Τύπος και υπογραμμός

Όταν τα πανηγύρια τελειώνουν, τι μένει; Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος ύπαρξης πολιτιστικών συλλόγων; Σας απασχολούν αυτά τα ερωτήματα, τώρα που το καλοκαίρι ολοκληρώνεται και μαζί του φτάνουν στο τέλος και πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις, χοροί και πανηγύρια για να γιορτάσουμε μαζί με συλλόγους και ομάδες, για να τιμήσουμε Αγίους της Εκκλησίας, αλλά και διάφορα προϊόντα; 

Κάθε καλοκαίρι (όπως και κάποιες ημερομηνίες σε άλλες εποχές) επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Οι Δήμοι και γενικά η τοπική αυτοδιοίκηση ανακοινώνουν τα προγράμματα των πολιτιστικών εκδηλώσεων. Τα χωριά ετοιμάζονται. Οι πλατείες καθαρίζονται, οι εξέδρες στήνονται, τα τραπέζια γεμίζουν, η μουσική, τα όργανα και οι τραγουδοποιοί αρχίζουν.

Τα έχουμε συνδυάσει όλα με τον χορό, με το κλαρίνο, το βιολί και το ντάμπα-ντούμπα! Εδώ φτάσαμε στο σημείο να υπάρχουν συγκρίσεις για το ποιος κάνει το… μεγαλύτερο πανηγύρι. 

Για μία ή δύο βραδιές, ο τόπος μοιάζει να ξαναζωντανεύει. Αυτό δεν είναι αρνητικό. Επιστρέφουν, άλλωστε, και πολλοί απόδημοι στον τόπο τους, ενώ οικογένειες ανταμώνουν. Οι επισκέπτες συμμετέχουν. Τα social media γεμίζουν φωτογραφίες από γεμάτες πλατείες, από… πίστες που κάποιοι… λιώνουν στον χορό, από χαμογελαστά πρόσωπα. Είναι πολλοί αυτοί που λένε: «Το χωριό μας ζωντάνεψε!». Και θα συμφωνήσω μαζί τους. Τελικά τι μένει; Μήπως μιλάμε απλά για μια καλοκαιρινή ανάσα;

Δείτε όλη την εκπομπή με προσοχή, εξηγεί πώς το πανηγύρι αποτελεί σημείο συνάντησης και τόπος ψυχαγωγίας, και αναζητά τους λόγους, για τους οποίους η επανατοποθέτησή των νέων απέναντι στην παράδοση γίνεται επίκαιρη και μάλιστα χωρίς τη σκόνη του φολκλόρ:

Το πανηγύρι δεν είναι πολιτιστική πολιτική

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις σε ότι θα διαβάσετε. Κανείς δεν έχει πρόβλημα με τα πανηγύρια και τις γιορτές. Ίσα ίσα… Είναι θετικό η διεξαγωγή τους, είναι πολλά τα οφέλη, αλλού είναι οι ενστάσεις. Ειδικά όταν σ’ ένα μέρος τα προβλήματα είναι πολλά.  

Τα πανηγύρια, αποτελούν, άλλωστε, κομμάτι της ελληνικής κοινωνικής ζωής και της παράδοσής μας. Αποτελούν συνάντηση, διασκέδαση, μνήμη, ανταλλαγή εμπειριών. Η μουσική, το τραγούδι και ο χορός εκφράζουν, άλλωστε, κομμάτι από αυτό που λέμε «πολιτισμός»! Τον δικό τους ρόλο σ’ αυτό παίζουν οι μυρωδιές και οι γεύσεις του τόπου, τα τραγούδια που ακούστηκαν από τους παππούδες μας, οι άνθρωποι που ξαναβρίσκονται μετά από μήνες ή χρόνια.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν «βαφτίζονται πολιτισμός το πανηγύρι και μια βραδιά που έχουν μόνο μουσική και διασκέδαση και όλο αυτό αποκτάει… χρώμα πολιτιστικής πολιτικής». Και υποστηρίζεται, πολλές φορές, μόνο για την οικονομική στήριξη – συγκεκριμένων – πολιτιστικών συλλόγων και ομάδων. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, στο σκεπτικό κάποιων που έχουν το «καρπούζι» και το «μαχαίρι» στη στήριξη, είναι να μη βάζουν… πλάτη σε εκδηλώσεις από μη… δικά τους παιδιά ή δεν τις υποστηρίζουν με τόσο μεγάλο πάθος, όπως για παράδειγμα ο τρόπος με τον οποίο… χορεύουν κάποιοι στα… δικά τους πανηγύρια! Με το… αζημίωτο βεβαίως, βεβαίως, διότι μετά θα απαιτηθεί και η στήριξη απ' την ανάποδη, μιλάμε για μια σχέση αμφίδρομη. Σου δίνω, μου δίνεις, διαφορετικά θα βάλουμε… άλλους στις θέσεις, πάντα με εκλογές, αλλά εμείς έχουμε τον τρόπο!    

Κακά τα ψέματα, ο πολιτισμός είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι η γνώση της ιστορίας ενός τόπου. Είναι η διατήρηση της μνήμης. Είναι η ανάδειξη της παραγωγής του. Είναι η δημιουργία. Είναι η εκπαίδευση. Είναι η συμμετοχή των νέων. Και κυρίως, είναι μια διαδικασία που πρέπει να συνεχίζεται «όλο τον χρόνο». Όχι μόνο τον Αύγουστο, τον Ιούλιο και λίγο τον… Ιούνιο! Και εφόσον λύνονται σημαντικότερα θέματα για μια περιοχή, στην οποία μπορεί κάθε… σπίτι της να πραγματοποιεί και από ένα πανηγύρι, αλλά την ίδια ώρα απουσιάζουν «βάσεις» στήριξης σ’ αυτό.  

Γίνονται προσπάθειες, δεν τα ισοπεδώνουμε όλα, αλλά απέχουμε πολύ από την πραγματική έννοια μια τέτοιας εκδήλωσης, για όσους έχουμε ζήσει και εκδηλώσεις πίσω στο παρελθόν.  

Αν γιορτάζουμε το σταφύλι, ας μιλήσουμε για το σταφύλι

Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα. Και να μιλήσουμε για μια γιορτή τρύγου, για μια γιορτή κρασιού και σταφυλιού.

