Η γέφυρα της Καζάρμας, η αρχαιότερη διατηρημένη γέφυρα της Ευρώπης, αποτελεί ένα σπάνιο μνημείο της μυκηναϊκής μηχανικής και βρίσκεται στο Αρκαδικό, κοντά στο Λυγουριό, πρωτεύουσα του Δήμου Επιδαύρου, στον νομό Αργολίδας.

Μιλάμε για γέφυρα που είναι χτισμένη τον 13ο αιώνα πΧ, την εποχή του Χαλκού, για να ενώνει τις Μυκήνες με την Επίδαυρο και την Τίρυνθα, συνεχίζει μέχρι σήμερα να αφηγείται την ιστορία ενός από τους σπουδαιότερους πολιτισμούς της αρχαιότητας.

Δείτε βίντεο από το κανάλι «haanity» στο youtube και από τη σελίδα «Discover Argolida» στο Facebook:

Αποκαλυπτική συνέντευξη παραχώρησε ο Τάσος Χρόνης στην εφημερίδα «Πατρίς» του Πύργου και στο site «patrisnews.gr», στην εκπνοή του 2025, και ο Δήμαρχος Επιδαύρου έκανε γνωστό το μεγάλο στοίχημα που έχει μέχρι να ολοκληρωθεί η 2η θητεία του το 2028.

«Το μεγάλο μας στοίχημα είναι η αναπτυξιακή πορεία του Δήμου μέσω του παραλιακού μετώπου και των έργων στους δύο λιμένες Αρχαίας και Νέας Επιδαύρου. Η ένταξη και ο προγραμματισμός μέσω της Ολοκληρωμένης Χωρικής Επέμβασης, τουλάχιστον 3.200.000 € για τα συγκεκριμένα έργα είναι η αρχή μιας μεγάλης πορείας που πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2028! Δουλεύουμε πολύ γι’ αυτό! Το πιστεύουμε και θα το πετύχουμε», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Τάσος Χρόνης, ο οποίος «χτίσει» την Επίδαυρο του μέλλοντος!

Όπως τονίζει η εφημερίδα και η δημοσιογράφος Χριστίνα Τσιορωτά στην οποία μίλησε ο Τάσος Χρόνης… «Παραδοχές, αποκαλύψεις, μεγάλοι στόχοι και «στοιχήματα» όλα καταγράφονται σε αδρές γραμμές από έναν αυτοδιοικητικό που είναι βέβαιο, θα μας απασχολήσει στα επόμενα χρόνια».

Στον πρόλογο της συνέντευξης αναφέρεται ακόμα: «Ο Δήμαρχος Επιδαύρου ήθελε συνειδητά να υπηρετήσει ως όργανο τάξης, αλλά η ζωή και το «μικρόβιο» της αυτοδιοίκησης που πάντα υπήρχε, τον οδήγησε να υπηρετεί τους πολίτες! Ο Τάσος Χρόνης, δήμαρχος σ’ έναν "τόπο να ζεις" όπως ο ίδιος "σύστησε" την Επίδαυρο στον κόσμο το 2019, είναι ένας αιρετός της σύγχρονης εποχής.

Επικοινωνιακός, "ανήσυχος", (ορκίζεται σε λίγες ημέρες στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου για το Μεταπτυχιακό "Διακυβέρνηση και Δημόσιες Πολιτικές"), αποτελεσματικός, με «αποτύπωμα» στα κέντρα λήψης αποφάσεων και βέβαια…μπαμπάς και σύζυγος, "καθήκοντα" ιδιαιτέρως σημαντικά για τον ίδιο που ουδόλως παραμελεί αφού είναι εκείνα που τον κάνουν να συνεχίζει, να δημιουργεί, να πετυχαίνει!

Μετάνιωσε για την ενασχόληση του με την Αυτοδιοίκηση και την εγκατάλειψη της αρχικής του επαγγελματικής επιλογής; Είναι ευχαριστημένος από τα όσα γίνονται στην Επίδαυρο; Ποιό είναι το μεγάλο του στοίχημα για τη θητεία που τρέχει;

Απαντά σε όλα τα μηνύματα που του στέλνουν στα social και γιατί σταμάτησε την Κυριακάτικη ανασκόπηση που ο ίδιος "εγκαινίασε" στην Πελοπόννησο; Ποια είναι τα "όπλα" στην φαρέτρα της Επιδαύρου για να κατακτήσει τουριστικά τον κόσμο;

Πότε θεώρησε πως υπερέβη εαυτόν και γιατί; Φτάνουν οι 24 ώρες για έναν Δήμαρχο, σύζυγο και πατέρα; Τι γνώμη έχει για τον Καλλικράτη, τι καλό προσέφερε στον δήμο του και γιατί υποστηρίζει πως είναι «λάθος timing» η συζήτηση για το νέο εκλογικό σύστημα;

Ο Τάσος Χρόνης, μόλις στα 42 χρόνια, έχει ένα "βαρύ" αυτοδιοικητικό βιογραφικό, κυρίως έχει, όμως, οικοδομήσει ένα αξιόλογο μέλλον. Όχι μόνο για τον ίδιον αλλά και για τον τόπο του, αφού τα «κοινά» και ο τρόπος που τα αντιλαμβάνεται, "ακουμπούν" στη σύγχρονη φιλοσοφία που οδηγεί σε απτά αποτελέσματα, στην αντίληψη που "απελευθερώνει" τη διοίκηση και την καθιστά λειτουργική, προσοδοφόρα και χρήσιμη».

Αναλυτικά όλη η συνέντευξη του Τάσου Χρόνη στην εφημερίδα «Πατρίς»…

Ερ: Κύριε Δήμαρχε, διαβάζει κανείς στο βιογραφικό σας «σχολή Αστυφυλάκων» το 2001 και το 2009 «Τμήμα Τοπικής Αυτοδιοίκησης του ΑΤΕΙ Καλαμάτας». Δώστε μου την «γέφυρα». Πως γεννήθηκε η αυτοδιοίκηση, υπήρχε «μικρόβιο» πάντοτε; Ήταν η Επίδαυρος, το «σπίτι σας» όπως λέτε που σας ώθησε σε αυτήν την κατεύθυνση; Και εν τέλει, μετά από μια πορεία που ξεκίνησε το 2010, το μετανιώσατε ποτέ; Νοσταλγήσατε τους αστυφύλακες;

Απ: Πέτυχα στις Πανελλήνιες εξετάσεις την εισαγωγή μου στην Αστυνομική Ακαδημία σε μια περίοδο μετεξέλιξης του αστυνομικού λειτουργήματος. Δεν ήταν αυτοσκοπός αλλά μια συνειδητή επιλογή η οποία θεωρώ, τώρα που πέρασαν τα χρόνια, ότι ήταν καλή! Η ενασχόληση με τα κοινά ήταν στο αίμα μου από τα μαθητικά χρόνια και συνεχίστηκε και μετά τις σπουδές.

Θα μπορούσε να συνδεθεί το λειτούργημα του αστυνομικού με την τοπική αυτοδιοίκηση καθώς το κοινωνικό πρόσωπο, η προσφορά και επίλυση ζητημάτων που σε κάποιους ίσως φαίνονται δύσκολα είναι κοινά σημεία της καθημερινότητας μας.

Το 2ο πτυχίο στο Τμήμα τοπικής αυτοδιοίκησης ήρθε καθαρά στο πλαίσιο της δικής μου θέλησης για να εμβαθύνω περισσότερο σε αυτό που πάντα μου άρεσε. Ήταν μια δύσκολη περίοδος, χωρίς εξ αποστάσεως μαθήματα, αλλά νομίζω ότι τελικά ήταν η καλύτερη επιλογή και στο σωστό χρόνο! Μόλις πριν λίγες μέρες κατέθεσα και την εργασία μου και αναμένω ορκωμοσία στο Μεταπτυχιακό τμήμα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στην Κόρινθο στο πρόγραμμα «Διακυβέρνηση και Δημόσιες Πολιτικές» με πολύ αξιόλογους καθηγητές αλλά και συναδέλφους μεταπτυχιακούς.

