
Συνέντευξη στον ΚΩΣΤΑ ΠΕΛΕΚΑΝΟ
Υπάρχουν δρόμοι που δεν τους ανακαλύπτεις με τα μάτια, αλλά με την εμπιστοσύνη, την αφοσίωση και την παρουσία δίπλα σου ενός σκύλου οδηγού.
Για έναν άνθρωπο με απώλεια όρασης, η παρουσία του δεν σημαίνει απλώς έναν ασφαλέστερο τρόπο μετακίνησης, αλλά έναν πολύτιμο συνοδοιπόρο σε μια πιο ανεξάρτητη καθημερινότητα. Πίσω από κάθε σκύλο οδηγό κρύβεται μια απαιτητική διαδικασία εκπαίδευσης, υπομονής και αμοιβαίας εμπιστοσύνης.
Πόσο δύσκολο είναι να εκπαιδεύσεις έναν σκύλο ώστε να γίνει τα «μάτια» ενός άλλου; Πώς «χτίζεται» η εμπιστοσύνη; Τι αλλάζει πραγματικά στη ζωή ενός ανθρώπου όταν ένας τετράποδος φίλος γίνεται ο συνοδοιπόρος του; Σε αυτά τα ερωτήματα αλλά και σε όσα κρύβονται πίσω από αυτή την ιδιαίτερη σχέση, απαντά η Φωτεινή Μπενίση, εκπαιδεύτρια σκύλων οδηγών στη σχολή «Σκύλων Οδηγών Λάρα».
-Φωτεινή, πώς γεννήθηκε η επιθυμία σου να ασχοληθείς με την εκπαίδευση σκύλων οδηγών; Τι ήταν εκείνο που σε έφερε κοντά σε αυτόν τον ξεχωριστό κόσμο;
«Η αλήθεια είναι ότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχαμε πάντα στην οικογένεια έναν σκύλο. Αυτή τη στιγμή έχω στο σπίτι τρία δικά μου σκυλιά. Μετά το σχολείο, κατάλαβα ότι ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με την εκπαίδευση σκύλων. Έτσι ξεκίνησα, εκπαιδεύοντας αρχικά σκύλους συντροφιάς.
Μια μέρα, που είχα βγάλει βόλτα τον έναν σκύλο μου, ένας φίλος εκπαιδευτής με συνάντησε και μου είπε αν θα με ενδιέφερε να εκπαιδεύσω σκύλους οδηγούς για ανθρώπους με προβλήματα όρασης. Εκείνη την περίοδο μάλιστα μου ανέφερε πως ζητούσαν εκπαιδευτές στη σχολή "Σκύλων Οδηγών Λάρα".
Με γοήτευσε η ιδέα να γνωρίσω από κοντά τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν σκύλο οδηγό και τον χειριστή του. Το σκέφτηκα, ήρθα σε επαφή με τη σχολή και κάπως έτσι άρχισαν όλα…».

-Στη σχολή «Σκύλων Οδηγών Λάρα» ποια χαρακτηριστικά αναζητάτε σε έναν σκύλο ώστε να τον επιλέξετε για να λάβει την εξειδικευμένη αυτή εκπαίδευση;
«Στη σχολή μας επιλέγουμε για εκπαίδευση τα Λαμπραντόρ. Είναι πολύ κοινωνικά, φιλικά και έχουν υψηλό δείκτη αντίληψης. Αντιμετωπίζουν τα ερεθίσματα με χαρά. Σπάνια εμφανίζουν φοβίες ή βγάζουν επιθετικότητα, είναι ανθεκτικά και είναι αρκετά έξυπνα για την απαιτητική δουλειά για την οποία προορίζονται.
Ένας σκύλος οδηγός ολοκληρώνει συνήθως την εκπαίδευσή του και είναι έτοιμος να αναλάβει τον ρόλο του περίπου στην ηλικία των 2 ετών, ενώ εργάζεται συνήθως μέχρι τα 9 με 10 χρόνια. Μετά βγαίνει στη σύνταξη».
-Ποια είναι τα στάδια της εκπαίδευσης. Τι προσπαθείς να του μάθεις πρώτα, την υπακοή ή την ικανότητα να παίρνει πρωτοβουλίες;
«Πρώτα απ’ όλα, καλλιεργούμε την κοινωνικοποίηση. Είναι πολύ σημαντικό ο σκύλος να εξοικειωθεί με διαφορετικά ερεθίσματα και καταστάσεις που θα συναντήσει αργότερα. Θέλουμε να μπορεί να κινείται με άνεση και ηρεμία σε διαφορετικά περιβάλλοντα, χωρίς να αποσπάται εύκολα η προσοχή του.
Περνάμε σταδιακά στην υπακοή και στην εκμάθηση συγκεκριμένων εντολών, που αποτελούν τη βάση της συνεργασίας με τον χειριστή του. Στη συνέχεια, εκπαιδεύεται ώστε να κινείται με ασφάλεια στα πεζοδρόμια, να διασχίζει δρόμους, φανάρια και εμπόδια, να εντοπίζει σκάλες και εισόδους και γενικά να μάθει να προστατεύει τον άνθρωπο του από πιθανούς κινδύνους.
Μαθαίνει να επιλέγει τις πιο εύκολες διαδρομές, ενώ εκπαιδεύεται και στο πως συμπεριφέρεται και σε έναν εσωτερικό χώρο. Τους τελευταίους πέντε μήνες εκπαιδεύεται φορώντας πια το ειδικό σαμάρι εργασίας, ενώ τον τελευταίο μήνα έρχεται σε επαφή με τον υποψήφιο χειριστή του για να δούμε πως θα συνεργαστούν οι δυο τους».

-Πώς μαθαίνει ένας σκύλος να μην υπακούει όταν μια εντολή μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τον άνθρωπό του;
«Αυτό μαθαίνεται μέσα από την εμπειρία και την εκπαίδευση που λαμβάνει ο σκύλος οδηγός. Ονομάζεται "έξυπνη ανυπακοή". Αν ο χειριστής του δώσει την εντολή να διασχίσει έναν δρόμο και εκείνη τη στιγμή ο σκύλος αντιληφθεί ότι πλησιάζει, για παράδειγμα, ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο, το οποίο είναι ουσιαστικά αθόρυβο, τότε δεν υπακούει στην εντολή. Μένει ακίνητος και περιμένει να περάσει πρώτα το αυτοκίνητο. Έχει κάνει "έξυπνη ανυπακοή" και με αυτόν τον τρόπο έχει προστατεύσει από έναν ενδεχόμενο κίνδυνο τον χειριστή του».
-Τι προϋποθέσεις χρειάζεται να πληροί ένας άνθρωπος με απώλεια όρασης για να αποκτήσει έναν σκύλο οδηγό;
«Αρχικά, ο χειριστής του σκύλου θα πρέπει να έχει ήδη εκπαιδευτεί στην κινητικότητα, στο "λευκό μπαστούνι" και να είναι ανεξάρτητος. Έπειτα, θα πρέπει να γνωρίζει πως ο σκύλος οδηγός δεν είναι μόνο ένας σκύλος εργασίας, αλλά έχει και αυτός τις δικές του ανάγκες. Παιχνίδι, βόλτα και εκτόνωση.
Θα πρέπει ο άνθρωπος που θέλει να κάνει αυτό το βήμα να είναι διατεθειμένος να καλύψει όλες τις ανάγκες του σκύλου. Από την καθημερινή του τροφή, την περιποίηση, την ιατρική του φροντίδα, μέχρι τις έξτρα βόλτες και το παιχνίδι».

-Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να εμπιστευτεί έναν σκύλο οδηγό και να μοιραστεί μαζί του ουσιαστικά την καθημερινότητα του;
«Ως εκπαιδεύτρια, θα έλεγα ότι ο άνθρωπος που αποκτά έναν σκύλο οδηγό θα πρέπει να τον εμπιστευτεί σε απόλυτο βαθμό. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα επιτευχθεί το "δέσιμο" της ομάδας, χειριστή- σκύλου και θα είναι αποτελεσματική και η συνεργασία των δύο.
Ο σκύλος οδηγός καταλαβαίνει αυτόματα πότε του δείχνουμε εμπιστοσύνη και πότε όχι. Όταν εκπαίδευα ένα Λαμπραντόρ και είχα φορέσει μια μάσκα στα μάτια μου για να μην βλέπω, ο σκύλος παρουσίασε εντελώς διαφορετική συμπεριφορά απέναντί μου. Κατάλαβε αμέσως ότι είχα ουσιαστικά… αφεθεί σε αυτόν, μιας και εκείνη την ώρα εγώ δεν μπορούσα να δω, είχε τον πλήρη έλεγχο και οι κινήσεις του στον δρόμο ήταν πιο αργές και αρκετά προσεκτικές. Είναι σημαντικό να νιώθει ότι τον εμπιστευόμαστε απόλυτα».
-Μέσα από την εμπειρία σου στην εκπαίδευση, τι έχεις διαπιστώσει για τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον σκύλο οδηγό και τον άνθρωπο που τον αποκτά;
«Η αλήθεια είναι ότι μέχρι στιγμής δεν έχω μεγάλη εμπειρία σε αυτό το κομμάτι, όμως μπορώ να πω από την εκπαίδευση που έχω κάνει σε σκύλους οδηγούς και χειριστές ότι αλλάζει ριζικά η καθημερινότητα των ανθρώπων με απώλεια όρασης.
Δημιουργείται ένα απίστευτο "δέσιμο" μεταξύ των δύο και μια αληθινή αγάπη. Δεν είναι μόνο το κομμάτι της εργασίας. Ο χειριστής και ο σκύλος οδηγός γίνονται πια ένα και αναπτύσσουν μια ξεχωριστή σχέση».

-Ποια είναι η πιο συνηθισμένη λάθος συμπεριφορά που συναντάς σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τον ρόλο ενός σκύλου οδηγού.
«Η πιο συνηθισμένη λάθος συμπεριφορά έχει να κάνει με τον τρόπο που προσεγγίζουν έναν σκύλο οδηγό όταν τον βλέπουν με τον χειριστή του στον δρόμο, μη γνωρίζοντας τον ρόλο του. Πλησιάζουν για να τον χαϊδέψουν, να παίξουν μαζί του ή να τον ταΐσουν. Πρόκειται για συμπεριφορές που απαγορεύονται όταν ο σκύλος φοράει το ειδικό σαμάρι και βρίσκεται εν ώρα εργασίας.
Αυτές οι κινήσεις μπορούν εύκολα να του αποσπάσουν την προσοχή και να τον αποπροσανατολίσουν από τη σωστή εκτέλεση της εργασίας του. Το πιο σημαντικό είναι η ενημέρωση του κόσμου».
-Πόσο εξοικειωμένη είναι η κοινωνία μας με την παρουσία των σκύλων οδηγών στους δημόσιους χώρους. Υπάρχει πραγματικός σεβασμός στο δικαίωμα πρόσβασης των ανθρώπων που τους συνοδεύουν;
«Θα έλεγα πως δεν είναι καθόλου εξοικειωμένη, όσο απόλυτο κι’ αν ακούγεται αυτό. Στα μαγαζιά, σε δημόσιες υπηρεσίες, στα μέσα μεταφοράς, λίγοι γνωρίζουν τον ρόλο ενός σκύλου οδηγού και ότι ο χειριστής του επιτρέπεται από τον νόμο να τον έχει πάντα δίπλα του. Συνήθως έρχονται και απλά τονίζουν πως ο σκύλος απαγορεύεται. Το καταλαβαίνουν μόνο όταν τους το εξηγήσεις. Ακόμη κι έτσι πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις αρνούνται να δεχθούν τον σκύλο».
-Αν σου ζητούσα να απευθυνθείς στους ανθρώπους με απώλεια όρασης που θέλουν, αλλά διστάζουν να κάνουν το βήμα για να αποκτήσουν έναν σκύλο οδηγό, τι θα ήθελες να τους πεις;
«Σίγουρα, να μη διστάσουν να κάνουν αυτό το βήμα. Πιστεύω πως ένας σκύλος οδηγός μπορεί να αλλάξει ριζικά την καθημερινότητά τους. Οι μετακινήσεις τους γίνονται πιο γρήγορες, αποκτούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και κυρίως έχουν δίπλα τους έναν πολύτιμο σύντροφο. Δεν είναι, όμως, μόνο η ασφάλεια που προσφέρει. Είναι η αγάπη που γεννιέται, η εμπιστοσύνη που μεγαλώνει καθημερινά και εκείνος ο ξεχωριστός δεσμός που κάνει δύο διαφορετικές ζωές να πορεύονται μαζί.
Γιατί τελικά, δεν αποκτάς απλώς έναν σκύλο που σε βοηθά να βρίσκεις τον δρόμο σου. Αποκτάς έναν συνοδοιπόρο που σε βοηθά να ανακαλύπτεις ξανά πόσους δρόμους μπορείς να ανοίξεις στη ζωή σου…».

Λευτέρης Δαγρές
Το πέρασμά του από την ΑΕ Ερμιονίδας έχει αφήσει στο μυαλό του μόνο θετικές αναμνήσεις και η παρουσία του στην ομάδα του νομού μας τον βοήθησε στο να εξελιχθεί. «Δουλεύαμε οργανωμένα και σε πολύ καλό κλίμα, οι συνθήκες ήταν αυτές που χρειάζονται προπονητές και παίκτες», αναφέρει ο Κυριάκος Μαστοράκης στην κάμερα του «Πολίτη Αργολίδας» για την εποχή που φόρεσε τη φανέλα της ΑΕ Ερμιονίδας, το δεύτερο μισό της αγωνιστικής περιόδου 2022-23, τότε που ο σύλλογος της Αργολίδας συνδύασε την παραμονή στη Γ’ Εθνική κατηγορία και με πολύ ωραίο ποδόσφαιρο.
Ο 22χρονος επιθετικός αγωνίστηκε αυτή τη σεζόν στον Παλλαυρεωτικό και στην Α’ κατηγορία της ΕΠΣΑΝΑ. Στο παιχνίδι της ομάδας του στο Δημοτικό γήπεδο Παλλήνης, απέναντι στον Παλληνιακό για την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος ήταν και ο πρωταγωνιστικής της ομάδας του, καθώς πέτυχε τα δυο γκολ της νίκης (2-1) της φιλοξενούμενης, έχοντας πολύ καλή απόδοση. Ο νεαρός παίκτης και τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου του παραβρέθηκαν, επίσης, στη βράβευση του Παναγιώτη Χριστοφιλέα, του νέου προπονητή της Καλαμάτας, από τον Παλληνιακό, για την πορεία του στο ποδόσφαιρο, και στη συνέχεια μίλησε στον «Π», αναφερόμενος και στην παρουσία του στην ΑΕ Ερμιονίδας.
