Στον ΚΩΣΤΑ ΠΕΛΕΚΑΝΟ

Το 1981 σε ηλικία μόλις εννιά ετών, επελέγη από την Αλίκη Βουγιουκλάκη, μέσα από χιλιάδες παιδιά, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη θεατρική παράσταση-μιούζικαλ «Άννυ», που ανέβηκε στο «Κηποθέατρο Αλίκη» το καλοκαίρι του ίδιου έτους…

Ο λόγος για την Άριελ Κωνσταντινίδη, ένα λαμπερό και χαρισματικό κορίτσι, που όλα αυτά τα χρόνια μας έχει χαρίσει απλόχερα ξεχωριστές στιγμές με το αστείρευτο ταλέντο της, τόσο στο θέατρο, όσο και στην τηλεόραση αλλά κιαι στον κινηματογράφο.

Η πάντα χαμογελαστή και γλυκιά Άριελ, που ποτέ δεν άφησε το παιδί να χαθεί από μέσα της, μίλησε στην ιστοσελίδα «politisargolidas.gr», για τα μελλοντικά της επαγγελματικά σχέδια, για το πόσο της έχει λείψει η επικοινωνία με το κοινό, για τη σεξουαλική κακοποίηση που δέχθηκε κατ’ επανάληψη στα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής της διαδρομής, για τη σχέση της με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ έδωσε και τη δική της συμβουλή στα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το θέατρο.

-Άριελ, έχεις ένα ξεχωριστό και ασυνήθιστο όνομα. Πώς το επέλεξαν οι γονείς σου; Σου αρέσει;

«Το Άριελ είναι ένα υπέροχο όνομα. Ασυνήθιστο για την Ελλάδα, όχι όμως για το εξωτερικό. Σε άλλες χώρες βαφτίζουν έτσι πολλά παιδιά, κορίτσια και αγόρια. Είναι εβραϊκό με πολλές αναφορές στη Βίβλο και σημαίνει "λιοντάρι του Θεού". Έχει μέσα το "ελ", ότι χρειάζεται μία ελληνίδα, έχει τον ήλιο, και τον Θεό της Ελλάδας. Υπάρχει ο Αρχάγγελος Αριηλ επίσης.

Με βάφτισαν όταν ήμουν περίπου έξι χρονών, στον Άγιο Αλέξανδρο στο Παλαιό Φάληρο. Οι γονείς μου ήθελαν να με βαφτίσουν σε μια ηλικία που θα έχω… άποψη για το όνομα μου. Επειδή και τα δύο μου ονόματα (Άριελ και Μπελίνα) ήταν ασυνήθιστα, οι γονείς μου επιχειρούσαν να δουν πως θα το αποδεχθεί η εκκλησία.

Η αλήθεια είναι ότι άργησα να συμφιλιωθώ και να αποδεχθώ το όνομα μου. Οι συμμαθητές μου στην τάξη το τόνιζαν στη… λήγουσα, όπως το γνωστό απορρυπαντικό, και αυτό με πείραζε. Τελικά είναι όμως ένα υπέροχο όνομα. Έχω βρει στοιχεία για το όνομα μου που μου προσδίδουν αρκετά χαρακτηριστικά που τα θέλω και τα ασπάζομαι…».

-Το 1981 σε ηλικία μόλις εννιά ετών σε επιλέγει μέσα από χιλιάδες παιδιά η Αλίκη Βουγιουκλάκη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη θεατρική παράσταση-μιούζικαλ «Άννυ»…

«Θυμάμαι τον εαυτό μου 4-5 χρονών να μου αρέσει ο χώρος του θεάτρου και του θεάματος. Έκανα διάφορα σκετσάκια μέσα στο σπίτι. Πηγή έμπνευσης μπορεί να ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η Ραφαέλα Καρρά, ο Θέμης Ανδρεάδης, τηλεοπτικές σειρές και οτιδήποτε με έκανε εμένα να περνάω καλά. Αυτό είδα ότι διασκεδάζει και τους γονείς μου. Ήταν και μία… αναγκαιότητα για να υπάρχει χαρά μέσα στο σπίτι.

Η Αλίκη με είδε πρώτη φορά στο έργο «πονηρό θηλυκό κατεργάρα γυναίκα» που με είχε πάει ο σκηνοθέτης ο Καραγιάννης για να συμμετάσχω. Μετά στην ακρόαση η μητέρα μου δεν ήθελε να πάω. Μ’ έψαχνε και η Μαριάννα Τόλη καθώς είχε προηγηθεί μια συνεργασία στο έργο "Μαίρη Πόπινς" και ήξερε ότι τραγουδάω και χορεύω πάνω στη σκηνή.