Νομίζω το να μη μένεις στάσιμος είναι τελικά αυτό που σου δίνει δύναμη για τα πάντα. Όσο για το δεύτερο ερώτημά σας, δεν σας κρύβω ότι υπάρχουν στιγμές που αναπολώ την εργασία μου και τους συναδέλφους, αλλά με γεμίζει πολύ αυτό που κάνω τώρα και θεωρώ ότι οι μέχρι τώρα επιλογές μου δεν με αφήνουν να μετανιώσω για τα όσα έχω ζήσει. Υπάρχουν πάντοτε στιγμές έντασης αλλά όχι να έχω μετανιώσει για την μέχρι τώρα πορεία.

Ερ: Η Επίδαυρος λέτε είναι «Τόπος να δεις αλλά και τόπος να ζεις»! Αλήθεια κύριε Δήμαρχε, τι θα λέγατε σε κάποιον που θα σας ρωτούσε «Γιατί να ζήσω εδώ;»

Απ: Αυτό το motto γεννήθηκε αμέσως μετά τις εκλογές του 2019 και τελικά είναι αυτό το οποίο δείχνει ακριβώς την πορεία και το πρόγραμμα της δημοτικής μας αρχής. Η Επίδαυρος γνωστή παγκοσμίως, ένας τόπος όνειρο ζωής για κάποιον να τον επισκεφθεί, έχει ανάγκες που πρέπει να καλύψουμε ώστε να γίνει τόπος για να μείνει κάποιος. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα!

Εάν καταφέρουμε να «επαναπατρίσουμε» τη γενιά μας, τότε ο τόπος μας θα πάει ψηλά καθώς νέα, υγιή, ανοιχτά και δημιουργικά μυαλά θα ανοίξουν τους ορίζοντες όλων μας.

Για να το πετύχουμε αυτό δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στις υποδομές που έχουν να κάνουν με την οικογένεια (παιδικούς σταθμούς, χώρους άθλησης, σχολεία, παιδικές χαρές, πεζοδρόμια, προσβασιμότητα κλπ). Αυτές οι επιλογές που σε καμία περίπτωση δεν λείπουν από τους δημότες μας και προσφέρονται πολύ πιο οικονομικά από τα μεγάλα αστικά κέντρα με την απίστευτη δική μας ποιότητα ζωής λόγω φυσικού περιβάλλοντος και ποιοτικών διεξόδων , είναι αυτά που πρέπει να σκεφτεί ο καθένας για να επιστρέψει στο Δήμο μας.

Ερ: Ο σημερινός Καλλικρατικός δήμος είναι προϊόν συνένωσης δυο καποδιστριακών, Ασκληπιείου και Επιδαύρου. Ήταν η μεταρρύθμιση του Καλλικράτικη ευεργετική; Και πόσο δύσκολη είναι η διοίκηση ενός τέτοιου δήμου εάν κανείς λάβει υπόψιν τα διαφορετικά χαρακτηριστικά, τις ανομοιογένειες και βέβαια το πλήθος των δημοτικών διαμερισμάτων. Είναι ένα «μοντέλο» που λειτουργεί ή η πρότερη διαίρεση ήταν καλύτερη;

Απ: Η μεταρρύθμιση του Καλλικράτη ήταν η μεγαλύτερη τομή στη αυτοδιοίκηση τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Η λογική της ήταν μεταφορά των αρμοδιοτήτων στο εγγύτερο σημείο των πολιτών, δηλαδή τους δήμους και αντίστοιχη μεταφορά πόρων και ανθρώπινου δυναμικού. Αυτή η λογική της Ευρωπαϊκής Χάρτας τοπικής αυτοδιοίκησης η οποία υιοθετήθηκε στην Ελλάδα το 1989 (στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1985) δυστυχώς ακόμα και σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί. Μέχρι και σήμερα ενώ μεταφέρθηκαν οι αρμοδιότητες δεν υπήρξε αντίστοιχη μεταφορά πόρων και υπαλλήλων, ενώ η οικονομική μας «αυτονομία» εξαρτάται κατά συντριπτικό ποσοστό από το κράτος ή τις περιφέρειες.

Άρα λοιπόν δεν θα μιλούσαμε για ένα επιτυχημένο μοντέλο σε όλες του τις πτυχές. Όσον αφορά στις δικές μας συνενώσεις, νομίζω με τη λογική που έγινε τότε, η δυνατότητα να υπάρξει ο Δήμος Επιδαύρου – ένα αποτέλεσμα που το χρωστάμε σε συγκεκριμένους ανθρώπους – ήταν η καλύτερη λύση. Δυο πρώην δήμοι με πολλά κοινά στοιχεία, με πολλές συνεργασίες θεσμικές και κοινωνικές, με κοινά σχολεία και γενικά με ισομερή πληθυσμό. Φυσικά υπάρχουν διαφορετικές ανάγκες αλλά βλέποντας τους χαώδεις δήμους και την δυσκολία συνεννόησης μεταξύ των μικρών χωριών με τα αστικά κέντρα, θεωρώ ότι ήταν η άριστη λύση!

Ερ: Αφορμή της προηγούμενης ερώτησης και των μεταρρυθμίσεων της αυτοδιοίκησης είναι η περίοδος που ο νέος Κώδικας βρίσκεται στα χέρια σας, πρόσφατα υπήρξε και κινητοποίηση από την ΚΕΔΕ για την εκπλήρωση των αιτημάτων που έθετε επι αυτόν στην οποίαν συμμετείχατε ενεργά, είναι ο νέος Κώδικας το «εργαλείο» που θα λύσει τα χέρια σας για καλύτερη διοίκηση, για περισσότερα αποτελέσματα;

Απ: Σίγουρα ο νέος Κώδικας συμμαζεύει την πολυνομία της Τοπικής αυτοδιοίκησης, διευκρινίζει πολλά ζητήματα και απλουστεύει κάποιες παράλογες διαδικασίες, όλα αυτά είναι τεράστια έργα σε θεσμικό επίπεδο . Αυτό που ίσως περιμέναμε, δηλαδή τη μεγάλη τομή και τον επαναπροσδιορισμό στα Ευρωπαϊκά πρότυπα της ΤΑ δυστυχώς δεν ήρθε και αυτό που τρομάζει είναι οι προηγούμενες εμπειρίες των αρμοδιοτήτων χωρίς υποστήριξη. Αυτή είναι και η μεγάλη μας διεκδίκηση καθώς πολύ δύσκολα στα επόμενα χρόνια κάποιος θα ασχοληθεί πάλι με το συγκεκριμένο θέμα! Αρα τώρα είναι η ώρα και γι αυτό το λόγο «σηκώνουμε» το ζήτημα.

Ερ: Παραμένοντας στα του νέου κώδικα, είστε δήμαρχος από το 2019, έχετε λοιπόν την εμπειρία της εκλογής και της διοίκησης δυο εκλογικών συστημάτων. Πόσο «κακό» έκανε, αν έκανε, η απλή αναλογική και πόσο ευεργετικά θα λειτουργήσει η εκλογή από την 1η Κυριακή;

Απ: Να πω αρχικά ότι θεωρώ θεσμικό λάθος ο κώδικας της αυτοδιοίκησης να έρθει μαζί με έναν εκλογικό νόμο, η πρόταση του οποίου αλλάζει εντελώς τα δεδομένα. Ο εκλογικός νόμος έρχεται για πρώτη φορά σε μια περίοδο μακριά από τις εκλογές – και αυτό πρέπει να το πιστώσουμε στον Υπουργό – αλλά δυστυχώς χάνεται μέσα στην γενικότερη αλλαγή και ψήφιση του κώδικα.

Δεν είναι θέμα πρώτης ή δεύτερης Κυριακής. Αυτά είναι γενικές πολιτικές απόψεις οι οποίες ποτέ δεν θα μας βρίσκουν σύμφωνους σε όλα. Είναι θέμα του λίγο απ’ όλα.