Ο Κυριάκος Μαστοράκης εξηγεί ποιο ήταν το μυστικό της επιτυχίας εκείνη την περίοδο για την ΑΕ Ερμιονίδας, μιλάει για την πορεία του μέχρι τώρα στο ποδόσφαιρο, αναφέρεται στον Παλλαυρεωτικό και γενικότερα στο ποδόσφαιρο της ΕΠΣΑΝΑ. Ο 22χρονος επιθετικός εξηγεί ποιο είναι το «κλειδί» σ’ έναν σύλλογο, ώστε να έχει εξέλιξη και επιτυχίες, βάσει των όσων έχει δει ο ίδιος στις ομάδες που έχει παίξει.
Δείτε όσα είπε ο Κυριάκος Μαστοράκης στην κάμερα του «Πολίτη Αργολίδας»:
Ο Κυριάκος Μαστοράκης γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 2004 και όπως αναφέραμε, αγωνίζεται στην επίθεση (κυρίως στα άκρα)… Μέχρι τώρα έχει καταφέρει να έχει συμμετοχές και σε επίπεδο Γ’ Εθνικής.
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ακαδημία «Super Goal» Καλυβίων Αττικής. Τον Ιούνιο του 2021 δοκιμάστηκε στην Περούτζια, η οποία στη συνέχεια κινήθηκε άμεσα για την απόκτηση του και κατάφερε να τον ντύσει με τα χρώματα της.
Την περίοδο 2021-22 ο νεαρός επιθετικός αγωνίστηκε στην Ιταλία με την Perugia Κ-19 στο πρωτάθλημα της Primavera. Το καλοκαίρι του 2022 έγινε μέλος του Αιολικού. Πριν ενταχθεί στην πρώτη ομάδα της ομάδας της Μυτιλήνης, συμμετείχε στην αποστολή της Κ-19 του Αιολικού, που έλαβε μέρος στο Capelli Sport Cup της Δανίας.
Στα μέσα της σεζόν 2022-23 φόρεσε τη φανέλα της ΑΕ Ερμιονίδας (πρόλαβε να κάνει 15 συμμετοχές) και στη συνέχεια έπαιξε σε ΑΕ Λευκίμμης, Σαρωνικό Αναβύσσου, ενώ φέτος έπαιξε στον Παλλαυρεωτικό. Το θετικό είναι ότι όσο προχωράει η καριέρα του οι αριθμοί του (συμμετοχές, γκολ, ασίστ) ανεβαίνουν. Φέτος με την ομάδα του Λαυρίου σε 29 συμμετοχές, είχε επτά γκολ και πέντε ασίστ…
Αποκαλυπτική συνέντευξη παραχώρησε ο Τάσος Χρόνης στην εφημερίδα «Πατρίς» του Πύργου και στο site «patrisnews.gr», στην εκπνοή του 2025, και ο Δήμαρχος Επιδαύρου έκανε γνωστό το μεγάλο στοίχημα που έχει μέχρι να ολοκληρωθεί η 2η θητεία του το 2028.
«Το μεγάλο μας στοίχημα είναι η αναπτυξιακή πορεία του Δήμου μέσω του παραλιακού μετώπου και των έργων στους δύο λιμένες Αρχαίας και Νέας Επιδαύρου. Η ένταξη και ο προγραμματισμός μέσω της Ολοκληρωμένης Χωρικής Επέμβασης, τουλάχιστον 3.200.000 € για τα συγκεκριμένα έργα είναι η αρχή μιας μεγάλης πορείας που πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2028! Δουλεύουμε πολύ γι’ αυτό! Το πιστεύουμε και θα το πετύχουμε», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Τάσος Χρόνης, ο οποίος «χτίσει» την Επίδαυρο του μέλλοντος!
Όπως τονίζει η εφημερίδα και η δημοσιογράφος Χριστίνα Τσιορωτά στην οποία μίλησε ο Τάσος Χρόνης… «Παραδοχές, αποκαλύψεις, μεγάλοι στόχοι και «στοιχήματα» όλα καταγράφονται σε αδρές γραμμές από έναν αυτοδιοικητικό που είναι βέβαιο, θα μας απασχολήσει στα επόμενα χρόνια».
Στον πρόλογο της συνέντευξης αναφέρεται ακόμα: «Ο Δήμαρχος Επιδαύρου ήθελε συνειδητά να υπηρετήσει ως όργανο τάξης, αλλά η ζωή και το «μικρόβιο» της αυτοδιοίκησης που πάντα υπήρχε, τον οδήγησε να υπηρετεί τους πολίτες! Ο Τάσος Χρόνης, δήμαρχος σ’ έναν "τόπο να ζεις" όπως ο ίδιος "σύστησε" την Επίδαυρο στον κόσμο το 2019, είναι ένας αιρετός της σύγχρονης εποχής.
Επικοινωνιακός, "ανήσυχος", (ορκίζεται σε λίγες ημέρες στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου για το Μεταπτυχιακό "Διακυβέρνηση και Δημόσιες Πολιτικές"), αποτελεσματικός, με «αποτύπωμα» στα κέντρα λήψης αποφάσεων και βέβαια…μπαμπάς και σύζυγος, "καθήκοντα" ιδιαιτέρως σημαντικά για τον ίδιο που ουδόλως παραμελεί αφού είναι εκείνα που τον κάνουν να συνεχίζει, να δημιουργεί, να πετυχαίνει!
Μετάνιωσε για την ενασχόληση του με την Αυτοδιοίκηση και την εγκατάλειψη της αρχικής του επαγγελματικής επιλογής; Είναι ευχαριστημένος από τα όσα γίνονται στην Επίδαυρο; Ποιό είναι το μεγάλο του στοίχημα για τη θητεία που τρέχει;
Απαντά σε όλα τα μηνύματα που του στέλνουν στα social και γιατί σταμάτησε την Κυριακάτικη ανασκόπηση που ο ίδιος "εγκαινίασε" στην Πελοπόννησο; Ποια είναι τα "όπλα" στην φαρέτρα της Επιδαύρου για να κατακτήσει τουριστικά τον κόσμο;
Πότε θεώρησε πως υπερέβη εαυτόν και γιατί; Φτάνουν οι 24 ώρες για έναν Δήμαρχο, σύζυγο και πατέρα; Τι γνώμη έχει για τον Καλλικράτη, τι καλό προσέφερε στον δήμο του και γιατί υποστηρίζει πως είναι «λάθος timing» η συζήτηση για το νέο εκλογικό σύστημα;
Ο Τάσος Χρόνης, μόλις στα 42 χρόνια, έχει ένα "βαρύ" αυτοδιοικητικό βιογραφικό, κυρίως έχει, όμως, οικοδομήσει ένα αξιόλογο μέλλον. Όχι μόνο για τον ίδιον αλλά και για τον τόπο του, αφού τα «κοινά» και ο τρόπος που τα αντιλαμβάνεται, "ακουμπούν" στη σύγχρονη φιλοσοφία που οδηγεί σε απτά αποτελέσματα, στην αντίληψη που "απελευθερώνει" τη διοίκηση και την καθιστά λειτουργική, προσοδοφόρα και χρήσιμη».
Αναλυτικά όλη η συνέντευξη του Τάσου Χρόνη στην εφημερίδα «Πατρίς»…
Ερ: Κύριε Δήμαρχε, διαβάζει κανείς στο βιογραφικό σας «σχολή Αστυφυλάκων» το 2001 και το 2009 «Τμήμα Τοπικής Αυτοδιοίκησης του ΑΤΕΙ Καλαμάτας». Δώστε μου την «γέφυρα». Πως γεννήθηκε η αυτοδιοίκηση, υπήρχε «μικρόβιο» πάντοτε; Ήταν η Επίδαυρος, το «σπίτι σας» όπως λέτε που σας ώθησε σε αυτήν την κατεύθυνση; Και εν τέλει, μετά από μια πορεία που ξεκίνησε το 2010, το μετανιώσατε ποτέ; Νοσταλγήσατε τους αστυφύλακες;
Απ: Πέτυχα στις Πανελλήνιες εξετάσεις την εισαγωγή μου στην Αστυνομική Ακαδημία σε μια περίοδο μετεξέλιξης του αστυνομικού λειτουργήματος. Δεν ήταν αυτοσκοπός αλλά μια συνειδητή επιλογή η οποία θεωρώ, τώρα που πέρασαν τα χρόνια, ότι ήταν καλή! Η ενασχόληση με τα κοινά ήταν στο αίμα μου από τα μαθητικά χρόνια και συνεχίστηκε και μετά τις σπουδές.
Θα μπορούσε να συνδεθεί το λειτούργημα του αστυνομικού με την τοπική αυτοδιοίκηση καθώς το κοινωνικό πρόσωπο, η προσφορά και επίλυση ζητημάτων που σε κάποιους ίσως φαίνονται δύσκολα είναι κοινά σημεία της καθημερινότητας μας.
Το 2ο πτυχίο στο Τμήμα τοπικής αυτοδιοίκησης ήρθε καθαρά στο πλαίσιο της δικής μου θέλησης για να εμβαθύνω περισσότερο σε αυτό που πάντα μου άρεσε. Ήταν μια δύσκολη περίοδος, χωρίς εξ αποστάσεως μαθήματα, αλλά νομίζω ότι τελικά ήταν η καλύτερη επιλογή και στο σωστό χρόνο! Μόλις πριν λίγες μέρες κατέθεσα και την εργασία μου και αναμένω ορκωμοσία στο Μεταπτυχιακό τμήμα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στην Κόρινθο στο πρόγραμμα «Διακυβέρνηση και Δημόσιες Πολιτικές» με πολύ αξιόλογους καθηγητές αλλά και συναδέλφους μεταπτυχιακούς.
Νομίζω το να μη μένεις στάσιμος είναι τελικά αυτό που σου δίνει δύναμη για τα πάντα. Όσο για το δεύτερο ερώτημά σας, δεν σας κρύβω ότι υπάρχουν στιγμές που αναπολώ την εργασία μου και τους συναδέλφους, αλλά με γεμίζει πολύ αυτό που κάνω τώρα και θεωρώ ότι οι μέχρι τώρα επιλογές μου δεν με αφήνουν να μετανιώσω για τα όσα έχω ζήσει. Υπάρχουν πάντοτε στιγμές έντασης αλλά όχι να έχω μετανιώσει για την μέχρι τώρα πορεία.
Ερ: Η Επίδαυρος λέτε είναι «Τόπος να δεις αλλά και τόπος να ζεις»! Αλήθεια κύριε Δήμαρχε, τι θα λέγατε σε κάποιον που θα σας ρωτούσε «Γιατί να ζήσω εδώ;»
Απ: Αυτό το motto γεννήθηκε αμέσως μετά τις εκλογές του 2019 και τελικά είναι αυτό το οποίο δείχνει ακριβώς την πορεία και το πρόγραμμα της δημοτικής μας αρχής. Η Επίδαυρος γνωστή παγκοσμίως, ένας τόπος όνειρο ζωής για κάποιον να τον επισκεφθεί, έχει ανάγκες που πρέπει να καλύψουμε ώστε να γίνει τόπος για να μείνει κάποιος. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα!
Εάν καταφέρουμε να «επαναπατρίσουμε» τη γενιά μας, τότε ο τόπος μας θα πάει ψηλά καθώς νέα, υγιή, ανοιχτά και δημιουργικά μυαλά θα ανοίξουν τους ορίζοντες όλων μας.
Για να το πετύχουμε αυτό δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στις υποδομές που έχουν να κάνουν με την οικογένεια (παιδικούς σταθμούς, χώρους άθλησης, σχολεία, παιδικές χαρές, πεζοδρόμια, προσβασιμότητα κλπ). Αυτές οι επιλογές που σε καμία περίπτωση δεν λείπουν από τους δημότες μας και προσφέρονται πολύ πιο οικονομικά από τα μεγάλα αστικά κέντρα με την απίστευτη δική μας ποιότητα ζωής λόγω φυσικού περιβάλλοντος και ποιοτικών διεξόδων , είναι αυτά που πρέπει να σκεφτεί ο καθένας για να επιστρέψει στο Δήμο μας.
Ερ: Ο σημερινός Καλλικρατικός δήμος είναι προϊόν συνένωσης δυο καποδιστριακών, Ασκληπιείου και Επιδαύρου. Ήταν η μεταρρύθμιση του Καλλικράτικη ευεργετική; Και πόσο δύσκολη είναι η διοίκηση ενός τέτοιου δήμου εάν κανείς λάβει υπόψιν τα διαφορετικά χαρακτηριστικά, τις ανομοιογένειες και βέβαια το πλήθος των δημοτικών διαμερισμάτων. Είναι ένα «μοντέλο» που λειτουργεί ή η πρότερη διαίρεση ήταν καλύτερη;
Απ: Η μεταρρύθμιση του Καλλικράτη ήταν η μεγαλύτερη τομή στη αυτοδιοίκηση τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Η λογική της ήταν μεταφορά των αρμοδιοτήτων στο εγγύτερο σημείο των πολιτών, δηλαδή τους δήμους και αντίστοιχη μεταφορά πόρων και ανθρώπινου δυναμικού. Αυτή η λογική της Ευρωπαϊκής Χάρτας τοπικής αυτοδιοίκησης η οποία υιοθετήθηκε στην Ελλάδα το 1989 (στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1985) δυστυχώς ακόμα και σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί. Μέχρι και σήμερα ενώ μεταφέρθηκαν οι αρμοδιότητες δεν υπήρξε αντίστοιχη μεταφορά πόρων και υπαλλήλων, ενώ η οικονομική μας «αυτονομία» εξαρτάται κατά συντριπτικό ποσοστό από το κράτος ή τις περιφέρειες.
Άρα λοιπόν δεν θα μιλούσαμε για ένα επιτυχημένο μοντέλο σε όλες του τις πτυχές. Όσον αφορά στις δικές μας συνενώσεις, νομίζω με τη λογική που έγινε τότε, η δυνατότητα να υπάρξει ο Δήμος Επιδαύρου – ένα αποτέλεσμα που το χρωστάμε σε συγκεκριμένους ανθρώπους – ήταν η καλύτερη λύση. Δυο πρώην δήμοι με πολλά κοινά στοιχεία, με πολλές συνεργασίες θεσμικές και κοινωνικές, με κοινά σχολεία και γενικά με ισομερή πληθυσμό. Φυσικά υπάρχουν διαφορετικές ανάγκες αλλά βλέποντας τους χαώδεις δήμους και την δυσκολία συνεννόησης μεταξύ των μικρών χωριών με τα αστικά κέντρα, θεωρώ ότι ήταν η άριστη λύση!
Ερ: Αφορμή της προηγούμενης ερώτησης και των μεταρρυθμίσεων της αυτοδιοίκησης είναι η περίοδος που ο νέος Κώδικας βρίσκεται στα χέρια σας, πρόσφατα υπήρξε και κινητοποίηση από την ΚΕΔΕ για την εκπλήρωση των αιτημάτων που έθετε επι αυτόν στην οποίαν συμμετείχατε ενεργά, είναι ο νέος Κώδικας το «εργαλείο» που θα λύσει τα χέρια σας για καλύτερη διοίκηση, για περισσότερα αποτελέσματα;
Απ: Σίγουρα ο νέος Κώδικας συμμαζεύει την πολυνομία της Τοπικής αυτοδιοίκησης, διευκρινίζει πολλά ζητήματα και απλουστεύει κάποιες παράλογες διαδικασίες, όλα αυτά είναι τεράστια έργα σε θεσμικό επίπεδο . Αυτό που ίσως περιμέναμε, δηλαδή τη μεγάλη τομή και τον επαναπροσδιορισμό στα Ευρωπαϊκά πρότυπα της ΤΑ δυστυχώς δεν ήρθε και αυτό που τρομάζει είναι οι προηγούμενες εμπειρίες των αρμοδιοτήτων χωρίς υποστήριξη. Αυτή είναι και η μεγάλη μας διεκδίκηση καθώς πολύ δύσκολα στα επόμενα χρόνια κάποιος θα ασχοληθεί πάλι με το συγκεκριμένο θέμα! Αρα τώρα είναι η ώρα και γι αυτό το λόγο «σηκώνουμε» το ζήτημα.
Ερ: Παραμένοντας στα του νέου κώδικα, είστε δήμαρχος από το 2019, έχετε λοιπόν την εμπειρία της εκλογής και της διοίκησης δυο εκλογικών συστημάτων. Πόσο «κακό» έκανε, αν έκανε, η απλή αναλογική και πόσο ευεργετικά θα λειτουργήσει η εκλογή από την 1η Κυριακή;
Απ: Να πω αρχικά ότι θεωρώ θεσμικό λάθος ο κώδικας της αυτοδιοίκησης να έρθει μαζί με έναν εκλογικό νόμο, η πρόταση του οποίου αλλάζει εντελώς τα δεδομένα. Ο εκλογικός νόμος έρχεται για πρώτη φορά σε μια περίοδο μακριά από τις εκλογές – και αυτό πρέπει να το πιστώσουμε στον Υπουργό – αλλά δυστυχώς χάνεται μέσα στην γενικότερη αλλαγή και ψήφιση του κώδικα.
Δεν είναι θέμα πρώτης ή δεύτερης Κυριακής. Αυτά είναι γενικές πολιτικές απόψεις οι οποίες ποτέ δεν θα μας βρίσκουν σύμφωνους σε όλα. Είναι θέμα του λίγο απ’ όλα.
Δηλαδή είχαμε ένα σύστημα απλής αναλογικής για δημοτικούς συμβούλους και ενισχυμένης για δημάρχους. Τώρα είχαμε ένα δημαρχοκεντρικό σύστημα όπου με 43% τα έπαιρνες όλα. Πρέπει να καταλήξουμε με βάση την εμπειρία σε ένα σύστημα που να έχει γερές βάσεις και την μέγιστη δυνατή αποδοχή από τους πολίτες. Χαρακτηριστικά θα σας αναφέρω ότι από το 1998 έως σήμερα της οι εκλογικές αναμετρήσεις έχουν διεξαχθεί με διαφορετική λογική και πάντοτε οι αποφάσεις είναι από πάνω προς τα κάτω!
Ερ: Θα έλεγε κανείς κ. Δήμαρχε «μικρός δήμος – μεγάλη ιστορία» και το εννοώ με την ευρύτερη έννοια της περιλαμβανομένου και του πολιτισμού. Είστε ο δήμος με το ισχυρό ιστορικό αποτύπωμα των Εθνοσυνελεύσεων, o δήμος του μοναδικού παγκοσμίως Θεάτρου της Επιδαύρου, δήμος της εξωστρέφειας σαφώς, τι αποτέλεσμα απορρέει απ όλα αυτά κ.Δήμαρχε σε τουριστικό επίπεδο και σε επίπεδο οικονομίας βεβαίως;
Απ: Υπάρχει προφανώς μια τεράστια αναγνωρισιμότητα βάση της οποίας κινούμαστε στη λογική της εξωστρέφειας του Δήμου. Αυτό όμως που προσπαθούμε να αναδείξουμε είναι η «άλλη Επίδαυρος». Ο τόπος της Α Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων στη Νέα Επίδαυρο, του μικρού θεάτρου και της βυθισμένης πολιτείας στην Αρχαία Επίδαυρο, της αρχαιότερης Μυκηναϊκής Γέφυρας σε χρήση στο Αρκαδικό, των φυσικών καταρρακτών στα Γαννουλέικα, των μοναστηριών και των βυζαντινών ναών, του δικτύου των 145 χλμ με μονοπάτια σε σπουδαίες και ιστορικές τοποθεσίες και φυσικά των ξακουστών ποιοτικών προϊόντων της Επιδαύριας Γης, όπως το τυρί, το ψωμί και τα ζυμαρικά σε Τραχειά, Αδάμι και Κολιάκι, το λάδι σε Λυγουριό και Δήμαινα, το μέλι στον Άγιο Δημήτριο και τα εσπεριδοειδή σε Νέα και Αρχαία Επίδαυρο.
Η οικονομία μας βασίζεται στον αγροτουριστικό τομέα και η προσπάθεια είναι πάντοτε αυτή η ποιοτική διαφορά να γίνεται αισθητή στον επισκέπτη. Ωθούμε δηλαδή όσοι έρχονται στον τόπο μας να τον ανακαλύπτουν και να ζήσουν την αυθεντική εμπειρία της Επιδαύρου! Εκεί στοχεύουμε.
Ερ: Κύριε Δήμαρχε, καλές οι προθέσεις λέει ο λαός μας αλλά πρέπει να υπάρχει και αποτέλεσμα. Πόσο σημαντική είναι λοιπόν για έναν δήμαρχο ενός μικρού ουσιαστικά δήμου όπως η Επίδαυρος να βρίσκεται στα κέντρα λήψης αποφάσεων, να έχει επαφές στα «κλιμάκια», να έχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι το κινητό του αποθηκευμένο στο δικό τους ώστε όταν χρειάζεται οι παρεμβάσεις να είναι άμεσες; Και μιας και είστε μέλος του δικτύου ορεινών δήμων αλλά και του δικτύου ανθεκτικών πόλεων, πόσο βοηθούν στην ουσία τέτοιες συνέργειες των ΟΤΑ;
«Κινούμαστε με σχετική ευχέρεια στα κέντρα λήψης αποφάσεων και δείχνοντας την απαραίτητη σοβαρότητα, διεκδικούμε και πετυχαίνουμε πράγματα για τον τόπο μας και τους δημότες μας» θα πει ο Δήμαρχος.
Απ: Η αλήθεια είναι ότι οι πόρτες είναι πάντοτε ανοιχτές για την Επίδαυρο! Διεκδικούμε πάντοτε το καλύτερο και σίγουρα το άκουσμα του τόπου μας δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Τα υπόλοιπα είναι όμως που κάνουν τη διαφορά! Δηλαδή το πόσο έτοιμος είσαι μελετητικά και υπηρεσιακά όταν κάνεις μια πρόταση, το κατά πόσο μπορείς να απορροφήσεις τις χρηματοδοτήσεις και φυσικά το πώς αξιολογείς και επιβεβαιώνεις τις συνεργασίες που γίνονται και παράγουν αποτέλεσμα.
Η αναγνώριση όλων όσοι βοηθούν στην ανάπτυξη του τόπου πρέπει να γίνεται χωρίς αστερίσκους και δεύτερες σκέψεις.
