Με απόλυτη επιτυχία και με τη συμμετοχή δεκάδων αθλητών, σπουδαίων προσωπικοτήτων του μπάσκετ, φιλάθλων και επισκεπτών, πραγματοποιήθηκε το 1ο τουρνουά μπάσκετ «3-on-3» το τριήμερο 31 Ιουλίου – 2 Αυγούστου 2026 στο κλειστό γυμναστήριο «Γεώργιος και Ευαγγελία Μπουρνάκη» στην Ερμιόνη Αργολίδας.

Η διοργάνωση ήταν αφιερωμένη στη μνήμη της Μαριάννας Β. Βαρδινογιάννη, της σπουδαίας ανθρωπίστριας και ευεργέτιδος που καταγόταν από την περιοχή και συνέδεσε ανεξίτηλα το όνομά της με την Ερμιόνη και γενικότερα με την Ερμιονίδα μέσα από το πολυσχιδές φιλανθρωπικό, κοινωνικό και πολιτιστικό της έργο.

Το αποτέλεσμα ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Το κλειστό γυμναστήριο γέμισε από κόσμο καθ' όλη τη διάρκεια του τριημέρου, οι αγώνες πρόσφεραν δυνατές συγκινήσεις, ενώ η άρτια οργάνωση και η παρουσία σημαντικών προσωπικοτήτων του ελληνικού μπάσκετ δημιούργησαν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Όλα δείχνουν πλέον πως το τουρνουά έχει ήδη βάλει τις βάσεις, ώστε να εξελιχθεί σε έναν σημαντικό αθλητικό θεσμό για την Ερμιονίδα και την τοπική κοινωνία, με ακόμη μεγαλύτερες προοπτικές τα επόμενα χρόνια, αποκτώντας ακόμα μεγαλύτερη απήχηση και εκτός των συνόρων της περιοχής. 

Ένας νέος θεσμός για την Ερμιονίδα

Οι διοργανωτές έχουν ξεκάθαρο στόχο: Το τουρνουά να καθιερωθεί ως μία ετήσια γιορτή του μπάσκετ για την περιοχή. Και η αρχή έγινε με εντυπωσιακό τρόπο, με όσα έγιναν στο κλειστό γυμναστήριο «Γεώργιος και Ευαγγελία Μπουρνάκη».

Πρωτεργάτες της προσπάθειας είναι οι παίκτες και αρχηγοί του ΑΟ Ερμιονίδας, Αντώνης Αγρίμης και Ηλίας Κατσαβέλας, οι οποίοι, έχοντας τη στήριξη της διοίκησης και όλων των μελών του συλλόγου τους, της τοπικής κοινωνίας και σε στενή συνεργασία με το Ίδρυμα «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη», κατάφεραν να υλοποιήσουν μια διοργάνωση υψηλού επιπέδου.

Η συνεργασία όλων υπήρξε υποδειγματική και το αποτέλεσμα εντυπωσιακό, αποδεικνύοντας πως όταν ένας ολόκληρος τόπος ενώνεται γύρω από έναν κοινό σκοπό, μπορεί να δημιουργήσει γεγονότα που ξεπερνούν τα τοπικά όρια. Η διοίκηση και τα υπόλοιπα μέλη του ΑΟΕ ευχαρίστησαν τους Αντώνη Αγρίμη και Ηλία Κατσαβέλα για όσα κατάφεραν να πετύχουν και όσα έγιναν αυτό το τριήμερο στο κλειστό γήπεδο της περιοχής, κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου σπουδαίου αθλητικού και κοινωνικού γεγονότος. 

Ένα τουρνουά με βαθύ συμβολισμό

Το τουρνουά δεν είχε μόνο αγωνιστικό χαρακτήρα. Από την πρώτη στιγμή οι διοργανωτές θέλησαν να δώσουν έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, αφιερώνοντας το τουρνουά στη μνήμη μιας γυναίκας που υπηρέτησε τον άνθρωπο με αυταπάρνηση.

Η Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη δεν τίμησε μόνο την Ελλάδα με το έργο της. Τίμησε και τον τόπο που τη γέννησε, την Ερμιόνη και συνολικά την Ερμιονίδα, διατηρώντας μέχρι το τέλος της ζωής της άρρηκτους δεσμούς με την ιδιαίτερη πατρίδα της.

Κατά τη διάρκεια των τελικών, το Ίδρυμα «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» εκπροσώπησε η διευθύντριά του Γωγώ Σταθοπούλου, η οποία μίλησε με ιδιαίτερα συγκινητικά λόγια για όσα βίωσε στην Ερμιόνη. Τόνισε ότι η μνήμη της ευεργέτιδας τιμήθηκε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο, επισημαίνοντας πως η ίδια η Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη είχε πάντα στην καρδιά της την ιδιαίτερη πατρίδα της και μιλούσε γι' αυτήν με υπερηφάνεια και αγάπη.

Ιδιαίτερα συγκινημένοι εμφανίστηκαν και οι Αντώνης Αγρίμης και Ηλίας Κατσαβέλας, οι οποίοι ευχαρίστησαν όλους όσοι συνέβαλαν στην επιτυχία της διοργάνωσης, υπογραμμίζοντας ότι το τουρνουά αποτελεί το ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης απέναντι στη γυναίκα που πρόσφερε τόσα πολλά στην περιοχή, όπως το κλειστό γήπεδο μπάσκετ, αλλά και στον ελληνικό αθλητισμό.

Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε και η προβολή ενός συγκινητικού αφιερωματικού φιλμ για τη ζωή και την πορεία της Μαριάννας Β. Βαρδινογιάννη, παρουσιάζοντας συμβολικά το ταξίδι της «από την... Ερμιόνη για την... Ερμιόνη».

Δείτε στη σελίδα μας στο Facebook φωτογραφικό υλικό από τις απονομές και από το φιλμ που συγκίνησε:

Σπουδαίες παρουσίες στο κλειστό της Ερμιόνης

Τους τελικούς της Κυριακής (2/8) παρακολούθησαν σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού μπάσκετ, όπως ο βοηθός προπονητή του Γιώργου Μπαρτζώκα στον Ολυμπιακό,  Στέφανος Τριαντάφυλλος, και ο προπονητής – assistant coach Χριστόφορος Στεφανίδης.

Στο τριήμερο συμμετείχαν ως επίτιμοι καλεσμένοι και αγωνίστηκαν οι Γιάννης Μπουρούσης, Μαρία Κατσαμούρη, Κατερίνα Σωτηρίου, Ιωάννα Δίελα, Μιλένα Σδρένια, Αναστασία Στεργίου, Ελένη Τζέλου, Λαμπρινή Πολυμένη, Διονυσία Αλεξανδρή, Γεωργία Γρηγοριάδου και Έλενα Ανδρικοπούλου, δίνοντας ξεχωριστή λάμψη στη διοργάνωση. Την παρουσίαση των αγώνων, σε πρότυπα μεγάλων διοργανώσεων και με έντονο... άρωμα NBA, πραγματοποίησαν ο Βαγγέλης Ιωάννου και η Χριστίνα Κατσαμούρη, συμβάλλοντας καθοριστικά στο ξεχωριστό κλίμα που επικράτησε στο γήπεδο.

