Πριν στεγνώσει με μελάνι...

Η τοξικότητα στην κοινωνία έχει αυξηθεί κατά πολύ και αυτό το διαπιστώνει κάποιος από πολλές εκφάνσεις δραστηριοτήτων μέσα σ’ αυτήν. Όταν φτάνει σε «αρρωστημένα» όρια που έχει και αρνητικές αποχρώσεις, ειδικά από ενήλικες, θα πρέπει να «καυτηριάζεται», πόσω μάλλον, όταν αυτό γίνεται για ένα αθλητικό γεγονός που θα πρέπει να προάγει άλλα πράγματα! Θα πρέπει να «καυτηριάζεται», διότι αποτελεί αρνητικό γεγονός για πολλά παιδιά, τα οποία αποτελούν το μέλλον του τόπου.   

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σ’ αυτό,,, βοηθούν και τα social media. Είναι ένα από τα θετικά στοιχεία των social media, ώστε να αποκαλύπτονται κάποιοι σχετικά με την προσωπικότητά τους. Αφορά αυτό και τον κλάδο μας, για να είμαστε δίκαιοι… 

Για τον συγκεκριμένο λόγο, θα «κλέψουμε» ένα κείμενο του Argirios Pagartanis από το προφίλ του στο Facebook. Όπως αναφέρει, «πέφτουν κάποιες μάσκες και ξέρεις πια απολύτως με ποιον (ή με τι) έχεις να κάνεις». 

Αναλυτικά: 

«Έχει και τη χρησιμότητά της αυτή η αρρωστημένη τοξικότητα στους τελικούς της Basket League.

Μαθαίνεις πολλά από τις αναρτήσεις φίλων, "φίλων" και γνωστών. Τίποτα δεν μπορεί να μείνει κρυφό. Φαίνεται:

1. Ποιος είναι ολωσδιόλου άσχετος από μπάσκετ.

2. Ποιος είναι ολωσδιόλου άσχετος από μπάσκετ, αν και είναι (ή μάλλον δηλώνει) προπονητής μπάσκετ!

3. Ποιος είναι σχετικά σχετικός από μπάσκετ, αλλά εν γνώσει του υποστηρίζει βολικά αφηγήματα για ευνόητους (σ' αυτόν) λόγους.

4. Ποιος παρασύρεται πιο εύκολα από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και ποιος πιο δύσκολα.

5. Ποιος χρησιμοποιεί το προφίλ του με "επαγγελματικό" τρόπο και υποστηρίζει αυτό που "πρέπει", άσχετα με το τι πιστεύει ο ίδιος.

6. Ποιος ψάχνει φταίχτες όλη την ώρα για να δικαιολογήσει στο μυαλό του αυτό που βλέπει.

7. Ποιος είναι ανυπόμονος να καταγράψει τη γνώμη του, πιθανόν για να τον αναγνωρίσει πιο πριν ο αλγόριθμος του FB και να μαζέψει likes, με κίνδυνο ξεβρακώματος σε λίγη ώρα.

8. Ποιος τυφλώνεται τόσο πολύ από τον οπαδισμό του, που ολισθαίνει σε κρίσεις και σχόλια, τα οποία τελικά τον απαξιώνουν σε ανθρώπους που τον είχαν σε εκτίμηση, λόγω άλλης του ιδιότητας.

9. Ποιος όταν τελειώνει την ανάρτησή του και πατάει το μπλε κουμπάκι την κάνει κι ένα copy/paste ως καλός "συνεργάτης" για να καταγραφεί η "δουλειά" και να διεκδικήσει τη συγκεκριμένη "αμοιβή".

10. Ποιος προσπαθεί να παρακολουθήσει τους αγώνες μένοντας έξω απ' όλα αυτά.

Ακριβά το πληρώνουμε το ξεκαθάρισμα αυτό, δε νομίζετε; Αλλά τουλάχιστον πέφτουν κάποιες μάσκες και ξέρεις πια απολύτως με ποιον (ή με τι) έχεις να κάνεις».

