Πριν στεγνώσει το μελάνι…

Το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της σωστής και μαχητικής δημοσιογραφίας περιγράφεται από τις παρακάτω λέξεις, που αναφέρουν ότι ως λειτούργημα «συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας, ενώ υπάγεται σε κανόνες δεοντολογίας και ηθικής», κάτι που σημαίνει ότι και η εξουσία οφείλει να παρέχει τις κατάλληλες υπηρεσίες. Θα σας αναλύσουμε το γιατί κάνουμε αυτή την αναφορά, με το «βλέμμα» μας στον νομό μας.

Και σας το πιάσουμε το συγκεκριμένο… κουβάρι από το αθλητικό ρεπορτάζ, όσα θα αναφερθούν ισχύουν και για άλλες κοινωνικές δραστηριότητες. Ερώτηση: «Πόσα από τα γήπεδα στην Αργολίδα, είναι σε θέση να φιλοξενήσουν δημοσιογράφους;». Εμείς θα πούμε ακόμα και έναν… Και με τον όρο «γήπεδα» αναφερόμαστε σε ανοιχτά και κλειστά, σε «αρένες» με χορτάρι και παρκέ!

Και μέσα από τις επαφές μας, έχουμε διαπιστώσει ότι οι αρμόδιοι από οποιεσδήποτε θέσεις, όταν γίνονται έργα σ’ έναν αθλητικό χώρο, δεν έχουν καν στο… μυαλό τους ότι πρέπει να γίνει κάτι, ώστε να παρέχονται οι κατάλληλες συνθήκες σε δημοσιογράφους! Και εννοούμε πραγματικούς δημοσιογράφους! Οπότε, εάν τύχει και βρεθεί κάποιος ρεπόρτερ σε συγκεκριμένο χώρο, θα… βολευτεί στις κερκίδες μαζί με τον κόσμο, πίσω από τους πάγκους, μέσα στην αρένα, όπου ο ίδιος κρίνει ότι μπορεί να δουλέψει, εφόσον, βέβαια, του επιτρέψουν να βρεθεί εκεί όπου ο ίδιος διέκρινε ότι είναι σε θέση να δουλέψει αξιοπρεπώς. Και μετά αξιώνουν κάποιοι για προβολή και μετάδοση ενός γεγονότος.

Είμαστε στην Αργολίδα και θέλουμε να πάμε σ’ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου με δημοσιογραφικά θεωρία. Και ρωτάμε, πολιτικούς, αιρετούς, παράγοντες ομάδων και συλλόγων: «Πόσα είναι αυτά που θα μας ικανοποιήσουν; Άντε, τρία θα πούμε εμείς, τα ΔΑΚ Άργους και Ναυπλίου και το Δημοτικό γήπεδο Κρανιδίου». Ρωτάμε, επίσης: «Υπάρχουν κλειστά γυμναστήρια, τα οποία να καλύπτουν τις ανάγκες που έχει ένας δημοσιογράφος;».

Εάν σας ενδιαφέρει να καλύπτουν γεγονότα και αγώνες δημοσιογράφοι, ποιες είναι οι ενέργειές σας για το παραπάνω θέμα;

Πώς φτάσαμε να ακούει ο τηλεθεατής στον «αέρα» φωνές, κόντρες, ατάκες, εξυπνάδες και «ουάου»;

Σας έχουμε μεταφέρει πολλές φορές από… εδώ ότι είναι πολύ σημαντικό να κάνει κάποιος αυτοκριτική. Και στο πλαίσιο αυτό θα τα… βάλουμε και με συναδέλφους, ειδικά κάποιους που έχουν μικρόφωνο και κάνουν περιγραφές. Κάποτε, όταν οι παλαιότεροι έβαζαν εμάς στον κόσμο της δημοσιογραφίας, μας έλεγαν πόσο μεγάλη ευθύνη έχει το να δημοσιεύσεις κάτι, πολύ περισσότερο το να κάνεις περιγραφή στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο.

«Δεν είναι απλό να περιγράφεις έναν αγώνα. Πρέπει, εκτός των άλλων, να έχεις γνώσεις για αυτό που σε περιμένει, να μελετάς, να πηγαίνεις… διαβασμένος», μας έλεγαν. Και κάθεσαι τώρα να ακούσεις, για παράδειγμα, περιγραφή ενός αγώνα και ακούς φωνές, κόντρες, ατάκες, εξυπνάδες και «ουάου». Δεν ακούς περιγραφή των πεπραγμένων, αλλά και κάτι ξεχωριστό για τους πρωταγωνιστές.