Το «παρών» έδωσε ο πρόεδρος του ΑΟ Ερμιονίδας Ευάγγελος Δημαράκης, μαζί με μέλη της διοίκησης του συλλόγου, ενώ, όπως αναφέραμε, το Ίδρυμα «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» εκπροσώπησε η Γωγώ Σταθοπούλου (Διευθύντρια). 

Την τελευταία ημέρα της διοργάνωσης τίμησαν με την παρουσία τους ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και βουλευτής Αργολίδας Γιάννης Ανδριανός, ο Αντιπεριφερειάρχης Μεταφορών και Επικοινωνιών Αναστάσιος Γανώσης, ο Δήμαρχος Ερμιονίδας Γιάννης Γεωργόπουλος, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι και ο πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Ερμιόνης Αθανάσιος Πάτσιος.

Παρόντες ήταν επίσης οι νέοι προπονητές του ΑΟΕ, Δημήτρης Τάγκαλος (ανδρική ομάδα), και Μιχάλης Βερβαινιώτης (υπεύθυνος των αγωνιστικών τμημάτων υποδομής και των ακαδημιών). Στο γήπεδο βρέθηκαν ακόμη ο πρώην προπονητής του ΑΟ Ερμιονίδας Άκης Καλαϊτζάκης, μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΣΚΑΚ, μεταξύ των οποίων ο ταμίας Πέτρος Κόρος, ο υπεύθυνος ορισμών διαιτητών Κωνσταντίνος Καραλής, ο προπονητής και καθηγητής φυσικής αγωγής Γιάννης Σκορδής, καθώς και ο Γιώργος Παπαδογιάννης, εκπροσωπώντας την Κορωνίδα Λυγουριού.

Δείτε στη σελίδα μας στο Facebook φωτογραφικό υλικό από τον τελικό, τους ημιτελικούς και τον αγώνα επίδειξης των ακαδημιών του ΑΟ Ερμιονίδας:

Πρωταθλητής ο «Φίλιππος»

Στο αγωνιστικό μέρος, η ομάδα «Ο Φίλιππος» αναδείχθηκε μεγάλη νικήτρια του τουρνουά, παρουσιάζοντας ένα σύνολο που συνδύασε ποιότητα, ομαδικότητα και αποτελεσματικότητα.

Στον μεγάλο τελικό απέναντι στους «Orlando Tragic», ο «Φίλιππος» δημιούργησε από νωρίς σημαντική διαφορά. Οι αντίπαλοί του επιχείρησαν σπουδαία αντεπίθεση στα τελευταία λεπτά, όμως δεν κατάφεραν να ανατρέψουν την κατάσταση και το τρόπαιο κατέληξε δίκαια στους νικητές.

Τις απονομές πραγματοποίησαν η Κατερίνα Σωτηρίου, η Γωγώ Σταθοπούλου και ο Στέφανος Τριαντάφυλλος. Τους ημιτελικούς, τον μεγάλο τελικό και τον αγώνα επίδειξης των ακαδημιών διαιτήτευσαν οι Δημήτριος Μπαβέλας και Δημήτρης Σκούρτης. 

Ιδιαίτερα θερμό χειροκρότημα απέσπασαν και τα παιδιά των ακαδημιών του ΑΟ Ερμιονίδας, τα οποία αγωνίστηκαν στον αγώνα επίδειξης που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στους δύο ημιτελικούς και τον μεγάλο τελικό, αποδεικνύοντας ότι το μέλλον του συλλόγου βρίσκεται στα χέρια της νέας γενιάς.

Η παρακαταθήκη της Μαριάννας Β. Βαρδινογιάννη

Για τους κατοίκους της Ερμιόνης και συνολικά της Ερμιονίδας, η Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη δεν αποτελεί μόνο μία διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα που άφησε ως παρακαταθήκη την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, την προσφορά, την αγάπη για το παιδί και τον αθλητισμό, αλλά και έναν δικό τους άνθρωπο.

Τη θυμούνται ως την ευεργέτιδα που δεν ξέχασε ποτέ τον τόπο της. Που στάθηκε δίπλα στα σχολεία της περιοχής, στήριξε τη νέα γενιά, βοήθησε ουσιαστικά την τοπική κοινωνία και πίστεψε ακράδαντα ότι κάθε παιδί αξίζει ίσες ευκαιρίες να ονειρεύεται, να δημιουργεί και να προοδεύει.

Η συμβολή της στον αθλητισμό της περιοχής υπήρξε καθοριστική. Με προσωπικές πρωτοβουλίες, επιμονή και διακριτικές αλλά ουσιαστικές παρεμβάσεις, συνέβαλε αποφασιστικά στην υπέρβαση σημαντικών δυσκολιών για την ανέγερση του Κλειστού Γυμναστηρίου της Ερμιόνης, το οποίο φέρει σήμερα τα ονόματα των αγαπημένων της γονιών, Γεωργίου και Ευαγγελίας Μπουρνάκη.

Το πρώτο Τουρνουά 3-on-3 απέδειξε ότι η μνήμη της συνεχίζει να εμπνέει. Το μπάσκετ έγινε η αφορμή ώστε άνθρωποι κάθε ηλικίας να συναντηθούν, να τιμήσουν την προσφορά της και να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα ότι οι αξίες που υπηρέτησε η Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη παραμένουν ζωντανές.

Η μεγάλη επιτυχία της διοργάνωσης αποτελεί πλέον την καλύτερη παρακαταθήκη για τη συνέχεια. Το ραντεβού ανανεώνεται για το καλοκαίρι του 2027, με στόχο το τουρνουά να επιστρέψει ακόμη μεγαλύτερο, ακόμη πιο δυναμικό και να καθιερωθεί ως ένας από τους σημαντικότερους θεσμούς του ελληνικού καλοκαιρινού μπάσκετ, έχοντας πάντα στο επίκεντρο τον άνθρωπο, τον αθλητισμό και τη μνήμη μιας σπουδαίας ευεργέτιδος.

Εντός και εκτός των τειχών της πόλης

Δεν είναι και λίγα αυτά που έχει πετύχει ο ΑΟ Ερμιονίδας, με κύρια χαρακτηριστικά τη συνέπεια στο υψηλό επίπεδο και την πίστη στη δουλειά, από τη στιγμή που άφησε τις εθνικές κατηγορίες με αποτέλεσμα φέτος να κερδίσει το δικαίωμα να παίξει ξανά σ’ αυτές. Βλέπετε, η κατάκτηση του πρωταθλήματος Α1 ΕΣΚΑΚ για την αγωνιστική περίοδο 2025-26 προσφέρει στην ομάδα την ευκαιρία να αγωνιστεί τη νέα σεζόν στη National League 2.