Όπως διαπιστώθηκε, υπάρχουν πολίτες που κατέχουν σημαντικές θέσεις, όπως στον τομέα άσκησης εξουσίας, και εκφράζονται με κείμενα και ήχους… πεζοδρομίου, το ελάχιστο που μπορούμε να γράψουμε με όσα διαβάζουμε. Υπάρχουν πολίτες που παρουσιάζονται ως σοβαροί επιχειρηματίες, πολίτες που έχουν για παράδειγμα θέσεις σε ΔΣ συλλόγων και οργανισμών, επιστήμονες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, γονείς που μεγαλώνουν παιδιά, και τοποθετούνται με λέξεις που έχουν το «χρώμα» της βίας, θα λέγαμε για κάποιους και του ρατσισμού…  

Όλοι με τα γραπτά τους, τις αναρτήσεις τους και τα σχόλια τους «αποκαλύπτονται»!!!

Φυσικά, ίδια είναι η θέση μας και ακόμα πιο καυστική, για όσους πράττουν τα ίδια σε πολλές άλλες εκφάνσεις της κοινωνίας μας, όχι απλά μέσα από τα social media. 

Σ’ αυτό το Μέσο στηρίζουμε τον σεβασμό προς όλους, την αλληλεγγύη και τον διάλογο. Είμαστε απέναντι σε κάθε μορφή βίας, σε όλες τις εκφάνσεις της. Είτε σωματική, είτε λεκτική, είτε ψυχολογική. Πόσω μάλλον απέναντι στη χειροδικία. Και όπως έχουμε αποδείξει σε πολλά θέματα που έχουμε θίξει, ειδικά υπό μορφή σχολίου, πάντα με στοιχεία από ρεπορτάζ, δεν έχουμε την… ανάγκη να ανήκουμε κάπου, να μας ακολουθεί ένα «χρώμα» για να γράψουμε κάτι και δεν θα τα κάναμε αυτό με σκοπό το όφελος.  

Όσοι παρασύρεστε και γράφετε, έχοντας ως βάση της λογικής σας το «ξύλο», τις φράσεις «καλέ του έκανε», «να ποιος το ξεκίνησε», «μα φταίει γιατί τον προκάλεσε» (για παράδειγμα με το… ντύσιμο μια κοπέλας), «να… αγιάσει το χέρι σου», «σίχαμα» κ.α., ή εκφράζεστε με άκρως ρατσιστικές λέξεις, όπως τον όρο «πηθικόφατσα» για αθλητές, τότε θα μας βρίσκεστε μπροστά σας.      

Άλλο η αγάπη και σε υπερβολικό βαθμό για κάτι, και άλλο η έκφραση μίσους και χυδαιότητας προς τον… απέναντι, προς αυτόν που έχει διαφορετική άποψη για κάτι. Εάν κάποιοι φτάνουν, μάλιστα, στο σημείο, σε τέτοια φαινόμενα να ξεφεύγουν εκτός των ορίων της έκφρασης και να πηγαίνουμε στο στάδιο της πράξης, τότε θα πρέπει να επεμβαίνουν άμεσα οι αρμόδιες αρχές.     

ΥΓ. 1: Θέλει να έχει κάποιος μεγάλη δύναμη και ξεχωριστό χαρακτήρα για να παραδεχτεί… «ναι, έκανα λάθος και δεν με τιμάει αυτό. Ζητώ συγγνώμη». Και από αυτούς μπορείς να περιμένεις να έχουν αυτοκριτική, με στόχο να είναι πάνω απ’ όλα στο μέλλον, καλύτεροι άνθρωποι. Αυτό έχει τη μεγαλύτερη αξία και σημασία… Να μοχθείτε ώστε να είστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Να ξεχωρίζετε για τις ηθικές αξίες και την ικανότητα για μάχεστε για πολιτισμό, μεταφέροντας αυτά τα στοιχεία και στα νέα παιδιά. 

ΥΓ. 2: Παιδιά, το να κάνετε κάποιοι καμιά συνεδρία με ψυχολόγο δεν είναι κακό, πολλές φορές ίσως να σας αποφέρει και τη λύτρωση, δείχνοντας σας τον σωστό δρόμο.

ΥΓ. 3: Όταν κάτι αποτελεί ντροπή, θα το αναδεικνύουμε και θα το «καυτηριάζουμε». Το να κάθεται κάποιος να δέχεται προσβολές και να μην αντιδρά, μόνο χειρότερα αποτελέσματα μπορεί να έχει για την κοινωνία μας.

