα μπορούσαν να στερήσουν μια ανθρώπινη ζωή. 

Η τραγωδία στο Άργος φέρνει στο προσκήνιο ζητήματα εκπαίδευσης και ψυχολογικής ετοιμότητας των ενόπλων τμημάτων. Η ηγεσία της Αστυνομίας προχωρά σε αλλαγές στο ψυχομετρικό εργαλείο αξιολόγησης, εφαρμόζοντας τακτικούς επανελέγχους για τα στελέχη υπηρεσιών πρώτης γραμμής, όπως η ΟΠΚΕ και η Άμεση Δράση. Η διαδικασία αυτή έχει ως στόχο να εντοπίζει εγκαίρως άτομα που, έστω και προσωρινά, δεν είναι σε θέση να φέρουν οπλισμό. 

Παρά το μοιραίο αποτέλεσμα στην Αργολίδα, η εκπρόσωπος τύπου της ΕΛΑΣ υποστηρίζει πως το περιστατικό παραμένει μεμονωμένο. Η πλειοψηφία των αστυνομικών διαχειρίζεται καθημερινά ακραίες καταστάσεις χωρίς απώλειες ζωής, εφαρμόζοντας τις σαφείς οδηγίες που λαμβάνουν από την πρώτη μέρα της υπηρεσιακής τους πορείας.  

Νωρίτερα, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Τα Νέα Σαββατοκύριακο», αναφέρθηκε στο τραγικό περιστατικό του Άργους, αναφέροντας ότι είναι ανθρώπινα αδιανόητο και πολιτικά απολύτως καταδικαστέο. «Ο αστυνομικός είναι επαγγελματίας, επιφορτισμένος με την τήρηση του νόμου και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Δεν υπάρχουν περιθώρια για συμψηφισμούς, αστερίσκους ή διαφορετικά μέτρα και σταθμά απέναντι στη βία», υπογράμμισε, ακόμα, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη.  

Πριν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έκανε λόγο για παράβαση καθήκοντος. «Υπάρχουν κανόνες εμπλοκής. Είναι ξεκάθαροι οι νόμοι για τη χρήση των όπλων. Η Αστυνομία έχει ως αποστολή να συλλαμβάνει τους δολοφόνους, όχι να σκοτώνει παιδιά. Εδώ δεν λειτούργησαν σωστά οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί. Υπερέβαλαν και δημιούργησαν ένα τεράστιο πρόβλημα και χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή ενός παιδιού», δήλωσε χαρακτηριστικά ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη στον «ΣΚΑΪ 100,3».

Ο αρμόδιος πολιτικά υπουργός, χωρίς περιστροφές καταδικάζει την θανατηφόρα αστυνομική δράση και δεν έψαξε δικαιολογίες δείχνει το μέγεθος του «λάθους».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Newsbomb.gr (@newsbombgr)

Και ο Δήμαρχος της πόλης αντί να σωπάσει μπροστά σ’ αυτό το τραγικό γεγονός, αντί να σκύψει το κεφάλι μπροστά στο πένθος και στον πόνο κάποιων ανθρώπων που έχασαν το δικό τους παιδί, θέλησε να τοποθετηθεί, προκαλώντας «θόρυβο». Ουσιαστικά επιτέθηκε στη χαρακωμένη μητέρα, κάποιοι είπαν ότι ποινικοποίησε τον αυτισμό και την αναπηρία, γι’ αυτό προέβη και σε διευκρινήσεις. Την ίδια ώρα, που τα άτομα με αυτισμό δεν είναι εκ φύσεως βίαια ή απειλητικά, βάσει των όσων αναφέρει και η ιατρική.  

Και όταν συγκεκριμένες λέξεις προέρχονται από θεσμικά πρόσωπα, το βάρος γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Αυτό δεν του το είπαν του Δημάρχου; Δεν θα μπορούσε ο Δήμαρχος να πενθεί για ένα νέο άνθρωπο που ζούσε στην περιοχή του, καθώς αποφάσισε η οικογένειά του να αφήσει την Αθήνα λόγω της ασθένειάς του και χάθηκε, σεβόμενος παράλληλα το τεκμήριο αθωότητας των αστυνομικών, δείχνοντας εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, αφήνοντάς την να κάνει το έργο της;

Μιλάμε για ανθρώπους που έχουν εξουσία, διοικούν και ψηφίζονται από πλειοψηφίες. Επηρεάζουν πλειοψηφίες, διαμορφώνουν την κοινωνία που ζούμε. Μια κοινωνία μέσα στη βία, μια κοινωνία αποκτηνωμένη. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι… ξεχωριστοί και κουνάνε το δάχτυλο της ηθικής, δικαιολογώντας την ίδια στιγμή την περιθωριοποίηση, την εξαθλίωση ακόμα και τον θάνατο… Προκαλεί βαθιά ανησυχία για το μήνυμα που εκπέμπει απέναντι στα άτομα με αναπηρία…

«Όταν η αναπηρία ή η νευροδιαφορετικότητα παρουσιάζεται ως τεκμήριο επικινδυνότητας ή ως λόγος περιορισμού της παρουσίας ενός ανθρώπου στον δημόσιο χώρο, δεν περιγράφεται μια πραγματικότητα· αναπαράγεται ένα στερεότυπο που προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και υπονομεύει την κοινωνική ένταξη», τονίζει σε ανακοίνωσή του ο Πανελλήνιος Σύλλογος Νοσοκομειακών Ψυχολόγων και Ψυχολόγων Δημόσιων Δομών Υγείας, στον απόηχο της δολοφονίας του 20χρονου στο Άργος από πυρά αστυνομικών. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.) με ανακοίνωσή της κάλεσε την κυβέρνηση, την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) και τα πολιτικά κόμματα να αποδοκιμάσουν τις συγκεκριμένες δηλώσεις και να εξετάσουν την αποπομπή του Δημάρχου από συλλογικά και πολιτικά όργανα. Ζήτησε, παράλληλα, από τις δικαστικές αρχές να εξετάσουν αν οι επίμαχες τοποθετήσεις εμπίπτουν στις διατάξεις της αντιρατσιστικής νομοθεσίας.

Επιπλέον, η Συνομοσπονδία ζητά από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη την αναθεώρηση των επιχειρησιακών πρακτικών της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς και τη θεσμοθέτηση υποχρεωτικής εκπαίδευσης των αστυνομικών για τη διαχείριση περιστατικών που αφορούν άτομα με αναπηρία, ώστε –όπως αναφέρει – να αναγνωρίζονται έγκαιρα αντιδράσεις πανικού και να αποφεύγονται τραγικά περιστατικά. Ό,τι σας αναφέραμε και παραπάνω…  

Η τοποθέτηση του Γιάννη Μαλτέζου, εκτός ότι κρίθηκε καταδικαστέα από μεγάλη μερίδα των πολιτών και των πολιτικών αντιπάλων του, επέφερε αναταράξεις και στην παράταξή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι παραιτήθηκε η Αναστασία-Σάσσα Αργυροπούλου από τη θέση της Δημοτικής Συμβούλου του Δήμου Άργους-Μυκηνών, έχοντας διατελέσει και Αντιδήμαρχος Διοίκησης με σαφείς αιχμές.