Αυτό μέχρι τώρα μας βοηθά, αν και μικρός δήμος να κινούμαστε με σχετική ευχέρεια στα κέντρα λήψης αποφάσεων και δείχνοντας την απαραίτητη σοβαρότητα να διεκδικούμε και να πετυχαίνουμε πράγματα για τον τόπο μας και τους δημότες. Η δικτύωση και η ανταλλαγή εμπειριών και καλών πρακτικών είναι η κινητήριος δύναμη των «μικρών» υποστελεχομένων δήμων που έχουμε την τύχη να διοικούμε αυτήν την περίοδο.
Ερ: Ιδιαίτερα επικοινωνιακός αλλά και ενεργός στα Social media, είστε ο πρώτος στην Πελοπόννησο που εγκαινίασε τις κυριακάτικες ανασκοπήσεις, πόσο βοηθά κ. Δήμαρχε στο να φτάσει και στον τελευταίο πολίτη το έργο της δημοτικής αρχής; Και βέβαια, αν αυτός είναι ένας τρόπος να φτάνει ευκολότερα ο πολίτης και σ’ εσάς. Απαντάτε στα μηνύματα; Υπάρχει διάδραση; Προλαβαίνετε;
Απ: Ήμουν ο πρώτος που το ξεκίνησε αλλά δυστυχώς και ο πρώτος που το ανέβαλε και αυτό είναι κάτι το οποίο θεωρώ λάθος και θέλω να ξεκινήσω και πάλι. Αυτή η δραστηριότητα στα social είναι προσωπική και ο χρόνος δεν είναι πάντοτε σύμμαχος σε αυτό. Ήταν ένας τρόπος ανάδειξης της καθημερινής δουλειάς που γίνεται από όλους τους εξαιρετικούς συνεργάτες μου και δεν φτάνει στους δημότες, αλλά και μιας πρώτης επαφής με ίσους όρους προς όλους. Προσπαθώ να απαντώ σε μηνύματα, τηλέφωνα, email και γενικά σε όποιο τρόπο επικοινωνίας επιλέξει ο καθένας, χωρίς ωστόσο να αντικαταστήσω τα θεσμικά όργανα με τις συζητήσεις στα social για σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά ζητήματα.
Η ευτυχία μου ξεκινά με τις κόρες μου και την σύζυγό μου προσπαθώντας να μη λείψω από αυτές τις στιγμές και να μη μου λείψουν και εμένα, αρα θα το πω απλά, η ημέρα δεν μου φτάνει πολλές φορές!
Ερ: Το 2025 ολοκληρώνεται, είθισται ο απολογισμός, ποια έργα λοιπόν που έγιναν θα απαριθμούσατε ως κομβικής σημασίας και βεβαίως ποια είναι εκείνα που θα σφραγίσουν το 2026. Υπάρχει κάποιο ζήτημα που θεωρείτε «αγκάθι» είτε λύθηκε είτε υφίσταται ακόμα; Και στον αντίποδα, κάποιο έργο που θεωρείτε μεγάλη επιτυχία;
Απ: Συνεχίστηκαν απρόσκοπτα τα περισσότερα έργα που είχαμε ξεκινήσει τα προηγούμενα χρόνια και είχαμε πολλές ολοκληρώσεις και παραλαβές τη χρονιά που πέρασε. Ολοκληρώθηκαν τα μεγάλα έργα της έδρας του Λυγουριού όπως η ανάπλαση των οδών του οικισμού, ο νέος κόμβος της ανατολικής εισόδου, το νέο πολιτιστικό κέντρο, η πλατεία Άννας Συνοδινού, το Νέο Μουσείο Ελιάς και προχωρούν προς ολοκλήρωση ο ποδηλατοδρόμος και ο πεζόδρομος κατά μήκος της κεντρικής οδού. Ολοκληρώθηκαν οι εκσυγχρονισμοί των βιολογικών καθαρισμών Αρχαίας και Νέας Επιδαύρου, ο τηλεέλεγχος και η τηλεμετρία των δικτύων ύδρευσης, η αλλαγή όλων των φωτιστικών σωμάτων σε LED νέας τεχνολογίας και η αναβάθμιση όλων των αθλητικών εγκαταστάσεων και των παιδικών χαρών σε όλο σχεδόν το Δήμο.
Το ζήτημα που λύθηκε και ήταν ένα τεράστιο αγκάθι πάνω από 30 χρόνια ήταν η εξομοίωση της χερσαίας ζώνης λιμένα στην Αρχαία Επίδαυρο, ενώ αυτό που παραμένει ακόμα ζητούμενο είναι η ολοκληρωμένη λύση των υδάτων άρδευσης μέσω του περίφημου Αναβάλου. Προφανώς και όλα αυτά δεν έγιναν με ίδιους πόρους, αλλά με συνεργασίες, προγραμματισμό και επίβλεψη υπηρεσιών των Υπουργείων και της Περιφέριεας.
Ερ: Ο μεγάλος στόχος για την θητεία που τρέχει; Ποιο είναι το μεγάλο σας στοίχημα;
Απ: Το μεγάλο μας στοίχημα είναι η αναπτυξιακή πορεία του Δήμου μέσω του παραλιακού μετώπου και των έργων στους δύο λιμένες Αρχαίας και Νέας Επιδαύρου. Η ένταξη και ο προγραμματισμός μέσω της Ολοκληρωμένης Χωρικής Επέμβασης, τουλάχιστον 3.200.000 € για τα συγκεκριμένα έργα είναι η αρχή μιας μεγάλης πορείας που πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2028! Δουλεύουμε πολύ γι’ αυτό! Το πιστεύουμε και θα το πετύχουμε!
Ερ: Κλείνοντας κ. Δήμαρχε θα ήθελα μια μικρή εξομολόγηση από εσάς, την πιο δύσκολη στιγμή σας ως δήμαρχος, έτσι όπως εσείς την ορίζετε αλλά και την ευτυχέστερη.
Απ: Η δυσκολότερη στιγμή της θητείας μας ήταν η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης και οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις εκείνης της περιόδου. Η αυτοδιοίκηση κράτησε όρθια την ελληνική κοινωνία και αυτό αναγνωρίζεται καθολικά. Όμως για να το πετύχουμε, υπερβήκαμε εαυτόν και πραγματικά μέσα σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση και χωρίς εμπειρία τα καταφέραμε να κρατήσουμε όρθιους τους τόπους μας.
Ευτυχείς στιγμές είναι οι στιγμές που οι κόποι μας ανταμείβονται. Όταν υπάρχει μια ένταξη, μια αναγνώριση ενός έργου, μια δημιουργία προσδοκίας και τελικά μια νέα ανάσα για όλους μας! Δεν το αλλάζω με τίποτα στην πορεία μου στα κοινά!
Πηγή: www.patrisnews.com




Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Παύλος Κοντογιαννίδης στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Espresso Σαββατοκύριακο» και τον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια και θα σταθούμε σε αναφορές του στην… Επίδαυρο, αλλά και στο Ναύπλιο, καθώς όσα τόνισε είναι «επαναστατικά». Συμμετείχε, άλλωστε, στον «Καποδίστρια» σαν… Κουντουριώτης, με γυρίσματα και στην πρωτεύουσα της Αργολίδας, από όπου και οι εικόνες από το προφίλ του στο Facebook.
Σαν… αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας, όπως ο ίδιος τόνισε, μίλησε για… lobby σχετικά με τη συμμετοχή ή όχι στην Επίδαυρο, κάτι για το οποίο τόνισε ότι ισχύει γενικά στον χώρο του θεάτρου.
«Στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!», ανέφερε ο γνωστός ηθοποιός. «Ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα"», είπε, ακόμα, με καυστικό τρόπο για την… Επίδαυρο!
«Οι κωμωδίες είναι και φέτος υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους», τόνισε, επίσης, ο Παύλος Κοντογιαννίδης, ο οποίος μίλησε για… όλα στη συγκεκριμένη συνέντευξη.
Μεταξύ άλλων, ο γνωστός ηθοποιός κλήθηκε να εκφράσει την άποψή του για το γεγονός πως δεν έχει βρεθεί ποτέ μέχρι σήμερα να συμμετέχει σε παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.
-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;
«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!».
-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;
«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα".
Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμετοχές γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασίου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, εκτός από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές, όμως, ως θεατής. Μεγαλείο ο χώρος!».
-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;
«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σ' ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".
Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».
Διαβάστε όλη τη συνέντευξη του Παύλου Κοντογιαννίδη στην «Espresso», ενός… αντάρτη στα «βουνά» της καλλιτεχνίας!
Από τ’ αλώνια της Βέροιας μέχρι τα σανίδια των θεάτρων όλης της Ελλάδας, ο Παύλος Κοντογιαννίδης έχει διανύσει μια πορεία γεμάτη πάθος, χιούμορ και ελευθερία. Παραμένει «αντάρτης» της καλλιτεχνίας, όπως αυτοχαρακτηρίζεται, ένας άνθρωπος που προτιμά να συγκρούεται, παρά να συμβιβάζεται.
Με αφορμή την επιτυχία του στο έργο «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας» ανοίγει την καρδιά του στην «Espresso» και μιλά για όλα: για το θέατρο, τη ζωή, την οικογένεια, την πολιτική, αλλά και για όσα φωτίζονται όταν τα φώτα σβήνουν.
-Συνεχίζετε ακάθεκτος τις παραστάσεις του έργου «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας», στο θέατρο Αυλαία. Αν ήσασταν θεατής και όχι πρωταγωνιστής, ποιο στοιχείο αυτής της δουλειάς θα σας έκανε να πείτε «πρέπει οπωσδήποτε να το δω αυτό»;
«Η συμμετοχικότητα του θεατή στα δρώμενα, η φοβερή πλοκή και φυσικά οι ερμηνείες και των ηθοποιών αλλά και των θεατών!».
-Πόσο απρόβλεπτο είναι για έναν ηθοποιό να υπάρχει διαδραστικότητα σε μια παράσταση; Υπήρξαν στιγμές που οι θεατές σάς αιφνιδίασαν;
«Φυσικά, και τις περισσότερες φορές με τόση ζωντάνια που στο τέλος, στον χαιρετισμό, βγαίνουν μαζί μας και οι θεατές που συμμετείχαν και είναι τόσο όμορφα!».
-Αν «ο δολοφόνος είναι ανάμεσά μας…», μήπως είναι και μέσα μας; Πιστεύετε ότι όλοι έχουμε ένα «μικρό έγκλημα» που κουβαλάμε – μια ενοχή, μια καταπιεσμένη πλευρά μας;
«Είναι τόσο ωραία ειπωμένη η ερώτηση που συμφωνώ απόλυτα με αυτά που λέτε. Να προσθέσουμε απλώς και το απρόβλεπτο!».
-Αν έπρεπε να ανακρίνετε το ελληνικό θέατρο σαν ντετέκτιβ, ποιο θα ήταν, πιστεύετε, το βασικό του «έγκλημα» και ποια η «ποινή» του;
«Άλλη μια καταπληκτική ερώτηση. Το βασικό "έγκλημα" του θεάτρου είναι ότι διαπράττεται από φατρίες, από υπερτιμημένους του χώρου κι από διάφορα lobby εξουσίας. Η "ποινή" που θα επέβαλα; Κάντε τόπο στα ταλέντα και δη στα νέα κι όποιος δεν είναι αληθινός, αλλά… φο μπιζού, να κάνει στην άκρη»!
-Στην παράσταση τα φώτα σβήνουν και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό και στη ζωή του ηθοποιού, να πέφτουν τα φώτα και να μένει μόνο η αλήθεια;
«Το έργο στην ουσία βασίζεται και περιπλέκεται πάνω στο υπέροχο αξίωμα του συγγραφέα Ευάγγελου Σαμιώτη ότι δεν πρέπει σαν ηθοποιοί να ψευτίζουμε! Το ίδιο και στη ζωή, λέω εγώ, να είμαστε αληθινοί!».
-Μεγαλώσατε στη Βέροια, σε ποντιακή, αγροτική οικογένεια. Τι θυμάστε με νοσταλγία από τα παιδικά σας χρόνια και τι δεν θέλετε να θυμάστε;
«Θέλω να τα θυμάμαι όλα! Φτωχά χρονιά, αλλά έγχρωμα, όμορφα. Να φανταστείτε εγώ γεννήθηκα μέσα στα αλώνια του χωριού μου, στο Μετόχι Βέροιας, και μεγάλωσα μέσα στα λουλούδια, μέσα στους καρπούς. Μια αξέχαστη στιγμή, κάποια Πρωτομαγιά, με πήρε ο ύπνος μέσα στα αγριολούλουδα του κάμπου, μαγεία!».
-Έχετε συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους μεγάλους πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες. Ποια συνεργασία σάς έχει μείνει περισσότερο;
«Με όλους ήταν φανταστικά. Από το Εργαστήρι της Θεσσαλονίκης που άρχισα, το Θεσσαλικό Θέατρο και μετά στο Ελεύθερο Θέατρο, ακόμα και στη Λυρική! Τους ευχαριστώ όλους που συμπαίξαμε! Σε όλους χρωστώ για όσα ζήσαμε!».
-Έχετε δηλώσει πως είστε «μια αναρχοαυτόνομη καλλιτεχνική δύναμη σε επίπεδο ΕΚΑΜ». Σήμερα, σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά την πρώτη σας εμφάνιση, παραμένετε τόσο «ένοπλος» απέναντι στο σύστημα ή έχετε κουραστεί να… πολεμάτε;
«Ελάτε να δείτε την παράσταση, να δείτε σε τι στροφές δουλεύει το κοντέρ! Πάντα μάχιμος, πάντα αυτόνομος και πάντα αδούλωτος, όπως με προσφωνούσε ο αείμνηστος φίλος, συναγωνιστής και μέγας καλλιτέχνης Ηλίας Λογοθέτης!»
-Πόσο δύσκολο είναι να μείνει κάποιος «εκτός κυκλωμάτων» στον χώρο του θεάματος χωρίς να απομονωθεί;
«Πανδύσκολο! Όλοι οι χώροι ελέγχονται από διάφορα lobby! Αν δεν μου έκανε πρόταση ο συγγραφέας του έργου Ευάγγελος Σαμιώτης, δεν θα κάναμε αυτήν την ομορφιά με την παράστασή μας, ούτε θα είχα εγώ την ευκαιρία τώρα να απαντώ σε αυτές τις σημαντικές ερωτήσεις, που οι αναγνώστες σας θα τις χαρούν πολύ -σας διαβεβαιώ- και θα είμαστε κι εμείς χρήσιμοι συζητητές!