Δηλαδή είχαμε ένα σύστημα απλής αναλογικής για δημοτικούς συμβούλους και ενισχυμένης για δημάρχους. Τώρα είχαμε ένα δημαρχοκεντρικό σύστημα όπου με 43% τα έπαιρνες όλα. Πρέπει να καταλήξουμε με βάση την εμπειρία σε ένα σύστημα που να έχει γερές βάσεις και την μέγιστη δυνατή αποδοχή από τους πολίτες. Χαρακτηριστικά θα σας αναφέρω ότι από το 1998 έως σήμερα της οι εκλογικές αναμετρήσεις έχουν διεξαχθεί με διαφορετική λογική και πάντοτε οι αποφάσεις είναι από πάνω προς τα κάτω!

Ερ: Θα έλεγε κανείς κ. Δήμαρχε «μικρός δήμος – μεγάλη ιστορία» και το εννοώ με την ευρύτερη έννοια της περιλαμβανομένου και του πολιτισμού. Είστε ο δήμος με το ισχυρό ιστορικό αποτύπωμα των Εθνοσυνελεύσεων, o δήμος του μοναδικού παγκοσμίως Θεάτρου της Επιδαύρου, δήμος της εξωστρέφειας σαφώς, τι αποτέλεσμα απορρέει απ όλα αυτά κ.Δήμαρχε σε τουριστικό επίπεδο και σε επίπεδο οικονομίας βεβαίως;

Απ: Υπάρχει προφανώς μια τεράστια αναγνωρισιμότητα βάση της οποίας κινούμαστε στη λογική της εξωστρέφειας του Δήμου. Αυτό όμως που προσπαθούμε να αναδείξουμε είναι η «άλλη Επίδαυρος». Ο τόπος της Α Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων στη Νέα Επίδαυρο, του μικρού θεάτρου και της βυθισμένης πολιτείας στην Αρχαία Επίδαυρο, της αρχαιότερης Μυκηναϊκής Γέφυρας σε χρήση στο Αρκαδικό, των φυσικών καταρρακτών στα Γαννουλέικα, των μοναστηριών και των βυζαντινών ναών, του δικτύου των 145 χλμ με μονοπάτια σε σπουδαίες και ιστορικές τοποθεσίες και φυσικά των ξακουστών ποιοτικών προϊόντων της Επιδαύριας Γης, όπως το τυρί, το ψωμί και τα ζυμαρικά σε Τραχειά, Αδάμι και Κολιάκι, το λάδι σε Λυγουριό και Δήμαινα, το μέλι στον Άγιο Δημήτριο και τα εσπεριδοειδή σε Νέα και Αρχαία Επίδαυρο.

Η οικονομία μας βασίζεται στον αγροτουριστικό τομέα και η προσπάθεια είναι πάντοτε αυτή η ποιοτική διαφορά να γίνεται αισθητή στον επισκέπτη. Ωθούμε δηλαδή όσοι έρχονται στον τόπο μας να τον ανακαλύπτουν και να ζήσουν την αυθεντική εμπειρία της Επιδαύρου! Εκεί στοχεύουμε.

Ερ: Κύριε Δήμαρχε, καλές οι προθέσεις λέει ο λαός μας αλλά πρέπει να υπάρχει και αποτέλεσμα. Πόσο σημαντική είναι λοιπόν για έναν δήμαρχο ενός μικρού ουσιαστικά δήμου όπως η Επίδαυρος να βρίσκεται στα κέντρα λήψης αποφάσεων, να έχει επαφές στα «κλιμάκια», να έχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι το κινητό του αποθηκευμένο στο δικό τους ώστε όταν χρειάζεται οι παρεμβάσεις να είναι άμεσες; Και μιας και είστε μέλος του δικτύου ορεινών δήμων αλλά και του δικτύου ανθεκτικών πόλεων, πόσο βοηθούν στην ουσία τέτοιες συνέργειες των ΟΤΑ;

«Κινούμαστε με σχετική ευχέρεια στα κέντρα λήψης αποφάσεων και δείχνοντας την απαραίτητη σοβαρότητα, διεκδικούμε και πετυχαίνουμε πράγματα για τον τόπο μας και τους δημότες μας» θα πει ο Δήμαρχος.

Απ: Η αλήθεια είναι ότι οι πόρτες είναι πάντοτε ανοιχτές για την Επίδαυρο! Διεκδικούμε πάντοτε το καλύτερο και σίγουρα το άκουσμα του τόπου μας δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Τα υπόλοιπα είναι όμως που κάνουν τη διαφορά! Δηλαδή το πόσο έτοιμος είσαι μελετητικά και υπηρεσιακά όταν κάνεις μια πρόταση, το κατά πόσο μπορείς να απορροφήσεις τις χρηματοδοτήσεις και φυσικά το πώς αξιολογείς και επιβεβαιώνεις τις συνεργασίες που γίνονται και παράγουν αποτέλεσμα.

Η αναγνώριση όλων όσοι βοηθούν στην ανάπτυξη του τόπου πρέπει να γίνεται χωρίς αστερίσκους και δεύτερες σκέψεις.
Αυτό μέχρι τώρα μας βοηθά, αν και μικρός δήμος να κινούμαστε με σχετική ευχέρεια στα κέντρα λήψης αποφάσεων και δείχνοντας την απαραίτητη σοβαρότητα να διεκδικούμε και να πετυχαίνουμε πράγματα για τον τόπο μας και τους δημότες. Η δικτύωση και η ανταλλαγή εμπειριών και καλών πρακτικών είναι η κινητήριος δύναμη των «μικρών» υποστελεχομένων δήμων που έχουμε την τύχη να διοικούμε αυτήν την περίοδο.

Ερ: Ιδιαίτερα επικοινωνιακός αλλά και ενεργός στα Social media, είστε ο πρώτος στην Πελοπόννησο που εγκαινίασε τις κυριακάτικες ανασκοπήσεις, πόσο βοηθά κ. Δήμαρχε στο να φτάσει και στον τελευταίο πολίτη το έργο της δημοτικής αρχής; Και βέβαια, αν αυτός είναι ένας τρόπος να φτάνει ευκολότερα ο πολίτης και σ’ εσάς. Απαντάτε στα μηνύματα; Υπάρχει διάδραση; Προλαβαίνετε;

Απ: Ήμουν ο πρώτος που το ξεκίνησε αλλά δυστυχώς και ο πρώτος που το ανέβαλε και αυτό είναι κάτι το οποίο θεωρώ λάθος και θέλω να ξεκινήσω και πάλι. Αυτή η δραστηριότητα στα social είναι προσωπική και ο χρόνος δεν είναι πάντοτε σύμμαχος σε αυτό. Ήταν ένας τρόπος ανάδειξης της καθημερινής δουλειάς που γίνεται από όλους τους εξαιρετικούς συνεργάτες μου και δεν φτάνει στους δημότες, αλλά και μιας πρώτης επαφής με ίσους όρους προς όλους. Προσπαθώ να απαντώ σε μηνύματα, τηλέφωνα, email και γενικά σε όποιο τρόπο επικοινωνίας επιλέξει ο καθένας, χωρίς ωστόσο να αντικαταστήσω τα θεσμικά όργανα με τις συζητήσεις στα social για σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά ζητήματα.

Η ευτυχία μου ξεκινά με τις κόρες μου και την σύζυγό μου προσπαθώντας να μη λείψω από αυτές τις στιγμές και να μη μου λείψουν και εμένα, αρα θα το πω απλά, η ημέρα δεν μου φτάνει πολλές φορές!