Συγκλονισμένη και με δάκρυα στα μάτια για την οπαδική βία εμφανίστηκε η παίκτρια της ΑΕΚ, Μαρία Καπνίση, μιλώντας στην κάμερα της ΕΡΤ αμέσως μετά την ισοπαλία 1-1 με τον Οδυσσέα Μοσχάτου, στο πλαίσιο της 16ης αγωνιστικής της Α’ Εθνικής Γυναικών.

Η αθλήτρια κατήγγειλε την τραμπούκικη επίθεση περίπου 50 κουκουλοφόρων, οι οποίοι εισέβαλαν στις κερκίδες του γηπέδου λίγο μετά την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, ζητώντας άμεση παρέμβαση της πολιτείας.

Tο μεγαλύτερο σοκ ήρθε, ωστόσο, από τα επεισόδια στις κερκίδες. Η παίκτρια κατήγγειλε δημόσια όσα συνέβησαν.

Θα συνεχίζετε κάποιοι να... καπνίζετε αδιάφορα; Κύριοι της ΕΠΟ, κύριοι της ελληνικής κυβέρνησης, όλα καλά; Κύριε αναπληρωτή Υπουργέ Αθλητισμού, Γιάννη Βρούτση, όλα καλά; 

Δείτε το βίντεο, με την Μαρία Καπνίση να κλαίει:

Στη χώρα μας θρηνούμε για τον θάνατο ακόμα ενός νέου παιδιού που έχασε τη ζωή του στη Χαλκίδα λόγω της οπαδικής βίας. Για την ελληνική κοινωνία, η βία αποτελεί πολύ μεγάλη «γάγγραινα» και αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία είναι πως τη στιγμή που τα τελευταία χρόνια αυτά τα τραγικά γεγονότα έχουν αυξηθεί, είναι ακόμα περισσότεροι αυτοί που αντιμετωπίζουν τον θάνατο ενός νέου παιδιού με μαχαίρωμα σαν μέρος της… καθημερινότητας.

Όπως έγραψε η Χριστίνα Αμερικάνου στο προφίλ της στο Facebook: «Ακόμα ένα 23χρονο παιδί δολοφονήθηκε και εμείς απλά συνηθίσαμε το… τέρας».

Ποια είναι η θέση της κοινωνίας, των ομάδων, των πολιτικών, των αστυνομικών, των δικαστών και των πάσης φύσεως θεσμών;

Διαβάστε το άρθρο του Άρη Ασβεστά στο site του «sport-fm.gr» και θα καταλάβετε… πολλά:

Παρατηρήσατε κάτι με το φονικό της Χαλκίδας;

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως παρατήρησα κάτι. Και μάλιστα έντονα.

Παρατήρησα λιγότερο σοκ. Λιγότερα θέματα στα σάιτ. Λιγότερα άρθρα γνώμης που να στηλιτεύουν την οπαδική βία. Λιγότερα πρωτοσέλιδα. Λιγότερα αφιερώματα και αναλύσεις. Λιγότερα ρεπορτάζ.

Λιγότερα ποστ στα social media. Λιγότερα σχόλια στα λιγοστά ποστ. Λιγότερα στόρις σχετικά με το θέμα. Λιγότερες αντιδράσεις και λιγότερα emoji για να πούμε... «λυπάμαι» ή έστω «έλεος».

Λιγότερη οργή και λιγότερη θλίψη. Λιγότερο σφίξιμο στην καρδιά. Λιγότερος κόμπος στο λαιμό και στο στομάχι. Λιγότερα δάκρυα.

Όλο και λιγότερα. Και προσεχώς... καθόλου!

Το γιατί, είναι εύκολο να απαντηθεί. Είναι προφανές ότι μια δολοφονία με οπαδικά κίνητρα, δεν αποτελεί πλέον είδηση. Δεν κάνει ιδιαίτερη αίσθηση.

Είναι απλώς ακόμα μία. Είναι απλώς μια καθημερινότητα. Κανένα σοκ, καμία έκπληξη.