Είχα να βγω στη διαφήμιση χρονιά και με το που μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω τον «Κύριο Πυρ και Μανία» της Εθνικής Ασφαλιστικής, "έσπασαν" τα κοντέρ: 500.000 προβολές σε έναν μήνα! Μας αποκλείουν από το ένα, τους βγαίνουμε από αλλού… Θεία θέληση. Αν μου δοθεί ένας τηλεοπτικός ρόλος, είμαι σίγουρος θα «σπάσει» πάλι τα κοντέρ!».
-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;
«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!»
-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;
«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του «Λεωνίδα» (ξακουστή ταβέρνα). Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμέτοχες γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, έκτος ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!».
-Υπάρχει κάποιος τηλεοπτικός ρόλος τόσο επιδραστικός που να σας «καταδίωξε» στη συνείδηση του κοινού;
«Πολλοί. Όλοι οι ρόλοι μου, μικροί και μεγάλοι. Τι να πρωτοθυμηθώ, τον "Τζακ" στους "Απαράδεκτους", τον "I love Τανάσης" στους "Δυο ξένους", τον "Πρίφτη", τον "Αβραάμ" στο "Τύχη βουνό", τον "Μπαλούρδο" στο "Βίος και πολιτεία". Τώρα θα δείτε ότι θα συζητηθεί και ο ρόλος του "Λάζαρου Κουντουριώτη", που ερμηνεύω στον "Καποδίστρια" του Γιάννη Σμαραγδή».
-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;
«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σε ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".
Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».
-Το εμβληματικό σίριαλ «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;», που παίζατε και είχε επιτυχία άλλα κόπηκε άδοξα, έγινε ταινία και βγαίνει στις αίθουσες αυτές τις ημέρες. Θα πάτε να τη δείτε;
«Γιατί όχι; Από σεβασμό προς τους δημιουργούς».
-Τι λείπει και τι περισσεύει από την ελληνική μυθοπλασία τη φετινή σεζόν;
«Φέτος η μυθοπλασία είναι ισορροπημένη μεταξύ δράματος και κωμωδίας. Μόνο που οι κωμωδίες είναι, όπως πάντα, υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους. Τα δράματα, έκτος λίγων εξαιρέσεων, είναι φασόν με ξένες σαπουνόπερες. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο μπροστά από τη μυθοπλασία, που κανονικά έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο!».
-Ποια είναι σήμερα η δυναμική του Κινήματος Φτωχών Ελλάδος, που ιδρύσατε το 2018;
«Όπως είπε και ένας πολιτικά λόγιος, πρύτανης – δεν αναφέρω όνομα, άλλα μας τιμά η άποψή του –, η διακήρυξη του κινήματος είναι 20 χρονιά μπροστά. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μπει στο site μας να τη διαβάσει. Είναι μια σελίδα μόνο. Χάρηκα πολύ που σε τελευταία συνέντευξή της η κυρία Καρυστιανού αυτά που είπε είναι σχεδόν λες και διάβασε τη διακήρυξή μας, εννοώ απλή ταύτιση, διότι κάτι άλλοι πολίτικοι ηγέτες μας την έχουν κατακλέψει κατά ενότητες.
Μέχρι και ο κ. Βελόπουλος τελευταία είπε πως είναι το κόμμα των φτωχών. Κυριάκο, όχι, το έμβλημα, το σήμα, το λογότυπο του ΚΦΕ είναι αναγνωρισμένα από τον Άρειο Πάγο. Υπάρχουμε εν δυνάμει στο υπουργείο Εσωτερικόν νόμιμα και κάνεις δεν μπορεί να μας κλέψει ούτε το πορτοκάλι χρώμα, που είναι το χρώμα μας. Εμείς βρισκόμαστε εν ενεργεία, απλώς θέλουμε να μας δώσουν «βήμα», όπως εσείς τώρα, να πούμε τις απόψεις μας! Πήραμε μέρος στις δύο εκλογικές εθνικές αναμετρήσεις του 2023 και στις 22 από τις 66 περιφέρειες που συμμετείχαμε ήρθαμε 10ο κόμμα, από τα 36 που συμμετείχαν, και με μπάτζετ 2.800 ευρώ, παρακαλώ!».
-Πώς βλέπετε γενικά την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα; Πιστεύετε πως οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν ενεργό πολιτικό ρόλο;
«Η τέχνη ψυχαγωγεί διαπαιδαγωγώντας και διαπαιδαγωγεί ψυχαγωγώντας. Στις επάλξεις λοιπόν, διότι διαφορετικά ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα άλλο πάρα ένα άνοστο επιδόρπιο σε ένα μίζερο γεύμα! Καμιά εξουσία δεν αγάπησε την τέχνη, διότι η τέχνη προάγει το πνεύμα!».
-Παρότι είστε χρόνια στο προσκήνιο, έχετε καταφέρει να κρατήσετε την οικογένειά σας μακριά από τα φώτα. Ήταν συνειδητή επιλογή αυτή η «σιωπή» ή απλώς φυσική στάση ζωής;
«Στάση ζωής. Τώρα αν θέλει ο κόσμος, οι αναγνώστες μας, να μάθουν κι άλλα, να τους πληροφορήσουμε πως έχω μία κόρη που υπεραγαπώ, πήρε πτυχίο στη Χημεία και φέτος τελειώνει και την Ψυχολογία με υποτροφία. Ας διαλέξει να κάνει αυτό που θα την ευχαριστεί. Είναι δόγμα οικογενειακό να κάνει ο άνθρωπος αυτό που τον ευχαριστεί!».
-Η σύζυγός σας, Σίσσυ Αλατά, είναι κι αυτή ηθοποιός. Πόσο δύσκολο ή όμορφο είναι δύο καλλιτέχνες να μοιράζονται το ίδιο σπίτι και τις ίδιες αγωνίες της σκηνής;
«Είναι πολύ όμορφο να έχεις τις ίδιες αγωνίες και ενδιαφέροντα, να ανταλλάζεις απόψεις, να δίνεις και να δέχεσαι συμβουλές γύρω από το ίδιο αντικείμενο! Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, γι’ αυτό με τη Σίσσυ είμαστε μαζί τόσες δεκαετίες, από τη σχολή ακόμη και συνεχίζουμε, λες και γνωριστήκαμε προχτές!».
-Η κόρη σας, η Χριστίνα, επέλεξε να μην ακολουθήσει το θέατρο. Πώς νιώθετε για την απόφαση που πήρε;
«Αγαπητέ Ηλία, ξέρεις πολλά απ’ ό,τι βλέπω… Η Χριστίνα θα κάνει ό,τι γουστάρει και θα της προσφέρει χαρά! Αλλά μην αποκλείουμε τίποτα, ακόμα μικρή είναι. Μην τη δούμε έπειτα από πέντε χρονιά να κάνει «Αντιγόνη» στην Επίδαυρο και πάρουμε το αίμα μας πίσω! Εμείς, κληρονομικά, είμαστε απρόβλεπτα άτομα (γέλια)».
Πηγή: espresso-news.gr
Χρησιμοποιούμε cookies για την εξατομίκευση περιεχομένου και διαφημίσεων, για την παροχή λειτουργιών κοινωνικών μέσων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητάς μας. Επίσης, μοιραζόμαστε πληροφορίες σχετικά με τη χρήση του ιστότοπού μας από τους εταίρους των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης, των διαφημίσεων και των αναλυτικών στοιχείων που μπορούν να τα συνδυάσουν με άλλες πληροφορίες που τους έχετε παράσχει ή που έχουν συλλέξει από τη χρήση των υπηρεσιών τους. Συμφωνείτε με τα cookies μας εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τον ιστότοπό μας.