Ερ: Το 2025 ολοκληρώνεται, είθισται ο απολογισμός, ποια έργα λοιπόν που έγιναν θα απαριθμούσατε ως κομβικής σημασίας και βεβαίως ποια είναι εκείνα που θα σφραγίσουν το 2026. Υπάρχει κάποιο ζήτημα που θεωρείτε «αγκάθι» είτε λύθηκε είτε υφίσταται ακόμα; Και στον αντίποδα, κάποιο έργο που θεωρείτε μεγάλη επιτυχία;

Απ: Συνεχίστηκαν απρόσκοπτα τα περισσότερα έργα που είχαμε ξεκινήσει τα προηγούμενα χρόνια και είχαμε πολλές ολοκληρώσεις και παραλαβές τη χρονιά που πέρασε. Ολοκληρώθηκαν τα μεγάλα έργα της έδρας του Λυγουριού όπως η ανάπλαση των οδών του οικισμού, ο νέος κόμβος της ανατολικής εισόδου, το νέο πολιτιστικό κέντρο, η πλατεία Άννας Συνοδινού, το Νέο Μουσείο Ελιάς και προχωρούν προς ολοκλήρωση ο ποδηλατοδρόμος και ο πεζόδρομος κατά μήκος της κεντρικής οδού. Ολοκληρώθηκαν οι εκσυγχρονισμοί των βιολογικών καθαρισμών Αρχαίας και Νέας Επιδαύρου, ο τηλεέλεγχος και η τηλεμετρία των δικτύων ύδρευσης, η αλλαγή όλων των φωτιστικών σωμάτων σε LED νέας τεχνολογίας και η αναβάθμιση όλων των αθλητικών εγκαταστάσεων και των παιδικών χαρών σε όλο σχεδόν το Δήμο.

Το ζήτημα που λύθηκε και ήταν ένα τεράστιο αγκάθι πάνω από 30 χρόνια ήταν η εξομοίωση της χερσαίας ζώνης λιμένα στην Αρχαία Επίδαυρο, ενώ αυτό που παραμένει ακόμα ζητούμενο είναι η ολοκληρωμένη λύση των υδάτων άρδευσης μέσω του περίφημου Αναβάλου. Προφανώς και όλα αυτά δεν έγιναν με ίδιους πόρους, αλλά με συνεργασίες, προγραμματισμό και επίβλεψη υπηρεσιών των Υπουργείων και της Περιφέριεας.

Ερ: Ο μεγάλος στόχος για την θητεία που τρέχει; Ποιο είναι το μεγάλο σας στοίχημα;

Απ: Το μεγάλο μας στοίχημα είναι η αναπτυξιακή πορεία του Δήμου μέσω του παραλιακού μετώπου και των έργων στους δύο λιμένες Αρχαίας και Νέας Επιδαύρου. Η ένταξη και ο προγραμματισμός μέσω της Ολοκληρωμένης Χωρικής Επέμβασης, τουλάχιστον 3.200.000 € για τα συγκεκριμένα έργα είναι η αρχή μιας μεγάλης πορείας που πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2028! Δουλεύουμε πολύ γι’ αυτό! Το πιστεύουμε και θα το πετύχουμε!

Ερ: Κλείνοντας κ. Δήμαρχε θα ήθελα μια μικρή εξομολόγηση από εσάς, την πιο δύσκολη στιγμή σας ως δήμαρχος, έτσι όπως εσείς την ορίζετε αλλά και την ευτυχέστερη.

Απ: Η δυσκολότερη στιγμή της θητείας μας ήταν η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης και οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις εκείνης της περιόδου. Η αυτοδιοίκηση κράτησε όρθια την ελληνική κοινωνία και αυτό αναγνωρίζεται καθολικά. Όμως για να το πετύχουμε, υπερβήκαμε εαυτόν και πραγματικά μέσα σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση και χωρίς εμπειρία τα καταφέραμε να κρατήσουμε όρθιους τους τόπους μας.

Ευτυχείς στιγμές είναι οι στιγμές που οι κόποι μας ανταμείβονται. Όταν υπάρχει μια ένταξη, μια αναγνώριση ενός έργου, μια δημιουργία προσδοκίας και τελικά μια νέα ανάσα για όλους μας! Δεν το αλλάζω με τίποτα στην πορεία μου στα κοινά!

Πηγή: www.patrisnews.com

Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Παύλος Κοντογιαννίδης στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Espresso Σαββατοκύριακο» και τον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια και θα σταθούμε σε αναφορές του στην… Επίδαυρο, αλλά και στο Ναύπλιο, καθώς όσα τόνισε είναι «επαναστατικά». Συμμετείχε, άλλωστε, στον «Καποδίστρια» σαν… Κουντουριώτης, με γυρίσματα και στην πρωτεύουσα της Αργολίδας, από όπου και οι εικόνες από το προφίλ του στο Facebook.

Σαν… αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας, όπως ο ίδιος τόνισε, μίλησε για… lobby σχετικά με τη συμμετοχή ή όχι στην Επίδαυρο, κάτι για το οποίο τόνισε ότι ισχύει γενικά στον χώρο του θεάτρου.

«Στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!», ανέφερε ο γνωστός ηθοποιός. «Ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα"», είπε, ακόμα, με καυστικό τρόπο για την… Επίδαυρο!

«Οι κωμωδίες είναι και φέτος υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους», τόνισε, επίσης, ο Παύλος Κοντογιαννίδης, ο οποίος μίλησε για… όλα στη συγκεκριμένη συνέντευξη.

Μεταξύ άλλων, ο γνωστός ηθοποιός κλήθηκε να εκφράσει την άποψή του για το γεγονός πως δεν έχει βρεθεί ποτέ μέχρι σήμερα να συμμετέχει σε παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;

«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!».

-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;

«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα".

Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμετοχές γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασίου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, εκτός από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές, όμως, ως θεατής. Μεγαλείο ο χώρος!».

-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;

«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σ' ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".

Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη του Παύλου Κοντογιαννίδη στην «Espresso», ενός… αντάρτη στα «βουνά» της καλλιτεχνίας!

Από τ’ αλώνια της Βέροιας μέχρι τα σανίδια των θεάτρων όλης της Ελλάδας, ο Παύλος Κοντογιαννίδης έχει διανύσει μια πορεία γεμάτη πάθος, χιούμορ και ελευθερία. Παραμένει «αντάρτης» της καλλιτεχνίας, όπως αυτοχαρακτηρίζεται, ένας άνθρωπος που προτιμά να συγκρούεται, παρά να συμβιβάζεται.

Με αφορμή την επιτυχία του στο έργο «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας» ανοίγει την καρδιά του στην «Espresso» και μιλά για όλα: για το θέατρο, τη ζωή, την οικογένεια, την πολιτική, αλλά και για όσα φωτίζονται όταν τα φώτα σβήνουν.

-Συνεχίζετε ακάθεκτος τις παραστάσεις του έργου «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας», στο θέατρο Αυλαία. Αν ήσασταν θεατής και όχι πρωταγωνιστής, ποιο στοιχείο αυτής της δουλειάς θα σας έκανε να πείτε «πρέπει οπωσδήποτε να το δω αυτό»;

«Η συμμετοχικότητα του θεατή στα δρώμενα, η φοβερή πλοκή και φυσικά οι ερμηνείες και των ηθοποιών αλλά και των θεατών!».

-Πόσο απρόβλεπτο είναι για έναν ηθοποιό να υπάρχει διαδραστικότητα σε μια παράσταση; Υπήρξαν στιγμές που οι θεατές σάς αιφνιδίασαν;

«Φυσικά, και τις περισσότερες φορές με τόση ζωντάνια που στο τέλος, στον χαιρετισμό, βγαίνουν μαζί μας και οι θεατές που συμμετείχαν και είναι τόσο όμορφα!».

-Αν «ο δολοφόνος είναι ανάμεσά μας…», μήπως είναι και μέσα μας; Πιστεύετε ότι όλοι έχουμε ένα «μικρό έγκλημα» που κουβαλάμε – μια ενοχή, μια καταπιεσμένη πλευρά μας;

«Είναι τόσο ωραία ειπωμένη η ερώτηση που συμφωνώ απόλυτα με αυτά που λέτε. Να προσθέσουμε απλώς και το απρόβλεπτο!».