Μουσική, χορός, φαγητό και κρασί ασφαλώς έχουν τη θέση τους στο… μενού. Βγάζουμε και έναν λόγο για να μιλήσουμε για την παράδοση και φυσικά να ευχαριστήσουμε όλους όσοι μας στήριξαν, λες και δεν είναι στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους αυτό. Και μετά… βουρ για χορό. Και φυσικά με φαγητό και κρασί. Μπορεί και με κανένα φαγητό που να εμπεριέχει και το κρασί, όπως γίνεται και με άλλα προϊόντα που είναι ξακουστά στα μέρη μας, για να τιμήσουμε και το προϊόν. Κάποτε μια περιοχή με αμπέλια σε περίοδο τρύγου ζωντάνευε κυριολεκτικά, ζούσε ξεχωριστές ημέρες, όλη η διαδικασία ήταν ένα τελετουργικό. Και τώρα έμειναν το πολύ δυο παραγωγοί, που έχουν πολλές δυσκολίες, αμπέλια ξεράθηκαν, οι περισσότεροι κάτοικοι που έβγαζαν κρασί για το σπίτι, εξαφανίστηκαν…  

Γιατί να τελειώνει η γιορτή στο φαγητό και στον χορό; Δεν θα μπορούσε να γίνει ένα φεστιβάλ, ένα σεμινάριο; Γιατί να μην υπάρχει μια συζήτηση με τους παραγωγούς; Ένα σεμινάριο για την καλλιέργεια του αμπελιού; Μια παρουσίαση για τις ποικιλίες της περιοχής; Μια συζήτηση για το πώς άλλαξε η παραγωγή τα τελευταία χρόνια και γιατί μειώθηκαν οι παραγωγοί; Μια ενημέρωση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο αγρότης; Μια έκθεση παλιών φωτογραφιών; Ένα εργαστήριο για παιδιά; Μια μικρή γευσιγνωσία τοπικών προϊόντων; Για να είμαστε σωστοί, υπάρχουν προϊόντα στις γιορτές των οποίων γίνονται πολλά από αυτά. Τότε η γιορτή αποκτά πραγματικό περιεχόμενο.

Αυτές οι εκδηλώσεις, δεν είναι απλώς ένα πανηγύρι. Είναι ένα φεστιβάλ πολιτισμού και τοπικής παραγωγής. Και αυτό μπορεί να γίνει με το κρασί, την ελιά και το ελαιόλαδο, το ρόδι, το μέλι, το σύκο, το ψάρι, τα τυροκομικά, την κτηνοτροφία, τη γεωργία. Γιατί πίσω από κάθε τοπικό προϊόν υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχει ιστορία. Υπάρχει κόπος. Υπάρχει οικονομία. Υπάρχει ένας ολόκληρος τρόπος ζωής.

Είπαμε, ότι σε κάποιες περιπτώσεις αυτό γίνεται σε παρόμοιες εκδηλώσεις σε πολλά μέρη, αλλά όχι στον βαθμό που πρέπει… 

Οι σύλλογοι και οι ομάδες δεν είναι «μηχανές πανηγυριών»

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη ευθύνη των πολιτιστικών συλλόγων, αλλά και των αθλητικών ομάδων, όταν πραγματοποιούν ως συνδιοργανωτές μια εκδήλωση. 

Ο ρόλος τους δεν μπορεί να εξαντλείται στη διοργάνωση μιας μεγάλης καλοκαιρινής βραδιάς με στόχο να γεμίσουν τα ταμεία τους. Φυσικά, θα ήταν πολύ θετικό να λειτουργούσαν με οικονομική ανεξαρτησία, και χωρίς να είναι «αγκιστρωμένοι» σε παρατάξεις…   

Ένας σύλλογος πρέπει να είναι ζωντανός όλον τον χρόνο. Να οργανώνει θεατρικές ομάδες, εκθέσεις, πεζοπορίες, ιστορικές διαδρομές, παρουσιάσεις βιβλίων, εργαστήρια μουσικής, δράσεις για παιδιά, προβολές, συζητήσεις. Να καταγράφει την ιστορία του τόπου. Να φέρνει τους νέους κοντά και να τους παρακινεί σε δράσεις. Να διασώζει φωτογραφίες, αφηγήσεις και μαρτυρίες των παλαιότερων. Γιατί αν ένας σύλλογος θυμάται το χωριό του μόνο για συγκεκριμένους λόγους και κάθε χρόνο στάνταρ ημέρες, τότε δεν έχει πολιτιστική δράση.

Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τα αθλητικά σωματεία. Μια ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα δεν είναι απλώς μια φανέλα, ένα γήπεδο και ένας αγώνας μέσα στο γήπεδο. Είναι παιδιά, οικογένειες, προπονητές, εθελοντές. Είναι ένας χώρος κοινωνικοποίησης. Είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητας μιας τοπικής κοινωνίας.

Γι' αυτό και οι αθλητικοί σύλλογοι μπορούν και πρέπει να συμμετέχουν στις πολιτιστικές δράσεις ενός τόπου. Να οργανώνουν ημερίδες για τον αθλητισμό και τη νεολαία. Δράσεις για την υγεία και τη σωστή διατροφή. Εκδηλώσεις για την ιστορία της τοπικής ομάδας. Αφιερώματα στους ανθρώπους που πέρασαν από αυτήν. Δράσεις κοινωνικής προσφοράς.

Η ομάδα πρέπει να είναι μέρος της κοινωνίας και όχι απλώς ένα σύνολο που αγωνίζεται για μερικούς μήνες μέσα στον χρόνο, αφού έχει εξασφαλίσει ότι θα καλύψει μεγάλο μέρος των εξόδων της από το… πανηγύρι. Όπως σας αναλύσαμε σε άλλο άρθρο μας, χρειάζεται σχέδιο, όραμα, οργάνωση, δουλειά και ανταγωνισμό για να χτίσει ένα σωματείο λαμπρό μέλλον, φυσικά με ενότητα και σύγκλιση δυνάμεων, όχι με διαχωρισμό ανάμεσα σε... δικά μας παιδιά και στους υπόλοιπους. Δεν φτάνουν μόνο τα... πανηγύρια!

Η στήριξη της αυτοδιοίκησης δεν πρέπει να γίνεται εξάρτηση

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά που δεν συζητιέται εύκολα από πολλούς. Βλέπετε, επικρατεί ο νόμος της σιωπής και της μυστικότητας, κάτι σαν ομερτά!