Ίσως να μην είναι τυχαίο ότι φορούσαν άσπρα ρούχα στη φωτογραφία που «συνόδευσε» το κείμενό της. Κάποιοι ανέφεραν, πάντως, ότι η Αναστασία-Σάσσα Αργυροπούλου έψαχνε την ευκαιρία να φύγει για να πολιτευτεί με το ΠΑΣΟΚ, εμείς μάθαμε, πάντως, ότι και άλλα μέλη της παράταξής του («Πρωτοβουλία»), ήρθαν σε δύσκολη θέση με όσα δήλωσε ο Δήμαρχος. Βλέπετε συστρατεύτηκαν μαζί του και πολίτες που δεν ανήκουν στον χώρο της ΝΔ, όπως ο ίδιος, για να νικηθεί ο Δημήτρης Καμπόσος.    

«Υπέβαλα την παραίτησή μου από τη θέση της Δημοτικής Συμβούλου του Δήμου Άργους – Μυκηνών.

Η πρόσφατη τραγική απώλεια ενός νέου ανθρώπου και οι δημόσιες τοποθετήσεις του Δημάρχου, κ. Ιωάννη Μαλτέζου, που ακολούθησαν, κατέστησαν σαφές ότι υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά αντίληψης ως προς τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον θεσμικό μας ρόλο και την ευθύνη που απορρέει από την εμπιστοσύνη των πολιτών. 

Πιστεύω ότι η άσκηση δημόσιου αξιώματος προϋποθέτει θεσμικότητα, ενσυναίσθηση, υπευθυνότητα και ιδιαίτερη προσοχή στον δημόσιο λόγο, ιδίως όταν αναφερόμαστε σε γεγονότα που δοκιμάζουν την κοινωνική συνοχή και αγγίζουν βαθιά την τοπική κοινωνία. Υπό το πρίσμα αυτό, η παραίτησή μου αποτελεί τη μόνη συνεπή επιλογή απέναντι στις αρχές και στις αξίες που υπηρετώ. 

Θέλω να ευχαριστήσω τον Δήμαρχο, κύριο Ιωάννη Μαλτέζο για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε με τον ορισμό μου στη θέση της Αντιδημάρχου Διοίκησης, καθώς και για τη συνεργασία που είχαμε κατά τη διάρκεια της θητείας μου. Παραμένω στη διάθεση των πολιτών με συνέπεια, υπευθυνότητα και προσήλωση στο δημόσιο συμφέρον», έγραψε η Αναστασία-Σάσσα Αργυροπούλου. 

Ο Γιώργος Μουρούτης (εκδότης, δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής, γνωστός για τη μακρά πορεία του στον χώρο της πολιτικής επικοινωνίας και των μέσων ενημέρωσης) που ανήκει στον χώρο της δεξιάς, ανέφερε στο προφίλ του στο Facebook:   

«Λυπάμαι για τη συγκεκριμένη ανάρτηση, όχι για την άστοχη νομική της προσέγγιση (ειδικά από δημόσιο λειτουργό που τυγχάνει νομικός) όσο για την κοινωνική της διάσταση που αγγίζει τα όρια του διαχωρισμού και του ρατσισμού, όταν επιπλήττει τη μάνα του δολοφονηθέντος λέγοντας ότι θα έπρεπε να έχει αποτρέψει το παιδί της από το δικαίωμά του στην οδήγηση και υπονοώντας ότι αυτή ήταν η αφορμή που οδήγησε στη δολοφονία του με τόσο βίαιο τρόπο από δύο ενόπλους αστυνομικούς. Λυπάμαι πολύ για τη δήλωση αυτή και θα περίμενα απ’ όλη τη δημοκρατική κοινωνία να βγει μπροστά προασπιζόμενη το δικαίωμα των συμπολιτών μας με αναπηρίες, στην συμπερίληψη και όχι στον διαχωρισμό τους από την υπόλοιπη κοινωνία όπως υπονοεί το μήνυμα του δημάρχου. Λυπάμαι πολύ». 

Ο οικονομολόγος Νίκος Πέππας, με θητεία σε θέσεις αυτοδιοίκησης στην Αττική, έγραψε στο προφίλ του στο Facebook: «Η ανάρτηση του Δημάρχου Άργους-Μυκηνών δεν προκαλεί μόνο πολιτικό προβληματισμό. Προκαλεί βαθιά ανησυχία για το μήνυμα που εκπέμπει απέναντι στα άτομα με αναπηρία. 

Σε μια υπόθεση όπου ένας 20χρονος άνθρωπος έχασε τη ζωή του και η Δικαιοσύνη διερευνά τις ευθύνες, ο Δήμαρχος επέλεξε να εγκαλέσει δημόσια τη μητέρα του θύματος, διερωτώμενος πώς "τον άφηνε να κυκλοφορεί", ενώ ήταν γνωστό στην τοπική κοινωνία ότι ο νέος βρισκόταν πιστοποιημένα στο φάσμα του αυτισμού. Η συγκεκριμένη διατύπωση εκπέμπει ένα βαθιά προβληματικό μήνυμα. 

Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν χρειάζονται την άδεια κανενός για να βρίσκονται στον δημόσιο χώρο. Η αναπηρία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε στοιχείο που μεταθέτει τη συζήτηση από την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής στις επιλογές της οικογένειας του θύματος, αποσείοντας κάθε ευθύνη από το κράτος δικαίου. Αντίθετα, η Πολιτεία και οι θεσμοί οφείλουν να διασφαλίζουν ότι όλοι οι πολίτες, ανεξαρτήτως αναπηρίας, απολαμβάνουν ισότιμα τα δικαιώματα, την προστασία και τον σεβασμό που τους αναλογούν και δημιουργούν συνθήκες ομαλής κοινωνικής ενσωμάτωσης. 

Οι αιρετοί έχουν ιδιαίτερη ευθύνη όταν μιλούν δημόσια. Τα λόγια τους διαμορφώνουν αντιλήψεις. Και όταν αφήνουν, έστω και έμμεσα, να εννοηθεί ότι η παρουσία ενός ανθρώπου με αναπηρία στον δημόσιο χώρο αποτελεί ζήτημα προς απολογία, αναπαράγουν στερεότυπα που η κοινωνία μας οφείλει να έχει αφήσει πίσω». 

Ο Γιώργος Γιάνναρος (δικηγόρος ποινικού δικαίου) έκανε μια αναφορά που έχει ενδιαφέρον και από νομικής πλευράς, καθώς τόνισε στο Facebook: 

«Η υπόθεση της ανθρωποκτονίας στο Άργος είχε στο παρόν δικονομικό στάδιο την κατάληξη που όλοι όσοι ασχολούμαστε επαγγελματικά με υποθέσεις ποινικού δικαίου φανταζόμασταν: δηλαδή την προσωρινή κράτηση των αστυνομικών.  

Τόσο η συνήθης δικαστηριακή πρακτική όσο και τα αποδεικτικά μέσα της δικογραφίας που διαβάζαμε στα ρεπορτάζ συνέτειναν με βεβαιότητα στη δικονομική μεταχείριση που θα επεφύλασσαν στους αστυνομικούς ο αρμόδιος ανακριτής και εισαγγελέας.  