Ανοίγεις την είδηση, διαβάζεις τίτλο, άντε και πρόλογο, και λες... «κοίτα πάλι τους μαλάκες». Το κλείνεις και πας παρακάτω...

Ήταν ο Άλκης. Ακολούθησε ο Μιχάλης. Ήρθε ο Λυγγερίδης. Και τώρα ο Μάριος.

Ενδιάμεσα... ΔΕΚΑΔΕΣ περιστατικά με μαχαιρώματα. Ότι ανάμεσα στον Άλκη, τον Μιχάλη, τον Λυγγερίδη και τον Μάριο δεν είχαμε άλλους δέκα που να ξεψύχησαν στο έδαφος με τρύπες στο κορμί τους, αλήθεια σας λέω, είναι εντελώς τυχαίο! Είναι μια διαβολική σύμπτωση.

Γεμίσαμε μαχαιροβγάλτες. Η κουλτούρα του μαχαιριού. Κυρίαρχη πλέον. Δεν πας πουθενά χωρίς μαχαίρι. Όλο και κάποιον θα πετύχεις. Να μην του ρίξεις μία; Ή μπορεί και να σε πετύχουν. Να μην έχεις να αμυνθείς;

Η κουλτούρα του μαχαιριού. Δεν υπάρχουν μπουνιές, κλωτσιές, σφαλιάρες. Πάνε αυτά. Μόνο μαχαίρι, για να του αφήσεις ενθύμιο να σε θυμάται. Και αν «σβήσει», ε, τι να κάνουμε τώρα; Έτυχε! «Δεν είχα σκοπό να τον σκοτώσω, μόνο να τον τραυματίσω, αλλά η κακιά στιγμή...». Κλασσικό απόσπασμα από καταθέσεις φονιάδων με κασκόλ...

Εν τω μεταξύ, οι ηλικίες εκμηδενίστηκαν. Δεν παίζουν ρόλο. Η κουλτούρα του μαχαιριού τους παίρνει όλους στην αγκαλιά της: Τον 15χρονο, τον 19χρονο, τον 25χρονο, ακόμα και τον 40άρη, τον παλιό, που έφτιαξε οικογένεια, αλλά στις μανούρες... πρώτος!

Καμία ηθική, καμία αξία, καμία παιδεία, καμία καθοδήγηση από γονείς, δασκάλους και ευρύτερο περιβάλλον, καμία συναίσθηση της πραγματικότητας, κανένας σεβασμός για τη ζωή και πλήρη άγνοια για την αξία της. Φτερά στον άνεμο, θύτες και θύματα. Οι μεν στο χώμα, οι δε στη φυλακή...

«Ας είναι ο τελευταίος»! Μα τι ανέκδοτο κατάντησε αυτή η φράση!

Δεν υπάρχει «τελευταίος», παιδιά. Υπάρχει ΠΑΝΤΑ ο «επόμενος»!

Ποτέ δεν θα τελειώσει αυτό, γιατί έτσι είναι η κοινωνία μας. Γιατί κάποιοι γονείς δεν μίλησαν ποτέ στα παιδιά τους. Δεν τα πήραν ποτέ μια αγκαλιά. Δεν τους εξήγησαν ποτέ τίποτα. Τα άφησαν στην τύχη τους, να βρουν μια άλλη αγκαλιά σε έναν σύνδεσμο, σε μια κωλοπαρέα που ξεχειλίζει οργή και μίσος για τον απέναντι που «δεν είναι σαν εμάς»!

Γιατί κάποιες ΠΑΕ, αυτούς έχουν και αυτούς θέλουν, αφού και εκείνοι, οι παράγοντες, τέτοιοι είναι! Απλά χωρίς μαχαίρια, αλλά με κουμπούρια και μπράβους. Και τους χρηματοδοτούν κιόλας, και τους βάζουν και σε δουλειές, και τους παρέχουν και δικηγόρους!

Και γιατί κάποιοι άλλοι, πολιτικοί, αστυνομικοί, δικαστές, πάσης φύσεως θεσμοί, κάθονται τις περισσότερες φορές και κοιτούν. Κοιτούν τα ματωμένα φορεία να περνούν και τους φονιάδες να σουλατσάρουν απ' άκρη σ' άκρη σ' όλη την Ελλάδα...