Η ακρόαση κράτησε τρεις μήνες, μέχρι να καταλήξουν στην 7άδα. Ήταν χιλιάδες τα παιδιά. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα…».

-Τι έχεις να θυμάσαι από την Αλίκη; Σου είχε δώσει κάποια συμβουλή;

«Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν μία λαμπερή και ισχυρή προσωπικότητα, πολύ φιλική και "ζεστή". Σαν άνθρωπος όμως αρκετά θλιμμένη, με την έννοια ότι είχε πάρει μία απόφαση να χτίσει τον μύθο της με πολλές θυσίες. Δεν είναι εύκολο να διατηρήσεις τον μύθο σου μέσα στα χρόνια. Οι ανασφάλειες είναι πάρα πολλές.

Η διαδρομή όμως της Αλίκης στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Θα έλεγα ότι "έφυγε" όπως ήθελε να τη θυμάται ο κόσμος που την λάτρεψε. Πετυχημένη, λαμπερή, όμορφη και νέα.

Όσο για τις συμβουλές της προς εμένα, ναι, πάντα είχε κάτι να μου πει. Θα έλεγα πως ήταν η… μαμά μου και εγώ το κοριτσάκι της που ήθελε να με συμβουλεύει και να με καθοδηγεί σωστά. Την θυμάμαι πάντα με αγάπη και πολύ τρυφερά συναισθήματα».

-Μπήκες από πολύ μικρή σε έναν χώρο δύσκολο και απαιτητικό. Πώς το βίωσες όλο αυτό;

«Εκείνα τα χρόνια ήμουν και μοντέλο, κάνοντας πολλά διαφημιστικά και φωτογραφίσεις. Έπρεπε από πολύ μικρή να είμαι επαγγελματίας. Ήταν πολύ α απαιτητικό όλο αυτό. Είναι όμως θα έλεγα ανάρμοστο να φέρεται επαγγελματικά ένα παιδί και μάλιστα σε μία τόσο τρυφερή ηλικία.

Ήμουν ένα πειθαρχημένο παιδί πάνω στη σκηνή. Στο οικογενειακό μου περιβάλλον δεν υπήρχαν δυστυχώς ουσιαστικά όρια και μου άρεσε που σε έναν άλλον χώρο είχα εγώ συνέπεια και ήμουν πειθαρχημένη. Έπρεπε να είμαι».

-Έχασες κάτι από την παιδική σου αθωότητα, ασχολούμενη από τόσο μικρή με το θέατρο;

«Όχι, δεν νομίζω ότι έχασα την αθωότητα μου. Ίσα-ίσα πιστεύω ότι την έχω ακόμα μέσα μου. Κρατάω αυτή την αγνότητα. Δεν διαβρώθηκα, παρά τα άσχημα και βάρβαρα που είδα και βίωσα αυτά τα χρόνια μέσα στο χώρο αυτόν. Αυτό όμως έχει να κάνει με ένα βαθύτερο στοιχείο δικό μου, που αναζητά το φως, την αλήθεια, τη Θεϊκή πνοή σε ότι υπάρχει».

-Έχεις μιλήσει ανοιχτά για σεξουαλική κακοποίηση που δέχθηκες στο θέατρο και μάλιστα στην παιδική σου τρυφερή ηλικία. Τι σου έχει αφήσει αυτή η κακοποιητική συμπεριφορά;

«Τραύμα που δυστυχώς μένει πάντα ανοιχτό. Κάθε μέρα γινόταν η κακοποίηση. Με ένα φιλί το οποίο δεν ήταν ένα απλό φιλί, σκηνικό φιλί δύο συνεργατών και ηθοποιών. Μόνο ένας συνάδελφός μου το ήξερε, ο οποίος μετά από κάποια στιγμή, με έβλεπε να μπαίνω στα παρασκήνια με κλάματα.

Υπάρχει όμως και ένα πρωτογενές τραύμα που έρχεται από τη συμπεριφορά μέσα στο σπίτι. Μπορεί να μην αφορά το σεξουαλικό, έχει όμως να κάνει με λεκτική βία και κακοποιητική συμπεριφορά. Δυστυχώς αυτό έρχεται επαναληπτικά μετά. Τα όσα τραυματικά βίωσα στον χώρο με είχαν κάνει να σκεφτώ εάν αξίζει να συνεχίσω στη δουλειά αυτή και κατά πόσο θα μπορέσω να ανταπεξέλθω. Δεν ήταν εύκολο, ξεκινώντας και από τόσο μικρή, να θέσω τα δικά μου όρια. Συνάντησα πολλές δυσκολίες».