Αυτό που είναι λυπηρό και ζοφερό είναι, όμως, η αντιμετώπιση της υπόθεσης από μερίδα των ΜΜΕ και από μεγάλη μερίδα ανθρώπων στα social media: χωρίς να έχουν απολύτως καμία κοινωνική ενσυναίσθηση και χωρίς να έχουν το γνωσιακό υπόβαθρο να επεξεργάζονται δυσνόητες νομικές έννοιες όπως αυτές της νόμιμης άμυνας, των ορίων υπερακόντισης αυτής, της απρόσφορης απόπειρας, της αναλογίας των διαπραττόμενων παραβάσεων από πλευράς του 20χρονου παιδιού και των αστυνομικών, άφριζαν και έβριζαν τον 20χρονο υποστηρίζοντας την πράξη των αστυνομικών, διαλέγοντας "στρατόπεδο" στο φαντασιακό τους.  

Η συμπεριφορά αυτή δεν θα είχε κανένα ευρύτερο κοινωνικό ενδιαφέρον αν δεν ήταν απότοκος μιας στροφής που έχει κάνει η κοινωνία και την οποία δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι δεν βλέπουμε: γινόμαστε μια κοινωνία που υποστηρίζει τη δυσανάλογα ακραία κατασταλτικότητα κατά αδύναμων μικροπαραβατών.   

Γινόμαστε μια κοινωνία που ανέχεται και κανονικοποιεί μια ακροδεξιά ρητορική που στρέφεται σε όσους λατρεύει να μισεί: σε αυτούς που  είναι θρησκευτικά, εθνοτικά, σεξουαλικά "διαφορετικοί" και "αδύναμοι".  Ως προς τα θέματα Δικαιοσύνης γινόμαστε μια κοινωνία που διψάει για "αίμα" και αδιαφορεί πλήρως για θέματα κράτους Δικαίου ή δικονομικά δικαιώματα, τα οποία θεωρούνται άσκηση ενός ιδιότυπου ελιτίστικου ακτιβισμού. Το ανεξήγητο μίσος κατά ενός παιδιού με αυτισμό επιβεβαιώνει αυτή την στροφή και τη σταδιακά αυξανόμενη κοινωνική αποκτήνωση μερίδας της κοινωνίας».

Ο Δημήτρης Παπανικολάου, ο γνωστός πρώην διεθνής μπασκετμπολίστας, έχει αναλάβει έναν σπουδαίο κοινωνικό ρόλο τα τελευταία χρόνια, έχοντας αφοσιωθεί πλήρως στην ενημέρωση, την ευαισθητοποίηση και την αποδοχή του αυτισμού στην Ελλάδα. Η κινητοποίησή του ξεκίνησε όταν η κόρη του, Άρια, διαγνώστηκε στο φάσμα του αυτισμού. «Είπα ότι είμαι στο φάσμα του αυτισμού, απελευθερώθηκε η σύζυγός μου και έτσι μιλήσαμε για την κόρη μας», έχει πει..  

Έχει ενδιαφέρον και η ανάρτησή του στο Facebook για το τραγικό συμβάν στο Άργος: 

«Κυριακή σήμερα, ίσως δικαιούμουν και εγώ ένα μπανάκι, αλλά εδώ δεν είμαστε μόνο για τους γάμους και τα πανηγύρια, είμαστε να παίρνουμε θέση και όταν υπάρχει σοβαρό συμβάν. 

 Κάποια στιγμή έκανα το λάθος και διάβασα μερικά σχόλια σε ένα site που έλεγε για την περίπτωση του 20 χρόνου νευροδιαφορετικού που έπεσε νεκρός τελικά από τις σφαίρες στο Άργος. Τι δουλειά έχει ο αυτιστικός να οδηγάει, μπράβο στους αστυνομικούς, ας σταμάταγε στον έλεγχο, τώρα καλά να πάθει κτλ κτλ. 

Φυσικά για να είμαι δίκαιος υπήρχαν και σχόλια από την άλλη πλευρά πως μάλλον όλοι οι αστυνομικοί που υπηρετούν στην Ελλάδα είναι "φονιάδες" και όταν υπάρχει περιστατικό πρέπει να τσουβαλιάζουμε τους πάντες με βάση την ιδιότητα τους. Και οι δυο αυτές "απόψεις" είναι απόψεις των άκρων που συνήθως εκπορεύονται είτε από ιδεολογίες, είτε από κακές προσωπικές εμπειρίες κτλ. 

Όποιος ψάχνει την δικαιοσύνη σε κάποια υπόθεση όσο θυμό και αν έχει, δεν βιάζεται και ακούει όλες τις πλευρές με ψυχραιμία,  για να λιγοστέψει τις πιθανότητες να εκτεθεί αν πάρει νωρίς θέση και γενικά να αναζητήσει το δίκαιο. Στην περίπτωση άλλου ανθρώπου με αόρατη αναπηρία του Αντώνη Καρυώτη που δολοφονήθηκε στο πλοίο πριν από περίπου τρία χρόνια, υπήρχε το βίντεο αδιάψευστος μάρτυρας εξού και από την αρχή βγήκαμε στα κάγκελα.  

Και εδώ φυσικά έχουμε τελικά ένα βίντεο έστω χωρίς εικόνα με πολλαπλούς πυροβολισμούς. Για αρχή στους πρώτους που λένε πως θα έπρεπε ο 20 χρόνος να είναι σε δομές και όχι εκεί έξω, ευγενικά να πω, πως στις περιπτώσεις που χρειάζονται δομές, αυτές δεν επαρκούν, είναι λίγες. Στη συνέχεια να τους πω πως στον αυτισμό που υπάρχουν τρία επίπεδα, δεν χρήζουν όλες οι περιπτώσεις δομής, χρήζουν δικής μας ενημέρωσης, εκπαίδευσης βασικών τομέων  και κυρίως ανθρωπιάς. 

Τέλος να τους πω, πως από την πάσης φύσεως εγκληματικότητα που ακούνε κάθε ημέρα, ένα ελάχιστο ποσοστό είναι νευροδιαφορετικοί. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι όπως πιστεύουν πως είναι οι ίδιοι και χρησιμοποιώ ηθελημένα μια λάθος λέξη "φυσιολογικοί" οπότε καλύτερα τις ταμπέλες να τις αφήνουν εκτός συζήτησης. 

Στην άλλη πλευρά να πω πως όχι, 55.000 αστυνομικοί που υπηρετούν στην Ελλάδα δεν είναι κακοί, αλλά είμαι σχεδόν  σίγουρος και από μαρτυρίες των ίδιων και συγγενών τους πως στις περιπτώσεις του να διακρίνουν με πιθανότητες μια περίπτωση νευροδιαφορετικού ανθρώπου δεν έχουν εκπαιδευτεί και πώς να πράττουν και αυτό πρέπει οι αρμόδιοι να το φροντίσουν. 

Αλλά παιδιά…. Το να μην ρίξεις σαν σακί έναν άνθρωπο στα απόνερα και να λύσεις κάβους σαν να μην τρέχει τίποτα και το να μην ρίξεις 21 πυροβολισμούς χωρίς μάλλον να είσαι σε αυτοάμυνα,  (για να ζήτησαν  προφυλάκιση εισαγγελέας και ανακριτής ομόφωνα μάλλον έκριναν πως δεν κινδύνευε κανείς) δεν είναι θέμα  εκπαίδευσης.  