Και εμείς, σε λίγο θα βαρέθουμε να γράφουμε έστω μια λέξη. Και εσείς, δεν θα ανοίγετε καν το κείμενο. Μόνο τον τίτλο και τέλος.

Έχουμε σταθεί στον «Πολίτης Αργολίδας» με αρνητικές καταστάσεις σε γήπεδα και στα μέρη μας, μιλήσαμε για το πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν «παιδεία» και «σεβασμός», αλλά και να μην… καλύπτονται τέτοιες καταστάσεις και να αντιμετωπίζονται. Κάθε μορφή βίας, οι ύβρεις και ο ρατσισμός δεν έχουν θέση στα γήπεδα και αυτό θα το «φωνάζουμε» για όλους, είτε φοράνε κάποιοι γραβάτες, είτε όχι, είτε είναι πρωταγωνιστές στους αγωνιστικούς χώρους είτε όχι. Περισσότερο ισχύει για αυτούς που είναι θεατές σ’ ένα αθλητικό γεγονός.

Ξεχάστε συλλόγους και ομάδες, ξεχάστε περιοχές, και απλά ακούστε όσα λέει ο Γιώργος Μανταίος, δημοσιογράφος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ που ασχολείται και με τις μικρές ηλικίες παικτών, για γεγονότα που έγιναν πριν από λίγες ημέρες στη Λάρισα. Ξεκάθαρο το μήνυμα, ειδικά σε γονείς, που φτάνουν σ’ αυτό το σημείο:

«Θα πρέπει να σας απαγορευτεί δια βίου οποιαδήποτε ενασχόληση με το ποδόσφαιρο και να μην πλησιάζετε οποιοδήποτε γήπεδο σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου. Είστε επικίνδυνοι για τα παιδιά σας πρωτίστως, για τα παιδιά των άλλων και για το ποδόσφαιρο».

@gmantaios Κάφροι γονείς σε ματς ΑΕΛ-Ολυμπιακός Κ19 #youthfootball #footballacademy #footballtalent #football #superleague ♬ πρωτότυπος ήχος - Mantaios

Ο «Πολίτης Αργολίδας» είχε ασχοληθεί και με τη συμπεριφορά που πρέπει να έχουν οι γονείς σε σχέση με τα παιδιά τους, τον αθλητισμό, τους προπονητές και τους συλλόγους, εφόσον ανήκουν αυτά σε ακαδημία κάποια ομάδας.

Ακολουθεί και το σχετικό ρεπορτάζ από το ΑΠΕ-ΜΠΕ:

Ύβρεις, ρατσισμός και ιπτάμενα μπουκάλια

Την Παρασκευή 17/10 στο γήπεδο της Τερψιθέας Λάρισας, η ΑΕΛ υποδέχτηκε τον Ολυμπιακό, έχοντας αποδεχτεί το αίτημά του, για να κερδίσει μία ημέρα παραπάνω ενόψει του αγώνα με τη Μπαρτσελόνα για το Youth League (22/10). Όσοι βρέθηκαν εκεί, βίωσαν μια πρωτοφανή αθλιότητα από κάποιους θεατές, ενδεχομένως και γονείς των παικτών της ΑΕΛ. Χυδαίες ύβρεις προς τους 17χρονους και 18χρονους παίκτες του Ολυμπιακού, ρατσιστικό παραλήρημα σε βάρος συγκεκριμένου παίκτη, αλλά και ένα...ιπτάμενο μπουκάλι που πέρασε δίπλα από το κεφάλι του Έρικ Χάμζα. Απίστευτες καταστάσεις, με τον παρατηρητή της Super League να καταγράφει τα συμβάντα, ειδικά τα ρατσιστικά σχόλια.

Οι άνθρωποι της ΑΕΛ προσπάθησαν να εκτονώσουν την κατάσταση και στο β΄ ημίχρονο έστειλαν κάποιους προπονητές στην κερκίδα για να μπορέσουν να ελέγξουν -όσο αυτό ήταν δυνατό- την κατάσταση. Είναι δεδομένο ότι καταδικάζουν τα άθλια γεγονότα και μάλιστα ο Ολυμπιακός δεν είχε κανένα παράπονο από τους «βυσσινί». Αναμένουμε όμως συγκεκριμένα μέτρα εναντίον ανθρώπων οι οποίοι βγάζουν το οπαδικό τους μένος σε μικρά παιδιά...