-Τι θα συμβούλευες ένα μικρό παιδί που θα ερχόταν τώρα και θα σου ελεγε ότι θέλει να ασχοληθεί με το θέατρο;

«Σαν θεατρικό παιχνίδι θα του έλεγα φυσικά και να ασχοληθεί. Είναι μία πάρα πολύ καλή ψυχοθεραπεία. Ένα παιδί μπορεί να βγάλει πάρα πολύ ωραία και άφοβα τα συναισθήματα του μέσα από το θεατρικό παιχνίδι.

Επαγγελματικά όμως, θα το ρωτούσα "Γιατί αγάπη μου; Για ποιον λόγο;". Εάν μου έλεγε ότι με αυτό χαίρεται η μαμά μου ή ο μπαμπάς μου, που το πιθανότερο για ένα παιδί είναι αυτό, καθώς θεωρεί πως έτσι θα κερδίσει ακόμη περισσότερο την αποδοχή των γονιών του, θα του έλεγα να το σκεφτεί καλά. Θα του ζητούσα να αναλογιστεί εάν αυτό το γεμίζει συναισθηματικά, το αγαπάει και πραγματικά το θέλει. Θα του τόνιζα όμως παράλληλα ότι είναι λάθος να ασχοληθεί επαγγελματικά από τόσο μικρή ηλικία».

-Αξιοκρατία στον καλλιτεχνικό χώρο υπάρχει;

«Όχι δεν υπάρχει στις τέχνες, γιατί απλά δεν υπάρχει… ταλεντόμετρο. Δε νομίζω όμως ότι υπάρχει αξιοκρατία και σε κάποιο επάγγελμα. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που δεν αξίζουν τόσο πολύ, αλλά ίσως είναι πιο τολμηροί πιο αποφασιστικοί. Εάν για να προχωρήσεις κάνεις όμως υποχωρήσεις που δεν της θες αλλά της κάνεις μόνο και μόνο για να ανέβεις, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Το σημαντικό είναι να είσαι εσύ καλά με τη συνείδηση σου. Να κοιμάσαι καλά το βράδυ. Αν δεν κοιμάσαι καλά το βράδυ, τότε είσαι δυστυχισμένος σε όποιο αξίωμα κι’ αν έχεις φτάσει. Οπότε κάτι άλλο έχεις εξυπηρετήσει…».

-Άριελ, μας έχεις λείψει από το θέατρο και την τηλεόραση. Θα σε δούμε κάπου σύντομα;

«Ήθελα να κάνω οικογένεια, ήθελα να αφοσιωθώ αποκλειστικά σε αυτό. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα επανέλθω και θα κάνω πράγματα που θα με γεμίζουν και θα μου δίνουν χαρά. Οι τέχνες γενικότερα είναι μέσα στην καρδιά μου. Είναι στη ζωή μου και με άλλους τρόπους. Όμως μου έχει λείψει η επικοινωνία και αυτή η αμεσότητα με το κοινό.

Μπορεί να απέχω τα τελευταία χρόνια, όμως ο κόσμος ακόμη με θυμάται. Είτε ως παρουσία από το θέατρο και την τηλεόραση, είτε από τις μεταγλωττίσεις που έκανα στα παιδικά στις ηρωίδες του Ντίζνεϊ. Είναι πολύ ωραίο να έρχονται παιδιά και γονείς και να σου λένε πόσο τους γαληνεύεις μέσα από τα παιδικά αυτά.

Ο κόσμος είναι πολύ γλυκός και με θυμάται πάντα με αγάπη. Τον ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό. Τώρα με τα δίδυμα στο σπίτι δεν είναι εύκολο να λείπω τα ωράρια που λειτουργούν τα θέατρα, όμως με κάποιον τρόπο θεωρώ ότι πολύ σύντομα θα έχω κάτι με χαρά να ανακοινώσω».

-Μεγαλώνεις μόνη σου τα δίδυμα. Πόσο εύκολο είναι να το συνδυάσεις με την επιστροφή σου στο θέατρο;

«Τα αγόρια μου είναι ήδη έξι χρονών και είναι ικανοποιημένα από την παρουσία της μαμάς στο σπίτι. Κυρίως ως συναίσθημα. Εάν δεν είχα αυτά τα συναισθήματα ότι αφοσιώνομαι στα μωρά μου, δεν θα ήθελα να κάνω οικογένεια. Ήξερα πολύ καλά ότι δεν παίζει τόσο ρόλο η φυσική παρουσία, όσο η ανιδιοτελής αγάπη. Όλος ο κόσμος είναι για εμένα αυτά τα μωρά. Ποτέ δεν ένιωσα το "μαμά μη φύγεις, που θα πας, μείνε εδώ". Οπότε πιστεύω πως αν προκύψει κάποια δουλειά, δεν θα υπάρχει πρόβλημα σε αυτό το κομμάτι».