Εδώ ακυρώνεται γκολ, ο άλλος δεν βλέπει να γίνεται σέντρα, και ακούς σε αγώνα play off του Champions League να λέει ότι πρέπει να μέτρησε το γκολ, επειδή το είχε γράψει στο σκορ η παραγωγή! Ρε άνθρωπε μου, είδες σέντρα; Απ’ την άλλη, και πιο πρόσφατα, έχουμε μπροστά μας μια μοναδική εικόνα λόγω μια έξυπνης ενέργειας καμεραμάν και αντί οι εκφωνητές να καταλάβουν, να σωπάσουν και να αφήσουν να «μιλήσουν» η εικόνα και ο ήχος, ο ένας, στο ένα από δυο κανάλια που μετέδιδαν, φώναζε να βγάλουμε σημαίες στα μπαλκόνια μας για την πρόκριση της εθνικής μας στα ημιτελικά του Eurobasket. Έτσι χάθηκε η παρακάτω σκηνή στο live και κάποιοι… έτρεχαν για την παρουσιάσουν εκ των υστέρων:

Ήταν, μάλιστα, λίγο άκομψο να ακούμε σε άλλη περίσταση ότι «ο Ολυμπιακός προσπαθεί να σφίξει τη θηλιά στο λαιμό της Πάφου» στον πρόσφατο αγώνα για τη League Phase του Champions League, όταν γνωρίζεις ότι η κυπριακή ομάδα, έχει έμβλημα τον ήρωα Ευαγόρα Παλληκαρίδη ο οποίος εκτελέστηκε δι’ απαγχονισμού από τους Βρετανούς.

ΥΓ. 1: «Η δημοσιογραφία που αντιστέκεται και επιμένει, νικά»! Το διαβάσαμε για συγκεκριμένη δημοσιογράφο, η οποία συνέβαλε τα μέγιστα, ώστε να συλλεχθούν στοιχεία, μέσω των οποίων έλαβε τέλος ο «Γολγοθάς», για τους δύο νεαρούς, που συνελήφθησαν και προφυλακίστηκαν ως εμπρηστές, για τη φωτιά στο Γηροκομείο Πάτρας, στις 12 Αυγούστου.

Βάσει αυτών των στοιχείων και μέσα από δημοσιογραφική έρευνα, η Δικαιοσύνη αντελήφθη το λάθος της και αποφάσισε την αποφυλάκιση τους, με μοναδικό περιοριστικό όρο την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Ο ανακριτής Πάτρας κ. Πηλιχός ήταν αυτός, που αποφάσισε την αποφυλάκιση των δύο νεαρών, κάνοντας δεκτή σχετική πρόταση της εισαγγελέα κ. Καπελέρη.

Μπράβο Ρένα Κουβελιώτη!

ΥΓ. 2: Εδώ φτάσαμε στο σημείο, μία από τις λίγες δημοσιογραφικές εκπομπές έρευνας και επιτόπιου ρεπορτάζ που είχε ο «ΣΚΑΪ» να έχει, πλέον, για παρουσιαστή έναν ηθοποιό!

Μιλάμε για την εκπομπή «Όπου υπάρχει Ελλάδα», που είχε έρθει και σε πολλά μέρη της Αργολίδας και γειτονικών περιοχών, φέρνοντας… αναστάτωση στην Ερμιονίδα, λόγω συγκεκριμένων θεμάτων που έθιξε. Τότε που ο «Πολίτης Αργολίδας» είχε παρέμβει και σας είχε γράψει: «Άλλο η δημοσιογραφία και άλλο να θέλουμε… "Όπου υπάρχει Ελλάδα" σαν το "Happy Traveler"»! Κάποιοι λογικά, βάσει των όσων έχουν δείξει, θα έδειξαν ικανοποίηση στα… μέρη μας. Το έχουν κάνει, άλλωστε, και με άλλους δημοσιογράφους, όταν αυτοί ασκούν κριτική. Να ξέρετε ότι γνωρίζουμε πολλά περισσότερα από όσα νομίζετε κάποιοι!

ΥΓ. 3: «Μόδα» των τελευταίων καιρών είναι και το γεγονός να βγαίνουν δημοσιογράφοι και να αποκαλύπτουν, για παράδειγμα, πράγματα και καταστάσεις που συνέβαιναν, για παράδειγμα, στα αποδυτήρια, αφότου αποχώρησε ένας προπονητής… Νωρίτερα, οι ρεπόρτερ δεν έβγαζαν… κιχ και έχουν τους λόγους τους γι’ αυτό. Μετά τα ανακαλύπτουν όλα, ειδικά τα… στραβά. Αυτό και εάν είναι «φάουλ»! Όπου αποδυτήρια και ομάδες βάλτε και τις κατάλληλες λέξεις, για να μιλήσουμε και άλλα ρεπορτάζ, εκτός του αθλητικού.

Είναι πολλοί αυτοί που δεν γνωρίζουν ή πολλές φορές δεν… θέλουν να κατανοήσουν τον πραγματικό ρόλο των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων. Και σ’ αυτή την κατηγορία δεν εντάσσονται μόνο αυτοί που κατέχουν εξουσία ή θέσεις που παίζουν ρόλο στον δημόσιο βίο, αλλά και απλοί πολίτες, που θέλουν να… κολλάνε σε όλους μια «ταμπέλα».

Παραθέτω κάποια σημαντικά στοιχεία, όπως τα… αλίευσα από το «in.gr», με αφορμή τη δουλειά των ΜΜΕ:

Τα ΜΜΕ έχουν ευθύνη να αναδεικνύουν θέματα (ειδικά τα «κακώς κείμενα»), να ερευνούν ζητήματα και να θέτουν ερωτήματα. Καθένας πρέπει να αναγνωρίζει ποιος είναι ο ρόλος του σε αυτή τη χώρα. Στους θεσμούς της και στον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία της.

Και ρόλος των ΜΜΕ προφανώς δεν είναι γενικά να στηρίζουν την εξουσία (κάθε μορφής θα πω εγώ) ή να έχουν φιλικές σχέσεις με τους ιδιοκτήτες ή τους διεκδικητές τους. Ρόλος (και ευθύνη) των ΜΜΕ είναι να αναδεικνύουν ζητήματα που προκύπτουν στον δημόσιο βίο.

Να κάνουν έρευνα και να προσπαθούν να φέρουν τα «κακώς κείμενα» στο φως.

Να θέτουν ερωτήματα και να ζητούν τις απαντήσεις που απαιτεί και η κοινωνία.

Να έχουν γνώμη και ενίοτε, υπό το φως νέων δεδομένων, αυτή να αλλάζει, ανάλογα και με ρεπορτάζ και τα νέα στοιχεία που έρχονται στο «φως».

Ρόλος των ΜΜΕ είναι να προσπαθήσουν να συγκεντρώσουν όσο περισσότερη πληροφορία, όσο μεγαλύτερη τεκμηρίωση, όσο πιο πολλά διασταυρωμένα στοιχεία και ταυτόχρονα να θέσουν ερωτήματα προς αυτούς που μπορούν να δώσουν πραγματικές απαντήσεις.

Και μετά αφήνουν τις υπόλοιπες εξουσίες να «μιλήσουν» και να ενεργήσουν, όπως για παράδειγμα τη δικαστική. Πολλές φορές ζητώντας την ειλικρίνεια που αναλογεί σε στιγμές που βιώνουμε και το θεσμικό θάρρος που αρμόζει στο αξίωμα που έχει ο καθένας. Για να υπάρχουν πρωτοβουλίες και να χύνεται πάντα άπλετο φως.

Ο πρωταρχικός σκοπός της ελευθεροτυπίας είναι ακριβώς η αναζήτηση της αλήθειας και η κριτική στην εξουσία. Είναι τμήμα της ευθύνης των ΜΜΕ να είναι ενοχλητικά. Σε αντίθετη περίπτωση, απλώς δεν επιτελούν τον ρόλο τους.

Και μπορεί όντως πολλές φορές τα ΜΜΕ να εκπροσωπούν και «συμφέροντα». Δεν μπορεί, όμως, να είναι και υπεύθυνη στάση το «μας πολεμούν τα συμφέροντα», κάθε φορά που ασκείται κριτική ή τίθενται ερωτήματα προς αυτούς που έχουν εξουσία.

Και η Πολιτεία οφείλει να μεριμνάει για την προστασία της δημοκρατίας από οτιδήποτε την εκμαυλίζει ή την υπονομεύει. Και αυτό περιλαμβάνει και τα κάθε λογής «παράκεντρα». Γι’ αυτό το θέμα τα ΜΜΕ μπορούν απλώς να μιλήσουν, να ρωτήσουν, να κάνουν κριτική (η δράση ανήκει σε άλλους…). Διαφορετικά, αντικειμενικά και ανεξάρτητα από προθέσεις, θα είναι, μέρος του προβλήματος.

Κάποτε είχα γράψει το παρακάτω κείμενο στο «Free Post Reporter»:

Η αξία της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας

Ένα από τα πράγματα που με απασχολεί έντονα εδώ και χρόνια είναι η απαξίωση του χώρου των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων από την πλειοψηφία του κόσμου… «Ντρέπομαι να πω ότι είμαι δημοσιογράφος», είχε πει συνάδελφός μου, ο οποίος είναι πολλά περισσότερα χρόνια στον χώρο, και τα λόγια του ήταν κάτι παραπάνω από μια δυνατή «γροθιά» στο… στομάχι μου.

Τι στο καλό κάναμε (και κάνουμε) τόσο λάθος για να φτάσουμε στην «ντροπή», με τον όρο «υπόληψη» να έχει μπει στον «βυθό» της… θάλασσας με το όνομα «κοινή γνώμη»; Για ένα επάγγελμα που χρόνια πριν, η φράση «τιμή μου και καμάρι μου» έμπαινε δίπλα από τη λέξη «δημοσιογράφος», από όποιον είχε «γερό» στομάχι να ακολουθήσει τον συγκεκριμένο δρόμο.

Αυτό που αρνούνται πολλοί, είναι οι «αλήθειες». Ειδικά όσοι είναι «βολεμένοι». Πάντα υπήρχαν «βολεμένοι», αλλά τώρα είναι πολύ περισσότεροι μετά και την οικονομική κρίση, με ΜΜΕ να ελέγχονται από επιχειρηματίες με συγκεκριμένα συμφέροντα. Και εάν δεν δεις τις «αλήθειες», δεν μπορείς να σταματήσεις την κατρακύλα.

Σταμάτησε το ρεπορτάζ κύριοι, και αυτό χαροποιεί την «εξουσία». Και πολλοί από όσους δεν… ξέχασαν το ρεπορτάζ, συνεχίζουν την ερευνητική δημοσιογραφία κυρίως από «συμφέρον». Για το καλό της «παράταξής» τους, της «ομάδας» τους. Τουλάχιστον, έστω και έτσι, ελέγχεται μέρος της «εξουσίας», αποκαλύπτονται καταστάσεις. Να πέσει… φωτιά να μας κάψει, εάν ο δημοσιογράφος λειτουργεί με «συμφέρον».

Τι σας λέω τώρα… Εδώ φτάσαμε στο σημείο, κάποιοι που έχουν πένα και μικρόφωνο, να θεωρούν «τιμή και καμάρι τους», όταν ο κόσμος τους εντάσσει στην κατηγορία «δικοί μας» και όχι στους «αντιπάλους». Αλλά το πιο αρνητικό είναι να μη θες την πολυφωνία στα ΜΜΕ και να «πολεμάς» με λύσσα τις άλλες απόψεις. Και στο παρελθόν υπήρχε η λεγόμενη «γραμμή» σε κάποια Μέσα, αλλά πάντα με «φως» στο ρεπορτάζ! Με τον κόσμο να τα τιμάει, αφιερώνοντας χρόνο για να ενημερωθεί μέσω αυτών.

Οι περισσότεροι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν έχουν μάθει να κάνουν – πλέον – ρεπορτάζ. Κάθονται στο γραφείο και γράφουν την άποψη τους… Έτσι, απλά και ωραία. Και όσοι δεν συμφωνούν, δεν είναι «μαζί» μας και είναι με τους «απέναντι»! Στο παρελθόν για να φτάσει δημοσιογράφος στη σκέψη να δημοσιεύσει σχόλιο (κάτι που θέλει και καλό ρεπορτάζ), έπρεπε να είχε «σκιστεί» για χρόνια στο τηλέφωνο, να είχε «γράψει» χιλιόμετρα στο «πεζοδρόμιο», να ήταν μέσα στο ρεπορτάζ. Για να έχει και αξία, ως γραπτό, το σχόλιο του.

Θα σταθώ στο αθλητικό ρεπορτάζ. Μια ποδοσφαιρική ομάδα αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό, που απαρτίζεται από τουλάχιστον 20 άτομα. Δεν έχετε απορήσει, πού εδώ και μερικά χρόνια, δεν έχει αποτελέσει θέμα μια παρεξήγηση, ένας τσακωμός στην προπόνηση, ένας καβγάς ρε παιδί μου; Είναι αδύνατο να μην έχει συμβεί κάτι. Και όποτε έχει δημοσιευτεί κάποια πληροφορία για τέτοιο περιστατικό, έχει γραφτεί πρώτα στο εξωτερικό, εάν έχει τύχει να μιλήσει κάποιος δημοσιογράφος από τα ξένα με μέλος ομάδας μας. Και στη συνέχεια τα νέα «έφτασαν» και... εδώ, μέσω… Βρυξελλών, μέσω... Βαρκελώνης ή μέσω... Βελιγραδίου (τυχαία η αναφορά στις συγκεκριμένες πόλεις).

Κάποτε ο ρεπόρτερ, συνήθιζε να παίρνει τηλέφωνο τον υπεύθυνο του γραφείου Τύπου (τμήμα Επικοινωνίας τα τελευταία χρόνια), ενώ είχε μαζέψει όλες τις πληροφορίες του. Για να μάθει τι επιβεβαιώνει η ομάδα από τα στοιχεία που έχει συλλέξει, τι άλλο «δίνει» επίσημα ο σύλλογος και ό,τι άλλο ήθελε να ρωτήσει.

Εδώ και χρόνια ξέρετε τι συμβαίνει από τους περισσότερους δημοσιογράφους; Επικοινωνούν πρώτα με τον υπεύθυνο Επικοινωνίας (εάν δεν έχει στείλει πρώτα αυτός σχετικό μήνυμα ή το λεγόμενο non paper) για να μάθουν τη «γραμμή» της ομάδας, για να... ξέρουν τι θα πουν για συγκεκριμένα θέματα, σαν να είναι «συνήγοροι» του κλαμπ. Και όσοι μένουν εκτός από το «μαντρί», δέχονται «πόλεμο», ενώ μάχονται μόνοι τους για πολλές πληροφορίες.

Αυτό δε συμβαίνει μόνο στο αθλητικό ρεπορτάζ. Παρόμοια είναι η κατάσταση, για παράδειγμα, και στο πολιτικό ρεπορτάζ. Εκεί στη λέξη «ομάδες», βάλτε τον όρο «κόμματα»...

Παραθέτω και δυο φράσεις με ξεχωριστή σημασία, που δείχνουν πολλά:

-«Στην Τουρκία, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μας έμαθε την αξία της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας», έχει πει ο αυτοεξόριστος Τούρκος δημοσιογράφος Ραγκίπ Ντουράν.

-«Δημοσιογραφία θα πει να δημοσιεύεις όσα ενοχλούν τους άλλους και δεν θέλουν να μαθευτούν. Όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις», τα περίφημα λόγια του Τζωρτζ Όργουελ.

Υπάρχουν, βέβαια, και οι δημοσιογράφοι που δεν έχουν ξεχάσει τον πολύ σημαντικό ρόλο τους, ακόμα και για την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας. Και φτάνουν σε αποκαλύψεις, όντας μάχιμοι στο ρεπορτάζ. Με λυπεί, όμως, πολύ το γεγονός, ότι κάποιοι από αυτούς δεν… άντεξαν – και τις πιέσεις – και έτσι άφησαν το συγκεκριμένο ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ.

Και είναι καλό να αντέχετε τις αλήθειες και να μη δε θέλετε «παπαγαλάκια»…

Δημοσιογράφοι νεκροί γιατί έκαναν τη δουλειά τους

Αξία έχει και το παρακάτω κείμενο, ξανά από το «in.gr» σχετικά με τους δημοσιογράφους που πέφτουν νεκροί, λόγω του γεγονότος ότι έκαναν σωστά τη δουλειά τους ή επειδή έπεσαν πάνω στο καθήκον, όπως το να καλύπτουν έναν πόλεμο:

Κάθε χρόνο βγαίνει μια μακάβρια στατιστική από τη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων.

Είναι ο ετήσιος αριθμός δημοσιογράφων και εργαζόμενων στα ΜΜΕ που δολοφονήθηκαν κάνοντας τη δουλειά τους. Το 2022 αυξήθηκαν κατά 21 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά που ήταν 47, αντιστρέφοντας μια πορεία μείωσης τα προηγούμενα χρόνια.

Σε αυτό συνετέλεσε ο πόλεμος στην Ουκρανία όπου σκοτώθηκαν 12 επαγγελματίες των ΜΜΕ το 2022. Όμως δεν ήταν ο μόνος λόγος.

Σε αρκετές χώρες αυξήθηκαν οι απειλές κατά δημοσιογράφων. Είτε από αυταρχικές κυβερνήσεις, είτε από υπηρεσίες ασφάλειας, είτε από παραστρατιωτικές οργανώσεις, είτε από κάθε λογής μαφίες.

Και αυτοί οι θάνατοι έρχονται να μας θυμίσουν μια μεγάλη αλήθεια.

Ότι η δημοσιογραφία παραμένει μια επικίνδυνη δουλειά.

Επικίνδυνη για τις εξουσίες και τα συμφέροντα που βλέπουν να αποκαλύπτονται τα κάθε λογής «άπλυτά» τους.

Επικίνδυνη για τους δημοσιογράφους που αποκαλύπτουν αυτά τα «άπλυτα» και βρίσκονται στο στόχαστρο αυτών των εξουσιών και αυτών των συμφερόντων.

Δεν έχω καμία αντίρρηση ότι πάρα πολλοί δημοσιογράφοι μάλλον δεν κάνουν κάτι που μπορεί να οριστεί ως «λειτούργημα».

Ότι μπορεί να είναι διαπλεκόμενοι, διεφθαρμένοι, προσδεμένοι σε πολιτικές και οικονομικές εξουσίες, εχθροί των κινημάτων και της ίδιας της κοινωνίας.

Όμως, δεν είναι όλες και όλοι έτσι.

Υπάρχουν και αυτές και αυτοί που δίνουν τη μάχη της είδησης. Τον αγώνα της αποκάλυψης. Την πάλη με κλειστές πόρτες για να φτάσουν στην αλήθεια.

Και που το κάνουν με κόστος μεγάλο. Στερούμενοι πράγματα και στιγμές. Υπονομεύοντας της δική τους προσωπική ευημερία. Θέτοντας σε κίνδυνο κάποιες στιγμές την υγεία ή την σωματική τους ακεραιότητα.

Και κάποιες στιγμές δίνοντας την ίδια τη ζωή τους. Επειδή τόλμησαν να βγάλουν μια είδηση. Επειδή δεν κατέβασαν την κάμερα. Επειδή προσπάθησαν να δείξουν τον πόλεμο και τη βαναυσότητα στις πραγματικές του διαστάσεις αδιαφορώντας για την ασφάλειά τους.

Σε αυτούς τους 68 συναδέλφους στρέφουμε τη σκέψη μας και υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα τους.

Γιατί στο τέλος του δρόμου, η αλήθεια δεν μπορεί να νικηθεί…

Ένα σχέδιο δράσης (project) με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον έγινε στο πλαίσιο του μαθήματος «Εργαστήριο Δεξιοτήτων» με θέμα «Τοπική Ιστορία» από τα δυο τμήματα της 6ης (Στ) τάξης του Δημοτικού σχολείο στο Πόρτο Χέλι Ερμιονίδας.

Στόχος των παιδιών, που βγήκαν στη φύση, ήταν να συλλέξουν πληροφορίες και να γίνουν για λίγο … δημοσιογράφοι, κάνοντας το δικό τους ξεχωριστό ρεπορτάζ για μια συγκεκριμένη περιοχή στο Πόρτο Χέλι, συλλέγοντας στοιχεία και από το παρελθόν.

«Το παρόν συναντά την Ιστορία… Λιμνοθάλασσα Βερβερόντας», με τον συντονισμό από τις δασκάλες Κωνσταντίνα Δημαράκη και Κορίνα Θάνου.

Απολαύστε:

Ο Αναστάσιος Γανώσης, εκπροσοπώντας την Περιφέρεια Πελοποννήσου, έδωσε το «παρών» και στη σπουδαία Εκδήλωση της ΠΕΦΦΕΕ και του Δήμου Ερμιονίδας στα Μανδράκια Ερμιόνης, τιμήθηκαν οι πολεμικοί ανταποκριτές του πολέμου Ουκρανίας – Ρωσίας, μαζί με μια σπουδαία έκθεση φωτογραφίας για τη Μαριούπολη και τους Έλληνες της περιοχής.

«Οι αφηγήσεις των ανταποκριτών για τα περιστατικά που αντίκρισαν δημιούργησαν συγκίνηση και προβληματισμό.

Σπουδαία πρωτοβουλία και εκδήλωση για τον τόπο με μεγάλη πανελλήνια προβολή, έχοντας ως πρωτεργάτη τον Θωμά Σκούρτη & τον Βασίλη Κουτρουμάνο», τόνισε ο Περιφερειακός Σύμβουλος, με καταγωγή από την Ερμιόνη…

Ο Δήμος Ερμιονίδας «αγκάλιασε» την ιδέα της ΠΕΦΦΕΕ με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί μια πολύ σπουδαία εκδήλωση, στην οποία τιμήθηκαν οι δημοσιογράφοι, οι εικονολήπτες, φωτορεπόρτερ και οι τεχνικοί των Πανελλαδικής εμβέλειας Μέσων Ενημέρωσης ιδιωτικής και δημόσιας τηλεόρασης, που εργάστηκανως Πολεμικοί Ανταποκριτές και κάλυψαν τα γεγονότα στον πόλεμο που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ανάμεσα στην Ρωσία και την Ουκρανία.

Η εκδήλωση αυτή έγινε στο πλαίσια των εγκαινίων της έκθεσης φωτογραφίας του Προέδρου της ΠΕΦΦΕΕ Βασίλειου Κουτρουμάνου με θέμα «Η ειρηνική Μαριούπολη των Ελλήνων», η οποία άνοιξε τις «πύλες» της στις 5 του μήνα και θα ολοκληρωθεί τη Δευτέρα (08/08) στα Μανδράκια της Ερμιόνης.

Το «παρών» έδωσαν, εκτός των άλλων, ο βουλευτής Αργολίδας με τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Γιάννης Γκιόλας, ο Περιφερειακός Σύμβουλος και εκπρόσωπος της Περιφέρειας Αναστάσιος Γανώσης, ο Δήμαρχος Ερμιονίδας Γιάννης Γεωργόπουλος.

Στο κάλεσμα αυτό ανταποκρίθηκαν και παρέλαβαν την τιμητική πλακέτα και τα αναμνηστικά διπλώματα οι δημοσιογράφοι, οι εικονολήπτες, φωτορεπόρτερ και οι τεχνικοί που προσκλήθηκαν.

Την επιτυχημένη εκδήλωση παρουσίασε ο Δημοσιογράφος Γιώργος Σαρρής, τα Βίντεο που προβλήθηκαν επιμελήθηκε ο Γενικός Γραμματέας της ΠΕΦΦΕΕ Ανδρέας Βούτος, ενώ μουσικά συνόδευσαν την εκδήλωση η τραγουδίστρια Ιωάννα Κακουριώτη και ο Γιάννης Παπαχριστοδούλου.

Ξεχωριστός έπαινος αποδόθηκε στον Πρόεδρο της ΠΕΦΦΕΕ Βασίλη Κουτρουμάνο και στα λοιπά μέλη του ΔΣ και τον Αντιπρόεδρο και Ερμιονίτη Θωμά Σκούρτη, οι οποίοι έλαβαν την πρωτοβουλία που έτυχε της αποδοχής του Δήμου Ερμιονίδας, και όλοι μαζί συνέβαλαν στην επιτυχή διοργάνωση της εκδήλωσης.

Την εκδήλωση τίμησαν, ακόμα, με την παρουσία τους το ΔΣ του Δήμου Ερμιονίδας, ο πρώην Δήμαρχος Ερμιόνης Ανάργυρος Λεμπέσης, ο πρόεδρος του ΝΠ Δήμου Ερμιονίδας Παναγιώτης Μέξης, ο αντιδήμαρχος Δαμιανός Κουτούβαλης, ο Αντιδήμαρχος Γιώργος Πιτσάς, ο Λιμενάρχης Ερμιόνης Κος Παππάς Δ., ο δημοτικός σύμβουλος Ερμιονίδας Άκης Γούτος, η Βασιλική Ντουφεξή από την Ένωση Ευρωπαίων δημοσιογράφων, η Όλγα Παπακυριάκου Δημοσιογράφος (ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ 94 FM).