Είναι θέμα του πώς αντιλαμβανόμαστε την ανθρώπινη ζωή. Δεν υπάρχουν λιγότερο σημαντικές ζωές. Οι δυο αστυνομικοί θα δικαστούν, θα περιμένουμε την τελική ετυμηγορία και τελειώνω εδώ με αυτό να μην προτρέχω. Οι υπόλοιπες πολλές χιλιάδες ζητήστε εκπαίδευση πάνω στο θέμα και αν όχι συλλογικά που είναι το ιδεατό, βρείτε κάποιον άνθρωπο της ειδικής αγωγής να σας πει κάποια πράγματα. 

Συλλυπητήρια στους οικείους του παιδιού». 

Όπως έχουμε τονίσει από αυτό το site, όλοι οφείλουν να είναι ενάντια σε φαινόμενα βίας, και δεν πρέπει να φτάνουμε στην «ποινικοποίηση» απόψεων, πατώντας πάνω σε τραγικά γεγονότα και στον πόνο ανθρώπων, παίζοντας και «θέατρο» πολλές φορές! Δεν επιλέγουμε ποια τρομοκρατία θα ανεχτούμε και ποια όχι. Αρκεί και η εξουσία να μην ασκείται με… βία! Και όποιος αποδεδειγμένα οφείλεται για απώλειες ζωών να τιμωρείται με ότι προβλέπει η δικαιοσύνη. 

Τονίσαμε, όμως, ότι τραγικά γεγονότα είναι αποτέλεσμα και της βίας που έχει μπει στην κοινωνία. Αυτό που τρομάζει, όμως, περισσότερο, είναι παραλήρημα Υπουργού στο στούντιο της «ΕΡΤ», όπως αυτό που συνέβη πριν από μερικές ημέρες από τον Θάνο Πλεύρη. Με άνεση εκφράστηκε σαν τραμπούκος των social media στη Δημόσια Τηλεόραση.  

Νομίζουμε ότι αυτό δείχνει ότι το πρόβλημα στην κοινωνία μας είναι πολύ μεγάλο. Έτσι πιστεύει η κυβέρνηση ότι θα ηρεμήσει η κοινωνία; Με τζάμπα «μαγκιά» και απειλές; Η προσπάθεια ψαρέματος ψήφων σε «θολά νερά» ακραίων απόψεων μόνο πρόβλημα μπορεί να δημιουργήσει. Πρέπει να μπαίνει δημοκρατικός φραγμός στα επικίνδυνα δημαγωγικά παιχνίδια. Δεν αντιλαμβάνονται κάποιοι πόσο προβληματικό και επικίνδυνο είναι αυτό; 

Αυτό ανέφερε και ο Kostas Kefalogiannis στο προφίλ του στο Facebook, συμπληρώνοντας: «Δεν βλέπουν ότι η ψηφοθηρική επένδυση στο μίσος και στα πιο συντηρητικά ένστικτα των ψηφοφόρων τους, με προμετωπίδα υποτίθεται το "νόμος και τάξη" αλλά με ρητή υποδήλωση το "θα τους ξεσκίσουμε", ακόμα κι αν έχει βραχυχρόνια απόδοση στις κάλπες, σε βάθος χρόνου προκαλεί τεράστια κοινωνική ζημιά; Η δημοκρατία δεν απειλείται, σε αυτό μπορούμε να συμφωνήσουμε. 

Αλλά η δημοκρατία επίσης δεν απειλεί σαν το τελευταίο ανώνυμο "τρολάκι"/κουτσαβάκι των κοινωνικών δικτύων. Δρα ή οφείλει να δρα στο πλαίσιο του νόμου και να υπερασπίζεται τον εαυτό της, με αυτοπεποίθηση και ισχύ. Αν χρειάζεται να καταφύγει σε απειλές, τότε κατά πάσα πιθανότητα είναι αδύναμη, ανασφαλής και οριακά δημοκρατία». 

Και βγαίνει ο Γρηγόρης Δημητριάδης σε συνέντευξη στην εκπομπή «Portraits» του Θανάση Λάλα και αναφέρει «Έφαγα… τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό» για την εποχή που άφησε το Μέγαρο Μαξίμου για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Γενικά οι δηλώσεις του γύρω από το Μέγαρο Μαξίμου και την υπόθεση των παρακολουθήσεων προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από την αντιπολίτευση και τον νομικό κόσμο, καθώς πολλοί είπαν παραπέμπουν σε όρους μαφίας, κάνοντας λόγο για απόλυτη ομερτά. Μιλώντας με απόλυτο κυνισμό για την εποχή που ήταν γενικός γραμματέας του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη (του οποίου είναι και ανιψιός). Τι άλλο να πούμε; Για μια υπόθεση για την οποία σας έχουμε αναφέρει ότι έπρεπε να είχε βγει… κόσμος στους δρόμους. 

Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχουν και όσα αναφέρει η «Δράση Αστυνομικών για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου» (με διεθνή τίτλο Police Action for Human Rights και ακρωνύμιο ΔΑΔΑ) για όλα όσα αναφέραμε παραπάνω.  

Το ελληνικό μη κερδοσκοπικό σωματείο, που δημιουργήθηκε με σκοπό τη μεταρρύθμιση της αστυνομικής κουλτούρας εκ των έσω, αναφέρει: 

«Η Δράση Αστυνομικών εκφράζει τον αποτροπιασμό της και ανησυχεί για το Κράτος Δικαίου σχετικά με το περιστατικό καταδίωξης και τον βαρύτατο τραυματισμό 20χρονου συμπολίτη μας στο Άργος. 

Ως "Δράση Αστυνομικών για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου", με απόλυτο αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και τον θεσμικό μας ρόλο, εκφράζουμε τη βαθύτατη οδύνη και τον προβληματισμό μας για το τραγικό περιστατικό στο Άργος, το οποίο οδήγησε στον εγκεφαλικό θάνατο ενός 20χρονου πολίτη μετά από χρήση υπηρεσιακών όπλων. 

Η προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, η τήρηση της νομιμότητας και η καταπολέμηση κάθε μορφής αυθαιρεσίας αποτελούν καταστατικές αρχές του Σωματείου μας. Με βάση αυτές, οφείλουμε να τοποθετηθούμε θεσμικά απέναντι στις δημόσιες συζητήσεις και τα αφηγήματα που επιχειρούν να δικαιολογήσουν ή να υποβαθμίσουν τη βαρύτητα της αστυνομικής αυθαιρεσίας: 

1. Η Αρχή της Αναλογικότητας και της Σκοπιμότητας

Η προσπάθεια αποφυγής αστυνομικού ελέγχου συνιστά αδίκημα απείθειας, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν επισύρει ούτε δικαιολογεί τη θανατική ποινή, η οποία άλλωστε δεν υφίσταται στο δικανικό μας σύστημα. Η χρήση θανάσιμης βίας για την ανακοπή ενός ατόμου που τρέπεται σε φυγή αντιβαίνει ευθέως τις θεμελιώδεις αρχές της αναλογικότητας και της επιχειρησιακής τακτικής. Οι προβλεπόμενες από τον νόμο ποινές για την απείθεια ή άλλες τροχαίες παραβάσεις επιβάλλονται αποκλειστικά από την Ελληνική Δικαιοσύνη.

2. Το Τεκμήριο της Αθωότητας και το Δικαίωμα στη Ζωή 

Οι εικασίες σχετικά με το "τι προσπαθούσε να κρύψει" ο πολίτης δεν έχουν καμία νομική ή επιχειρησιακή βάση για την άσκηση ένοπλης βίας. Οποιαδήποτε παράβαση (έλλειψη εγγράφων, οδήγηση υπό την επήρεια ουσιών κ.λπ.) αντιμετωπίζεται με τις προβλεπόμενες διοικητικές ή ποινικές κυρώσεις. Το δικαίωμα στη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα είναι απόλυτο και δεν εξαρτάται από υποθέσεις. 

3. Η Διάκριση Εξουσιών και το Ποινικό Μητρώο 

Το ποινικό παρελθόν οποιουδήποτε ατόμου αφορά αποκλειστικά τις δικαστικές αρχές. Οι αστυνομικοί δεν λειτουργούν ως δικαστές ούτε ως εκτελεστές ποινών στον δρόμο. Η ύπαρξη ή μη προηγούμενων καταδικών δεν νομιμοποιεί αναδρομικά ούτε δικαιολογεί τη χρήση πυρών κατά πεζού που δεν συνιστά άμεση και θανάσιμη απειλή. 

4. Ισότητα και Καταπολέμηση Φυλετικών Προκαταλήψεων 

Ως σωματείο που μάχεται ενάντια στον ρατσισμό και τις διακρίσεις, καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε προσπάθεια φυλετικής ή κοινωνικής στοχοποίησης του θύματος (καταγωγή, εθνοτική ομάδα κλπ.). Η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι ενιαία και αδιαπραγμάτευτη, ανεξάρτητα από τη φυλή, την εθνικότητα ή την κοινωνική κατάσταση του ατόμου. 

5. Τα Όρια της Νόμιμης Άμυνας 

Η επίκληση της νόμιμης άμυνας προϋποθέτει την ύπαρξη παρούσας, άμεσης και άδικης επίθεσης. Η ρίψη πολλαπλών πυροβολισμών εναντίον ενός ατόμου που επιχειρεί να διαφύγει στερείται των στοιχείων της αναγκαιότητας και της προσφορότητας, μετατρέποντας την ενέργεια από αμυντική σε αυθαίρετη κατασταλτική πράξη που εκφεύγει του κράτους δικαίου. 

Συμπέρασμα του Σωματείου: 

Οι ρητορικές μίσους, το στερεότυπικο profiling και οι κοινωνικοί αυτοματισμοί του τύπου «καλά του κάνανε» καλλιεργούν τον εκφασισμό της κοινωνίας και υποσκάπτουν τα θεμέλια της δημοκρατίας. Η τυφλή ταύτιση με την κρατική βία, χωρίς κριτική σκέψη και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν προστατεύει την ασφάλεια των πολιτών, αλλά εκτρέφει την ασυδοσία. Η αστυνόμευση σε μια δημοκρατική κοινωνία οφείλει να υπηρετεί τον άνθρωπο, να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή και να λειτουργεί αυστηρά εντός των ορίων του Συντάγματος.  

Ζητούμε την πλήρη, διαφανή και σε βάθος διερεύνηση του περιστατικού από τις αρμόδιες αρχές, ώστε να αποδοθούν οι ανάλογες ποινικές και πειθαρχικές ευθύνες χωρίς καμία προσπάθεια συγκάλυψης. Για την ουσιαστική αντιμετώπιση της αστυνομικής αυθαιρεσίας και την πρόληψη τέτοιων τραγικών περιστατικών, απαιτούνται άμεσες θεσμικές και επιχειρησιακές παρεμβάσεις:

1. Εκπαίδευση & Επιχειρησιακή Κουλτούρα 

Συνεχής επανεκπαίδευση των μάχιμων στελεχών σε τεχνικές αποκλιμάκωσης κρίσεων (de-escalation) και στη χρήση μη θανατηφόρων μέσων ανακοπής.

Εστίαση στα Ανθρώπινα Δικαιώματα κατά την αρχική εκπαίδευση στις Αστυνομικές Ακαδημίες, με έμφαση στα όρια της νόμιμης άμυνας και στην αρχή της αναλογικότητας. 

2. Λογοδοσία & Διαφάνεια 

Υποχρεωτική χρήση καμερών στολής (body-worn cameras) και οχημάτων σε όλες τις ατομικές ή ομαδικές καταδιώξεις και ελέγχους, ώστε να υπάρχει αδιάψευστο υλικό για κάθε περιστατικό. 

Ανεξάρτητος εξωτερικός μηχανισμός ελέγχου (π.χ. ενίσχυση του ρόλου του Συνηγόρου του Πολίτη) για την άμεση και αμερόληπτη διερεύνηση καταγγελιών αστυνομικής βίας, χωρίς την εμπλοκή της ίδιας της υπηρεσίας των εμπλεκόμενων. 

3. Αυστηροποίηση Πειθαρχικού Δικαίου 

Άμεση θέση σε διαθεσιμότητα και αυστηρές πειθαρχικές ποινές (έως και οριστική απόταξη) για στελέχη που χρησιμοποιούν αδικαιολόγητα ή δυσανάλογα τα υπηρεσιακά τους όπλα. 

Μηδενική ανοχή στην κουλτούρα της συγκάλυψης (blue wall of silence) εντός του σώματος, με ποινικές κυρώσεις και για όσους συμπράττουν σε αυτή. 

4. Ψυχολογική Υποστήριξη & Αξιολόγηση

Περιοδικά και αυστηρά ψυχομετρικά τεστ για όλους τους ένστολους που φέρουν οπλισμό, με έμφαση στη διαχείριση θυμού και εργασιακού στρες. Δημιουργία αποτελεσματικών δομών ψυχολογικής υποστήριξης για το προσωπικό που επιχειρεί σε συνθήκες υψηλής πίεσης».

ΥΓ. 1: Υπάρχουν κάποιοι που ζουν στον κόσμο τους και καθετί που τους χαλάει τη... μανέστρα, είναι καλό να περιθωριοποιείται!

Θα παραφράσω κάποια πράγματα που έγραψε ο Dimitris Tsikras στο προφίλ του στο Facebook και θα αναφέρω:   

«Το εξιλαστήριο θύμα ήταν ένας άνθρωπος στις παρυφές της κοινότητας – ένας παρίας δηλαδή (τσιγγάνος, ξένος, "σαλός") η θυσία του οποίου ενώνει την κοινότητα, στρέφοντας όλη τη μνησικακία και τη βία της εναντίον του. 

Το εξιλαστήριο θύμα θεωρείται υπεύθυνο τόσο για τη συμφορά, επειδή ενσαρκώνει το «κακό», όσο και για τη σωτηρία – επειδή η θυσία του έφερε την αποκατάσταση της "δικαιοσύνης".  

Που στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι παρά η ταύτιση με τον ισχυρό – λύστε τα χέρια στους αστυνομικούς να πυροβολούν ελεύθερα. 

Η ειρωνεία είναι ότι όλοι αυτοί φαντασιώνονται τον εαυτό τους μόνο στη θέση εκείνου που πυροβολεί – του αστυνομικού – αλλά ποτέ στη θέση εκείνου που πυροβολείται.  

Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι αν «λυθούν τα χέρια» των μπάτσων μπορούν ανά πάσα στιγμή και αυτοί να βρεθούν απέναντι από τα όπλα τους». 