-Άριελ εσύ βρήκες τη δύναμη και έφυγες από έναν γάμο παρ’ ότι τα δίδυμα σου ήταν σε πολύ μικρή ηλικία. Υπάρχουν μαμάδες που βιώνουν ανάλογα προβλήματα σε έναν γάμο αλλά δεν έχουν τη δύναμη να βάλουν ένα τέλος. Τι θα έλεγες σε αυτές τις μαμάδες;

«Το πιο απλό που μπορώ να πω είναι η κάθε μαμά να κοιτάξει το παιδί της στα μάτια και να σκεφτεί ότι το παιδί της θα ήθελε να είναι περήφανο για εκείνη. Να κάνει πράγματα που θα την θαυμάζει. Να μην κάνει συμβιβασμούς για τίποτα και για κανέναν. Κανένας έρωτας εάν είναι εις βάρος του εαυτού σου δεν περιέχει την αγάπη.

Φαντάσου την κόρη σου να σου έλεγε ότι αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα με τον άνδρα της. Τι θα της έλεγες; Κάθισε σε μια κατάσταση που δεν οδηγεί πουθενά και σε κάνει δυστυχισμένη;».

-Πώς τοποθετείσαι στο ζήτημα που έχουν θέσει οι καλλιτέχνες, με κεντρικό αίτημα την απόσυρση του Προεδρικού Διατάγματος, που όπως υποστηρίζουν επιχειρεί να υποβαθμίσει τα πτυχία των ηθοποιών και των ανθρώπων των τεχνών;

«Αυτό είναι μια ιστορία πάρα, πάρα πολλών χρόνων. Με τις απεργίες δεν συμφωνώ. Το να πάμε στο Σύνταγμα και να φωνάξουμε, βλέπουμε και με όσα περάσαμε τα τελευταία δέκα χρόνια με τα μνημόνια, δεν οδηγεί κάπου. Οπότε δεν καταλαβαίνω και το σκεπτικό των θεάτρων ως αντίδραση να μη βάζουν κόσμο μέσα.

Η λύση είναι θεωρώ σε πολλά επίπεδα. Φυσικά και όλοι οι καλλιτέχνες πρέπει να αναγνωριστούν ως κάτοχοι διπλώματος μιας ανώτερης ή ανώτατης σχολής. Όπως ακριβώς είναι στο εξωτερικό. Τα πτυχία εκεί είναι πανεπιστημιακοί τίτλοι. Εμείς πρέπει σαν καλλιτέχνες να συγκροτηθούμε, να κατανοήσουμε ότι είμαστε σημαντικοί. Δε μας κάνει ένα χαρτί σημαντικούς.

Είμαστε σημαντικοί, χρειαζόμαστε όμως και το αποτύπωμα στο κράτος. Από το 1981 και μετά έχουμε δεχθεί μεγάλη υποτίμηση. Με την υπάρχουσα κατάσταση δεν μπορείς να κάνεις ούτε ένα μεταπτυχιακό. Καλό θα ήταν να μην χωριζόμαστε σε παρατάξεις σε τέτοια ζητήματα. Υποτιμούμαι τους ίδιους μας τους εαυτούς. Το όλο ζήτημα θέλει σοβαρότητα και σαφώς όχι πυροτεχνήματα προεκλογικά…».

Πηγές φωτογραφιών: Facebook Άριελ Κωνσταντινίδη (Ariel Belina)/vintagegreece (instagram)

Του ΚΩΣΤΑ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ

Ήταν τέτοιες μέρες, Αύγουστος του 1969, όταν στην Κρήτη λάμβαναν χώρα τα γυρίσματα της θρυλικής πλέον κινηματογραφικής ταινίας «Η νεράιδα και το παλικάρι», με πρωταγωνιστές τους αξέχαστους Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρη Παπαμιχαήλ.

Η ταινία που όλοι αγαπήσαμε, με τους «Βροντάκηδες» και τους «Φουρτουνάκηδες», σε σενάριο του Λάκη Μιχαηλίδη και σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου, αναφέρεται στον
μεγάλο έρωτα της Κατερινιώς και του Μανούσου, με φόντο μια εποχή που οι βεντέτες καλά κρατούσαν στην Κρήτη…

Φέτος συμπληρώνονται ακριβώς 53 χρόνια από τα γυρίσματα της κινηματογραφικής αυτής ταινίας και ο «politisargolidas» φωτίζει ένα άγνωστο περιστατικό με πρωταγωνιστές τους Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρη Παπαμιχαήλ, κατά την παραμονή τους στο ξενοδοχείο «Minos Beach» του Αγίου Νικολάου.

Το 80%των σκηνών του έργου γυρίζονταν στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου, με εξαίρεση κάποιες σκηνές που γυρίστηκαν στο Κολυμβάρι Χανίων, το ενετικό λιμάνι Χανίων και την Παναγία την Κερά στην Κριτσά.

Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρης Παπαμιχαήλ είχαν επιλέξει να μείνουν στο νεότευκτο τότε ξενοδοχείο του Αγίου Νικολάου «Minos Beach», με τους υπόλοιπους συντελεστές της ταινίας να καταλύουν στο «Ariadne Beach» πάνω από την παραλία του Γαργαδώρου. Η Αλίκη με τον μόλις δυο μηνών νεογένητο γιό της, Γιάννη, στην αγκαλιά, τον Δημήτρη, τη μητέρα της, και την κουβερνάντα κατέβηκαν στην Κρήτη. Βουγιουκλάκη και Παπαμιχαήλ έμειναν στο δωμάτιο (48) του «Minos Beach» με την κουβερνάντα και το μωρό να διαμένουν στα δωμάτια (1 και 2).

Λόγω του ότι η Αλίκη ήταν εκείνο το διάστημα λεχώνα, για τις δύσκολες σκηνές της ταινίας επιστρατεύτηκε ο… «κλόνος» της, η Μήτσση Καρρά. Το νανούρισμα με την κιθάρα που τραγουδάει η Αλίκη στο μπαλκόνι στη «Η νεράιδα και το παλικάρι» ήταν, μάλιστα, γραμμένο και αφιερωμένο στο νεογέννητο… .

Τι είχε συμβεί όμως ένα βράδυ στο «Minos Beach» τέτοιες μέρες, τον Αύγουστο του 1969, λίγα μόλις 24ωρα πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα της ταινίας;

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα, τρεις ημέρες πριν η συντελεστές της ταινίας επιστρέψουν στην Αθήνα. Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ διασκέδαζε μόνος του στο μπαρ του ξενοδοχείου, με την Αλίκη να έχει ανέβει στο δωμάτιο για να ξεκουραστεί.

Ο Παπαμιχαήλ είχε ζητήσει να παίζει δυνατά η μουσική ενώ δεν σταματούσε να πίνει. Κάπως έτσι κυλούσε η ώρα, με τους πελάτες όμως των άλλων δωματίων να αρχίζουν να παραπονιούνται στο προσωπικό για τη δυνατή μουσική.

Παρά τις συστάσεις των ανθρώπων του ξενοδοχείου ο Παπαμιχαήλ δεν άκουγε κανέναν και συνέχιζε να πίνει, να χορεύει και να τραγουδά δυνατά. Τότε, μία κυρία υπεύθυνη του ξενοδοχείου τον πλησίασε και του ζήτησε ευγενικά να κάνει ησυχία, καθώς ενοχλούνται οι άλλοι πελάτες.

Ποιος είδε όμως, τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και δεν τον φοβήθηκε… Φανερά εκνευρισμένος άρχισε να φωνάζει και να λέει «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Θα μου κάνεις εσύ παρατήρηση για τη μουσική; Τα μαζεύουμε και φεύγουμε αυτή τη στιγμή από το ξενοδοχείο».

Λόγια που τα έκανε πράξη, αφού αμέσως ανέβηκε στο δωμάτιο που κοιμόταν η Αλίκη και χωρίς δεύτερη κουβέντα της είπε «Ετοίμασε το μωρό, φεύγουμε τώρα αμέσως». Η Αλίκη
έμεινε να τον κοιτά χωρίς να καταλαβαίνει τι είχε συμβεί, μαζεύοντας στη συνέχεια τα πράγματα.

Το ζευγάρι μαζί με το μωρό έφυγε μέσα στη νύχτα, με προορισμό το ξενοδοχείο «Ariadne Beach», όπου είχαν καταλύσει οι υπόλοιποι συντελεστές της ταινίας. Εκεί έμειναν τις επόμενες τρεις ημέρες, μέχρι να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα. Η ιστορία όμως δεν σταματά εδώ…

Κατά την παραμονή της στο «Minos Beach» η Αλίκη είχε αναπτύξει ιδιαίτερη φιλία με τον νεαρό τότε σερβιτόρο, Γιώργο Λουκάκη. Ο Λουκάκης ήταν επιφορτισμένος να ανεβάζει καθημερινά το πρωϊνό στο δωμάτιο και έτσι είχε την ευκαιρία να γνωριστεί καλύτερα με τη σπουδαία ηθοποιό. Τότε δεν υπήρχε, άλλωστε, όπως τώρα ο πρωινός μπουφές.

Εκείνη έδειχνε να τον συμπαθεί πολύ ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που οι δυο τους κάθονταν και συζητούσαν για την ταινία, το μωρό, αλλά και τη διαμονή στην Κρήτη.

Η Βουγιουκλάκη τον είχε παρακαλέσει να της μιλάει κρητικά, για να μπορεί η ίδια να προσαρμοστεί καλύτερα στο ρόλο της. Ο Λουκάκης δεν την φώναζε στο εξής Αλίκη, αλλά
Κατερινιώ, το όνομα που είχε στην ταινία.