Ο ΑΟ Ερμιονίδας, από τη στιγμή που άφησε την πάλαι ποτέ Γ’ Εθνική και νυν National League 2, αποφάσισε να «χτίσει» και να στηριχτεί σε ντόπια παιδιά, πολλά από τα οποία είναι νεαρά, προερχόμενα και από τα «σπλάχνα» του συλλόγου, από τα τμήματα υποδομής.

Το μοντέλο δουλειάς υπήρχε από τα προηγούμενα χρόνια και στηρίχτηκε πιστά με σταθερές σε προπονητικό τιμ και στη διοίκηση. Μοντέλο που βασίστηκε σε συγκεκριμένους ανθρώπους – πάντα με κάποιες αλλαγές – να βοηθούν για τις αγωνιστικές δραστηριότητες του ΑΟΕ, δουλεύοντας και εκτός των παρκέ. Και αυτό που έχει μεγάλη αξία είναι ότι το οικοδόμημα κατέγραψε επιτυχίες σε όλες τις ηλικιακές βαθμίδες.

Απλή «μυρωδιά» να έπαιρνε κάποιος έξω απ’ το δημοτικό κλειστό γυμναστήριο Ερμιόνης «Γεώργιος & Ευαγγελία Μπουρνάκη», μπορούσε να νιώσει τη δουλειά που γινόταν στο παρκέ σε όλα τα τμήματα του συλλόγου. Μπορούσε να «γευτεί» την αγωνία, αλλά και τη δυσκολία που είχε η προσπάθεια, ώστε να παρουσιάζονται οι ομάδες ανταγωνιστικές για σερί σεζόν, με μοναδικό όπλο το «χτίσιμο» σε όλους τους τομείς, έχοντας σίγουρα να μεριμνήσουν οι άνθρωποι του συλλόγου και για πολλά άλλα θέματα γύρω από το αγωνιστικό κομμάτι.

Όποιος αποτέλεσε μέλος του ΑΟΕ τα τελευταία χρόνια, είχε την ευθύνη να δώσει από το πόστο του τον καλύτερο εαυτό, ώστε να υπάρχει εξέλιξη, με κοινό παρανομαστή τον σεβασμό προς όλους. Καθένας που είχε ρόλο στον σύλλογο, ένιωθε ότι εάν δεν ζοριστεί, τότε θα τον αφήσει πίσω η πρόοδος, οπότε… έσφιγγε τα δόντια και ακολουθούσε την ομαδική πορεία, υπηρετώντας την κοινή γραμμή. Ήταν σαν να… άκουγαν όλοι τον κόουτς απ’ τον πάγκο.

Έτσι αποκτήθηκε η «φλόγα» της πίστης για ανοδική πορεία, για εξέλιξη, για βελτίωση. «Φλόγα» που δεν… έσβηνε ποτέ, καθώς η λειτουργία του συλλόγου με βάση τα παραπάνω στοιχεία, την… τροφοδοτούσε με καύσιμη ύλη, δίνοντας «πνοή» και «ζωή» σε όλον τον οργανισμό.

Δεν είναι τυχαίο ότι από τη στιγμή που ο ΑΟΕ βρέθηκε ξανά στην Α1 ΕΣΚΑΚ, τη μία σεζόν έπαιξε στους τελικούς και έχασε τον τίτλο με τη μοναδική ήττα που γνώρισε εντός, μετά από συναρπαστική αγωνιστική περίοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας έπαιξε στο Final-4 του Κυπέλλου. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο ο ΑΟΕ κατάφερε να πανηγυρίσει την κατάκτηση του Κυπέλλου ΕΣΚΑΚ, ενώ έφτασε έως τα ημιτελικά του πρωταθλήματος. Τη σεζόν που ολοκληρώθηκε, έχοντας ξανά πολύ καλή και σταθερή εικόνα στην κανονική διάρκεια, πανηγύρισε την κατάκτηση του τίτλου…

Αυτά για την 1η ομάδα, διότι ο «ιδρώτας» στο παρκέ κατά τη διάρκεια των προπονήσεων, συνοδεύτηκε από επιτυχίες και στα μικρότερα τμήματα των ακαδημιών σε αγόρια και κορίτσια. Δεν είναι τυχαίο ότι υπήρχε άμεση συνεργασία σε όλα τα επίπεδα (προπονητές, μέλη διοίκησης κ.α.) της 1ης ομάδας με τα τμήματα υποδομής, επιβεβαιώνοντας το ομαδικό και οικογενειακό κλίμα.

Το θετικό γι’ αυτή την ομάδα είναι πως αποτελεί παράδειγμα και για ανθρώπους που δεν τη ζουν από μέσα, σχετικά με τη δουλειά, την πρόοδο και τον προγραμματισμό… Θετικό παράδειγμα για το νέο «αίμα», αλλά και τους μεγαλύτερους, κάνοντας… κτήμα τη φράση «εχθρός του καλού είναι το καλύτερο».

Σ’ αυτό το κείμενο δεν κάναμε αναφορά σε συγκεκριμένα πρόσωπα, δεν αναφέραμε ονόματα. Θα μας επιτρέψετε να επαναλάβουμε τα λόγια του κόουτς της αντίπαλης ομάδας (ΑΟ Αργοναύτης Νέας Κίου) μετά τους τελικούς των playoffs του πρωταθλήματος, μιλώντας για τους πρωταθλητές Α1 ΕΣΚΑΚ της αγωνιστικής περιόδου 2025-26. «Διαθέτουν και έναν προπονητή που δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω…», υπογράμμισε! Κάτι που ισχύει για όλους τους τεχνικούς και για όλα τα μέλη του ΑΟΕ, βάσει του οργανογράμματος λειτουργίας του. Διότι εάν δε δώσεις βάση στη λεπτομέρεια, δεν θα κάνεις ποτέ τη διαφορά!

«Δεν έχει τύχει να δω τέτοιο… μακελειό, στα μικρά οι αγώνες είναι πιο ήρεμοι», έλεγε μια γυναίκα έξω απ’ το γήπεδο, όταν οι παλμοί είχαν πέσει, έχοντας κοντά της συμπολίτης της που ασχολείται με τα κοινά στην περιοχή. «Έπρεπε και από τις δυο πλευρές να το σταματήσουμε… Όλα καλά τώρα. Πού να έβλεπες πέρυσι τι έγινε, όταν το Λουτράκι ήρθε με μια διμοιρία ΜΑΤ», αποκρίθηκε ο τελευταίος, που έδειχνε να καταλαβαίνει ότι ο αθλητισμός δεν είναι «πόλεμος», έχοντας και την οικογένειά του δίπλα…

Τα παραπάνω λόγια, που ειπώθηκαν ώρα μετά τη «μάχη», καταδεικνύουν τη μεγάλη ένταση, κάτω από την οποία έγινε το παιχνίδι ανάμεσα στον ΑΟ Κορωνίς Λυγουριού και τον ΑΟ Ερμιονίδας για την 3η αγωνιστική του πρωταθλήματος Α1 Ανδρών ΕΣΚΑΚ. Παιχνίδι στο οποίο είχαμε σύρραξη – ευτυχώς για λίγα λεπτά – στο παρκέ, επεισόδια, αλλά και τραυματισμό παίκτη μετά από αντιαθλητικό μαρκάρισμα αντιπάλου του.