-Αν έπρεπε να ανακρίνετε το ελληνικό θέατρο σαν ντετέκτιβ, ποιο θα ήταν, πιστεύετε, το βασικό του «έγκλημα» και ποια η «ποινή» του;

«Άλλη μια καταπληκτική ερώτηση. Το βασικό "έγκλημα" του θεάτρου είναι ότι διαπράττεται από φατρίες, από υπερτιμημένους του χώρου κι από διάφορα lobby εξουσίας. Η "ποινή" που θα επέβαλα; Κάντε τόπο στα ταλέντα και δη στα νέα κι όποιος δεν είναι αληθινός, αλλά… φο μπιζού, να κάνει στην άκρη»!

-Στην παράσταση τα φώτα σβήνουν και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό και στη ζωή του ηθοποιού, να πέφτουν τα φώτα και να μένει μόνο η αλήθεια;

«Το έργο στην ουσία βασίζεται και περιπλέκεται πάνω στο υπέροχο αξίωμα του συγγραφέα Ευάγγελου Σαμιώτη ότι δεν πρέπει σαν ηθοποιοί να ψευτίζουμε! Το ίδιο και στη ζωή, λέω εγώ, να είμαστε αληθινοί!».

-Μεγαλώσατε στη Βέροια, σε ποντιακή, αγροτική οικογένεια. Τι θυμάστε με νοσταλγία από τα παιδικά σας χρόνια και τι δεν θέλετε να θυμάστε;

«Θέλω να τα θυμάμαι όλα! Φτωχά χρονιά, αλλά έγχρωμα, όμορφα. Να φανταστείτε εγώ γεννήθηκα μέσα στα αλώνια του χωριού μου, στο Μετόχι Βέροιας, και μεγάλωσα μέσα στα λουλούδια, μέσα στους καρπούς. Μια αξέχαστη στιγμή, κάποια Πρωτομαγιά, με πήρε ο ύπνος μέσα στα αγριολούλουδα του κάμπου, μαγεία!».

-Έχετε συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους μεγάλους πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες. Ποια συνεργασία σάς έχει μείνει περισσότερο;

«Με όλους ήταν φανταστικά. Από το Εργαστήρι της Θεσσαλονίκης που άρχισα, το Θεσσαλικό Θέατρο και μετά στο Ελεύθερο Θέατρο, ακόμα και στη Λυρική! Τους ευχαριστώ όλους που συμπαίξαμε! Σε όλους χρωστώ για όσα ζήσαμε!».

-Έχετε δηλώσει πως είστε «μια αναρχοαυτόνομη καλλιτεχνική δύναμη σε επίπεδο ΕΚΑΜ». Σήμερα, σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά την πρώτη σας εμφάνιση, παραμένετε τόσο «ένοπλος» απέναντι στο σύστημα ή έχετε κουραστεί να… πολεμάτε;

«Ελάτε να δείτε την παράσταση, να δείτε σε τι στροφές δουλεύει το κοντέρ! Πάντα μάχιμος, πάντα αυτόνομος και πάντα αδούλωτος, όπως με προσφωνούσε ο αείμνηστος φίλος, συναγωνιστής και μέγας καλλιτέχνης Ηλίας Λογοθέτης!»

-Πόσο δύσκολο είναι να μείνει κάποιος «εκτός κυκλωμάτων» στον χώρο του θεάματος χωρίς να απομονωθεί;

«Πανδύσκολο! Όλοι οι χώροι ελέγχονται από διάφορα lobby! Αν δεν μου έκανε πρόταση ο συγγραφέας του έργου Ευάγγελος Σαμιώτης, δεν θα κάναμε αυτήν την ομορφιά με την παράστασή μας, ούτε θα είχα εγώ την ευκαιρία τώρα να απαντώ σε αυτές τις σημαντικές ερωτήσεις, που οι αναγνώστες σας θα τις χαρούν πολύ -σας διαβεβαιώ- και θα είμαστε κι εμείς χρήσιμοι συζητητές!

Είχα να βγω στη διαφήμιση χρονιά και με το που μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω τον «Κύριο Πυρ και Μανία» της Εθνικής Ασφαλιστικής, "έσπασαν" τα κοντέρ: 500.000 προβολές σε έναν μήνα! Μας αποκλείουν από το ένα, τους βγαίνουμε από αλλού… Θεία θέληση. Αν μου δοθεί ένας τηλεοπτικός ρόλος, είμαι σίγουρος θα «σπάσει» πάλι τα κοντέρ!».

-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;

«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!»

-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;

«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του «Λεωνίδα» (ξακουστή ταβέρνα). Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμέτοχες γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, έκτος ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!».

-Υπάρχει κάποιος τηλεοπτικός ρόλος τόσο επιδραστικός που να σας «καταδίωξε» στη συνείδηση του κοινού;

«Πολλοί. Όλοι οι ρόλοι μου, μικροί και μεγάλοι. Τι να πρωτοθυμηθώ, τον "Τζακ" στους "Απαράδεκτους", τον "I love Τανάσης" στους "Δυο ξένους", τον "Πρίφτη", τον "Αβραάμ" στο "Τύχη βουνό", τον "Μπαλούρδο" στο "Βίος και πολιτεία". Τώρα θα δείτε ότι θα συζητηθεί και ο ρόλος του "Λάζαρου Κουντουριώτη", που ερμηνεύω στον "Καποδίστρια" του Γιάννη Σμαραγδή».

-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;

«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σε ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".

Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».

-Το εμβληματικό σίριαλ «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;», που παίζατε και είχε επιτυχία άλλα κόπηκε άδοξα, έγινε ταινία και βγαίνει στις αίθουσες αυτές τις ημέρες. Θα πάτε να τη δείτε;

«Γιατί όχι; Από σεβασμό προς τους δημιουργούς».

-Τι λείπει και τι περισσεύει από την ελληνική μυθοπλασία τη φετινή σεζόν;

«Φέτος η μυθοπλασία είναι ισορροπημένη μεταξύ δράματος και κωμωδίας. Μόνο που οι κωμωδίες είναι, όπως πάντα, υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους. Τα δράματα, έκτος λίγων εξαιρέσεων, είναι φασόν με ξένες σαπουνόπερες. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο μπροστά από τη μυθοπλασία, που κανονικά έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο!».

-Ποια είναι σήμερα η δυναμική του Κινήματος Φτωχών Ελλάδος, που ιδρύσατε το 2018;

«Όπως είπε και ένας πολιτικά λόγιος, πρύτανης – δεν αναφέρω όνομα, άλλα μας τιμά η άποψή του –, η διακήρυξη του κινήματος είναι 20 χρονιά μπροστά. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μπει στο site μας να τη διαβάσει. Είναι μια σελίδα μόνο. Χάρηκα πολύ που σε τελευταία συνέντευξή της η κυρία Καρυστιανού αυτά που είπε είναι σχεδόν λες και διάβασε τη διακήρυξή μας, εννοώ απλή ταύτιση, διότι κάτι άλλοι πολίτικοι ηγέτες μας την έχουν κατακλέψει κατά ενότητες.

Μέχρι και ο κ. Βελόπουλος τελευταία είπε πως είναι το κόμμα των φτωχών. Κυριάκο, όχι, το έμβλημα, το σήμα, το λογότυπο του ΚΦΕ είναι αναγνωρισμένα από τον Άρειο Πάγο. Υπάρχουμε εν δυνάμει στο υπουργείο Εσωτερικόν νόμιμα και κάνεις δεν μπορεί να μας κλέψει ούτε το πορτοκάλι χρώμα, που είναι το χρώμα μας. Εμείς βρισκόμαστε εν ενεργεία, απλώς θέλουμε να μας δώσουν «βήμα», όπως εσείς τώρα, να πούμε τις απόψεις μας! Πήραμε μέρος στις δύο εκλογικές εθνικές αναμετρήσεις του 2023 και στις 22 από τις 66 περιφέρειες που συμμετείχαμε ήρθαμε 10ο κόμμα, από τα 36 που συμμετείχαν, και με μπάτζετ 2.800 ευρώ, παρακαλώ!».

