Αποκαλυπτική συνέντευξη παραχώρησε ο Τάσος Χρόνης στην εφημερίδα «Πατρίς» του Πύργου και στο site «patrisnews.gr», στην εκπνοή του 2025, και ο Δήμαρχος Επιδαύρου έκανε γνωστό το μεγάλο στοίχημα που έχει μέχρι να ολοκληρωθεί η 2η θητεία του το 2028.

«Το μεγάλο μας στοίχημα είναι η αναπτυξιακή πορεία του Δήμου μέσω του παραλιακού μετώπου και των έργων στους δύο λιμένες Αρχαίας και Νέας Επιδαύρου. Η ένταξη και ο προγραμματισμός μέσω της Ολοκληρωμένης Χωρικής Επέμβασης, τουλάχιστον 3.200.000 € για τα συγκεκριμένα έργα είναι η αρχή μιας μεγάλης πορείας που πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2028! Δουλεύουμε πολύ γι’ αυτό! Το πιστεύουμε και θα το πετύχουμε», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Τάσος Χρόνης, ο οποίος «χτίσει» την Επίδαυρο του μέλλοντος!

Όπως τονίζει η εφημερίδα και η δημοσιογράφος Χριστίνα Τσιορωτά στην οποία μίλησε ο Τάσος Χρόνης… «Παραδοχές, αποκαλύψεις, μεγάλοι στόχοι και «στοιχήματα» όλα καταγράφονται σε αδρές γραμμές από έναν αυτοδιοικητικό που είναι βέβαιο, θα μας απασχολήσει στα επόμενα χρόνια».

Στον πρόλογο της συνέντευξης αναφέρεται ακόμα: «Ο Δήμαρχος Επιδαύρου ήθελε συνειδητά να υπηρετήσει ως όργανο τάξης, αλλά η ζωή και το «μικρόβιο» της αυτοδιοίκησης που πάντα υπήρχε, τον οδήγησε να υπηρετεί τους πολίτες! Ο Τάσος Χρόνης, δήμαρχος σ’ έναν "τόπο να ζεις" όπως ο ίδιος "σύστησε" την Επίδαυρο στον κόσμο το 2019, είναι ένας αιρετός της σύγχρονης εποχής.

Επικοινωνιακός, "ανήσυχος", (ορκίζεται σε λίγες ημέρες στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου για το Μεταπτυχιακό "Διακυβέρνηση και Δημόσιες Πολιτικές"), αποτελεσματικός, με «αποτύπωμα» στα κέντρα λήψης αποφάσεων και βέβαια…μπαμπάς και σύζυγος, "καθήκοντα" ιδιαιτέρως σημαντικά για τον ίδιο που ουδόλως παραμελεί αφού είναι εκείνα που τον κάνουν να συνεχίζει, να δημιουργεί, να πετυχαίνει!

Μετάνιωσε για την ενασχόληση του με την Αυτοδιοίκηση και την εγκατάλειψη της αρχικής του επαγγελματικής επιλογής; Είναι ευχαριστημένος από τα όσα γίνονται στην Επίδαυρο; Ποιό είναι το μεγάλο του στοίχημα για τη θητεία που τρέχει;

Απαντά σε όλα τα μηνύματα που του στέλνουν στα social και γιατί σταμάτησε την Κυριακάτικη ανασκόπηση που ο ίδιος "εγκαινίασε" στην Πελοπόννησο; Ποια είναι τα "όπλα" στην φαρέτρα της Επιδαύρου για να κατακτήσει τουριστικά τον κόσμο;

Πότε θεώρησε πως υπερέβη εαυτόν και γιατί; Φτάνουν οι 24 ώρες για έναν Δήμαρχο, σύζυγο και πατέρα; Τι γνώμη έχει για τον Καλλικράτη, τι καλό προσέφερε στον δήμο του και γιατί υποστηρίζει πως είναι «λάθος timing» η συζήτηση για το νέο εκλογικό σύστημα;

Ο Τάσος Χρόνης, μόλις στα 42 χρόνια, έχει ένα "βαρύ" αυτοδιοικητικό βιογραφικό, κυρίως έχει, όμως, οικοδομήσει ένα αξιόλογο μέλλον. Όχι μόνο για τον ίδιον αλλά και για τον τόπο του, αφού τα «κοινά» και ο τρόπος που τα αντιλαμβάνεται, "ακουμπούν" στη σύγχρονη φιλοσοφία που οδηγεί σε απτά αποτελέσματα, στην αντίληψη που "απελευθερώνει" τη διοίκηση και την καθιστά λειτουργική, προσοδοφόρα και χρήσιμη».

Αναλυτικά όλη η συνέντευξη του Τάσου Χρόνη στην εφημερίδα «Πατρίς»…

Ερ: Κύριε Δήμαρχε, διαβάζει κανείς στο βιογραφικό σας «σχολή Αστυφυλάκων» το 2001 και το 2009 «Τμήμα Τοπικής Αυτοδιοίκησης του ΑΤΕΙ Καλαμάτας». Δώστε μου την «γέφυρα». Πως γεννήθηκε η αυτοδιοίκηση, υπήρχε «μικρόβιο» πάντοτε; Ήταν η Επίδαυρος, το «σπίτι σας» όπως λέτε που σας ώθησε σε αυτήν την κατεύθυνση; Και εν τέλει, μετά από μια πορεία που ξεκίνησε το 2010, το μετανιώσατε ποτέ; Νοσταλγήσατε τους αστυφύλακες;

Απ: Πέτυχα στις Πανελλήνιες εξετάσεις την εισαγωγή μου στην Αστυνομική Ακαδημία σε μια περίοδο μετεξέλιξης του αστυνομικού λειτουργήματος. Δεν ήταν αυτοσκοπός αλλά μια συνειδητή επιλογή η οποία θεωρώ, τώρα που πέρασαν τα χρόνια, ότι ήταν καλή! Η ενασχόληση με τα κοινά ήταν στο αίμα μου από τα μαθητικά χρόνια και συνεχίστηκε και μετά τις σπουδές.