Όταν ο αθλητισμός χάνει τις αξίες του και θυμίζει «πόλεμο», κάτι δεν πάει καλά στη χώρα. Όπως βλέπετε το φαινόμενο είναι, άλλωστε, γενικό στους αγωνιστικούς χώρους, αυτά είναι τα αποτελέσματα από την έλλειψη παιδείας και σεβασμού, και θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ματς με «μάτια» μέσα στα «χαρακώματα», εάν όλοι δεν παραδεχθούν ότι αυτές οι συνθήκες αποτελούν «μόνο ντροπή» και δεν αποφασίσουν να παρθούν μέτρα με οποιοδήποτε κόστος.

Το συγκεκριμένο παιχνίδι διεξήχθη με πολλή ένταση, αγωνιστικά το πάθος ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους δεν είναι κατακριτέο, ίσα, ίσα, αυτό το στοιχείο προσφέρει και ωραία ματς, αλλά όταν τα πράγματα ξεφεύγουν από τον κοινό παρανομαστή του όρου «σεβασμός», όταν ένα παιχνίδι κυριεύεται από συνθήκες… πολέμου, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Και οι φράσεις αξιωματούχου του παιχνιδιού ότι «αυτά γίνονται συχνά», «στα περισσότερα γήπεδα έχουμε αυτές τις εικόνες, αυτό το χαμηλό επίπεδο», δεν αρμόζουν στον όρο «αθλητισμός», έτσι δεν θα βρεθούν λύσεις και τέτοια φαινόμενα θα «παγιωθούν». Αυτά τα λόγια καταδεικνύουν το πρόβλημα. Και τα προβλήματα, που σε φέρνουν σε… χαμηλό επίπεδο, δεν τα βάζεις κάτω απ’ το… χαλί, διότι κάποια στιγμή μπορεί να μην υπάρχει… επιστροφή.

Η μεγάλη ένταση κορυφώθηκε, όταν παίκτης έφτασε στο σημείο να προβεί σε αντιαθλητικό χτύπημα σε αντίπαλό του, ο οποίος… προσγειώθηκε εκτός αγωνιστικού χώρου, έχοντας τραυματιστεί. Τότε, για μερικά λεπτά είχαμε αψιμαχίες στο παρκεί, σημειώθηκε σύρραξη, κάποιοι αποφάσισαν από τις κερκίδες (δεν υπάρχουν στο γήπεδο διαχωριστικά κάγκελα) να μπουν στο παρκέ. Από αυτούς, οι περισσότεροι το έκαναν, βέβαια, για να ηρεμήσουν την κατάσταση, αυτό προσπάθησαν και τα μέλη των ομάδων, ωστόσο η είσοδος δεν επιτρέπεται σε άτομα που δεν έχουν δουλειά στο παρκέ, παρότι κάποιοι βλέπουν αυτά τα ματς πιο χαλαρά.

Ο παίκτης που τραυματίστηκε δεν μπόρεσε να προσφέρει ξανά στην ομάδα του, δέχτηκε τη φροντίδα από τον γιατρό (του έδεσε με επίδεσμο το πόδι), ενώ κοντά του βρέθηκαν και μέλη της γηπεδούχου, όπως ο πρόεδρος. Υπήρξαν από τους διαιτητές δυο αποβολές, μία για κάθε σύλλογο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο παίκτης που τραυμάτισε τον αντίπαλό του, μετά την αποβολή του, αποχώρησε για τα αποδυτήρια, με πολλούς από την κερκίδα να τον αποθεώνουν, ενώ και ο ίδιος χειροκροτούσε.

Αυτοί που ενέργησαν μ’ αυτόν τον τρόπο, έδιναν την εντύπωση ότι απέναντί μας έχουμε έναν «εχθρό», οπότε του αποφέραμε καίριο… χτύπημα. Το ματς ολοκληρώθηκε τελικά μέσα σε ηλεκτρισμένο κλίμα, αλλά χωρίς άλλα «παρατράγουδα», και το αναφέρουμε αυτό διότι βρέθηκαν φίλαθλοι και των δυο ομάδων στις κερκίδες, ανάμεσά τους γονείς και πολλά μικρά παιδιά, ευτυχώς υπάρχουν πάντα και οι ψυχραιμότεροι που βλέπουν τα πράγματα ήρεμα, βάσει των όσων επιτάσσει ο αθλητισμός.

Πάμε να δούμε κάποιους προβληματισμούς με βάση και αυτά τα γεγονότα. Δεν αφορούν όλους και όλες που μπορούν να βρεθούν σ’ ένα γήπεδο με οποιαδήποτε ιδιότητα. Όπως είπαμε, υπάρχουν και αυτοί που σέβονται. Γιατί να φτάνουμε, όμως, στο σημείο αθλητές να ξεφεύγουν μέσα στο γήπεδο, με αποτέλεσμα αντιαθλητικά χτυπήματα; Ένα δυνατό μαρκάρισμα είναι μέσα στους όρους ενός παιχνιδιού, αλλά μέχρι εκεί…

Γιατί παιχνίδια να πραγματοποιούνται σε συνθήκες που κατεβάζουν πολύ το επίπεδο, συνθήκες «ζούγκλας», όπου για κάποιους επικρατεί η λογική ότι «θα επικρατήσω με κάθε τρόπο», με βρισιές σε βαθμό χυδαιότητας και χειρονομίες τόσο από πρωταγωνιστές στο παρκέ όσο και από πολλούς θεατές; Ξέρουμε ότι το «γήπεδο δεν είναι εκκλησία», όπως λένε πολλοί, αλλά όλα έχουν ένα… όριο, ώστε να μη φτάσεις να τρέχεις να «σβήσεις» τη «φωτιά» που δημιουργεί μια σύρραξη.