-Πώς βλέπετε γενικά την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα; Πιστεύετε πως οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν ενεργό πολιτικό ρόλο;

«Η τέχνη ψυχαγωγεί διαπαιδαγωγώντας και διαπαιδαγωγεί ψυχαγωγώντας. Στις επάλξεις λοιπόν, διότι διαφορετικά ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα άλλο πάρα ένα άνοστο επιδόρπιο σε ένα μίζερο γεύμα! Καμιά εξουσία δεν αγάπησε την τέχνη, διότι η τέχνη προάγει το πνεύμα!».

-Παρότι είστε χρόνια στο προσκήνιο, έχετε καταφέρει να κρατήσετε την οικογένειά σας μακριά από τα φώτα. Ήταν συνειδητή επιλογή αυτή η «σιωπή» ή απλώς φυσική στάση ζωής;

«Στάση ζωής. Τώρα αν θέλει ο κόσμος, οι αναγνώστες μας, να μάθουν κι άλλα, να τους πληροφορήσουμε πως έχω μία κόρη που υπεραγαπώ, πήρε πτυχίο στη Χημεία και φέτος τελειώνει και την Ψυχολογία με υποτροφία. Ας διαλέξει να κάνει αυτό που θα την ευχαριστεί. Είναι δόγμα οικογενειακό να κάνει ο άνθρωπος αυτό που τον ευχαριστεί!».

-Η σύζυγός σας, Σίσσυ Αλατά, είναι κι αυτή ηθοποιός. Πόσο δύσκολο ή όμορφο είναι δύο καλλιτέχνες να μοιράζονται το ίδιο σπίτι και τις ίδιες αγωνίες της σκηνής;

«Είναι πολύ όμορφο να έχεις τις ίδιες αγωνίες και ενδιαφέροντα, να ανταλλάζεις απόψεις, να δίνεις και να δέχεσαι συμβουλές γύρω από το ίδιο αντικείμενο! Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, γι’ αυτό με τη Σίσσυ είμαστε μαζί τόσες δεκαετίες, από τη σχολή ακόμη και συνεχίζουμε, λες και γνωριστήκαμε προχτές!».

-Η κόρη σας, η Χριστίνα, επέλεξε να μην ακολουθήσει το θέατρο. Πώς νιώθετε για την απόφαση που πήρε;

«Αγαπητέ Ηλία, ξέρεις πολλά απ’ ό,τι βλέπω… Η Χριστίνα θα κάνει ό,τι γουστάρει και θα της προσφέρει χαρά! Αλλά μην αποκλείουμε τίποτα, ακόμα μικρή είναι. Μην τη δούμε έπειτα από πέντε χρονιά να κάνει «Αντιγόνη» στην Επίδαυρο και πάρουμε το αίμα μας πίσω! Εμείς, κληρονομικά, είμαστε απρόβλεπτα άτομα (γέλια)».

Πηγή: espresso-news.gr

«Δεν έχει τύχει να δω τέτοιο… μακελειό, στα μικρά οι αγώνες είναι πιο ήρεμοι», έλεγε μια γυναίκα έξω απ’ το γήπεδο, όταν οι παλμοί είχαν πέσει, έχοντας κοντά της συμπολίτης της που ασχολείται με τα κοινά στην περιοχή. «Έπρεπε και από τις δυο πλευρές να το σταματήσουμε… Όλα καλά τώρα. Πού να έβλεπες πέρυσι τι έγινε, όταν το Λουτράκι ήρθε με μια διμοιρία ΜΑΤ», αποκρίθηκε ο τελευταίος, που έδειχνε να καταλαβαίνει ότι ο αθλητισμός δεν είναι «πόλεμος», έχοντας και την οικογένειά του δίπλα…

Τα παραπάνω λόγια, που ειπώθηκαν ώρα μετά τη «μάχη», καταδεικνύουν τη μεγάλη ένταση, κάτω από την οποία έγινε το παιχνίδι ανάμεσα στον ΑΟ Κορωνίς Λυγουριού και τον ΑΟ Ερμιονίδας για την 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος Α1 Ανδρών ΕΣΚΑΚ. Παιχνίδι στο οποίο είχαμε σύρραξη – ευτυχώς για λίγα λεπτά – στο παρκέ, επεισόδια, αλλά και τραυματισμό παίκτη μετά από αντιαθλητικό μαρκάρισμα αντιπάλου του.

Όταν ο αθλητισμός χάνει τις αξίες του και θυμίζει «πόλεμο», κάτι δεν πάει καλά στη χώρα. Όπως βλέπετε το φαινόμενο είναι, άλλωστε, γενικό στους αγωνιστικούς χώρους, αυτά είναι τα αποτελέσματα από την έλλειψη παιδείας και σεβασμού, και θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ματς με «μάτια» μέσα στα «χαρακώματα», εάν όλοι δεν παραδεχθούν ότι αυτές οι συνθήκες αποτελούν «μόνο ντροπή» και δεν αποφασίσουν να παρθούν μέτρα με οποιοδήποτε κόστος.

Το συγκεκριμένο παιχνίδι διεξήχθη με πολλή ένταση, αγωνιστικά το πάθος ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους δεν είναι κατακριτέο, ίσα, ίσα, αυτό το στοιχείο προσφέρει και ωραία ματς, αλλά όταν τα πράγματα ξεφεύγουν από τον κοινό παρανομαστή του όρου «σεβασμός», όταν ένα παιχνίδι κυριεύεται από συνθήκες… πολέμου, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Και οι φράσεις αξιωματούχου του παιχνιδιού ότι «αυτά γίνονται συχνά», «στα περισσότερα γήπεδα έχουμε αυτές τις εικόνες, αυτό το χαμηλό επίπεδο», δεν αρμόζουν στον όρο «αθλητισμός», έτσι δεν θα βρεθούν λύσεις και τέτοια φαινόμενα θα «παγιωθούν». Αυτά τα λόγια καταδεικνύουν το πρόβλημα. Και τα προβλήματα, που σε φέρνουν σε… χαμηλό επίπεδο, δεν τα βάζεις κάτω απ’ το… χαλί, διότι κάποια στιγμή μπορεί να μην υπάρχει… επιστροφή.

Η μεγάλη ένταση κορυφώθηκε, όταν παίκτης έφτασε στο σημείο να προβεί σε αντιαθλητικό χτύπημα σε αντίπαλό του, ο οποίος… προσγειώθηκε εκτός αγωνιστικού χώρου, έχοντας τραυματιστεί. Τότε, για μερικά λεπτά είχαμε αψιμαχίες στο παρκεί, σημειώθηκε σύρραξη, κάποιοι αποφάσισαν από τις κερκίδες (δεν υπάρχουν στο γήπεδο διαχωριστικά κάγκελα) να μπουν στο παρκέ. Από αυτούς, οι περισσότεροι το έκαναν, βέβαια, για να ηρεμήσουν την κατάσταση, αυτό προσπάθησαν και τα μέλη των ομάδων, ωστόσο η είσοδος δεν επιτρέπεται σε άτομα που δεν έχουν δουλειά στο παρκέ, παρότι κάποιοι βλέπουν αυτά τα ματς πιο χαλαρά.

Ο παίκτης που τραυματίστηκε δεν μπόρεσε να προσφέρει ξανά στην ομάδα του, δέχτηκε τη φροντίδα από τον γιατρό (του έδεσε με επίδεσμο το πόδι), ενώ κοντά του βρέθηκαν και μέλη της γηπεδούχου, όπως ο πρόεδρος. Υπήρξαν από τους διαιτητές δυο αποβολές, μία για κάθε σύλλογο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο παίκτης που τραυμάτισε τον αντίπαλό του, μετά την αποβολή του, αποχώρησε για τα αποδυτήρια, με πολλούς από την κερκίδα να τον αποθεώνουν, ενώ και ο ίδιος χειροκροτούσε.

Αυτοί που ενέργησαν μ’ αυτόν τον τρόπο, έδιναν την εντύπωση ότι απέναντί μας έχουμε έναν «εχθρό», οπότε του αποφέραμε καίριο… χτύπημα. Το ματς ολοκληρώθηκε τελικά μέσα σε ηλεκτρισμένο κλίμα, αλλά χωρίς άλλα «παρατράγουδα», και το αναφέρουμε αυτό διότι βρέθηκαν φίλαθλοι και των δυο ομάδων στις κερκίδες, ανάμεσά τους γονείς και πολλά μικρά παιδιά, ευτυχώς υπάρχουν πάντα και οι ψυχραιμότεροι που βλέπουν τα πράγματα ήρεμα, βάσει των όσων επιτάσσει ο αθλητισμός.