Κρίμα, γιατί επισκίασαν μια παλικαρίσια εμφάνιση των παικτών του Σπύρου Πλακιά, που πήραν την ισοπαλία 2-2 παρότι βρέθηκαν πίσω 2-0 και έπαιζαν με παίκτη λιγότερο από το 23΄ λόγω αποβολής του Γκρόζου. Φανταστική εμφάνιση απ΄όλους όσοι αγωνίστηκαν, με προεξέχοντες τους στόπερ Μπαργιώτα, Παπαδημητρίου, τους εξτρέμ Δημηνίκο, Μπρισίμη και βέβαια τον χάφ Βαρσάμη που προπονείται με την πρώτη ομάδα και έκανε τη διαφορά. Για τον Ολυμπιακό, οι συνήθεις ύποπτοι Χάμζα, Κολκοκοτρώνης ξεχώρισαν, καθώς και ο αριστερός μπακ Φράγκος.

Πολλές φορές συναντάμε, πλέον, οδηγούς στον δρόμο που ενεργούν με επιθετικότητα, έχουν αυξηθεί και τα περιστατικά βίας, μετά από τσακωμούς.

Ένα ενδιαφέρον κείμενο είχε γράψει πριν από καιρό η Ιωάννα Σκλιάμη (Ψυχολόγος, Εγκλημτολόγος) στο προφίλ της στο Facebook, εξηγώντας από το που πηγάζει αυτό το φαινόμενο, εξηγώντας ακόμα το πώς μπορεί να κατανοηθεί και να αντιμετωπιστεί.

Διαβάστε αναλυτικά:

«Σε μια κοινωνία με αυξανόμενη πίεση και ψυχική κόπωση, τα περιστατικά βίας δεν είναι ποτέ τυχαία. Ο δημόσιος χώρος – όπως ο δρόμος – γίνεται συχνά σκηνή όπου ξεσπούν συσσωρευμένες εντάσεις, φόβοι και συναισθηματική απορρύθμιση.
...
Η οδική επιθετικότητα δεν είναι απλώς "νεύρα στην κίνηση". Συνδέεται με χαμηλή ανοχή στη ματαίωση, ελλιπή διαχείριση θυμού και μια γενικευμένη αίσθηση ατιμωρησίας.
...
Όταν το θύμα είναι γυναίκα, η πράξη δεν είναι μόνο επιθετικότητα – έχει και έμφυλη διάσταση. Αναδεικνύεται η διαρκής παρουσία των έμφυλων ανισοτήτων και ο τρόπος που αυτές εκφράζονται ακόμη και στην καθημερινή συμβίωση.
...
Η πρόληψη τέτοιων φαινομένων δεν μπορεί να περιορίζεται σε αστυνόμευση ή τιμωρία. Χρειάζεται καλλιέργεια ψυχοκοινωνικών δεξιοτήτων, ενίσχυση της ενσυναίσθησης και δημιουργία πλαισίου λογοδοσίας – σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο.
...
Το ψυχικό τραύμα από μια απρόκλητη επίθεση δεν τελειώνει με την επούλωση των σωματικών τραυμάτων. Συχνά αφήνει μετατραυματικό άγχος, φόβο στο δημόσιο χώρο, απώλεια εμπιστοσύνης στον Άλλο. Και αυτό δεν αφορά μόνο το θύμα – αφορά όλους μας, γιατί διαβρώνει τη συνοχή και την αίσθηση ασφάλειας που χτίζει μια υγιή κοινωνία.
...
Η βία, όσο «τυχαία» κι αν μοιάζει, είναι σύμπτωμα. Και η κατανόησή της είναι το πρώτο βήμα για να τη μειώσουμε».

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από την Ερμιονίδα με οδηγό που οδηγούσε με ένταση και έκανε πολλές παραβάσεις, βάζοντας σε κίνδυνο και άλλους που βρισκόντουσαν τον ίδιο δρόμο: