Το φως της ημέρας είχε αρχίσει να… σβήνει, την ίδια ώρα που τα φώτα από τον στολισμό στην πλατεία για τον ερχομό των Χριστουγέννων με την προσμονή και του νέου έτους, έπαιρναν τα… πάνω τους, ζεσταίνοντας… οπτικά την εικόνα! Προπαραμονή Χριστουγέννων, το κρύο αεράκι που ένιωθε κάποιος στο πρόσωπο και στα χέρια, είχε, πλέον, «συνοδεία» από ψιλόβροχο. Πολίτες περνούσαν από την πλατεία, οι περισσότεροι καλά ντυμένοι, κρατούσαν ομπρέλες, είχαν κάνει τα τελευταία ψώνια είτε για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, είτε για δώρα…
Όσο έπεφτε η νύχτα, με τα σύννεφα να έχουν καλύψει τον ουρανό, ενώ χανόταν το φως του ήλιου, το κρύο δυνάμωνε… Οι περαστικοί δεν μιλούσαν, με τα κεφάλια χαμηλά, έτρεχαν… για να απολαύσουν τη ζεστασιά των σπιτιών τους. Μέχρι που η κρύα σιωπή, που την… έκρυβαν όσο μπορούσαν με την… παρουσία τους, τα φώτα από τον στολισμό, καλύφθηκε εξ ολοκλήρου από «ζεστές» ευχές, ο ήχος ήρθε από το πίσω μέρος της πλάτης μου.
Εκεί αντίκρισα μια ομάδα ανθρώπων που χαμογελούσαν και ευχόντουσαν «Καλά και Ευλογημένα Χριστούγεννα». Κάποιοι περίμεναν, και έπαιρναν τις θέσεις άλλων που έβγαιναν από ένα κτήριο, κρατούσαν τσάντες, δεν ήταν φανταχτερές, αλλά τους έδιναν απίστευτο… φως τα χαμόγελα αυτών που τις κρατούσαν.
Κουβαλούσαν μαζί τους απλά υλικά για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, για να μπορέσουν αυτές τις Άγιες Ημέρες να φτιάξουν δυο ζεστά φαγητά για να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Τα πρόσωπά τους έλαμπαν, δεν ήθελαν πολλά για να είναι χαρούμενοι, οι ευχές «πήγαζαν» από τις καρδιές τους, στον δικό τους χώρο το κρύο δεν μπορούσε να παρεισφρήσει…
Δίπλα βρισκόταν ο Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδας, ο πάτερ καλούσε τον κόσμο για τον εσπερινό. Δυο κυρίες, έχοντας πάρει τη… βοήθεια και κουβαλώντας τις τσάντες, περπάτησαν μαζί μέχρι ενός σημείου. Όταν χώρισαν, η μία αποκρίθηκε στην άλλη: «Έχω αφήσει τα παιδιά μόνα τους, άναψε και για εμάς ένα κεράκι, αύριο παραμονή Χριστουγέννων θα πάμε μαζί»!
Μέσα σε λίγη ώρα, τα χαμόγελα από ανθρώπους που είχαν ανάγκη τη βοήθεια, και μέσω αυτής θα μπορούσαν να ετοιμάσουν φαγητό για τα Χριστούγεννα, είχαν σχηματίζει… ποτάμι «ζεστασιάς» στην πλατεία, ο χώρος απέκτησε περισσότερη ζωή, πολλοί κάθισαν γύρω και από το στολισμένο δέντρο της ενορίας…
Τα Χριστούγεννα μας «φωτίζουν» περισσότερο το νόημα της αγάπης και της αλληλεγγύης, όλοι είμαστε «ένα», όλοι ζούμε πάνω στο ίδιο «οικόπεδο», δεν υπάρχει πιο «ζεστή» εικόνα από τα χαμόγελα ανθρώπων που δεν νιώθουν μόνοι… Αυτές οι στιγμές στη συγκεκριμένη πλατεία του Αγρινίου, στις 29 Δεκεμβρίου 2025, δημιούργησαν μοναδικές… αχτίνες αγάπης, που «γέννησαν»… φως αγάπης σε ακόμα περισσότερα σπίτια, ενώ η νύχτα είχε σκεπάσει την πόλη!
*Με αγάπη μια αληθινή ιστορία, σας τη μεταφέραμε στο πρώτο πρόσωπο, από έναν δικό μας άνθρωπο, που θέλησε να τη μοιραστεί μαζί μας, στέλνοντας φωτογραφία και με το στολισμένο δέντρο από τον συγκεκριμένο χώρο.