ΥΓ. 2: «Οι αστυνομικοί χρειάζονται σύγχρονη και διαρκή εκπαίδευση, να γνωρίζουν με σαφήνεια ποιοι είναι οι κανόνες εμπλοκής, να είναι συνεχόμενη η αξιολόγησή τους και να νιώθουν πως έχουν μια αποτελεσματική διοίκηση που τους ελέγχει. Η αστυνομία οφείλει να είναι στην υπηρεσία του πολίτη, μακριά από πρακτικές αυθαιρεσίας και άσκοπης βίας που μπορεί να οδηγήσουν σε απώλεια ανθρώπινης ζωής», όπως τόνισε, μεταξύ άλλω, η ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ.  

ΥΓ. 3: Στην Ελλάδα πολλά κρίνονται από τους περισσότερους αντιμετωπίζονται με οπαδικούς όρους, κάποιοι αντί να σκύψουν το κεφάλι και να σωπάσουν, αρχίζουν τις «κραυγές», ακόμα και σε στιγμές που έχει χαθεί μια ζωή.  

ΥΓ. 4: Σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Σεβασμός στον νεκρό.  

ΥΓ. 5: Όπως έγραψε και η Ρένα Κουβελιώτη στο Facebook: «Ο Τσεζάρε Μπεκαρία στο έργο του "περί εγκλημάτων κ' ποινών" το 1764 είχε υποστηρίξει πως η ατιμωρησία είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας που οδηγεί στην επανάληψη του αδικήματος»! 

ΥΓ. 6: Όσοι στηρίζουν αυτά που ανέφερε ο Δήμαρχος κατάλαβαν ότι χάθηκε μια ζωή. Ποιες αρχές και ποιες αξίες υπερασπίζονται; Κατάλαβαν ότι το πεδίο δράσης της ΕΛΑΣ έχει στάδια και συγκεκριμένους κανόνες; 

ΥΓ. 7: Φτάσαμε στο σημείο να διαβάσουμε σε κριτική για την εισαγγελέα και την ανακρίτρια που αποφάσισαν την προσωρινή κράτηση των δυο αστυνομικών, ότι είναι άπειρες στη δικονομία! Φτάσαμε στο σημείο κάποιοι να εγκαλούν «συντρόφους», επειδή δεν στάθηκαν στο πλευρό του Δημάρχου, βάσει των «πιστεύω» τους.     

ΥΓ. 8: Όταν κάποιος έχει εξαρτημένη σχέση με την εξουσία είναι καλύτερα να μένει... σιωπηλός.     

ΥΓ. 9: Όπου βλέπετε μεγάλους... σταυρούς, καλό είναι να παρουσιάζεστε επιφυλακτικοί! 

ΥΓ. 10: «Ο θάνατος του εικοσάχρονου στο Άργος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Η υπόθεση βρίσκεται στη δικαιοσύνη και κάποιες παρεμβάσεις θεσμικών είναι απαράδεκτες και δεν βοηθούν σε τίποτα. Συνιστώ ψυχραιμία», το σχόλιο και του Γιώργου Γαβρήλου, ανεξάρτητου βουλευτή Αργολίδας.  

ΥΓ. 11: Έχει παράδοση το Άργος να δημιουργηθεί θέματα στη ΝΔ. Μία ο Καμπόσος με τον Μπουτάρη, μία ο Μαλτέζος με το πρόσφατο τραγικό συμβάν.

Στη χώρα μας θρηνούμε για τον θάνατο ακόμα ενός νέου παιδιού που έχασε τη ζωή του στη Χαλκίδα λόγω της οπαδικής βίας. Για την ελληνική κοινωνία, η βία αποτελεί πολύ μεγάλη «γάγγραινα» και αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία είναι πως τη στιγμή που τα τελευταία χρόνια αυτά τα τραγικά γεγονότα έχουν αυξηθεί, είναι ακόμα περισσότεροι αυτοί που αντιμετωπίζουν τον θάνατο ενός νέου παιδιού με μαχαίρωμα σαν μέρος της… καθημερινότητας.

Όπως έγραψε η Χριστίνα Αμερικάνου στο προφίλ της στο Facebook: «Ακόμα ένα 23χρονο παιδί δολοφονήθηκε και εμείς απλά συνηθίσαμε το… τέρας».

Ποια είναι η θέση της κοινωνίας, των ομάδων, των πολιτικών, των αστυνομικών, των δικαστών και των πάσης φύσεως θεσμών;

Διαβάστε το άρθρο του Άρη Ασβεστά στο site του «sport-fm.gr» και θα καταλάβετε… πολλά:

Παρατηρήσατε κάτι με το φονικό της Χαλκίδας;

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως παρατήρησα κάτι. Και μάλιστα έντονα.

Παρατήρησα λιγότερο σοκ. Λιγότερα θέματα στα σάιτ. Λιγότερα άρθρα γνώμης που να στηλιτεύουν την οπαδική βία. Λιγότερα πρωτοσέλιδα. Λιγότερα αφιερώματα και αναλύσεις. Λιγότερα ρεπορτάζ.

Λιγότερα ποστ στα social media. Λιγότερα σχόλια στα λιγοστά ποστ. Λιγότερα στόρις σχετικά με το θέμα. Λιγότερες αντιδράσεις και λιγότερα emoji για να πούμε... «λυπάμαι» ή έστω «έλεος».

Λιγότερη οργή και λιγότερη θλίψη. Λιγότερο σφίξιμο στην καρδιά. Λιγότερος κόμπος στο λαιμό και στο στομάχι. Λιγότερα δάκρυα.

Όλο και λιγότερα. Και προσεχώς... καθόλου!

Το γιατί, είναι εύκολο να απαντηθεί. Είναι προφανές ότι μια δολοφονία με οπαδικά κίνητρα, δεν αποτελεί πλέον είδηση. Δεν κάνει ιδιαίτερη αίσθηση.

Είναι απλώς ακόμα μία. Είναι απλώς μια καθημερινότητα. Κανένα σοκ, καμία έκπληξη.

Ανοίγεις την είδηση, διαβάζεις τίτλο, άντε και πρόλογο, και λες... «κοίτα πάλι τους μαλάκες». Το κλείνεις και πας παρακάτω...

Ήταν ο Άλκης. Ακολούθησε ο Μιχάλης. Ήρθε ο Λυγγερίδης. Και τώρα ο Μάριος.

Ενδιάμεσα... ΔΕΚΑΔΕΣ περιστατικά με μαχαιρώματα. Ότι ανάμεσα στον Άλκη, τον Μιχάλη, τον Λυγγερίδη και τον Μάριο δεν είχαμε άλλους δέκα που να ξεψύχησαν στο έδαφος με τρύπες στο κορμί τους, αλήθεια σας λέω, είναι εντελώς τυχαίο! Είναι μια διαβολική σύμπτωση.

Γεμίσαμε μαχαιροβγάλτες. Η κουλτούρα του μαχαιριού. Κυρίαρχη πλέον. Δεν πας πουθενά χωρίς μαχαίρι. Όλο και κάποιον θα πετύχεις. Να μην του ρίξεις μία; Ή μπορεί και να σε πετύχουν. Να μην έχεις να αμυνθείς;

Η κουλτούρα του μαχαιριού. Δεν υπάρχουν μπουνιές, κλωτσιές, σφαλιάρες. Πάνε αυτά. Μόνο μαχαίρι, για να του αφήσεις ενθύμιο να σε θυμάται. Και αν «σβήσει», ε, τι να κάνουμε τώρα; Έτυχε! «Δεν είχα σκοπό να τον σκοτώσω, μόνο να τον τραυματίσω, αλλά η κακιά στιγμή...». Κλασσικό απόσπασμα από καταθέσεις φονιάδων με κασκόλ...