Δεν γνωρίζει αξιωματούχος του αγώνα ότι δεν πρέπει να έχει συμπεριφορά που θυμίζει εικόνα οπαδού σε στιγμές ενός ματς; Δεν γνωρίζει ότι είναι άλλος ο ρόλος του σ’ αυτή την περίπτωση και δεν έχει σχέση με τη θέση του που μπορεί να έχει σε άλλα παιχνίδια στην κερκίδα; Ακόμα και εάν αγωνίζεται συγγενικό του πρόσωπο. Μετά αναπόφευκτα θα… τρέχει να απομακρύνει 15χρονα και 16χρονα παιδιά που επιτέθηκαν φραστικά σε μέλη των φιλοξενούμενων κατά την αποχώρησή τους. Πώς θα βρεθεί η... γιατρειά για τέτοια φαινόμενα;

Όπως σας είχε επισημάνει ο «Πολίτης Αργολίδας» για συμπεριφορά συγκεκριμένων ατόμων σε γήπεδα, το κακό σ’ αυτή τη χώρα, είναι ότι βλέπεις σε αρνητικές εικόνες να «μπλέκουν» κάποιοι που φοράνε το «κοστούμι» – που μπορεί να αποδειχτεί και «μανδύας» – του καλού πολίτη. Οι ίδιοι μπορεί την επόμενη ημέρα να μιλάνε για το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει καλή συμπεριφορά στους αγωνιστικούς χώρους και σεβασμός προς όλους, αλλά λίγες ώρες πριν τους... παρέσυρε το πάθος!

Ξεχωριστό κομμάτι αποτελούν οι διαιτητές, οι οποίοι πολλές φορές έρχονται σε δύσκολη θέση σε ματς με «πολεμικό κλίμα», εμείς είμαστε οι τελευταίοι που θα πούμε κάτι αρνητικό, εφόσον η απόδοσή τους κάνει και τους ίδιους να αποχωρούν από το γήπεδο με το σκεπτικό ότι «έπαιξα καλά». Οφείλουν, όμως, και αυτοί να ξέρουν ότι η θέση τους είναι πολύ σημαντική, σε όλες τις φάσεις ενός αγώνα, πέρα από το πόσο γνωστοί είναι με τους πρωταγωνιστές, δεν αναφερόμαστε μόνο στο διαιτητικό κομμάτι.

Αυτό έχει ως προϋπόθεση ότι οφείλουν να βλέπουν τα λάθη τους και να βελτιώνονται. Υπάρχουν διαιτητές που φαίνονται… λίγοι για συγκεκριμένα ματς, δεν μπορούν να μπουν στο «πνεύμα του αγώνα», δεν είναι μόνο ο τρόπος που «σφυρίζουν» και η εφαρμογή των κανονισμών. Άραγε σας προβλημάτισε το γεγονός ότι μετά τη λήξη του συγκεκριμένου αγώνα, ήρθε κοντά σας παίκτης των νικητών, και σας είπε «να σου πω, τώρα που έπεσαν οι παλμοί, εγώ παραδέχομαι ότι έριξα αγκωνιά στον αντίπαλο, αλλά φταίτε εσείς γι’ αυτό, διότι επιτρέψατε να φτάσει το παιχνίδι… εκεί»; Εκτός από τις αποβολές ποιες ήταν οι ενέργειές τους τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα όσο και στη συνέχεια, όταν είδαν σύρραξη και είσοδο φιλάθλων στο γήπεδο; Υπάρχουν όργανα για να τους κρίνουν…

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες υπήρχαν και κάποιοι, που δεν έκρυβαν τον προβληματισμό τους για όσα συνέβησαν και είδαν, και σκεφτόντουσαν εάν πραγματικά αυτός είναι ο αθλητισμός. Υπήρξε πρωταγωνιστής που έφυγε αηδιασμένος απ’ το γήπεδο!

Δεν είναι η 1η φορά που βλέπουμε επεισόδια σε γήπεδο και αγωνιστικούς χώρους στα μέρη μας. Μιας και μιλάμε για το μπάσκετ, θα θυμηθούμε ότι διεκόπη το παιχνίδι Ολύμπια Αργολίδας και τον Λέοντα 2014, τότε όλοι έλεγαν πως έπρεπε να κάτσουν σ’ ένα τραπέζι, ώστε οι αγώνες να αποτελούν γιορτή, «γεννώντας» σωστά πρότυπα για τα παιδιά. Και πέρυσι στον τελικό του Κυπέλλου ΕΣΚΑΚ, ανάμεσα στον ΑΟ Ερμιονίδας και τον Παναργειακό BC πήγε να ανάψει… σπίθα έντασης, αλλά «έσβησε» άμεσα.

Ας αναλογιστούν οι υπεύθυνοι, είτε λέγονται διοργανώτρια αρχή, είτε παράγοντες, είτε γενικά μέλη των συλλόγων, ποιες είναι οι ευθύνες τους. Εμείς, απλά, θα αναφέρουμε ότι δεν πάμε γήπεδο να βγάλουμε τα απωθημένα μας, πάμε να δούμε αγώνα και να χαρούμε! Σεβόμαστε άπαντες, παίκτες, αντιπάλους, διαιτητές, το γήπεδο, τα καθίσματα, όλα, τα πάντα… Εμείς, απλά, εκτός από την καταγραφή αρνητικών γεγονότων θα γράψουμε στο κλείσιμο ξανά δυο λέξεις: «Παιδεία» και «σεβασμός».

Αρνητικά γεγονότα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες και σε άλλα γήπεδα, εντός και εκτός της χώρας, σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Κάτι πρέπει να πράξουν, όμως, όλοι, για να μειωθούν αυτά τα γεγονότα, παίρνοντας πραγματικά μέτρα όταν συμβαίνουν, ώστε στο μέλλον όλο και περισσότεροι αγώνες να αποτελούν γιορτή…

Esta secuencia de Malachi Flynn en la liga turca ????????????

Con 36 puntos (7/10 triples), anota la canasta ganadora para el Bahcesehir, roba el balón y se lo lanza al público rival.

????️ @NeoRock06 pic.twitter.com/TycpprZkut

— Gigantes del Basket (@GIGANTESbasket) November 1, 2025

Στον Λευτέρη Δαγρέ

Ένα… δικό μας παιδί διαπρέπει στην Κομοτηνή, μέσω της αγάπης του για το μπάσκετ και κατ’ επέκταση για τον αθλητισμό. Το μπάσκετ είναι η ζωή του, όπως ο ίδιος δήλωσε στον «Πολίτη», χωρίς να ξεχνάει τα πρώτα του βήματα στην Ερμιονίδα!

Ο Ζώτος Σαϊντί, γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 2003 και έχει καταφέρει να συνδυάσει τις σπουδές του στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιο Θράκης, παίζοντας μπάσκετ - φοράει το Νο1 - στον τοπικό ΓΑΣ Κομοτηνής, ομάδα που αγωνίζεται στη National League 1 (3ος όμιλος). Η Κομοτηνή έχει γίνει, πλέον, η 2η… πατρίδα του, από τη στιγμή που άφησε την οικογένειά του στην Ερμιονίδα, λόγω των σπουδών. Από μικρός είχε αγαπήσει το μπάσκετ, αφού «φοίτησε» στο «σχολείο» με το όνομα «ΑΟ Ερμιονίδας», αν και όταν ήταν παιδί, ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο.