Θα μπορούσε να συνδεθεί το λειτούργημα του αστυνομικού με την τοπική αυτοδιοίκηση καθώς το κοινωνικό πρόσωπο, η προσφορά και επίλυση ζητημάτων που σε κάποιους ίσως φαίνονται δύσκολα είναι κοινά σημεία της καθημερινότητας μας.

Το 2ο πτυχίο στο Τμήμα τοπικής αυτοδιοίκησης ήρθε καθαρά στο πλαίσιο της δικής μου θέλησης για να εμβαθύνω περισσότερο σε αυτό που πάντα μου άρεσε. Ήταν μια δύσκολη περίοδος, χωρίς εξ αποστάσεως μαθήματα, αλλά νομίζω ότι τελικά ήταν η καλύτερη επιλογή και στο σωστό χρόνο! Μόλις πριν λίγες μέρες κατέθεσα και την εργασία μου και αναμένω ορκωμοσία στο Μεταπτυχιακό τμήμα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στην Κόρινθο στο πρόγραμμα «Διακυβέρνηση και Δημόσιες Πολιτικές» με πολύ αξιόλογους καθηγητές αλλά και συναδέλφους μεταπτυχιακούς.

Νομίζω το να μη μένεις στάσιμος είναι τελικά αυτό που σου δίνει δύναμη για τα πάντα. Όσο για το δεύτερο ερώτημά σας, δεν σας κρύβω ότι υπάρχουν στιγμές που αναπολώ την εργασία μου και τους συναδέλφους, αλλά με γεμίζει πολύ αυτό που κάνω τώρα και θεωρώ ότι οι μέχρι τώρα επιλογές μου δεν με αφήνουν να μετανιώσω για τα όσα έχω ζήσει. Υπάρχουν πάντοτε στιγμές έντασης αλλά όχι να έχω μετανιώσει για την μέχρι τώρα πορεία.

Ερ: Η Επίδαυρος λέτε είναι «Τόπος να δεις αλλά και τόπος να ζεις»! Αλήθεια κύριε Δήμαρχε, τι θα λέγατε σε κάποιον που θα σας ρωτούσε «Γιατί να ζήσω εδώ;»

Απ: Αυτό το motto γεννήθηκε αμέσως μετά τις εκλογές του 2019 και τελικά είναι αυτό το οποίο δείχνει ακριβώς την πορεία και το πρόγραμμα της δημοτικής μας αρχής. Η Επίδαυρος γνωστή παγκοσμίως, ένας τόπος όνειρο ζωής για κάποιον να τον επισκεφθεί, έχει ανάγκες που πρέπει να καλύψουμε ώστε να γίνει τόπος για να μείνει κάποιος. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα!

Εάν καταφέρουμε να «επαναπατρίσουμε» τη γενιά μας, τότε ο τόπος μας θα πάει ψηλά καθώς νέα, υγιή, ανοιχτά και δημιουργικά μυαλά θα ανοίξουν τους ορίζοντες όλων μας.

Για να το πετύχουμε αυτό δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στις υποδομές που έχουν να κάνουν με την οικογένεια (παιδικούς σταθμούς, χώρους άθλησης, σχολεία, παιδικές χαρές, πεζοδρόμια, προσβασιμότητα κλπ). Αυτές οι επιλογές που σε καμία περίπτωση δεν λείπουν από τους δημότες μας και προσφέρονται πολύ πιο οικονομικά από τα μεγάλα αστικά κέντρα με την απίστευτη δική μας ποιότητα ζωής λόγω φυσικού περιβάλλοντος και ποιοτικών διεξόδων , είναι αυτά που πρέπει να σκεφτεί ο καθένας για να επιστρέψει στο Δήμο μας.

Ερ: Ο σημερινός Καλλικρατικός δήμος είναι προϊόν συνένωσης δυο καποδιστριακών, Ασκληπιείου και Επιδαύρου. Ήταν η μεταρρύθμιση του Καλλικράτικη ευεργετική; Και πόσο δύσκολη είναι η διοίκηση ενός τέτοιου δήμου εάν κανείς λάβει υπόψιν τα διαφορετικά χαρακτηριστικά, τις ανομοιογένειες και βέβαια το πλήθος των δημοτικών διαμερισμάτων. Είναι ένα «μοντέλο» που λειτουργεί ή η πρότερη διαίρεση ήταν καλύτερη;

Απ: Η μεταρρύθμιση του Καλλικράτη ήταν η μεγαλύτερη τομή στη αυτοδιοίκηση τα μεταπολιτευτικά χρόνια. Η λογική της ήταν μεταφορά των αρμοδιοτήτων στο εγγύτερο σημείο των πολιτών, δηλαδή τους δήμους και αντίστοιχη μεταφορά πόρων και ανθρώπινου δυναμικού. Αυτή η λογική της Ευρωπαϊκής Χάρτας τοπικής αυτοδιοίκησης η οποία υιοθετήθηκε στην Ελλάδα το 1989 (στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1985) δυστυχώς ακόμα και σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί. Μέχρι και σήμερα ενώ μεταφέρθηκαν οι αρμοδιότητες δεν υπήρξε αντίστοιχη μεταφορά πόρων και υπαλλήλων, ενώ η οικονομική μας «αυτονομία» εξαρτάται κατά συντριπτικό ποσοστό από το κράτος ή τις περιφέρειες.

Άρα λοιπόν δεν θα μιλούσαμε για ένα επιτυχημένο μοντέλο σε όλες του τις πτυχές. Όσον αφορά στις δικές μας συνενώσεις, νομίζω με τη λογική που έγινε τότε, η δυνατότητα να υπάρξει ο Δήμος Επιδαύρου – ένα αποτέλεσμα που το χρωστάμε σε συγκεκριμένους ανθρώπους – ήταν η καλύτερη λύση. Δυο πρώην δήμοι με πολλά κοινά στοιχεία, με πολλές συνεργασίες θεσμικές και κοινωνικές, με κοινά σχολεία και γενικά με ισομερή πληθυσμό. Φυσικά υπάρχουν διαφορετικές ανάγκες αλλά βλέποντας τους χαώδεις δήμους και την δυσκολία συνεννόησης μεταξύ των μικρών χωριών με τα αστικά κέντρα, θεωρώ ότι ήταν η άριστη λύση!

Ερ: Αφορμή της προηγούμενης ερώτησης και των μεταρρυθμίσεων της αυτοδιοίκησης είναι η περίοδος που ο νέος Κώδικας βρίσκεται στα χέρια σας, πρόσφατα υπήρξε και κινητοποίηση από την ΚΕΔΕ για την εκπλήρωση των αιτημάτων που έθετε επι αυτόν στην οποίαν συμμετείχατε ενεργά, είναι ο νέος Κώδικας το «εργαλείο» που θα λύσει τα χέρια σας για καλύτερη διοίκηση, για περισσότερα αποτελέσματα;

Απ: Σίγουρα ο νέος Κώδικας συμμαζεύει την πολυνομία της Τοπικής αυτοδιοίκησης, διευκρινίζει πολλά ζητήματα και απλουστεύει κάποιες παράλογες διαδικασίες, όλα αυτά είναι τεράστια έργα σε θεσμικό επίπεδο . Αυτό που ίσως περιμέναμε, δηλαδή τη μεγάλη τομή και τον επαναπροσδιορισμό στα Ευρωπαϊκά πρότυπα της ΤΑ δυστυχώς δεν ήρθε και αυτό που τρομάζει είναι οι προηγούμενες εμπειρίες των αρμοδιοτήτων χωρίς υποστήριξη. Αυτή είναι και η μεγάλη μας διεκδίκηση καθώς πολύ δύσκολα στα επόμενα χρόνια κάποιος θα ασχοληθεί πάλι με το συγκεκριμένο θέμα! Αρα τώρα είναι η ώρα και γι αυτό το λόγο «σηκώνουμε» το ζήτημα.

Ερ: Παραμένοντας στα του νέου κώδικα, είστε δήμαρχος από το 2019, έχετε λοιπόν την εμπειρία της εκλογής και της διοίκησης δυο εκλογικών συστημάτων. Πόσο «κακό» έκανε, αν έκανε, η απλή αναλογική και πόσο ευεργετικά θα λειτουργήσει η εκλογή από την 1η Κυριακή;

Απ: Να πω αρχικά ότι θεωρώ θεσμικό λάθος ο κώδικας της αυτοδιοίκησης να έρθει μαζί με έναν εκλογικό νόμο, η πρόταση του οποίου αλλάζει εντελώς τα δεδομένα. Ο εκλογικός νόμος έρχεται για πρώτη φορά σε μια περίοδο μακριά από τις εκλογές – και αυτό πρέπει να το πιστώσουμε στον Υπουργό – αλλά δυστυχώς χάνεται μέσα στην γενικότερη αλλαγή και ψήφιση του κώδικα.

Δεν είναι θέμα πρώτης ή δεύτερης Κυριακής. Αυτά είναι γενικές πολιτικές απόψεις οι οποίες ποτέ δεν θα μας βρίσκουν σύμφωνους σε όλα. Είναι θέμα του λίγο απ’ όλα.

Δηλαδή είχαμε ένα σύστημα απλής αναλογικής για δημοτικούς συμβούλους και ενισχυμένης για δημάρχους. Τώρα είχαμε ένα δημαρχοκεντρικό σύστημα όπου με 43% τα έπαιρνες όλα. Πρέπει να καταλήξουμε με βάση την εμπειρία σε ένα σύστημα που να έχει γερές βάσεις και την μέγιστη δυνατή αποδοχή από τους πολίτες. Χαρακτηριστικά θα σας αναφέρω ότι από το 1998 έως σήμερα της οι εκλογικές αναμετρήσεις έχουν διεξαχθεί με διαφορετική λογική και πάντοτε οι αποφάσεις είναι από πάνω προς τα κάτω!

Ερ: Θα έλεγε κανείς κ. Δήμαρχε «μικρός δήμος – μεγάλη ιστορία» και το εννοώ με την ευρύτερη έννοια της περιλαμβανομένου και του πολιτισμού. Είστε ο δήμος με το ισχυρό ιστορικό αποτύπωμα των Εθνοσυνελεύσεων, o δήμος του μοναδικού παγκοσμίως Θεάτρου της Επιδαύρου, δήμος της εξωστρέφειας σαφώς, τι αποτέλεσμα απορρέει απ όλα αυτά κ.Δήμαρχε σε τουριστικό επίπεδο και σε επίπεδο οικονομίας βεβαίως;

Απ: Υπάρχει προφανώς μια τεράστια αναγνωρισιμότητα βάση της οποίας κινούμαστε στη λογική της εξωστρέφειας του Δήμου. Αυτό όμως που προσπαθούμε να αναδείξουμε είναι η «άλλη Επίδαυρος». Ο τόπος της Α Εθνοσυνέλευσης των Ελλήνων στη Νέα Επίδαυρο, του μικρού θεάτρου και της βυθισμένης πολιτείας στην Αρχαία Επίδαυρο, της αρχαιότερης Μυκηναϊκής Γέφυρας σε χρήση στο Αρκαδικό, των φυσικών καταρρακτών στα Γαννουλέικα, των μοναστηριών και των βυζαντινών ναών, του δικτύου των 145 χλμ με μονοπάτια σε σπουδαίες και ιστορικές τοποθεσίες και φυσικά των ξακουστών ποιοτικών προϊόντων της Επιδαύριας Γης, όπως το τυρί, το ψωμί και τα ζυμαρικά σε Τραχειά, Αδάμι και Κολιάκι, το λάδι σε Λυγουριό και Δήμαινα, το μέλι στον Άγιο Δημήτριο και τα εσπεριδοειδή σε Νέα και Αρχαία Επίδαυρο.

Η οικονομία μας βασίζεται στον αγροτουριστικό τομέα και η προσπάθεια είναι πάντοτε αυτή η ποιοτική διαφορά να γίνεται αισθητή στον επισκέπτη. Ωθούμε δηλαδή όσοι έρχονται στον τόπο μας να τον ανακαλύπτουν και να ζήσουν την αυθεντική εμπειρία της Επιδαύρου! Εκεί στοχεύουμε.

Ερ: Κύριε Δήμαρχε, καλές οι προθέσεις λέει ο λαός μας αλλά πρέπει να υπάρχει και αποτέλεσμα. Πόσο σημαντική είναι λοιπόν για έναν δήμαρχο ενός μικρού ουσιαστικά δήμου όπως η Επίδαυρος να βρίσκεται στα κέντρα λήψης αποφάσεων, να έχει επαφές στα «κλιμάκια», να έχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι το κινητό του αποθηκευμένο στο δικό τους ώστε όταν χρειάζεται οι παρεμβάσεις να είναι άμεσες; Και μιας και είστε μέλος του δικτύου ορεινών δήμων αλλά και του δικτύου ανθεκτικών πόλεων, πόσο βοηθούν στην ουσία τέτοιες συνέργειες των ΟΤΑ;

«Κινούμαστε με σχετική ευχέρεια στα κέντρα λήψης αποφάσεων και δείχνοντας την απαραίτητη σοβαρότητα, διεκδικούμε και πετυχαίνουμε πράγματα για τον τόπο μας και τους δημότες μας» θα πει ο Δήμαρχος.

Απ: Η αλήθεια είναι ότι οι πόρτες είναι πάντοτε ανοιχτές για την Επίδαυρο! Διεκδικούμε πάντοτε το καλύτερο και σίγουρα το άκουσμα του τόπου μας δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Τα υπόλοιπα είναι όμως που κάνουν τη διαφορά! Δηλαδή το πόσο έτοιμος είσαι μελετητικά και υπηρεσιακά όταν κάνεις μια πρόταση, το κατά πόσο μπορείς να απορροφήσεις τις χρηματοδοτήσεις και φυσικά το πώς αξιολογείς και επιβεβαιώνεις τις συνεργασίες που γίνονται και παράγουν αποτέλεσμα.

Η αναγνώριση όλων όσοι βοηθούν στην ανάπτυξη του τόπου πρέπει να γίνεται χωρίς αστερίσκους και δεύτερες σκέψεις.
Αυτό μέχρι τώρα μας βοηθά, αν και μικρός δήμος να κινούμαστε με σχετική ευχέρεια στα κέντρα λήψης αποφάσεων και δείχνοντας την απαραίτητη σοβαρότητα να διεκδικούμε και να πετυχαίνουμε πράγματα για τον τόπο μας και τους δημότες. Η δικτύωση και η ανταλλαγή εμπειριών και καλών πρακτικών είναι η κινητήριος δύναμη των «μικρών» υποστελεχομένων δήμων που έχουμε την τύχη να διοικούμε αυτήν την περίοδο.

Ερ: Ιδιαίτερα επικοινωνιακός αλλά και ενεργός στα Social media, είστε ο πρώτος στην Πελοπόννησο που εγκαινίασε τις κυριακάτικες ανασκοπήσεις, πόσο βοηθά κ. Δήμαρχε στο να φτάσει και στον τελευταίο πολίτη το έργο της δημοτικής αρχής; Και βέβαια, αν αυτός είναι ένας τρόπος να φτάνει ευκολότερα ο πολίτης και σ’ εσάς. Απαντάτε στα μηνύματα; Υπάρχει διάδραση; Προλαβαίνετε;

Απ: Ήμουν ο πρώτος που το ξεκίνησε αλλά δυστυχώς και ο πρώτος που το ανέβαλε και αυτό είναι κάτι το οποίο θεωρώ λάθος και θέλω να ξεκινήσω και πάλι. Αυτή η δραστηριότητα στα social είναι προσωπική και ο χρόνος δεν είναι πάντοτε σύμμαχος σε αυτό. Ήταν ένας τρόπος ανάδειξης της καθημερινής δουλειάς που γίνεται από όλους τους εξαιρετικούς συνεργάτες μου και δεν φτάνει στους δημότες, αλλά και μιας πρώτης επαφής με ίσους όρους προς όλους. Προσπαθώ να απαντώ σε μηνύματα, τηλέφωνα, email και γενικά σε όποιο τρόπο επικοινωνίας επιλέξει ο καθένας, χωρίς ωστόσο να αντικαταστήσω τα θεσμικά όργανα με τις συζητήσεις στα social για σοβαρά ή λιγότερο σοβαρά ζητήματα.

Η ευτυχία μου ξεκινά με τις κόρες μου και την σύζυγό μου προσπαθώντας να μη λείψω από αυτές τις στιγμές και να μη μου λείψουν και εμένα, αρα θα το πω απλά, η ημέρα δεν μου φτάνει πολλές φορές!

Ερ: Το 2025 ολοκληρώνεται, είθισται ο απολογισμός, ποια έργα λοιπόν που έγιναν θα απαριθμούσατε ως κομβικής σημασίας και βεβαίως ποια είναι εκείνα που θα σφραγίσουν το 2026. Υπάρχει κάποιο ζήτημα που θεωρείτε «αγκάθι» είτε λύθηκε είτε υφίσταται ακόμα; Και στον αντίποδα, κάποιο έργο που θεωρείτε μεγάλη επιτυχία;

Απ: Συνεχίστηκαν απρόσκοπτα τα περισσότερα έργα που είχαμε ξεκινήσει τα προηγούμενα χρόνια και είχαμε πολλές ολοκληρώσεις και παραλαβές τη χρονιά που πέρασε. Ολοκληρώθηκαν τα μεγάλα έργα της έδρας του Λυγουριού όπως η ανάπλαση των οδών του οικισμού, ο νέος κόμβος της ανατολικής εισόδου, το νέο πολιτιστικό κέντρο, η πλατεία Άννας Συνοδινού, το Νέο Μουσείο Ελιάς και προχωρούν προς ολοκλήρωση ο ποδηλατοδρόμος και ο πεζόδρομος κατά μήκος της κεντρικής οδού. Ολοκληρώθηκαν οι εκσυγχρονισμοί των βιολογικών καθαρισμών Αρχαίας και Νέας Επιδαύρου, ο τηλεέλεγχος και η τηλεμετρία των δικτύων ύδρευσης, η αλλαγή όλων των φωτιστικών σωμάτων σε LED νέας τεχνολογίας και η αναβάθμιση όλων των αθλητικών εγκαταστάσεων και των παιδικών χαρών σε όλο σχεδόν το Δήμο.

Το ζήτημα που λύθηκε και ήταν ένα τεράστιο αγκάθι πάνω από 30 χρόνια ήταν η εξομοίωση της χερσαίας ζώνης λιμένα στην Αρχαία Επίδαυρο, ενώ αυτό που παραμένει ακόμα ζητούμενο είναι η ολοκληρωμένη λύση των υδάτων άρδευσης μέσω του περίφημου Αναβάλου. Προφανώς και όλα αυτά δεν έγιναν με ίδιους πόρους, αλλά με συνεργασίες, προγραμματισμό και επίβλεψη υπηρεσιών των Υπουργείων και της Περιφέριεας.

Ερ: Ο μεγάλος στόχος για την θητεία που τρέχει; Ποιο είναι το μεγάλο σας στοίχημα;

Απ: Το μεγάλο μας στοίχημα είναι η αναπτυξιακή πορεία του Δήμου μέσω του παραλιακού μετώπου και των έργων στους δύο λιμένες Αρχαίας και Νέας Επιδαύρου. Η ένταξη και ο προγραμματισμός μέσω της Ολοκληρωμένης Χωρικής Επέμβασης, τουλάχιστον 3.200.000 € για τα συγκεκριμένα έργα είναι η αρχή μιας μεγάλης πορείας που πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2028! Δουλεύουμε πολύ γι’ αυτό! Το πιστεύουμε και θα το πετύχουμε!

Ερ: Κλείνοντας κ. Δήμαρχε θα ήθελα μια μικρή εξομολόγηση από εσάς, την πιο δύσκολη στιγμή σας ως δήμαρχος, έτσι όπως εσείς την ορίζετε αλλά και την ευτυχέστερη.

Απ: Η δυσκολότερη στιγμή της θητείας μας ήταν η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης και οι κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις εκείνης της περιόδου. Η αυτοδιοίκηση κράτησε όρθια την ελληνική κοινωνία και αυτό αναγνωρίζεται καθολικά. Όμως για να το πετύχουμε, υπερβήκαμε εαυτόν και πραγματικά μέσα σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση και χωρίς εμπειρία τα καταφέραμε να κρατήσουμε όρθιους τους τόπους μας.

Ευτυχείς στιγμές είναι οι στιγμές που οι κόποι μας ανταμείβονται. Όταν υπάρχει μια ένταξη, μια αναγνώριση ενός έργου, μια δημιουργία προσδοκίας και τελικά μια νέα ανάσα για όλους μας! Δεν το αλλάζω με τίποτα στην πορεία μου στα κοινά!

Πηγή: www.patrisnews.com

Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Παύλος Κοντογιαννίδης στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Espresso Σαββατοκύριακο» και τον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια και θα σταθούμε σε αναφορές του στην… Επίδαυρο, αλλά και στο Ναύπλιο, καθώς όσα τόνισε είναι «επαναστατικά». Συμμετείχε, άλλωστε, στον «Καποδίστρια» σαν… Κουντουριώτης, με γυρίσματα και στην πρωτεύουσα της Αργολίδας, από όπου και οι εικόνες από το προφίλ του στο Facebook.

Σαν… αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας, όπως ο ίδιος τόνισε, μίλησε για… lobby σχετικά με τη συμμετοχή ή όχι στην Επίδαυρο, κάτι για το οποίο τόνισε ότι ισχύει γενικά στον χώρο του θεάτρου.

«Στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!», ανέφερε ο γνωστός ηθοποιός. «Ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα"», είπε, ακόμα, με καυστικό τρόπο για την… Επίδαυρο!

«Οι κωμωδίες είναι και φέτος υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους», τόνισε, επίσης, ο Παύλος Κοντογιαννίδης, ο οποίος μίλησε για… όλα στη συγκεκριμένη συνέντευξη.

Μεταξύ άλλων, ο γνωστός ηθοποιός κλήθηκε να εκφράσει την άποψή του για το γεγονός πως δεν έχει βρεθεί ποτέ μέχρι σήμερα να συμμετέχει σε παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;

«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!».

-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;

«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα".

Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμετοχές γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασίου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, εκτός από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές, όμως, ως θεατής. Μεγαλείο ο χώρος!».

-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;

«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σ' ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".

Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη του Παύλου Κοντογιαννίδη στην «Espresso», ενός… αντάρτη στα «βουνά» της καλλιτεχνίας!

Από τ’ αλώνια της Βέροιας μέχρι τα σανίδια των θεάτρων όλης της Ελλάδας, ο Παύλος Κοντογιαννίδης έχει διανύσει μια πορεία γεμάτη πάθος, χιούμορ και ελευθερία. Παραμένει «αντάρτης» της καλλιτεχνίας, όπως αυτοχαρακτηρίζεται, ένας άνθρωπος που προτιμά να συγκρούεται, παρά να συμβιβάζεται.

Με αφορμή την επιτυχία του στο έργο «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας» ανοίγει την καρδιά του στην «Espresso» και μιλά για όλα: για το θέατρο, τη ζωή, την οικογένεια, την πολιτική, αλλά και για όσα φωτίζονται όταν τα φώτα σβήνουν.

-Συνεχίζετε ακάθεκτος τις παραστάσεις του έργου «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας», στο θέατρο Αυλαία. Αν ήσασταν θεατής και όχι πρωταγωνιστής, ποιο στοιχείο αυτής της δουλειάς θα σας έκανε να πείτε «πρέπει οπωσδήποτε να το δω αυτό»;

«Η συμμετοχικότητα του θεατή στα δρώμενα, η φοβερή πλοκή και φυσικά οι ερμηνείες και των ηθοποιών αλλά και των θεατών!».

-Πόσο απρόβλεπτο είναι για έναν ηθοποιό να υπάρχει διαδραστικότητα σε μια παράσταση; Υπήρξαν στιγμές που οι θεατές σάς αιφνιδίασαν;

«Φυσικά, και τις περισσότερες φορές με τόση ζωντάνια που στο τέλος, στον χαιρετισμό, βγαίνουν μαζί μας και οι θεατές που συμμετείχαν και είναι τόσο όμορφα!».

-Αν «ο δολοφόνος είναι ανάμεσά μας…», μήπως είναι και μέσα μας; Πιστεύετε ότι όλοι έχουμε ένα «μικρό έγκλημα» που κουβαλάμε – μια ενοχή, μια καταπιεσμένη πλευρά μας;

«Είναι τόσο ωραία ειπωμένη η ερώτηση που συμφωνώ απόλυτα με αυτά που λέτε. Να προσθέσουμε απλώς και το απρόβλεπτο!».

-Αν έπρεπε να ανακρίνετε το ελληνικό θέατρο σαν ντετέκτιβ, ποιο θα ήταν, πιστεύετε, το βασικό του «έγκλημα» και ποια η «ποινή» του;

«Άλλη μια καταπληκτική ερώτηση. Το βασικό "έγκλημα" του θεάτρου είναι ότι διαπράττεται από φατρίες, από υπερτιμημένους του χώρου κι από διάφορα lobby εξουσίας. Η "ποινή" που θα επέβαλα; Κάντε τόπο στα ταλέντα και δη στα νέα κι όποιος δεν είναι αληθινός, αλλά… φο μπιζού, να κάνει στην άκρη»!

-Στην παράσταση τα φώτα σβήνουν και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό και στη ζωή του ηθοποιού, να πέφτουν τα φώτα και να μένει μόνο η αλήθεια;

«Το έργο στην ουσία βασίζεται και περιπλέκεται πάνω στο υπέροχο αξίωμα του συγγραφέα Ευάγγελου Σαμιώτη ότι δεν πρέπει σαν ηθοποιοί να ψευτίζουμε! Το ίδιο και στη ζωή, λέω εγώ, να είμαστε αληθινοί!».

-Μεγαλώσατε στη Βέροια, σε ποντιακή, αγροτική οικογένεια. Τι θυμάστε με νοσταλγία από τα παιδικά σας χρόνια και τι δεν θέλετε να θυμάστε;

«Θέλω να τα θυμάμαι όλα! Φτωχά χρονιά, αλλά έγχρωμα, όμορφα. Να φανταστείτε εγώ γεννήθηκα μέσα στα αλώνια του χωριού μου, στο Μετόχι Βέροιας, και μεγάλωσα μέσα στα λουλούδια, μέσα στους καρπούς. Μια αξέχαστη στιγμή, κάποια Πρωτομαγιά, με πήρε ο ύπνος μέσα στα αγριολούλουδα του κάμπου, μαγεία!».

-Έχετε συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους μεγάλους πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες. Ποια συνεργασία σάς έχει μείνει περισσότερο;

«Με όλους ήταν φανταστικά. Από το Εργαστήρι της Θεσσαλονίκης που άρχισα, το Θεσσαλικό Θέατρο και μετά στο Ελεύθερο Θέατρο, ακόμα και στη Λυρική! Τους ευχαριστώ όλους που συμπαίξαμε! Σε όλους χρωστώ για όσα ζήσαμε!».

-Έχετε δηλώσει πως είστε «μια αναρχοαυτόνομη καλλιτεχνική δύναμη σε επίπεδο ΕΚΑΜ». Σήμερα, σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά την πρώτη σας εμφάνιση, παραμένετε τόσο «ένοπλος» απέναντι στο σύστημα ή έχετε κουραστεί να… πολεμάτε;

«Ελάτε να δείτε την παράσταση, να δείτε σε τι στροφές δουλεύει το κοντέρ! Πάντα μάχιμος, πάντα αυτόνομος και πάντα αδούλωτος, όπως με προσφωνούσε ο αείμνηστος φίλος, συναγωνιστής και μέγας καλλιτέχνης Ηλίας Λογοθέτης!»

-Πόσο δύσκολο είναι να μείνει κάποιος «εκτός κυκλωμάτων» στον χώρο του θεάματος χωρίς να απομονωθεί;

«Πανδύσκολο! Όλοι οι χώροι ελέγχονται από διάφορα lobby! Αν δεν μου έκανε πρόταση ο συγγραφέας του έργου Ευάγγελος Σαμιώτης, δεν θα κάναμε αυτήν την ομορφιά με την παράστασή μας, ούτε θα είχα εγώ την ευκαιρία τώρα να απαντώ σε αυτές τις σημαντικές ερωτήσεις, που οι αναγνώστες σας θα τις χαρούν πολύ -σας διαβεβαιώ- και θα είμαστε κι εμείς χρήσιμοι συζητητές!

Είχα να βγω στη διαφήμιση χρονιά και με το που μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω τον «Κύριο Πυρ και Μανία» της Εθνικής Ασφαλιστικής, "έσπασαν" τα κοντέρ: 500.000 προβολές σε έναν μήνα! Μας αποκλείουν από το ένα, τους βγαίνουμε από αλλού… Θεία θέληση. Αν μου δοθεί ένας τηλεοπτικός ρόλος, είμαι σίγουρος θα «σπάσει» πάλι τα κοντέρ!».

-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;

«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!»

-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;

«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του «Λεωνίδα» (ξακουστή ταβέρνα). Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμέτοχες γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, έκτος ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!».

-Υπάρχει κάποιος τηλεοπτικός ρόλος τόσο επιδραστικός που να σας «καταδίωξε» στη συνείδηση του κοινού;

«Πολλοί. Όλοι οι ρόλοι μου, μικροί και μεγάλοι. Τι να πρωτοθυμηθώ, τον "Τζακ" στους "Απαράδεκτους", τον "I love Τανάσης" στους "Δυο ξένους", τον "Πρίφτη", τον "Αβραάμ" στο "Τύχη βουνό", τον "Μπαλούρδο" στο "Βίος και πολιτεία". Τώρα θα δείτε ότι θα συζητηθεί και ο ρόλος του "Λάζαρου Κουντουριώτη", που ερμηνεύω στον "Καποδίστρια" του Γιάννη Σμαραγδή».

-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;

«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σε ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".

Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».

-Το εμβληματικό σίριαλ «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;», που παίζατε και είχε επιτυχία άλλα κόπηκε άδοξα, έγινε ταινία και βγαίνει στις αίθουσες αυτές τις ημέρες. Θα πάτε να τη δείτε;

«Γιατί όχι; Από σεβασμό προς τους δημιουργούς».

-Τι λείπει και τι περισσεύει από την ελληνική μυθοπλασία τη φετινή σεζόν;

«Φέτος η μυθοπλασία είναι ισορροπημένη μεταξύ δράματος και κωμωδίας. Μόνο που οι κωμωδίες είναι, όπως πάντα, υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους. Τα δράματα, έκτος λίγων εξαιρέσεων, είναι φασόν με ξένες σαπουνόπερες. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο μπροστά από τη μυθοπλασία, που κανονικά έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο!».