Πάμε να δούμε κάποιους προβληματισμούς με βάση και αυτά τα γεγονότα. Δεν αφορούν όλους και όλες που μπορούν να βρεθούν σ’ ένα γήπεδο με οποιαδήποτε ιδιότητα. Όπως είπαμε, υπάρχουν και αυτοί που σέβονται. Γιατί να φτάνουμε, όμως, στο σημείο αθλητές να ξεφεύγουν μέσα στο γήπεδο, με αποτέλεσμα αντιαθλητικά χτυπήματα; Ένα δυνατό μαρκάρισμα είναι μέσα στους όρους ενός παιχνιδιού, αλλά μέχρι εκεί…

Γιατί παιχνίδια να πραγματοποιούνται σε συνθήκες που κατεβάζουν πολύ το επίπεδο, συνθήκες «ζούγκλας», όπου για κάποιους επικρατεί η λογική ότι «θα επικρατήσω με κάθε τρόπο», με βρισιές σε βαθμό χυδαιότητας και χειρονομίες τόσο από πρωταγωνιστές στο παρκέ όσο και από πολλούς θεατές; Ξέρουμε ότι το «γήπεδο δεν είναι εκκλησία», όπως λένε πολλοί, αλλά όλα έχουν ένα… όριο, ώστε να μη φτάσεις να τρέχεις να «σβήσεις» τη «φωτιά» που δημιουργεί μια σύρραξη.

Δεν γνωρίζει αξιωματούχος του αγώνα ότι δεν πρέπει να έχει συμπεριφορά που θυμίζει εικόνα οπαδού σε στιγμές ενός ματς; Δεν γνωρίζει ότι είναι άλλος ο ρόλος του σ’ αυτή την περίπτωση και δεν έχει σχέση με τη θέση του που μπορεί να έχει σε άλλα παιχνίδια στην κερκίδα; Ακόμα και εάν αγωνίζεται συγγενικό του πρόσωπο. Μετά αναπόφευκτα θα… τρέχει να απομακρύνει 15χρονα και 16χρονα παιδιά που επιτέθηκαν φραστικά σε μέλη των φιλοξενούμενων κατά την αποχώρησή τους. Πώς θα βρεθεί η... γιατρειά για τέτοια φαινόμενα;

Όπως σας είχε επισημάνει ο «Πολίτης Αργολίδας» για συμπεριφορά συγκεκριμένων ατόμων σε γήπεδα, το κακό σ’ αυτή τη χώρα, είναι ότι βλέπεις σε αρνητικές εικόνες να «μπλέκουν» κάποιοι που φοράνε το «κοστούμι» – που μπορεί να αποδειχτεί και «μανδύας» – του καλού πολίτη. Οι ίδιοι μπορεί την επόμενη ημέρα να μιλάνε για το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει καλή συμπεριφορά στους αγωνιστικούς χώρους και σεβασμός προς όλους, αλλά λίγες ώρες πριν τους... παρέσυρε το πάθος!

Ξεχωριστό κομμάτι αποτελούν οι διαιτητές, οι οποίοι πολλές φορές έρχονται σε δύσκολη θέση σε ματς με «πολεμικό κλίμα», εμείς είμαστε οι τελευταίοι που θα πούμε κάτι αρνητικό, εφόσον η απόδοσή τους κάνει και τους ίδιους να αποχωρούν από το γήπεδο με το σκεπτικό ότι «έπαιξα καλά». Οφείλουν, όμως, και αυτοί να ξέρουν ότι η θέση τους είναι πολύ σημαντική, σε όλες τις φάσεις ενός αγώνα, πέρα από το πόσο γνωστοί είναι με τους πρωταγωνιστές, δεν αναφερόμαστε μόνο στο διαιτητικό κομμάτι.

Αυτό έχει ως προϋπόθεση ότι οφείλουν να βλέπουν τα λάθη τους και να βελτιώνονται. Υπάρχουν διαιτητές που φαίνονται… λίγοι για συγκεκριμένα ματς, δεν μπορούν να μπουν στο «πνεύμα του αγώνα», δεν είναι μόνο ο τρόπος που «σφυρίζουν» και η εφαρμογή των κανονισμών. Άραγε σας προβλημάτισε το γεγονός ότι μετά τη λήξη του συγκεκριμένου αγώνα, ήρθε κοντά σας παίκτης των νικητών, και σας είπε «να σου πω, τώρα που έπεσαν οι παλμοί, εγώ παραδέχομαι ότι έριξα αγκωνιά στον αντίπαλο, αλλά φταίτε εσείς γι’ αυτό, διότι επιτρέψατε να φτάσει το παιχνίδι… εκεί»; Εκτός από τις αποβολές ποιες ήταν οι ενέργειές τους τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα όσο και στη συνέχεια, όταν είδαν σύρραξη και είσοδο φιλάθλων στο γήπεδο; Υπάρχουν όργανα για να τους κρίνουν…

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες υπήρχαν και κάποιοι, που δεν έκρυβαν τον προβληματισμό τους για όσα συνέβησαν και είδαν, και σκεφτόντουσαν εάν πραγματικά αυτός είναι ο αθλητισμός. Υπήρξε πρωταγωνιστής που έφυγε αηδιασμένος απ’ το γήπεδο!

Δεν είναι η 1η φορά που βλέπουμε επεισόδια σε γήπεδο και αγωνιστικούς χώρους στα μέρη μας. Μιας και μιλάμε για το μπάσκετ, θα θυμηθούμε ότι διεκόπη το παιχνίδι Ολύμπια Αργολίδας και τον Λέοντα 2014, τότε όλοι έλεγαν πως έπρεπε να κάτσουν σ’ ένα τραπέζι, ώστε οι αγώνες να αποτελούν γιορτή, «γεννώντας» σωστά πρότυπα για τα παιδιά. Και πέρυσι στον τελικό του Κυπέλλου ΕΣΚΑΚ, ανάμεσα στον ΑΟ Ερμιονίδας και τον Παναργειακό BC πήγε να ανάψει… σπίθα έντασης, αλλά «έσβησε» άμεσα.

Ας αναλογιστούν οι υπεύθυνοι, είτε λέγονται διοργανώτρια αρχή, είτε παράγοντες, είτε γενικά μέλη των συλλόγων, ποιες είναι οι ευθύνες τους. Εμείς, απλά, θα αναφέρουμε ότι δεν πάμε γήπεδο να βγάλουμε τα απωθημένα μας, πάμε να δούμε αγώνα και να χαρούμε! Σεβόμαστε άπαντες, παίκτες, αντιπάλους, διαιτητές, το γήπεδο, τα καθίσματα, όλα, τα πάντα… Εμείς, απλά, εκτός από την καταγραφή αρνητικών γεγονότων θα γράψουμε στο κλείσιμο ξανά δυο λέξεις: «Παιδεία» και «σεβασμός».

Αρνητικά γεγονότα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες και σε άλλα γήπεδα, εντός και εκτός της χώρας, σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Κάτι πρέπει να πράξουν, όμως, όλοι, για να μειωθούν αυτά τα γεγονότα, παίρνοντας πραγματικά μέτρα όταν συμβαίνουν, ώστε στο μέλλον όλο και περισσότεροι αγώνες να αποτελούν γιορτή…

Esta secuencia de Malachi Flynn en la liga turca ????????????

Con 36 puntos (7/10 triples), anota la canasta ganadora para el Bahcesehir, roba el balón y se lo lanza al público rival.