Οι πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι χρειάζονται οικονομική στήριξη. Πάγια θέση μου είναι ότι μπορούν αποκλειστικά με δικές τους ενέργειες να την έχουν, αρκεί να υπάρχει πρόγραμμα και σωστή δουλειά, φέρνοντας τον κόσμο κοντά, δείχνοντας ότι ο αθλητισμός είναι πολιτισμός και με αποδείξεις ότι τα χρήματα που προσφέρουν κάποιοι πιάνουν... τόπο. Όταν αυτό δεν υπάρχει, είναι λογικό να ζητούν οικονομική στήριξη και από την τοπική αυτοδιοίκηση. Μόνο που αυτή η στήριξη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εξάρτηση.

Και η εξάρτηση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πολιτικό έλεγχο. Πείτε μου αλήθεια. Γίνεται αυτό ή όχι; Για παράδειγμα, ένας Δήμος είναι υγιές να αντιμετωπίζει έναν πολιτιστικό ή αθλητικό σύλλογο ως «δικό του» επειδή τον στηρίζει; Ή το αντίθετο να μην τον στηρίζει, επειδή δεν λειτουργεί με δικά του «παιδιά»; Ούτε είναι θεσμικά σωστό να θεωρεί ότι η οικονομική ενίσχυση δημιουργεί δικαίωμα παρέμβασης στις διοικήσεις των συλλόγων. Διότι έχουν υπάρξει προσπάθειες για έλεγχο διοικήσεων, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, μέσω εκλογής των… δικών μας «παιδιών»!  

Τα Διοικητικά Συμβούλια των σωματείων και των συλλόγων  πρέπει πάντα να λειτουργούν και να αποφασίζουν μόνα τους. Η αυτοδιοίκηση οφείλει να στηρίζει όλους τους συλλόγους, επειδή αυτοί προσφέρουν στην κοινωνία, όχι μόνο λόγων πολιτικών παιχνιδιών. Και οι σύλλογοι, από την πλευρά τους, πρέπει να μπορούν να λένε «ναι» όταν χρειάζεται και «όχι» όταν απαιτείται. Όλα αυτά χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς ανταλλάγματα. Κάποιοι το κάνουν, όπως και όλοι οι εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης δεν είναι το ίδιο. Αλλά αυτό το… παιχνίδι εξάρτησης υπάρχει.  

Τι κάνουμε ώστε η ζωή να παραμείνει και τους υπόλοιπους μήνες;

Το καλοκαίρι και κυρίως τον Αύγουστο οι πλατείες γεμίζουν, όσο αυτό μπορεί να είναι εφικτό από πολλούς που έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε διακοπές και στα χωριά τους. Στο διάστημα που ακολουθεί τι κάνουμε; Και καλά να ζει κάποιος σε μια περιοχή που έχει δραστηριότητες όλον τον χρόνο, λόγω της τοποθεσίας, του κλίματος, της οικονομικής κατάστασης. Σε άλλα μέρη τι γίνεται; 

Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο ερώτημα. Γιατί μετά το καλοκαίρι τι γίνεται; Τα σχολεία ανοίγουν. Οι νέοι φεύγουν. Οι περισσότεροι τουρίστες αποχωρούν. Οι απόδημοι επιστρέφουν στις πόλεις και στο εξωτερικό. Οι πλατείες αδειάζουν. Οι μικρές επιχειρήσεις δυσκολεύονται. 

Οι παραγωγοί συνεχίζουν να παλεύουν. Και πολλές περιοχές επιστρέφουν στην πραγματικότητα της υπόλοιπης χρονιάς. Το πραγματικό ερώτημα είναι: «Τι κάνουμε ώστε η πλατεία να έχει κόσμο και τους υπόλοιπους μήνες;». Γι' αυτό δεν πρέπει να πανηγυρίζουμε επειδή μία πλατεία γέμισε για μία νύχτα.

Τι κάνουμε ώστε οι νέοι μιας περιοχής να μη χρειάζεται να μπουν στο αυτοκίνητο και να διανύσουν δεκάδες χιλιόμετρα για να βρουν μια δραστηριότητα; Τι κάνουμε, ώστε να υπάρχουν λόγοι να μείνουν στον τόπο τους; Τι κάνουμε ώστε να δημιουργηθούν δουλειές; Τι κάνουμε για την παραγωγή; Τι κάνουμε για την παιδεία, την υγεία, τις υποδομές; Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική πολιτική για την ύπαιθρο.

Θα επαναλάβουμε ξανά ότι προσπάθειες έχουν γίνει, αλλά αρκούν αυτές; Όπως για παράδειγμα να υπάρχουν διάφορες μορφές τουρισμού σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Σ’ αυτά τα ερωτήματα, οφείλει να δώσει απαντήσεις και η κεντρική εξουσία, βάση των προγραμμάτων που ακολουθούνται…  

Η παράδοση δεν είναι μόνο μουσειακό έκθεμα και… χορός

Κρατάμε τις παραδόσεις μας επειδή μας θυμίζουν ποιοι είμαστε. Αλλά η παράδοση δεν είναι να επαναλαμβάνουμε μηχανικά ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι ή ότι πράξαμε τα προηγούμενα χρόνια. Είναι να καταλαβαίνουμε τι μας παρέδωσαν και να το μεταφέρουμε δημιουργικά στις επόμενες γενιές και με άλλα «χρώματα», με άλλες εκφάνσεις. Δεν είναι παράδοση μόνο το… πανηγύρι, το κλαρίνο και ο χορός. Ακόμα και εάν για κάποιους είναι ο μόνος τρόπος για να διασκεδάσουν μέσα στη χρονιά. 

Φυσικά, όλα αυτά πρέπει να περάσουν στα παιδιά. Γεύσεις, τραγούδια, χοροί, ιστορίες, αξίες, έθιμα, μνήμες. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά οφείλουν να συμμετέχουν όχι απλά στον… χορό. Οφείλουν να δημιουργήσουν, να μάθουν, να ρωτήσουν, να νιώσουν ενεργά.  Να προσθέσουν τη δική τους «πινελιά» και τη δική τους εποχή πάνω στην παράδοση του τόπου.

Όπως έγραψε κάποιος, «εχθρός της παράδοσης δεν είναι το καινούργιο. Εχθρός της είναι η αδιαφορία». Κάτι που μπορεί να γίνει, όταν κάποιοι θεωρούν ότι είναι μόνο δικό τους… προνόμιο η συμμετοχή στις ετοιμασίες μιας εκδήλωσης. 

Κρατήστε και αυτή τη φράση: «Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα πανηγύρια. Χρειαζόμαστε περισσότερο πολιτισμό». Ίσως τελικά αυτό να είναι το ζητούμενο. Καλά είναι τα πανηγύρια, προσφέρουν και οι συναυλίες, να γεμίζουν οι πλατείες, αλλά οφείλουμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Να κάνουμε τις γιορτές μας αφορμή για γνώση, δημιουργία, προβολή του τόπου και συμμετοχή.

Να αξιοποιήσουμε τους πολιτιστικούς συλλόγους με σωστό τρόπο. Να δώσουμε ουσιαστικό ρόλο στα αθλητικά σωματεία, χωρίς να κοιτάμε ποιοι είναι ενεργά μέλη σ’ αυτά. Να δώσουμε χώρο στους νέους. Να στηρίξουμε τους παραγωγούς. Να αφήσουμε την αυτοδιοίκηση και την κεντρική εξουσία να στηρίζουν χωρίς να ελέγχουν.

Είναι σημαντικό κάποιοι να σταματήσουν να νομίζουν ότι ο πολιτισμός μετριέται από το πόσα τραπέζια γέμισαν μια βραδιά! Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι να έχουμε κάθε χρόνο καλύτερα πανηγύρια. Ο πολιτισμός μετριέται από το πόσα παιδιά έμαθαν κάτι. Από το πόσοι νέοι συμμετείχαν. Από το πόσοι άνθρωποι γνώρισαν την ιστορία του τόπου τους. Από το αν ένας παραγωγός βρήκε χώρο να μιλήσει. Από το αν ένας επισκέπτης έφυγε γνωρίζοντας κάτι περισσότερο από το όνομα της πλατείας. Από το αν ο κάτοικος αισθάνθηκε ότι ο τόπος του έχει ζωή όλον τον χρόνο και από το αν δημιουργήθηκαν πιο σωστές προϋποθέσεις για να υπάρχει «αύριο».

Μια πραγματικά ζωντανή περιοχή δεν χρειάζεται εξέδρα και πολλά τραπέζια για να αποδείξει ότι υπάρχει. Χρειάζεται ανθρώπους, παιδιά, δουλειές, αθλητισμό, πολιτισμό, παραγωγή, συμμετοχή, ενδιαφέρον από την εξουσία, χωρίς «ταμπέλες» με… δικούς μας και με «αντιπάλους». Χωρίς να είναι πρώτο κριτήριο η οικονομική ενίσχυση ομάδων, συλλόγων και σωματείων. 

Η οικονομική στήριξη γίνεται για να μπορούν να παράγουν το έργο τους, όχι για άλλους σκοπούς. Ίσως εάν αλλάξουν πολλά στο μέλλον να υπάρχει καλύτερο «αύριο». Γίνονται σε κάποιους τομείς προσπάθειες, αλλά απέχουμε πολύ, ώστε να αξιοποιηθούν πολλά από τα προτερήματά μας, χωρίς να βλέπουμε και «εχθρούς». Μέσα από τις διαφορές, προέχει ο διάλογος και η συνεργασία, και να βρεθούν σημεία σύγκλισης…  

Ρίξτε μια ματιά και στις παρακάτω θέσεις:

ΥΓ. 1: Κάποτε επικεφαλής σε Δημοτική Επιχείρηση εξέφρασε την προτίμηση προς το πρόσωπο συνεργάτη του για να μπει… μπροστά σε εκλογές σωματείου, ώστε να αναδειχθεί πρόεδρος. Του πρότεινε να ασχοληθεί, κατά κάποιο τρόπο με… ξένα αμπέλια, καθώς έτσι θα έκαναν… δικό τους και αυτό το σωματείο, εκλέγοντας τη διοίκηση της αρεσκείας τους. Τελικά, ο 2ος έκανε… πίσω, εξηγώντας τους λόγους που δεν βγήκε… μπροστά, όπως τον είχε προτρέψει ο συνεργάτης του και… ανώτερός του. Έτσι το «νερό» δεν μπήκε στο… αυλάκι στη συγκεκριμένη περίπτωση. Καταλάβατε το σκεπτικό στη συγκεκριμένη περίπτωση;   

ΥΓ. 2: Θέλω να πιστεύω και δεν έχω κανέναν λόγο για το αντίθετο, ότι τηρούνται όλα όπως πρέπει και στα… οικονομικά, με τον καθένα να παίρνει αυτό που του αναλογεί!

Εντός και εκτός των τειχών της πόλης  

Ο Γιώργος Λεονταρίτης, πρόεδρος της Ελλάδας Σύρου, μετά τον αγώνα Κυπέλλου Betsson απέναντι στη Μαρκό για τον β’ προκριματικό γύρο, και τον αποκλεισμό στα πέναλτι, τόνισε:

«Σας είχαμε υποσχεθεί ότι και φέτος η ομάδα μας θα είναι πανίσχυρη και θα μας δίνει χαρές. Ως διοίκηση κάναμε το καθήκον και χθες το διαπιστώσατε. Απέναντι σε ομάδα που διεκδικεί άνοδο στη SUPERLEAGUE 1 , αποδείξαμε την αξία μας. Η ΕΛΛΑΣ ΣΥΡΟΥ η ομάδαρα μας ήρθε για να μείνει!!! Φίλαθλοι, η διοίκηση συνεχίζει να ενισχύει αγωνιστικά την ομάδα. Χρειαζόμαστε, όμως, μεγαλύτερη στηρίξει από όλους.

Η συμμετοχή της ομάδας στη SUPERLEAGUE 2, έχει μεγάλα οικονομικά οφέλη για το νησί. Η διαφήμιση της ΣΥΡΟΥ είναι τεράστια. Σχεδόν 2.400.000 επισκέπτες είχε το Instagram της Hellas Syrou FC / ΠΑΕ Ελλάς Σύρου, σε 60 ημέρες.

Συνεχίζουμε... Όλοι μαζί. Υπερήφανοι για το νησί μας. Υπερήφανοι για την ομάδα μας».

Θα σταθώ στις παραπάνω δηλώσεις για να σας μιλήσω σχετικά με τον αθλητισμό (ποδόσφαιρο, μπάσκετ κ.α.) και την ανάπτυξή του, με βάση και την αντίληψη που έχουν πολλοί στα μέρη μας, θέλοντας να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και… «τα δικά μας παιδιά», όπως έχουμε διαβάσει και ακούσει.

Για να φτάσει ο αθλητισμός να έχει οφέλη σε συλλόγους, σε μια ολόκληρη κοινωνία, χρειάζεται σχέδιο και πρόγραμμα. Θα σας πω δυο συγκεκριμένες φράσεις που έχουν πολύ… ζουμί. «Μόνο με τα… πανηγύρια δεν χτίζεις ομάδες με όραμα», «Σ’ ένα σοβαρό κράτος υπάρχει και σοβαρός αθλητισμός». Και για την τελευταία δράση θα μιλήσουμε, ακόμα, για τη… Νορβηγία και την πρόοδο που έχει δείξει στο ποδόσφαιρο η συγκεκριμένη χώρα της Σκανδιναβίας.

Χωρίς να θέλω να μειώσω προσπάθειες που έχουν γίνει από υπεύθυνους που ασκούν εξουσία και όχι μόνο, όπως και στα μέρη μας, θα σημειώσω ότι έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε, κυρίως να αλλάξουμε νοοτροπία σε πολλά θέματα. Ακούω από πολλούς ότι «είναι καλύτερα να παίζουμε στο… τοπικό, να κοιτάξουμε να είμαστε 1οι στο… χωριό για να αγωνίζονται τα δικά μας παιδιά. Εάν ανέβουμε σε μεγαλύτερη κατηγορία, οι απαιτήσεις είναι περισσότερες και θα έρθουν, επίσης, καλοί παίκτες από άλλες περιοχές». Έχει μια λογική βάση αυτό…

Απ’ την άλλη, γιατί να μη θέλετε τα… δικά μας παιδιά να δοκιμαστούν στον ανταγωνισμό; Δεν είναι καλύτερο αυτό και για την εξέλιξή τους; Εάν ένα παιδί είναι καλό αγωνιστικά και έχει ταλέντο, νομίζετε ότι δεν θα βρει τη θέση του στον αγωνιστικό χώρο; Δηλαδή να μένουμε… στάσιμοι για να παίζουν όλα τα δικά μας παιδιά; Πώς μπορεί να παιδί να... δει που μπορεί να φτάσεις, εάν πρώτα δεν ανταγωνιστεί άλλους καλούς παίκτες; Για σκεφτείτε το.

Υπάρχει, βέβαια, και το οικονομικό κομμάτι σε μια δύσκολη εποχή. Διαβάσατε τι έγραψε ο πρόεδρος της Ελλάδας Σύρου, Γιώργος Λεονταρίτης; «Η συμμετοχή της ομάδας στη SUPERLEAGUE 2, έχει μεγάλα οικονομικά οφέλη για το νησί. Η διαφήμιση της ΣΥΡΟΥ είναι τεράστια. Σχεδόν 2.400.000 επισκέπτες είχε το Instagram της Hellas Syrou FC / ΠΑΕ Ελλάς Σύρου, σε 60 ημέρες», ανέφερε… Το οφέλη από τη συμμετοχή σε υψηλό επίπεδο είναι πολλαπλά, αρκεί να υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι, που θα καταφέρουν να... επιστρέψουν θετικά πράγματα στον σύλλογο από αυτό το γεγονός, αναφέρομαι και στον οικονομικό τομέα!

Τι σημαίνει αυτό; Ότι με προγραμματισμό και σ’ αυτόν τον τομέα, μπορούν να μπουν βάσεις για να είναι λειτουργικό ένα σωματείο και στα οικονομικά, ειδικά μέσω χορηγιών. Πρέπει όμως να υπάρχει στελέχωση και φυσικά ανταμοιβή αυτών που θα τρέχουν. Απ' την άλλη, οφείλουν οι άνθρωποι του σωματείου να πείσουν ότι ο αθλητισμός είναι πολιτισμός για μια περιοχή και να αποδείξουν σε όσους είναι υποστηρικτές και συνεργάτες του ότι τα χρήματά τους πιάνουν... τόπο με διαφάνεια.  

Πάγια θέση μου είναι, άλλωστε, ότι για να γίνει αυτό, χρειάζεται και σύγκλιση δυνάμεων, χρειάζεται συνεργασία και όχι συναγωνισμός για το ποιος θα είναι… 1ος στο χωριό! Χρειάζεται μεράκι και φυσικά στήριξη και από τους υπεύθυνους, όπως και αυτούς που έχουν θέσεις εξουσίας, χωρίς να χωρίζουμε το… πεδίο δράσης σε δικά μας… παιδιά και αυτά που ανήκουν... αλλού!

Εδώ τι κάνουν οι περισσότεροι; Μπαίνουν οργανωτές ή συνδιοργανωτές σ’ ένα πανηγύρι, σε μια εκδήλωση, μαζεύεται ένα ποσό χρημάτων για να ξεκινήσει η σεζόν και αυτό ήταν… Μετά όσο αντέξει η «βενζίνη» και με άλλες προσπάθειες, ώστε να φτάσουμε στον επόμενο Αύγουστο και στον επόμενο Σεπτέμβριο!

Όταν είχε έρθει η Ελλάς Σύρου να παίξει στο Κρανίδι με την ΑΕ Ερμιονίδας για τη Γ’ Εθνική κατηγορία, μπορούσε κάποιος να διακρίνει ότι αυτή η ομάδα… δούλευε σε άλλο επίπεδο, όχι μόνο αγωνιστικά, έχτιζε… για να βρεθεί ψηλότερα, με αποτέλεσμα να έχει βάλεις δυνατές βάσεις και τελικά να έχει πρόοδο σε όλους τους τομείς. 

Νορβηγία: Εθνική Σχολή Ποδοσφαίρου με θετικά αποτελέσματα, χωρίς να αντικαθιστά τα σωματεία

Η Νορβηγία έχει τα τελευταία χρόνια επιτυχίες στο ποδόσφαιρο σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο, διότι υπήρξε αυτό ακριβώς που σας ανέφερα, όραμα και πρόγραμμα, με εθνική σχολή, που εφαρμόζεται από την Ομοσπονδία και την κεντρική εξουσία από το 2013, χωρίς να αντικαθιστά τα σωματεία. Αποφασίστηκε άπαντες να ακολουθήσουν ένα κοινό σύστημα εντοπισμού, καθοδήγησης και ανάπτυξης ταλέντων από μικρές ηλικίες σε ολόκληρη τη χώρα, δίνοντας βάρος στην τεχνική και στη γρήγορη λήψη αποφάσεων…

Ακολουθείται κεντρικός σχεδιασμός, επενδύσεις από όλους (ομοσπονδία, συλλόγους) για το καλό της νεολαίας σε όλους τους τομείς, όπως και οι εγκαταστάσεις, «χτίσιμο», με την πλειοψηφία των παικτών να ασχολούνται με τον αθλητισμό, χωρίς να υπάρχει «πόλεμος» και διακρίσεις… Χωρίς να περιμένουν τα πανηγύρια για έσοδα.

Έτσι, η Εθνική τους ομάδα, που είχε χρόνια να πρωταγωνιστήσει, προκρίθηκε μετά από 28 χρόνια σε Μουντιάλ, και έφτασε στα προημιτελικά της διοργάνωσης, αποκλείοντας τη Βραζιλία, έτσι στη League Phase του Champions League θα αγωνιστούν η πρωταθλήτρια Βίκινγκ και η Μπόντο Γκλιμτ (είναι συνεχόμενα σε υψηλό επίπεδο), έτσι η Μπραν απέκλεισε τον ΠΑΟΚ στο Conference League, ενώ συνεχίζει και η Λίλεστρομ στη League Phase του Europa League.

Όπως αναφέραμε, το κλειδί είναι ότι η «Landslagsskolen» δεν αντικαθιστά τα σωματεία, αλλά τα συνδέει με τις εθνικές ομάδες, ενώ οι ακαδημίες συλλόγων ολοκληρώνουν την ανάπτυξη σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ας δούμε τι είναι η «Landslagsskolen» με στοιχεία και από την τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ):

Η Εθνική Σχολή Ποδοσφαίρου («Landslagsskolen») είναι το κεντρικό πρόγραμμα ανάπτυξης ταλέντων της Νορβηγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (NFF) για παίκτες 12-16 ετών και αποτελεί τον «κορμό» της πρόσφατης επιτυχίας της χώρας, με την εθνική ανδρών να επιστρέφει στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2026 μετά από 28 χρόνια απουσίας.

Η «Landslagsskolen» («Εθνική Σχολή») δεν είναι κεντρική ακαδημία, αλλά ένα εθνικό δίκτυο που συνδέει τα τοπικά σωματεία, τις περιφερειακές ενώσεις και την ομοσπονδία με κοινή μεθοδολογία προπόνησης και ανίχνευσης ταλέντων. Ξεκινά επίσημη επιλογή από τα 12 έτη (περίπου το 10% κάθε ηλικιακής ομάδας μπαίνει στο πρώτο επίπεδο), ενώ τα παιδιά παραμένουν στα σωματεία τους και δεν υπάρχουν τυπικές επιλογές πριν τα 12.

Λειτουργεί ως πυραμίδα: 1.800 σωματεία → 18 ποδοσφαιρικές περιφέρειες → περιφερειακά ταλέντα → εθνικές ομάδες νέων. Απασχολεί περίπου 20 μόνιμους και 700 μερικής απασχόλησης προπονητές/ανιχνευτές που εφαρμόζουν ενιαίο πλάνο ανάπτυξης. Στόχος: να εντοπιστούν και να προετοιμαστούν οι κατάλληλοι παίκτες για τις εθνικές νέων, διατηρώντας παράλληλα υγιή καθημερινότητα στα τοπικά κλαμπ.

Πώς συνδέεται με την επιτυχία της εθνικής

Η πλειοψηφία της «χρυσής γενιάς» (Χάαλαντ, Έντεγκορ κ.ά.) πέρασε από το μονοπάτι της Landslagsskolen, και η νορβηγική αποστολή στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 αποτελείται κατά μεγάλο μέρος από παίκτες που εκπαιδεύτηκαν εκεί. Σε χαρακτηριστικό παράδειγμα, από τους 15 παίκτες που αγωνίστηκαν σε σημαντική νίκη επί της Βραζιλίας, 14 είχαν εκπροσωπήσει τη Νορβηγία σε επίπεδο νέων και 11 από αυτούς είχαν περάσει από τη Landslagsskolen από U15/U16.

Αυτό το μοντέλο έδωσε:

• Κοινή «ποδοσφαιρική παιδεία» και στυλ παιχνιδιού σε όλη τη χώρα.

• Συστηματική μετάβαση από τα σωματεία στις εθνικές νέων και μετά στο ανδρικό επίπεδο.

• Μεγαλύτερη δεξαμενή ταλέντων χωρίς να χάνεται η κοινωνική/τοπική βάση (παραμονή στα κλαμπ).

• Σχέση με συλλογικές επιτυχίες (Μπόντο/Γκλιμτ, Βίκινγκ κ.ά.)

Οι πρόσφατες ευρωπαϊκές διακρίσεις νορβηγικών συλλόγων δεν οφείλονται άμεσα στη «Landslagsskolen», αλλά τροφοδοτούνται από το ίδιο ευρύτερο τρόπο λειτουργίας σε όλη τη χώρα:

- Η «Landslagsskolen» εστιάζει στις ηλικίες 12-16 και στις εθνικές νέων, από τα 15 έτη οι παίκτες συνήθως περνούν σε κορυφαίες ακαδημίες συλλόγων ή σε επαγγελματικά περιβάλλοντα.

- Σύλλογοι όπως η Μπόντο Γκλιμτ έχουν επενδύσει πολύ στις ακαδημίες τους (με σταθερά υψηλές αξιολογήσεις από την NFF) και στην ανάπτυξη παικτών αντί για ακριβές μεταγραφές, κάτι που ταιριάζει με τη φιλοσοφία του νορβηγικού μοντέλου.

- Το αποτέλεσμα είναι μια «διπλή τροφοδοσία»: η ομοσπονδία χτίζει τη βάση (ταυτοποίηση, κοινή μεθοδολογία, πρώιμη προετοιμασία για εθνικές) και τα κορυφαία κλαμπ ολοκληρώνουν την ανάπτυξη σε επαγγελματικό επίπεδο, παράγοντας παίκτες ικανούς να διαπρέψουν και στο εξωτερικό και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα νορβηγικά ΜΜΕ και αναλυτές συνδέουν συστηματικά την επιτυχία του Έρλινγκ Χάαλαντ και του Μάρτιν Έντεγκααρντ με το «μονοπάτι» της Εθνικής Σχολής, καθώς και οι δύο πέρασαν από τις εθνικές νέων της NFF σε ηλικίες U15-U19. Σε πρόσφατη δήλωσή του, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου), ο άσος της Μάντσεστερ Σίτι είπε: «Δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με το να προπονείσαι περισσότερο. Νομίζω ότι έχει να κάνει με το να προπονείσαι στα σωστά πράγματα».

Αυτή η φράση ερμηνεύεται συχνά ως επιβεβαίωση της νορβηγικής φιλοσοφίας: όχι απλώς όγκος προπόνησης, αλλά στοχευμένη, έξυπνη ανάπτυξη δεξιοτήτων (θέση, αποφάσεις υπό πίεση, τελείωμα, «ποδοσφαιρική νοημοσύνη»). Ο πρώτος προπονητής του στη Μπρίνε, Άλφ-Ίνγκε Μπέρντσεν, έχει περιγράψει λεπτομερώς πώς από τα 12 ετών φαινόταν κάτι ξεχωριστό, και πώς έπαιζε συχνά με μεγαλύτερα αγόρια για να αναπτύξει έξυπνη κίνηση στην περιοχή-πρακτική που ευθυγραμμίζεται με τη φιλοσοφία της «Landslagsskolen».

ΥΓ. 1: Τελικά, αυτό τον Αύγουστο… βγήκε ο πρωταθλητής; Βλέπετε, όποιος σύλλογος έκανε μέσω… συνεργασίας ή όχι με την αυτοδιοίκηση το καλύτερο πανηγύρι, κατακτούσε και την… pole position στη μάχη για διάκριση.

ΥΓ. 2: Είδατε τι έκανε και η Σαμπάχ από το Αζερμπαϊτζάν; Μέσα σε εννιά χρόνια ζωής κατάφερε, βήμα, βήμα, «χτίζοντας» με σχέδιο και πρόγραμμα, με βάση όσα αναφέραμε, να βρεθεί στη League Phase του Champions League! Δεν είναι απίστευτο; Πρώτα κατέκτησε Κύπελλο και πρωτάθλημα στη χώρα της.

ΥΓ. 3: Κάποιοι έχετε πολύ… πλάκα! Όπως μαθαίνω, υπάρχουν και εστίες κόντρας, επειδή υπάρχουν ορισμένοι που κάνουν «παιχνίδια» με τα δελτία παικτών, τώρα που έχουν… ρευστό στην άκρη. Για όλους ο καιρός έχει… γυρίσματα!

ΥΓ. 4: Όπως μας έλεγαν στη σχολή πριν από χρόνια: «Άλλο οι πανηγυρισμοί και άλλο τα πανηγύρια, όταν περιγράφεις μια επιτυχία και τη γιορτή αυτών που διακρίθηκαν. Οι παίκτες δεν μετέχουν σε πανηγύρια, αλλά σε πανηγυρισμούς!». Να πούμε κάτι και για το... συνάφι μας, διότι πολλές φορές μπλέκουμε τους πανηγυρισμούς με τα... πανηγύρια!

Περισσότερα από 15 άτομα κατέληξαν στο νοσοκομείο Καλαμάτας με συμπτώματα σαλμονέλας – γαστρεντερίτιδας, έπειτα από κατανάλωση γουρουνοπούλας, κατά τη γιορτή που έγινε στο εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας, και στο πανηγύρι που ακολούθησε στην περιοχή Βάστα της Αρκαδίας.

Σύμφωνα με όσα έχουν δηλώσει στο «tharrosnews.gr», άνθρωποι που νόσησαν, φαίνεται πως το κακό έγινε από γουρνοπούλα που αγόρασαν από πλανόδιο πωλητή και κατανάλωσαν.

Το Σαββατοκύριακο, 10 και 11 του μήνα, πανηγύριζε ο ναός. Τις επόμενες ημέρες, πολλά άτομα άρχισαν να διαμαρτύρονται για κοιλιακό πόνο και άλλα συμπτώματα. Αρχικά πήγαν στο Κέντρο Υγείας της περιοχής, διότι πολλοί ήταν κάτοικοι από διπλανό χωριό της Μεσσηνίας, αλλά – καθώς τα κρούσματα αυξάνονταν – στάλθηκαν τελικά στο Νοσοκομείο Καλαμάτας, όπου τρία άτομα χρειάστηκαν νοσηλεία.

Την υπόθεση ερευνούν οι αρμόδιες υγειονομικές αρχές, προκειμένου να εντοπισθεί η πηγή προέλευσης του τροφίμου που κατανάλωσαν, αν και όλες οι μαρτυρίες συνηγορούν πως όσοι νόσησαν είχαν καταναλώσει γουρουνοπούλα που αγόρασαν πλανόδιο πωλητή.

Η σαλμονέλα

Η λοίμωξη από το βακτήριο της σαλμονέλας είναι μια κοινή βακτηριακή ασθένεια που επηρεάζει την εντερική οδό. Οι άνθρωποι μολύνονται συχνότερα μέσω μολυσμένου νερού ή τροφίμων.

Η μόλυνση από σαλμονέλα συνήθως προκαλείται από την κατανάλωση ωμών ή όχι καλά μαγειρεμένων κρεάτων, πουλερικών, αυγών ή άλλων προϊόντων με αυγό. Η περίοδος επώασης κυμαίνεται από αρκετές ώρες έως και δύο ημέρες μετά την κατανάλωση της μολυσμένης τροφής. Οι περισσότερες μολύνσεις σαλμονέλας μπορεί να παρερμηνευθούν αρχικά ως γαστρεντερίτιδα.

Τα πιθανά σημάδια και συμπτώματα περιλαμβάνουν: Ναυτία, εμετός, κοιλιακές κράμπες/πόνοι, διάρροια, πυρετός, ρίγη, πονοκέφαλος, αίμα στα κόπρανα. Τα συμπτώματα της μόλυνσης από σαλμονέλα γενικά διαρκούν 4-7 ημέρες, αν και μπορεί να χρειαστούν αρκετοί μήνες προκειμένου το εντερικό σύστημα να επιστρέψει στο κανονικό.

(πληροφορίες από tharrosnews.gr)

Ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας του τρύγου και στην Ερμιονίδα το μέρος που βγάζει καλό κρασί και ξεχωρίζει, εκτός των άλλων, και για τους αμπελώνες του είναι το Ηλιόκαστρο, όπου θα πραγματοποιηθεί και η γιορτή του τρύγου…

Η κοινότητα έχει βάλει ήδη τα «καλά» της για να υποδεχτεί στην πλατεία δημότες και επισκέπτες την Παρασκευή (02/09) το βράδυ κατά τη διάρκεια της γιορτής, στο πλαίσιο της οποίας θα γίνει και πανηγύρι με ζωντανή μουσική, άφθονο φαγητό, παραδοσιακά εδέσματα και δωρεάν κρασί…

Η φετινή γιορτή θα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Χρήστου Μπαλαμπάνη, που «έφυγε» πριν από μερικές, καταγόταν από το Ηλιόκαστρο, έχοντας πλούσια δράση και στα πολιτιστικά δρώμενα της περιοχής. Είχε διατελέσει Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ερμιονίδας και δημοτικός σύμβουλος από το 2010.

Μέλη και φίλοι του Πολιτιστικού Συλλόγου «Ειλεοί», εργάστηκαν πυρετωδώς και όλα είναι έτοιμα για μια γιορτή, που έχει γίνει θεσμός και κάθε χρόνο διεξάγεται με μεγάλο ενδιαφέρον, έχοντας και εκδηλώσεις διδακτικές για τα αμπέλια, τον μούστο και το κρασί… Με στόχο τη διατήρηση της παράδοσης και του πολιτισμού της περιοχής.

Η Γιορτή Τρύγου, όπως αναφέρουν στο Ηλιόκαστρο, δεν είναι μια απλή εκδήλωση. Είναι μια «ιερή» προσπάθεια που ξεκινά από τη στιγμή που μικροί και μεγάλοι μπαίνουν στα αμπέλια για να μαζέψουν τα σταφύλια, μετά από καλλιέργεια όλον τον χρόνο. Στη συνέχεια… πατούν τα σταφύλια και στριφουλιάζουν, βράζουν τον μούστο και «δένουν» το πετιμέζι. Έχουν έτσι την πρώτη ύλη για να φτιάξουν μουσταλευριά και μουστοκούλουρα, «γεμίζοντας» το χωριό με ευωδιαστές μυρωδιές. Μια διαδικασία που οι κάτοικοι τηρούν με «θρησκευτική» ευλάβεια και την τιμούν με τη Γιορτή Τρύγου. Μια γιορτή που φέτος, θα είναι και πάλι «διαφορετική», με πολλές καινοτομίες και εκπλήξεις…

Στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα της βραδιάς συμμετέχουν οι: Τζένη Κατσίγιαννη, Γιώργος Δενέζης, Γιάννης Δρίτσας και στο κλαρίνο ο Κώστας Μπάος.

Οι εκδηλώσεις έχουν ενταχθεί στο καλοκαιρινό Πολιτιστικό Πρόγραμμα του Δήμου Ερμιονίδας.

Μοναδικές στιγμές έζησε το Κιβέρι την Κυριακή (28/08) στο πανηγύρι που διοργάνωσε η τοπική ομάδα, παραμονή της εορτής του Άγιου Ιωάννη του Προδρόμου.

Οι εκδηλώσεις από τον Ερμή Κιβερίου – χωρίς χρέωση η είσοδος και ο χορός – έγιναν στο Δημοτικό Σχολείο της κοινότητας του Δήμου Άργους-Μυκηνών και το γλέντι που στήθηκε ήταν ανεπανάληπτο… Ο σύλλογος εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία ευχαριστεί άπαντες για τη συμμετοχής τους, αλλά και όσους βοήθηκαν στη διοργάνωση. 

Η ανακοίνωση του Ερμή Κιβερίου αναφέρει:

«Ένα ανεπανάληπτο λαϊκό πανηγύρι ζήσαμε για μια ακόμα χρονιά στο Κιβέρι, με κέφι χορό και διασκέδαση μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες!!! Η προσέλευση του κόσμου και ειδικά της νεολαίας ξεπέρασε τις προσδοκίες μας καθώς γέμισε κάθε γωνιά στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου και παραλίγο να κλείσουμε την κυκλοφορία στους δρόμους!

Η διοίκηση του ΕΡΜΗ ΚΙΒΕΡΙΟΥ θα ήθελε να ευχαριστήσει θερμά όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους και διασκέδασαν μαζί μας. Επίσης όλους τους χορηγούς που συνέβαλαν στην επιτυχία της εκδήλωσης και ιδιαιτέρως τους Stratos Stamatakis και ΚΟΜΠΟΣΗΣ ΚΟΣΜΗΜΑ που προσέφεραν τα δύο μεγάλα δώρα της λαχειοφόρου, καθώς και τον Liberis Fournos για τα ψησίματα των κρεάτων.

Να ευχαριστήσουμε όλα τα παιδιά του χωριού κάθε ηλικίας που τις τελευταίες ημέρες βοήθησαν πολύ στην προετοιμασία του πανηγυριού αλλά και το ίδιο βράδυ επίσης ήταν μαζί μας όπου χρειαζόταν βοήθεια.

Το πανηγύρι του Κιβερίου είναι μια παράδοση που τη συνεχίζουμε για να την μεταφέρουμε στα νέα παιδιά και αυτό είναι το πιο σημαντικό που πρέπει να διατηρήσουμε.

Ραντεβού του χρόνου με υγεία για όλους να ξαναβρεθούμε και να διασκεδάσουμε όλοι μαζί ????????

Οι τυχεροί αριθμοί της λαχειοφόρου είναι:
3062 κλιματιστικό
760 ρολόι
4001 τηλεόραση
1587 ηλεκτρική σκούπα
238 φωτιστικό δωματίου
3121 ηλεκτρική ψεκαστήρα».