Εν τω μεταξύ, οι ηλικίες εκμηδενίστηκαν. Δεν παίζουν ρόλο. Η κουλτούρα του μαχαιριού τους παίρνει όλους στην αγκαλιά της: Τον 15χρονο, τον 19χρονο, τον 25χρονο, ακόμα και τον 40άρη, τον παλιό, που έφτιαξε οικογένεια, αλλά στις μανούρες... πρώτος!

Καμία ηθική, καμία αξία, καμία παιδεία, καμία καθοδήγηση από γονείς, δασκάλους και ευρύτερο περιβάλλον, καμία συναίσθηση της πραγματικότητας, κανένας σεβασμός για τη ζωή και πλήρη άγνοια για την αξία της. Φτερά στον άνεμο, θύτες και θύματα. Οι μεν στο χώμα, οι δε στη φυλακή...

«Ας είναι ο τελευταίος»! Μα τι ανέκδοτο κατάντησε αυτή η φράση!

Δεν υπάρχει «τελευταίος», παιδιά. Υπάρχει ΠΑΝΤΑ ο «επόμενος»!

Ποτέ δεν θα τελειώσει αυτό, γιατί έτσι είναι η κοινωνία μας. Γιατί κάποιοι γονείς δεν μίλησαν ποτέ στα παιδιά τους. Δεν τα πήραν ποτέ μια αγκαλιά. Δεν τους εξήγησαν ποτέ τίποτα. Τα άφησαν στην τύχη τους, να βρουν μια άλλη αγκαλιά σε έναν σύνδεσμο, σε μια κωλοπαρέα που ξεχειλίζει οργή και μίσος για τον απέναντι που «δεν είναι σαν εμάς»!

Γιατί κάποιες ΠΑΕ, αυτούς έχουν και αυτούς θέλουν, αφού και εκείνοι, οι παράγοντες, τέτοιοι είναι! Απλά χωρίς μαχαίρια, αλλά με κουμπούρια και μπράβους. Και τους χρηματοδοτούν κιόλας, και τους βάζουν και σε δουλειές, και τους παρέχουν και δικηγόρους!

Και γιατί κάποιοι άλλοι, πολιτικοί, αστυνομικοί, δικαστές, πάσης φύσεως θεσμοί, κάθονται τις περισσότερες φορές και κοιτούν. Κοιτούν τα ματωμένα φορεία να περνούν και τους φονιάδες να σουλατσάρουν απ' άκρη σ' άκρη σ' όλη την Ελλάδα...

Και εμείς, σε λίγο θα βαρέθουμε να γράφουμε έστω μια λέξη. Και εσείς, δεν θα ανοίγετε καν το κείμενο. Μόνο τον τίτλο και τέλος.

Συγκλονισμένη είναι τοπική κοινωνία στη Μεσσήνη, μετά τη γυναικοκτονία που σημειώθηκε στην περιοχή Μπούκα. Θύμα μια 61χρονη γυναίκα, η οποία φέρεται να δέχτηκε θανατηφόρα χτυπήματα με βαριοπούλα, ενώ κοιμόταν από τον σύζυγό της. Σύμφωνα με το «eleftheriaonline.gr», o 81χρονος στη συνέχεια έβαλε τέλος στη ζωή του, αφού μαχαιρώθηκε στο λαιμό.

Όπως αναφέρει το «newsit.gr» για τη νέα γυναικοκτονία, η 61χρονη είχε μαρτυρικό θάνατο. Κάτω από άγνωστες μέχρι στιγμής συνθήκες, ο 81χρονος φέρεται να άρπαξε την βαριοπούλα και να ξεκίνησε να χτυπάει την άτυχη γυναίκα σε όλο της το σώμα ενώ εκείνη κοιμόταν.

Ο γιος του ζευγαριού, ο οποίος τους βρήκε και νεκρούς, κατέθεσε στις αρχές – σύμφωνα με πληροφορίες του «newsit.gr» – ότι οι γονείς του ήταν αγαπημένοι, αλλά είχαν κάποιους τσακωμούς το τελευταίο διάστημα. Ο 81χρονος φέρεται να ανησυχούσε για κάποια μικρο-προβλήματα υγείας που είχε.

«Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος, δεν είχε ποτέ ακουστεί κάτι, αλλά δεν ξέρεις ποτέ τι συμβαίνει στο σπίτι του διπλανού σου», είπε στο «newsit.gr» γειτόνισσα του ζευγαριού.

«Έμεναν εδώ και καμιά 20αριά χρόνια αφότου συνταξιοδοτήθηκε ο άντρας, γιατί παλιά έμεναν στην Καλαμάτα. Εκεί μένουν τώρα τα δύο τους παιδιά με τις οικογένειές τους αλλά έρχονταν σχεδόν κάθε μέρα για να τους δουν. Ο γιος ασχολείται με τις γεωτρήσεις όπως και ο πατέρας του», προσθέτει η γειτόνισσα του ζευγαριού, μιλώντας στο «newsit.gr».

Το σπίτι του ζευγαριού

Φωτογραφία: eleftheriaonline.gr

Πηγή: Newsit.gr

Σε κλίμα μεγάλης συγκίνησης εψάλη τη Δευτέρα (31/10) η Εξόδιος Ακολουθία του Μακαριστού Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Λεβογιάννη, ο οποίος καταγόταν από το Άργος, στην Εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος Χαλανδρίου όπου και λειτουργούσε τα τελευταία χρόνια ως εφημέριος με σπουδαίο έργο ως παρακαταθήκη. Η ταφή του θα γίνει στο Άργος… Στην οικογένεια συνεχίζουν να μιλούν για εγκληματική ενέργεια και όχι για αυτοκτονία, όπως ανέφερε η ιατροδικαστική εξέταση για τον Αρχιμανδρίτη, που βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στα Πατήσια.

Στο «ύστατο χαίρε» παρευρέθηκαν, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κκ Παντελεήμων, ο Ηγούμενος της ΙΜ Πεντέλης Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θερμοπυλών , ο εκδότης του ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE Ανδρέας Καραγιάννης και πλήθος πιστών που με συγκίνηση μιλούσαν για τον Μακαριστό Ιερέα.

Αμέσως μετά το φέρετρο με το σκήνωμα του Μακαριστού Ιερέως μεταφέρθηκε στο Άργος όπου και θα πραγματοποιηθεί η Ταφή, στον Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η σορός έφτασε στο ναό στις 14:30.

Όπως αναφέρθηκε, ανάστατοι είναι η οικογένεια και οι συγγενείς του Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Λεβογιάννη μετά την έκδοση του πορίσματος που μιλά για αυτοκτονία ενώ πληροφορίες του «ekklisiaonline.gr» αναφέρουν πως ο Ιερέας είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και χρωστούσε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό που είχε δανειστεί.

Πηγή: ekklisiaonline.gr

Ο κόμης Ιωάννης Καποδίστριας σαν σήμερα, 27 Σεπτεμβρίου 1831 δολοφονείται στο Ναύπλιο από τον Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη, αδελφό και γιο του Πετρόμπεη. Ήταν Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός.