Πλήθος κόσμου παρακολούθησε με μεγάλη συγκίνηση τις ομιλίες των τιμώμενων προσώπων, οι οποίοι προσπάθησαν να περιγράψουν μέσα σε λίγες λέξεις την φρίκη του πολέμου και τις μοναδικές στιγμές που έζησαν και χαράχτηκαν στην ψυχή τους.

Ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ Αργολίδας Γιάννης Γκιόλας που παρέστη στην εκδήλωση, απηύθυνε χαιρετισμό και απένειμε ένα βραβείο.

Ο ίδιος ανέφερε στο Facebook:

«Σε μια πρωτοποριακή και αξιέπαινη πρωτοβουλία προχώρησε προχτές βράδυ Παρασκευή 5 Αυγούστου, στα "Μαντράκια" της Ερμιόνης ο Δήμος Ερμιονίδας.

Συγκεκριμένα απέδωσε τιμητικές πλακέτες και επαίνους στους πολεμικούς ανταποκριτές, φωτογράφους, καμεραμάν και τεχνικούς της ΕΡΤ, των ιδιωτικών καναλιών και σε ορισμένους ανεξάρτητους, οι οποίοι κάλυψαν και καλύπτουν την εισβολή της Ρωσίας και τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας.

Η εκδήλωση ξέφυγε από μια απλή και συνηθισμένη τελετή, αφού με τις συναρπαστικές αλλά σίγουρα τραγικές εξιστορήσεις περιστατικών που αφηγήθηκε κάθε ένας και κάθε μία απ’ αυτούς, αποδόθηκαν πολύ δυνατές εικόνες που, όπως οι ίδιοι κατέθεσαν, έχουν σημαδέψει τη ζωή τους και για ευνόητους λόγους δεν επιθυμούν να ξαναφέρνουν συχνά στη μνήμη τους και να τις αφηγούνται.

Ο αποτροπιασμός και οι θηριωδίες του πολέμου που πέρασαν μέσα από τις εικόνες των πλάνων που μετέδωσαν και σε όλους εμάς υπήρξαν συνταρακτικές, έδωσαν όμως το ερέθισμα να καταδικασθεί ο συγκεκριμένος αλλά και κάθε άλλος πόλεμος, που μόνο εκατόμβες νεκρών και τραυματιών, κύμα προσφύγων και φτώχεια προκαλεί.

Υποστηρίχθηκε δε από όλους με μια φωνή η ανάγκη της παγκόσμιας ειρήνης, για τη διαφύλαξη της οποίας είναι απαραίτητο να καταβάλουμε όλοι οι λαοί και τα έθνη του κόσμου κάθε δυνατή προσπάθεια.

Ξεχωριστός έπαινος αποδόθηκε στον Πρόεδρο της ΠΕΦΦΕΕ Βασίλη Κουτρουμάνο και στα λοιπά μέλη του ΔΣ και τον Αντιπρόεδρο και Ερμιονίτη Θωμά Σκούρτη, οι οποίοι έλαβαν την πρωτοβουλία που έτυχε της αποδοχής του Δήμου Ερμιονίδας, και όλοι μαζί συνέβαλαν στην επιτυχή διοργάνωση της εκδήλωσης.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης είχαμε και την ευκαιρία να περιηγηθούμε στην έκθεση φωτογραφίας του κ. Κουτρουμάνου, βραβευμένου φωτορεπόρτερ και Προέδρου της ΠΕΦΦΕΕ με θέμα «Η ειρηνική Μαριούπολη των 100.000 Ελλήνων».

*Π.Ε.Φ.Φ.Ε.Ε. = Πανελλήνια Ένωση Φωτοειδησεογράφων, Φωτογράφων και εικονοληπτών, Πανελλήνιων Μέσων Εθνικής εμβέλειας, Ιδιωτικής και Δημόσιας τηλεόρασης, που κάλυψαν και συνεχίζουν να καλύπτουν τον πόλεμο Ουκρανίας – Ρωσίας».