????️ @NeoRock06 pic.twitter.com/TycpprZkut

— Gigantes del Basket (@GIGANTESbasket) November 1, 2025

Τελικά δεν έκλεισαν τη Δευτέρα (03/11), όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί, 204 καταστήματα των ΕΛΤΑ, λουκέτο μπήκαν σε 46 σε όλη τη χώρα, τα περισσότερα στην Αττική, για τα υπόλοιπα θα γίνει τρίμηνη διαβούλευση για να βρεθεί μια λύση που δεν θα είναι τόσο οδυνηρή για τους πολίτες.

Η πίεση από τον κόσμο φέρνει αποτελέσματα, όταν οι πολίτες είναι ενωμένοι, τότε υπάρχουν αποτελέσματα. Οι αντιδράσεις είναι πολλές και από την τοπική αυτοδιοίκηση, αυτό συνέβη και στην Αργολίδα, ειδικότερα για το Λυγουριό και την Αρχαία Επίδαυρο.

Ήξεραν στην κυβέρνηση, όλα αποφασίστηκαν χωρίς σχέδιο, χωρίς να υπάρχει μια μελέτη, αφού πάρθηκε αυτή η απόφαση – που για εμάς δεν σημαίνει ότι είναι σωστή – για το ποιες περιοχές έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τα ΕΛΤΑ. Σε μια περιφέρεια που έχει χάσει πολλές υπηρεσίες της τα τελευταία χρόνια. Το κλείσιμο των ΕΛΤΑ είχε, άλλωστε, ξεκινήσει πριν από δυο χρόνια. Στην Ερμιονίδα θυμάστε ότι υπήρχε ταχυδρομείο στην Ερμιόνη;  

«Δεν επέλεξα εγώ ποια καταστήματα ΕΛΤΑ θα κλείσουν», είπε, άλλωστε, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, αναφέροντας ακόμα: «Τα ΕΛΤΑ έχουν πρόβλημα βιωσιμότητας. Υπήρξε έλλειψη επικοινωνίας στη διαχείριση της εξυγίανσης». Η επικοινωνία φταίει ξανά για όλα…

Ο «Πολίτης Αργολίδας» σας είχε ενημερώσει εγκαίρως για τα σχέδια που έχουν ετοιμαστεί εδώ και χρόνια, ας λένε κάποιοι ότι δεν ήξεραν κάτι, μιλώντας για εκσυγχρονισμό των ΕΛΤΑ. Σας μιλήσαμε για το γεγονός ότι τα ΕΛΤΑ ανήκουν, άλλωστε, εξ’ ολοκλήρου στο Υπερταμείο (ΕΕΣΥΠ), αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση, το Δημόσιο και γενικά η Βουλή δεν έχουν απόλυτα τον λόγο για τη διοίκηση τους και το πώς θα διανέμονται τα χρήματα στο προσωπικό. 

Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι τα ΕΛΤΑ, βάσει της νομοθεσίας που ισχύσει, έχουν χάσει το δημόσιο χαρακτήρα τους. Την ίδια ώρα, από το 2019 έχουν παραμείνει με πραγματικό δημόσιο χαρακτήρα και άλλες υπηρεσίες που ήταν στο ίδιο καθεστώς από την εποχή που υπογράφτηκαν τα μνημόνια για να σωθεί η χώρα. 

Επίσης, η κυβέρνηση είναι αυτή που έχει λόγο στο ποιοι θα τα διοικούν. Εκτός από το Υπερταμείο, ποιος άλλος αποφάσισε για την τοποθέτηση του Γρηγόρη Σκλήκα στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου των ΕΛΤΑ το 2023; Πολλά από τα καταστήματα των ΕΛΤΑ μπαίνουν… μέσα, τα ΕΛΤΑ Courier έχουν κέρδη, πώς θα γίνει ο εκσυγχρονισμός; Δεν θα πρέπει να διασφαλιστεί η δημόσια ταχυδρομική υπηρεσία; Έχετε δει τι συμβαίνει στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες; Τα χρήματα πώς δινόντουσαν τα τελευταία χρόνια; Τελικά, πως λειτουργεί το επιτελικό κράτος για το οποίο μιλούσαν κάποιοι; Ποιοι θα αναλάβουν τις ευθύνες για το πώς φτάσαμε σ' αυτή την κατάσταση; Σας ενδιαφέρει, εσάς που έχετε την εξουσία, το πώς οι πολίτες, ειδικά σε απομακρυσμένες περιοχές της περιφέρειας; 

Δεν είναι τυχαίο ότι επικράτησε «σφαγή» στη Νέα Δημοκρατία για τα ΕΛΤΑ με τους διαλόγους που ακούστηκαν στην άτυπη τηλεδιάσκεψη της κοινοβουλευτικής ομάδας που έγινε το βράδυ της Δευτέρας και το κλίμα ήταν πολεμικό. Στο κάδρο τους βρέθηκαν οι Κώστας Χατζηδάκης, Δημήτριος Παπαστεργίου (Υπουργός Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης) και ο Διευθύνων Σύμβουλος των ΕΛΤΑ Γρηγόρης Σκλήκας.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος φέρεται να είπε: «Κύριοι, έχουμε προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Όχι τεχνοκρατική δημοκρατία. Ποιοι είστε και πώς την έχετε δει; Ακούω 180.000 ευρώ ενοίκιο στα κεντρικά δίνετε, αν βρίσκατε γραφεία με 100.000 θα γλυτώνατε 80.000 ευρώ. Μισθοί πόσων ταχυδρόμων. Είναι τεράστιο αυτογκόλ. Τι πλάνο υπάρχει; Να κλείσουμε τα ταχυδρομεία να πηγαίνει ο κόσμος στην άλλη άκρη;».

Από τα πρώτα μνημόνια ο υπογράφων είχε μιλήσει με διακεκριμένο οικονομολόγο, που έβλεπε… μπροστά, θυμάστε την εποχή που ο κοινοτικός επίτροπος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις Ολι Ρεν μας είχε ευχηθεί στα ελληνικά: «Καλό κουράγιο». Τότε αυτός μου είχε πει: «Η χώρα θα ξεκινήσει να έρχεται στα… ίσια της, λόγω αυτών που θα ακολουθήσουν, μετά από 30 και 40 χρόνια». Ακόμα θυμάμαι τα λόγια του για όλα όσα έχει ζήσει και θα συνεχίζει να ζει η χώρα, με τους ιδιώτες να... παίζουν μεγάλη μπάλα! Μέχρι στιγμής έχουν περάσει 15 χρόνια. Έχουμε δρόμο μπροστά μας. Υπομονή ή καλύτερα, «καλό κουράγιο».

Διαβάζουμε στα παραπολιτικά του «ieidiseis.gr»: «"Όλα τα είχαμε, αυτό μας έλειπε", έλεγε λακωνικά και δηκτικά βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος σε "πηγαδάκι", ενόψει και των επικείμενων εκλογών στο κόμμα.

Ο αιφνιδιασμός της αναδιάρθρωσης των ΕΛΤΑ ήταν μεγάλος και αφορά όχι μόνο τους βουλευτές, αλλά και στους υπουργούς, οι οποίοι επίσης δεν γνώριζαν για το κλείσιμο των καταστημάτων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο μοναδικός που γνώριζε για το "λουκέτο" των καταστημάτων ΕΛΤΑ ήταν ο Κωστής Χατζηδάκης. Κι αυτό διότι ο Διευθύνων Σύμβουλος των ΕΛΤΑ – από το 2023 – Γρηγόρης Σκλήκας, είναι δικός του άνθρωπος και δική του επιλογή στην κορυφή της "πυραμίδας" των Ελληνικών Ταχυδρομείων. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είχε ενημερωθεί σχετικά, αλλά δεν είχε ενημερώσει κανέναν».

Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση είναι υπέρ του κλεισίματος των 204 υποκαταστημάτων των ΕΛΤΑ, αλλά ήθελε... λιγότερες αντιδράσεις, όπως διαβάζουμε και στα «Παιχνίδια Εξουσίας» του Βασίλη Σκουρή στο «dnews.gr», συμπληρώνοντας: «Να έχει, λέει, εξηγηθεί καλύτερα το σχέδιο στην κοινή γνώμη! Λες και μπορούσαν να αποφευχθούν οι αντιδράσεις».