Ο νεαρός αθλητής, που με ύψος 1,87 πλαισιώνει τα γκαρντ του ΓΑΣ Κομοτηνής, άνοιξε την καρδιά του στον «Πολίτη» και όσα μας είπε, έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον και για τα νέα παιδιά, που τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον αθλητισμό, γεμάτα όνειρα…

-Πώς ξεκίνησε η αγάπη σου για το μπάσκετ και τον αθλητισμό;

«Για μένα ήταν σημαντικό ότι μικρός εντάχθηκα στις ακαδημίες του ΑΟ Ερμιονίδας, έπαιξε καθοριστικό ρόλο και ο κ. Βαγγέλης Δημαράκης, ο πρόεδρος του συλλόγου, καθώς είναι άνθρωπος που πάντα κοιτούσε και κοιτάει τα τμήματα υποδομής, κάνοντας ό,τι είναι δυνατό, όπως το να φέρνει καταξιωμένους προπονητές στην ομάδα, για το καλό όλων των αθλητών. Εκείνη την περίοδο έπαιζα και ποδόσφαιρο, αλλά κάποια στιγμή αποφάσισα να αφοσιωθώ σ’ ένα άθλημα και αυτό ήταν το μπάσκετ. Έτσι κατάφερα να παίξω στη συνέχεια στην ανδρική ομάδα, παίζοντας και σε επίπεδο Γ’ Εθνικής κατηγορίας κοντά στα 3,5 χρόνια. Πέρασα με τον ΑΟΕ πολύ σημαντικές και δυνατές στιγμές. Αυτά που έζησα, επίσης, με όλους τους συμπαίκτες μου, στα παιδικά και εφηβικά πρωταθλήματα, κατακτώντας αήττητοι τέσσερις τίτλους, οι αγώνες μας στη συνέχεια με ομάδες άλλων Ενώσεων, αλλά και σε επίπεδο Πανελληνίου Πρωταθλήματος, θα είναι για πάντα χαραγμένα στο μυαλό μου, έτσι χτίστηκαν οι βάσεις για κάτι πιο υψηλό».

-Η μετακόμιση στον ΓΑΣ Κομοτηνής ήρθε λόγω των σπουδών;

«Ναι, σπουδάζω ΤΕΦΑΑ και έτσι έγινα μέλος του συλλόγου της πόλης. Με τον ΓΑΣ Κομοτηνής την 1η χρονιά έπαιξα σε επίπεδο Γ’ Εθνικής και τα δυο τελευταία στην πιο πάνω κατηγορία».

-Πώς είναι η μέρα σου στην πρωτεύουσα της Ροδόπης; Να υποθέσω ότι… κυριαρχεί το μπάσκετ;

«Το μπάσκετ είναι η καθημερινότητά μου. Κάθε ημέρα έχουμε προπόνηση, μπορεί και το πρωί να έχουμε πρόγραμμα με την ομάδα, ανάλογα και με τις υποχρεώσεις μου στη σχολή. Το μπάσκετ είναι τρόπο ζωής, είναι η ζωή μου, δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς να βρίσκομαι στο παρκέ. Αυτή η αγάπη για το μπάσκετ, θέλω μελλοντικά να συνδυαστεί και με τα όσα μαθαίνω στη σχολή, μακάρι μέσω της δουλειάς να καταφέρω να βρεθώ σε ακόμα πιο υψηλό επίπεδο. Θα κυνηγήσω μέσω της δουλειάς και της εκμάθησης τα όνειρα που έχω».

-Η ζωή στην Κομοτηνή πώς είναι; Ήταν δύσκολο για σένα να αλλάξεις πόλη σε νεαρή ηλικία;

«Στην αρχή υπήρχαν δυσκολίες, άλλαξα περιοχή, ενώ για 1η φορά έμεινα μόνος, μακριά απ’ την οικογένειά μου. Πρώτη φορά άλλαξα και ομάδα, όταν ήρθα στην Κομοτηνή δεν ήξερα κανέναν. Το σημαντικό είναι πως οι άνθρωποι του ΓΑΣ Κομοτηνής και η διοίκηση της ομάδας, με αγκάλιασαν απ’ την πρώτη στιγμή. Θα έλεγα ότι βρήκαν ανθρώπους, όπως αυτούς που είχα στον ΑΟ Ερμιονίδας. Είναι σημαντικό ότι κέρδισα γρήγορα και την εμπιστοσύνη των συμπαικτών μου, γνώρισα παιδιά και από άλλες πόλεις που βρίσκονται εδώ.

Η Κομοτηνή είναι μια πόλη μέσα στη… ζωή, με νέο κόσμο, οι ντόπιοι είναι πολύ φιλόξενοι. Υπάρχει μια αρμονία και με το μουσουλμανικό στοιχείο. Εμένα η μέρα μου και η ζωή μου εδώ είναι γεμάτες από προπόνηση. Σπίτι, γήπεδο, προπόνηση και… Ευρωλίγκα!».

-Στον ΓΑΣ Κομοτηνή προέρχεστε από μια σημαντική νίκη…

«Ναι, επιστρέψαμε στις επιτυχίες και ήταν πολύ σημαντικό αυτό, εν όψει της συνέχειας. Με το κεφάλι χαμηλά συνεχίζουμε τη δουλειά, ώστε η ομάδα να πετύχει τους στόχους της. Όλοι οι αγώνες είναι δύσκολοι».

-Απ’ τη μέχρι τώρα πορεία σου στο μπάσκετ, υπάρχει κάποιος προπονητής που σ’ έχει σημαδέψει;

«Έχω παίξει μπάσκετ με πολλούς προπονητές από τότε που ήμουν και στις ακαδημίες του ΑΟ Ερμιονίδας. Κάθε προπονητής σου προσφέρει κάτι διαφορετικό. Απ’ όλους έχω κρατήσει πράγματα, που αφορούν τόσο το παιχνίδι, όσο και άλλους παράγοντες οι οποίοι παίζουν ρόλο στην εξέλιξη ενός αθλητή».

-Όπως είπες, ξεχωριστό κομμάτι αποτελεί για σένα ο ΑΟ Ερμιονίδας. Τι έχεις κρατήσει απ’ τον ΑΟΕ;

«Στον ΑΟΕ πήραν πολλά, που όπως είπα, με βοήθησαν να μπουν οι βάσεις. Θυμάμαι πόσο σημαντικό ήταν για τον σύλλογό και την περιοχή, όταν το ανδρικό τμήμα κατάφερε για κατακτήσει την παραμονή στη Γ’ Εθνική κατηγορία για 1η φορά. Δεν ήταν κάτι εύκολο, χρειάστηκε αγώνας και πολύ ιδρώτας στο παρκέ κόντρα σε δυνατούς αντιπάλους. Πάντα θα θυμάμαι τις κατακτήσεις των πρωταθλημάτων με τους παιδικές και τις εφηβικές ομάδες του συλλόγου, όπως και οι αγώνες που δίναμε στη συνέχεια με τους πρώτους από άλλες Ενώσεις, για εμάς ήταν κάτι που σημαντικό να παίξουμε, για παράδειγμα, απέναντι στον Προμηθέα».