Την ημέρα που γυριζόταν η σκηνή με το Κατερινιώ να βάζει το μουστάκι, να φοράει τις βράκες και να ντύνεται Σηφαλιό, ο Λουκάκης την πέτυχε να κατεβαίνει τις σκάλες. Βλέποντας την με την αμφίεση αυτή της αποκρίθηκε… «Μα ένα κρητικάκι που το κάνεις», για να του απαντήσει η ίδια γεμάτη χαρά «Στ’ αλήθεια μωρέ μου το λες;».

Φεύγοντας όμως τόσο βιαστικά εκείνη τη νύχτα από το ξενοδοχείο, η Αλίκη δεν πρόλαβε να αποχαιρετήσει τον φίλο της Γιώργο. Ο νεαρός σερβιτόρος όταν την επόμενη μέρα το πρωί έμαθε για τον καυγά του Παπαμιχαήλ και το ξαφνικό αντίο, στεναχωρήθηκε και είχε σκοπό να βρει την Αλίκη και να την ευχαριστήσει για την αγάπη που του έδειξε.

Τον… πρόλαβε όμως ένα γράμμα που το έφερε τις επόμενες μέρες στο «Minos Beach» ο αδερφός της, Τάκης Βουγιουκλάκης. Βλέποντας τον Λουκάκη στη ρεσεψιόν του αποκρίθηκε: «Εσύ είσαι το Γιωργάκη; Η Αλίκη μου έδωσε αυτό το γράμμα να στο δώσω».

Το γράμμα αυτό ήταν μια κατάθεση ψυχής από την Αλίκη, ένα ευχαριστώ στον πραγματικό και αληθινό της φίλο Γιώργο, για όσα πέρασαν μαζί όλο αυτό το διάστημα. Για τις καθημερινές τους συζητήσεις, για το τρέξιμο του Γιώργου να είναι σε όλα εντάξει, για τα όνειρα των δύο, αλλά και για τόσα άλλα που ειχαν μοιραστεί.

Σε εκείνο μάλιστα το γράμμα η Αλίκη Βουγιουκλάκη είχε φυλάξει μέσα και ένα μικρό… φιλοδώρημα για τον φίλο της Γιώργο. Ήταν ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο ήθελε να του πει το δικό της ξεχωριστό ευχαριστώ από καρδιάς…

Ο Μάνος Ιερονυμάκης επιστήθιος φίλος της Αλίκης Βουγιουκλάκη, μιλά στον politisargolidas.gr» για τη φιλία του με τη σπουδαία ηθοποιό, αλλά και για τις τελευταίες της μέρες στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, όπου έδινε άνιση μάχη με τον καρκίνο… Ανασύρει από τη μνήμη του μοναδικές εικόνες από τη σπουδαία ηθοποιό!

Στον Κώστα Πελεκάνο

«Θέλετε κάτι άλλο κα. Βουγιουκλάκη», ρώτησε ένα βράδυ τη σπουδαία ηθοποιό ο θεράπων ιατρός της, Σωτήρης Αδαμίδης, κατά τη νοσηλεία της στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, όπου έδινε άνιση μάχη με τον καρκίνο, με την επάρατη νόσω να της έχει πλήξει το πάγκρεας.

Η Βουγιουκλάκη γύρισε το κεφάλι της, κοίταξε τον ιατρό της μέσα στα μάτια και του είπε… «Θέλω να ζήσω κύριε Αδαμίδη, να ζήσω».

Ήταν σαν σήμερα, 23 Ιουλίου 1996, όταν η αγαπημένη Αλίκη άφηνε την τελευταία της πνοή στο Ιατρικό όπου νοσηλευόταν, έχοντας δώσει σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Στην Αμερική
όπου είχε μεταβεί για εξετάσεις, τις είχαν δώσει μόλις δύο εβδομάδες ζωής. Η ίδια πάλεψε, όμως, έκτοτε σκληρά για ακόμη τρεις μήνες. Δυστυχώς όμως δεν τα κατάφερε και στις 23
Ιουλίου 1996 «έφυγε» σκορπώντας απέραντη θλίψη.

Με αφορμή φέτος τη συμπλήρωση 26 χρόνων από τον θάνατο της Αλίκης, ο επιστήθιος φίλος της, Μάνος Ιερονημάκης, μιλά στην ιστοσελίδα «politisargolidas.gr» για το πως γνώρισε την Αλίκη, τη φιλία που τους έδεσε, αλλά και για τις τελευταίες στιγμές της σπουδαίας ηθοποιού στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών.

-Πώς γνωριστήκατε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη;

«Είναι ολόκληρη ιστορία… . Από έναν έλληνα φίλο μου δημοσιογράφο που έμενε στο Λονδίνο. Μαζί του πρώτη φορά γνώρισα την Αλίκη. Έκτοτε σιγά σιγά δημιουργήθηκε μια πολύ δυνατή και αληθινή φιλία μεταξύ μας. Έγινα θα έλεγα ένα μέλος της οικογένειας της Αλίκης.

Με αγαπούσε πάρα πολύ. Με τίμησε με τη φιλία της όλα τα επόμενα χρόνια, μέχρι και την τελευταία μέρα της ζωής της».

-Τι άνθρωπος ήταν η Αλίκη; Εμείς τη γνωρίσαμε από τις ταινίες της και τις θεατρικές της παραστάσεις, εσείς όμως τη ζήσατε ως ένα μέλος της οικογένειας της.

«Η Αλίκη ήταν ένας άνθρωπος απλός που αγαπούσε πολύ τους φίλους της και τις παρέες της. Ήταν ένας άνθρωπος τελειομανής. Ποτέ δεν θα έκανε πρεμιέρα στο θέατρο, εάν δεν είχε ρυθμιστεί και η τελευταία μικρή λεπτομέρεια της παράστασης.

Οι εκάστοτε θεατρικοί επιχειρηματίες μπορεί να πίεζαν για πρεμιέρα ώστε να μην χαθούν μεροκάματα, όμως η Αλίκη δεν έλεγε το «ναι» εάν το έργο δεν ήταν τέλειο και δεν ήταν όλα όπως η ίδια επιθυμούσε. Είχε πάθος και αγάπη με αυτό που έκανε».

-Οπότε μόνο τυχαία δεν έφτασε στην κορυφή…

«Έτσι ακριβώς. Αγαπούσε πολύ αυτό που έκανε και ήθελε πάντα το τέλειο. Ήθελε τα σκηνικά να είναι άψογα, τα κοστούμια και τα φορέματα να ξεχωρίζουν, οι ηθοποιοί που ήταν μαζί της να δίνουν και αυτοί τον καλύτερο τους εαυτό και όλοι οι συνεργάτες της να δουλεύουν με επαγγελματισμό, όπως η ίδια.

Γι’ αυτό ήταν και πολύ αυστηρή όσον αφορά το… πρωτόκολλο. Να είναι όλοι στην ώρα τους στις πρόβες, να έχουν όπως προανέφερα επαγγελματισμό και να στοχεύουν πάντα στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα».

-Με το να είναι αυστηρή με τους συνεργάτες της, μήπως είχε φτάσει να παρεξηγείται η στάση της αυτή;

«Η Αλίκη ήταν αυστηρή γιατί ήθελε πάντα το καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν μπορεί η ίδια να έδινε τον καλύτερο της εαυτό στις πρόβες και τις παραστάσεις και συμπρωταγωνιστές της να… άραζαν προσπαθώντας να λουφάρουν ας πούμε κάποιες στιγμές.

Όσοι ηθοποιοί έπαιζαν δίπλα στο πλευρό της Αλίκης, έβλεπαν αμέσως το κασέ τους να εκτοξεύεται και να τυγχάνουν ιδιαίτερης προβολής. Τους καλούσαν μετά για σίριαλ, συνεντεύξεις, φωτογραφίσεις κ.α.».

-Με τους νέους ηθοποιούς ποια ήταν η σχέση της;

«Αγαπούσε πολύ τους νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς. Τους βοηθούσε όσο μπορούσε και τους ήθελε κοντά της. τα νέα παιδιά που άξιζαν τα είχε κοντά τις στους θιάσους της. Έπαιρνε και η ίδια δύναμη μέσα από αυτές τις συνεργασίες».

-Δυστυχώς έφτασε πολύ νέα να δίνει άνιση μάχη με τον καρκίνο. Ήσασταν δίπλα της και εκείνες τις τελευταίες στιγμές στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών…

«Όσοι αγαπούσαμε την Αλίκη ήμασταν καθημερινά δίπλα τις στη μάχη που έδινε στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. Στο διπλανό δωμάτιο ήταν συνέχεια ο Κώστας Σπυρόπουλος, με τον οποίο εκείνη την εποχή ήταν ζευγάρι. Δεν έφυγε ούτε μία στιγμή. Δίπλα της ήταν φυσικά και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Όλος ο 9ος όροφος του νοσοκομείου ήταν γεμάτος με ανθρώπους της Αλίκης.

Θυμάμαι τον Παπαμιχαήλ να μου λέει… "Να Μάνο, η Αλίκη θα ζήσει, θα ζήσει. Θα τα καταφέρει". Ο Δημήτρης την αγαπούσε πολύ. Ήλπιζε πως θα ζήσει και θα είναι ξανά μαζί».