«Αποτελεί μια εκ των σπουδαιότερων προσωπικοτήτων και εμβληματικών μορφών της σύγχρονης Ευρωπαϊκής και Ελληνικής ιστορίας, τη ζωντανή και λαμπρή ιστορία της πόλης μας», αναφέρει, μεταξύ άλλων, στο μήνυμά του ο Δήμαρχος Ναυπλιέων, Δημήτρης Κωστούρος.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και αργότερα πρώτος κυβερνήτης του νέου ελληνικού κράτους τη μεταβατική περίοδο κατά την οποία η χώρα τελούσε υπό την προστασία των Μεγάλων Δυνάμεων.

Το χρονικό της δολοφονίας

Κατά το 1830, είχε ξεσπάσει ανταρσία στη Μάνη υπό την ηγεσία του Τζανή Μαυρομιχάλη, αδελφού του Πετρόμπεη. Ο τελευταίος ετέθη σε περιορισμό στο Ναύπλιο, ζήτησε να πάει στη Μάνη για να την ησυχάσει, το αίτημά του δεν έγινε δεκτό, αποπειράθηκε να διαφύγει με αγγλικό πλοίο, συνελήφθη και φυλακίστηκε.

Βαρέως φέροντες τη μεταχείριση αυτή του αρχηγού της οικογενείας τους, και μέσα στο τεταμένο και από τα γεγονότα του Πόρου κλίμα, οι Κωνσταντίνος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης, αδελφός και γιος του Πετρόμπεη αντίστοιχα, εφάρμοσαν το μανιάτικο έθιμο της βεντέτας.

Το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831 με το Ιουλιανό ημερολόγιο (δηλαδή στις 9 Οκτωβρίου 1831), έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος, πυροβόλησαν και μαχαίρωσαν θανάσιμα τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, καθώς πήγαινε να παρακολουθήσει την κυριακάτικη θεία λειτουργία. Τον Καποδίστρια συνόδευε ο Κρητικός μονόχειρας σωματοφύλακας του Γεώργιος Κοζώνης, ο οποίος πυροβόλησε τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη. Τον τελευταίο τον αποτελείωσε ο όχλος, το δε πτώμα του πετάχτηκε στο λιμάνι.

Ο ετοιμοθάνατος κυβερνήτης μεταφέρθηκε από τον κόσμο σε παρακείμενο φαρμακείο, όπου εξέπνευσε. Προηγουμένως όμως, εξετάσθηκε επί τόπου από το γιατρό και προσωπικό φίλο του θανόντα Σπύρο Καρβελά, που συνέταξε τη σχετική έκθεση η οποία περιέχεται σε ιστορικό ντοκουμέντο. Σύμφωνα με αυτήν, ο θάνατος του Κυβερνήτη προήλθε από τραύματα στην ινιακή χώρα και στη δεξιά κοιλιακή χώρα.

Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης κατέφυγε στη γαλλική πρεσβεία, από όπου και παραδόθηκε στις αρχές για να δικαστεί, ύστερα από την επιμονή του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί και απειλούσε να κάψει την πρεσβεία. Τελικώς καταδικάστηκε σε θάνατο και τουφεκίστηκε λίγες μέρες αργότερα. Ο τραγικός θάνατος του Καποδίστρια βύθισε σε θλίψη τον γεωργικό πληθυσμό, ενώ αντίθετα στην Ύδρα δέχτηκαν την είδηση με πανηγυρισμούς

Η πορεία και το έργο του Καποδίστρια

Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια με πολιτική παράδοση, γι’ αυτό και αναμείχθηκε με την πολιτική ήδη από το 1803, οπότε και διορίστηκε γραμματέας της επικράτειας της Ιονίου Πολιτείας. Με την κατάληψη των Επτανήσων από τους Γάλλους αποσύρθηκε και εντάχθηκε στη ρωσική διπλωματική υπηρεσία. Εκεί ανέλαβε σημαντικές θέσεις, καταφέρνοντας να αναδειχθεί σε υπουργό εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1815 έως το 1822, οπότε και υποχρεώθηκε σε παραίτηση λόγω της Επανάστασης του 1821.

Στις 14 Απριλίου 1827 η Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον εξέλεξε με επταετή θητεία πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, θέση από την οποία ήρθε σε τριβή με τους τοπικούς αξιωματούχους με αποτέλεσμα τη δολοφονία του, στο Ναύπλιο, από τον Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη, που ήταν συγγενείς του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, σε αντίποινα της φυλάκισης του τελευταίου.

Η σορός του κυβερνήτη μεταφέρθηκε τον Απρίλιο του 1832 στην Κέρκυρα από τον αδελφό του Αυγουστίνο και ενταφιάστηκε στην Ι. Μ. Πλατυτέρας δίπλα από τον τάφο του πατέρα του, Αντωνίου Μαρία Καποδίστρια.

Ως κυβερνήτης ανακήρυξε την ίδρυση της Ελληνικής Πολιτείας και προώθησε σημαντικές μεταρρυθμίσεις για την αναδιοργάνωση της κρατικής μηχανής, καθώς και για τη θέσπιση του νομικού πλαισίου της νέας πολιτείας. Επίσης, αναδιοργάνωσε τις ένοπλες δυνάμεις σε τακτικά σώματα υπό ενιαία διοίκηση. Προσπάθησε και πέτυχε παράλληλα την επέκταση των συνόρων του νέου κράτους και την κατοχύρωση της ελληνικής ανεξαρτησίας.

Το μήνυμα Κωστούρου για τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια

Ο Δήμαρχος Ναυπλιέων υπογράμμισε για τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια:

«Σαν σήμερα συμπληρώνονται 191 χρόνια από τη δολοφονία στο Ναύπλιο του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια.

Εξαίρετος διπλωμάτης, ευγενής, αποφασιστικός, διορατικός και φιλόπατρης, ήταν κάποια από τα χαρακτηριστικά που τον συνόδευσαν στην πολιτική του σταδιοδρομία.

Για εμάς που ζούμε εδώ στο Ναύπλιο την πρώτη πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους ο Ιωάννης Καποδίστριας αποτελεί μια εκ των σπουδαιότερων προσωπικοτήτων και εμβληματικών μορφών της σύγχρονης Ευρωπαϊκής και Ελληνικής ιστορίας, τη ζωντανή και λαμπρή ιστορία της πόλης μας.

Η παρακαταθήκη που άφησε στις επόμενες γενιές τεράστια γιατί ήταν αυτός που έθεσε τις βάσεις για μια Ελλάδα αντάξια του παρελθόντος της και της μελλοντικής προοπτικής της.

Για το σκοπό αυτό αφιερώθηκε πνευματικά, ψυχικά και σωματικά στη δημιουργία εκ του μηδενός, ενός σύγχρονου Ελληνικού Κράτους.

Υπό αυτές τις συνθήκες σήμερα τιμούμε τη μνήμη του Ιωάννη Καποδίστρια μέσα σε μία πολλαπλώς κρίσιμη συγκυρία όχι για να μνημονεύσουμε μόνο το παρελθόν και την Ιστορία αλλά για να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε ότι μόνο με ενότητα, ομοψυχία και συνεργασία μπορούμε να τα καταφέρουμε και να κοιτάξουμε το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία και αποφασιστικότητα».