-Τι σημαίνει για σένα η Ερμιονίδα;

«Είναι ο τόπος που γεννήθηκα και μεγάλωσα, ο τόπος που πήγα σχολείο, η περιοχή που είναι το σπίτι μου. Οπότε αυτά από μόνα τους, βάζουν αυτή την περιοχή στην καρδιά μου»…

-Τι σημαίνει για σένα η οικογένειά σου;

«Η οικογένεια μου είναι τα πάντα για μένα, δεν ξεχνάω όσα μου έχουν προσφέρει οι γονείς μου. Ο πατέρας μου έτρεχε για όλους μας και είχε πάντα αγωνία για την πορεία μας. Είναι πολύ σημαντικό για εμένα ότι τον έβλεπα να είναι… πιστός και κοντά μας, λόγω και της ενασχόλησής του με τον σύλλογο, είτε παίζαμε αγώνες, είτε είχαμε προπονήσεις».

-Απ’ ότι γνωρίζω ο πατέρας σου και μέλη της οικογένεια σου, όποτε μπορούν, έρχονται να σε δουν και στην Κομοτηνή…

«Ναι, ναι, έρχονται. Ο πατέρας μου είχε έρθει και πρόσφατα. Μόνο δύναμη που δίνει αυτό».

-Γνωρίζεις, νομίζω, ότι παρακολουθούν την πορεία σου στον ΓΑΣ Κομοτηνής και άνθρωποι απ’ την Ερμιονίδα. Πώς το εκλαμβάνεις αυτό;

«Είναι ωραίο να ενδιαφέρονται για μένα και τους αγώνες με τον ΓΑΣ Κομοτηνής άνθρωποι και φίλοι μου απ’ την πόλη και την περιοχή που πρωτοέπαιξα μπάσκετ. Είναι ωραίο συναίσθημα, και αυτό που δίνει δύναμη να συνεχίζω με μεγαλύτερο πείσμα τη δουλειά».

-Ποιος παίκτης είναι αυτός που σε «μαγνητίζει»;

«Λόγω και της θέσης που αγωνίζομαι, θα σταθώ στον Μάικ Τζέιμς. Είναι παίκτης με αθλητικότητα και ανταγωνιστικό πρόσωπο, δεν τα παρατάει ποτέ. Στην αρχή της καριέρας του είχε δυσκολίες, αλλά δούλεψε και κατάφερε να αναδειχθεί… Παίζει με μυαλό, κυνηγάει πάντα τη νίκη, ακόμα και εάν η ομάδα του χάνει με διαφορά, προσπαθεί να γυρίσει το ματς».

-Ποιες ομάδες βλέπεις να παίζουν φέτος στο Final 4 της Euroleague;

«Οι δυο ελληνικοί σύλλογοι έχουν τις δυνατότητες να βρεθούν ξανά στο τελικό ραντεβού της διοργάνωσης. Εκτός από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, θα σταθώ σε Φενέρμπαχτσε και Μπαρτσελόνα».

-Τι συμβουλές θα έδινες στα νέα παιδιά που ξεκινούν τώρα να παίζουν μπάσκετ, όπως αυτά που βρίσκονται στον ΑΟ Ερμιονίδας;

«Να συνεχίζουν τη δουλειά στις προπονήσεις. Να ακούνε με αφοσίωση τους προπονητές τους και ό,τι τους μαθαίνουν. Όπως ανέφερα, κάθε μέρα μπορείς να μάθεις κάτι διαφορετικό, το οποίο μπορεί να είναι το… σκαλοπάτι βελτίωσής σου. Έτσι, μπαίνουν οι βάσεις για να βρεθείς πιο ψηλά. Στον ΑΟ Ερμιονίδας είναι πολύ σημαντικό που στο τεχνικό επιτελείο υπάρχουν πολύ καλοί προπονητές, όπως ο Άκης Καλαϊτζάκης, που θα μπορούσε να βρεθεί σε ομάδα μεγαλύτερης κατηγορίας, και ο Βαγγέλης Πεταλάς. Είναι προπονητές που ασχολούνται πολύ με το μπάσκετ, έχουν πολλές γνώσεις από την πορεία του, μαθαίνουν και οι ίδιοι νέα πράγματα. Η παρουσία τους είναι ευκαιρία για τα παιδιά να μάθουν…».

Φωτογραφία: @gas_komotini (instagram)

Εντός και εκτός των τειχών της... πόλης

Οι εικόνες που διαδραματίστηκαν στο κλειστό γυμναστήριο Ερμιόνης «Γεώργιος & Ευαγγελία Μπουρνάκη» και στον 3ο τελικό των playoffs του πρωταθλήματος Α1 Ανδρών ΕΣΚΑΚ, το Σάββατο (11/5), απέναντι στον ΑΟ Ερμιονίδας και τον ΑΟ Πήγασος Θυρέας, με την ομάδα του Άστρους να κατακτάει τον τίτλο, νομίζω ότι χρίζουν ιδιαίτερης μνείας, σε μια εποχή που πολλοί έχουν… ξεχάσει πώς είναι να πανηγυρίζουν οι φιλοξενούμενοι στην έδρα των αντιπάλων τους την κατάκτηση ενός τροπαίου, με τρελούς πανηγυρισμούς, μαζί με την απονομή της κούπας, μετά από τη διεξαγωγή ενός παιχνιδιού, με αγωνία για τον νικητή έως το τέλος...

Σ’ ένα κατάμεστο γήπεδο με φιλάθλους – όλων των ηλικιών – και από τις δυο ομάδες, ο κόσμος της Ερμιονίδας δίδαξε αθλητικό πολιτισμό, κάτι που είναι καλό να το τονίσουμε, ακόμα και εάν αυτό είναι η κανονικότητα, την οποία φαίνεται πως στην… πόλη μας οι φίλοι του αθλητισμού την έχουν κατανοήσει!

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού τόσο στο παρκέ ανάμεσα στους πρωταγωνιστές (παίκτες και προπονητές), όσο και στις κερκίδες, μεταξύ των φίλων των δυο ομάδων, υπήρχε πάθος, ένταση, ανταγωνιστικότητα, μαχητικότητα για την επιτυχία, πάντα σε αθλητικό πλαίσιο και με σεβασμό προς όλους. Μπροστά στα μάτια και πολλών επισήμων!

Ο 3ος τελικός και ο τίτλος κρίθηκαν στο τελευταίο λεπτό, αλλά με το άκουσμα της κόρνας και τη λήξη του ματς, «σκέπασε» το κλειστό της Ερμιόνης ένα… πέπλο – αγωνιστικού – σεβασμού και πολιτισμού. Οι φιλοξενούμενοι πανηγύρισαν σαν τρελοί την επιτυχία τους, όλοι μαζί, ομάδα και κόσμος, λόγω της δυσκολίας που είχε η διάκρισή τους, στην έδρα ενός ισάξιου αντίπαλου, ο οποίος όλη τη σεζόν ήταν 1ος. Με τον κόσμο της Ερμιονίδας να χειροκροτεί τον αγαπημένο του σύλλογο για τη συγκλονιστική του προσπάθεια, αλλά και τους πρωταθλητές!