-Η Αλίκη πως βίωνε εκείνη τη μάχη με τον καρκίνο; Γνώριζε ποια ακριβώς ήταν η κρισιμότητα της κατάστασης της;

«Η Αλίκη το πάλευε κάθε μέρα πολύ σκληρά. Ήθελε να ζήσει. Αγαπούσε πολύ τη ζωή. Δεν γνώριζε πόσο κρίσιμα ήταν τα πράγματα. Κανείς δεν της είχε αποκαλύψει την αλήθεια, ότι η κατάσταση της ήταν μη αναστρέψιμη.

Την αλήθεια την γνώριζαν, ο Τάκης, ο Αντώνης και εγώ ο ίδιος. Μου έλεγαν πρόσεχε, εάν μαθευτεί κάτι, από εσένα θα μαθευτεί. Θυμάμαι μου έλεγε… "Μάνο θα τα καταφέρω, θα βγω από εδώ και θα πάμε στα γενέθλια μου στον Θεολόγο να γιορτάσουμε". Δυστυχώς δεν πρόλαβε».

-Τι εισέπρατε η ίδια από την αγάπη του απλού κόσμου, δίνοντας αυτή την άνιση μάχη με τον καρκίνο;

«Ο κόσμος την είχε λατρέψει μέσα από τις ταινίες της και τις θεατρικές της παραστάσεις και ήταν δίπλα της και εκείνες τις δύσκολες ώρες. Είναι χαρακτηριστικές οι εικόνες μετά από το
τέλος κάθε θεατρικής της παράστασης, όπου γινόταν το αδιαχώρητο έξω από το καμαρίνι της.

Δεκάδες άνθρωποι ήθελαν να τη δουν, να της σφίξουν το χέρι και να πάρουν ένα αυτόγραφο. Ήταν τόσος πολύς ο κόσμος που δεν γινόταν να τον δεχθεί και μας ζητούσε εμείς να δίνουμε έξω από το καμαρίνι αυτόγραφα της.

Κατά τη νοσηλεία της στο Ιατρικό Κέντρο τα τηλεφωνήματα ήταν εκατοντάδες καθημερινά. Απλός κόσμος της έγραφε και γράμματα από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Ο κόσμος αγωνιούσε, ήθελε να μάθει, ενώ πολλοί έρχονταν και έξω από το νοσοκομείο για να πληροφορηθούν κάποιο νέο για την υγεία της Αλίκης. Ήταν ο δικός τους άνθρωπος…».

-Τι ήταν για εσάς η Αλίκη Βουγιουκλάκη;

«Ήταν ένα υπέροχο άτομο, το οποίο σεβόταν τόσο τους γύρω της, όσο και τον εαυτό της. Ζήσαμε μαζί πάρα πολλά πράγματα. Μοιραστήκαμε στιγμές που τις κρατάω στην καρδιά
μου με τις πιο γλυκιές αναμνήσεις.

Η Αλίκη ντυνόταν πάντα με "Giorgio Armani". Τα ρούχα πήγαινα και της τα αγόραζα εγώ. Μετά τον θάνατο της πολλοί έλληνες σχεδιαστές έβγαιναν και έλεγαν ότι οι ίδιοι την έντυναν. Αλλά όταν βγήκα μετά στην τηλεόραση και είπα ότι η Αλίκη φορούσε μόνο "Giorgio Armani" και τα ρούχα της τα έπαιρνα ο ίδιος από μία φίλη της, τότε σταμάτησαν να λένε αυτές τις κουβέντες.
Θα μου μείνει αξέχαστη και σαν άνθρωπος και σαν σπουδαία ηθοποιός.

Η Αλίκη είχε σπάνια συναισθήματα. Αισθανόμουν μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια που με τίμησε με την φιλία της».

-Θα ξαναβγεί στον κινηματογράφο και το θέατρο Αλίκη;

«Δεν θα ξαναβγεί. Η Αλίκη είχε έναν σπάνιο χαρακτήρα και ένα τεράστιο ταλέντο στην υποκριτική. Το να πας να δεις μια θεατρική της παράσταση ήταν ένα κοσμικό γεγονός. Όλοι ήθελαν να βάλουν τα καλύτερα τους ρούχα προκειμένου να πάνε στην παράσταση.

Με αυτόν τον τρόπο έδειχναν την αγάπη τους αλλά και τον σεβασμό τους σε αυτή την κορυφαία ηθοποιό. Μακάρι να έβγαινε ξανά μια Αλίκη, όμως δεν θα ξαναβγεί…».

Ο Μάνος Ιερονυμάκης συζητά με τον Κώστα Πελεκάνο για την Αλίκη Βουγιουκλάκη