Ας δούμε τι ανέφεραν, άλλωστε, από την ομάδα του ΑΟ Πήγασος Θυρέας, καθώς τα όσα έγραψαν, αποτυπώνουν τις όμορφες αθλητικές εικόνες που έζησαν όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο:

«Η ομάδα μας κατέκτησε τον τίτλο μετά από έναν συναρπαστικό τελικό με την ισάξια ομάδα της Ερμιονίδας, σε ένα γεμάτο γήπεδο με φίλους και των δυο ομάδων οι οποίοι έδωσαν ένα ξεχωριστό κλίμα, με κόσμια και φίλαθλη συμπεριφορά.

Συγχαρητήρια στην ομάδα, διοίκηση, προπονητές του ισάξιου αντιπάλου του ΑΟ Ερμιονίδας, τους οποίους ευχαριστούμε για τη συμπεριφορά τους και τη φιλοξενίας τους, και τους συγχαίρουμε για την προσπάθειά τους σε αυτές τις αμφίρροπες αναμετρήσεις μας.

Συγχαρητήρια για την απόφαση της διοργανώτριας Αρχής (ΕΣΚΑΚ) για την απονομή του κυπέλλου και των μεταλλίων την ημέρα του τελικού, όπως αρμόζει σε μια τέτοια διοργάνωση. Μια απόφαση που ίσως ξένισε πολλούς αλλά η διοίκηση του Συλλόγου μας υποστηρίζει τέτοιες αποφάσεις, οι οποίες συντελούν στην ανάπτυξη του αθλήματος και θα πρέπει να αποτελέσουν οδηγό για μελλοντικές αποφάσεις και διοργανώσεις στο μέλλον.

Φίλοι της ομάδας ταξίδεψαν από την Κυνουρία στην Ερμιόνη για τη συμπαράσταση στην ομάδα, προκειμένου αυτή να φτάσει στη νίκη-τίτλο. Η ατμόσφαιρα ήταν αυτή που άξιζε σ’ έναν τελικό, χωρίς να δημιουργηθεί το παραμικρό έκτροπο».

Και δεν είναι εύκολο, να περάσει κάποιος σε καθολικό βαθμό, αυτό το πνεύμα, το ήθος και την παιδεία. Αυτό αποτελεί την πιο μεγάλη «νίκη» για τα αθλητικά δρώμενα στην… πόλη μας, και νομίζω ότι με τη βοήθεια όλων, θα ζήσουμε και άλλες μεγάλες στιγμές. Η δουλειά σε όλους τους τομείς πάντα σε ανταμείβει…

Είναι σημαντικό να μαθαίνουμε, λοιπόν, στα νέα παιδιά ότι στον αθλητισμό, είτε ως άτομα, είτε ως ομάδες, η βελτίωση και οι κατακτήσεις επιτυχιών έρχονται με κόπο, ιδρώτα, σκληρή δουλειά, σεβασμό σε κανόνες, αλλά να ξέρουν ότι υπάρχει και η ήττα, καθώς παίζουν και αντίπαλοι. Με την ήττα να αποτελεί «μάθημα», ώστε να βελτιώνεσαι και την επόμενη φορά να είσαι ακόμα καλύτερος. Κάθε ήττα οφείλεις να σε κάνει καλύτερο, κοιτώντας πάντα την επόμενη ημέρα. Δεν μπορείς να μείνεις σ’ ένα χαμένο παιχνίδι, σ’ έναν χαμένο τελικό, προχωράς, ειδικά όταν έχεις ως οργανισμός τη «μαγιά» – όπως το έχεις αποδείξει και στο παρελθόν – για να βρεθείς ακόμα ψηλότερα.

Μαθήματα προσφέρουν, άλλωστε, και όλα τα συναισθήματα που νιώθει κάποιος από όποια θέση και εάν υπηρετεί τον αθλητισμό, είτε στη νίκη, είτε στην ήττα. Αυτός είναι ο αθλητισμός και έτσι πρέπει να μάθουμε τα νέα παιδιά, μένοντας μακριά από κακές συνήθειες που έχουν «πληγώσει» τη χώρα μας, στην οποία ακόμα οι αρμόδιοι δεν έχουν βρει άκρη για την παρουσία φιλοξενούμενων φιλάθλων στα γήπεδα, ενώ και φέτος, βάσει της υπάρχουσας νομοθεσίας, ο τελικός του Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο θα πραγματοποιηθεί χωρίς κόσμο! Είχα καιρό να νιώσω την ομορφιά που έχει η παρουσία φίλων και των δυο αντίπαλων ομάδων στον ίδιο χώρο και με ανταλλαγή συναισθημάτων από φάση σε φάση, από καλάθι σε καλάθι!

Αγωνιστικά, οι παίκτες, ο προπονητής Άκης Καλαϊτζάκης και όλα τα μέλη που τρέχουν τον ΑΟ Ερμιονίδας, αξίζουν μόνο «μπράβο» για την προσπάθειά τους και όσα πέτυχαν καθ’ όλη τη διάρκεια όλης της σεζόν, από το περασμένο καλοκαίρι, με τα περισσότερα παιδιά να είναι σε νεαρή ηλικία. Πιστέψτε με, δεν είναι εύκολα, όσα… κατέγραψαν σε πρωτάθλημα και Κύπελλο. Ευρισκόμενοι όλη τη σεζόν στην 1η θέση στη λίγκα, έφτασαν στους τελικούς, μετά από απαιτητικά παιχνίδια, ενώ έπαιξαν και στο Final-4 του Κυπέλλου. Σίγουρα είναι πικρό να χάνεις τον τίτλο στο τέλος και στα… σημεία, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας και ενώ είσαι στο 2-2 με τον αντίπαλό σου, αλλά, όπως ανέφερα, οφείλεις, βλέποντας την επόμενη ημέρα, να μαθαίνεις από την ήττα για να επανέλθεις καλύτερος και πιο ώριμος…

Οι παίκτες, μέσω της σκληρής δουλειά, με ταπεινότητα, ξεπέρασαν και τα όποια προβλήματα αντιμετώπισαν μέσα σε μια ολόκληρη σεζόν, αυτοί γέννησαν τις φιλοδοξίες, μέρα με την ημέρα, παιχνίδι με το παιχνίδι για να βρεθούν ψηλά, φτάνοντας μέχρι και την «πηγή». Οι ίδιοι με τις εμπειρίες που απέκτησαν, οφείλουν και μπορούν να παρουσιαστούν ακόμα πιο λαμπεροί στο μέλλον, εκπροσωπώντας έναν σύλλογο με μεγάλο ειδικό βάρος και μια περιοχή, η οποία αξίζει να ζει μαγικές στιγμές μπάσκετ και αθλητισμού.