-Ποια είναι σήμερα η δυναμική του Κινήματος Φτωχών Ελλάδος, που ιδρύσατε το 2018;

«Όπως είπε και ένας πολιτικά λόγιος, πρύτανης – δεν αναφέρω όνομα, άλλα μας τιμά η άποψή του –, η διακήρυξη του κινήματος είναι 20 χρονιά μπροστά. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μπει στο site μας να τη διαβάσει. Είναι μια σελίδα μόνο. Χάρηκα πολύ που σε τελευταία συνέντευξή της η κυρία Καρυστιανού αυτά που είπε είναι σχεδόν λες και διάβασε τη διακήρυξή μας, εννοώ απλή ταύτιση, διότι κάτι άλλοι πολίτικοι ηγέτες μας την έχουν κατακλέψει κατά ενότητες.

Μέχρι και ο κ. Βελόπουλος τελευταία είπε πως είναι το κόμμα των φτωχών. Κυριάκο, όχι, το έμβλημα, το σήμα, το λογότυπο του ΚΦΕ είναι αναγνωρισμένα από τον Άρειο Πάγο. Υπάρχουμε εν δυνάμει στο υπουργείο Εσωτερικόν νόμιμα και κάνεις δεν μπορεί να μας κλέψει ούτε το πορτοκάλι χρώμα, που είναι το χρώμα μας. Εμείς βρισκόμαστε εν ενεργεία, απλώς θέλουμε να μας δώσουν «βήμα», όπως εσείς τώρα, να πούμε τις απόψεις μας! Πήραμε μέρος στις δύο εκλογικές εθνικές αναμετρήσεις του 2023 και στις 22 από τις 66 περιφέρειες που συμμετείχαμε ήρθαμε 10ο κόμμα, από τα 36 που συμμετείχαν, και με μπάτζετ 2.800 ευρώ, παρακαλώ!».

-Πώς βλέπετε γενικά την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα; Πιστεύετε πως οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν ενεργό πολιτικό ρόλο;

«Η τέχνη ψυχαγωγεί διαπαιδαγωγώντας και διαπαιδαγωγεί ψυχαγωγώντας. Στις επάλξεις λοιπόν, διότι διαφορετικά ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα άλλο πάρα ένα άνοστο επιδόρπιο σε ένα μίζερο γεύμα! Καμιά εξουσία δεν αγάπησε την τέχνη, διότι η τέχνη προάγει το πνεύμα!».

-Παρότι είστε χρόνια στο προσκήνιο, έχετε καταφέρει να κρατήσετε την οικογένειά σας μακριά από τα φώτα. Ήταν συνειδητή επιλογή αυτή η «σιωπή» ή απλώς φυσική στάση ζωής;

«Στάση ζωής. Τώρα αν θέλει ο κόσμος, οι αναγνώστες μας, να μάθουν κι άλλα, να τους πληροφορήσουμε πως έχω μία κόρη που υπεραγαπώ, πήρε πτυχίο στη Χημεία και φέτος τελειώνει και την Ψυχολογία με υποτροφία. Ας διαλέξει να κάνει αυτό που θα την ευχαριστεί. Είναι δόγμα οικογενειακό να κάνει ο άνθρωπος αυτό που τον ευχαριστεί!».

-Η σύζυγός σας, Σίσσυ Αλατά, είναι κι αυτή ηθοποιός. Πόσο δύσκολο ή όμορφο είναι δύο καλλιτέχνες να μοιράζονται το ίδιο σπίτι και τις ίδιες αγωνίες της σκηνής;

«Είναι πολύ όμορφο να έχεις τις ίδιες αγωνίες και ενδιαφέροντα, να ανταλλάζεις απόψεις, να δίνεις και να δέχεσαι συμβουλές γύρω από το ίδιο αντικείμενο! Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, γι’ αυτό με τη Σίσσυ είμαστε μαζί τόσες δεκαετίες, από τη σχολή ακόμη και συνεχίζουμε, λες και γνωριστήκαμε προχτές!».

-Η κόρη σας, η Χριστίνα, επέλεξε να μην ακολουθήσει το θέατρο. Πώς νιώθετε για την απόφαση που πήρε;

«Αγαπητέ Ηλία, ξέρεις πολλά απ’ ό,τι βλέπω… Η Χριστίνα θα κάνει ό,τι γουστάρει και θα της προσφέρει χαρά! Αλλά μην αποκλείουμε τίποτα, ακόμα μικρή είναι. Μην τη δούμε έπειτα από πέντε χρονιά να κάνει «Αντιγόνη» στην Επίδαυρο και πάρουμε το αίμα μας πίσω! Εμείς, κληρονομικά, είμαστε απρόβλεπτα άτομα (γέλια)».

Πηγή: espresso-news.gr

Ο συγγραφέας Μάνος Κουμεντάκης από τότε που ήρθε στην Ερμιονίδα και στην Αργολίδα μαγεύτηκε από τον τόπο και επέλεξε να έχει εξοχική κατοικία στον νομό μας, κοντά στο Πόρτο Χέλι και ο λόγος του έχει μια βαρύνουσα σημασία. Ο ίδιος παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα «Ενημέρωση», μιλώντας τόσο για τα πολλά θετικά στοιχεία που έχει βρει στα μέρη μας, όσο και για αρνητικές καταστάσεις, που αποτελούν μείον σε όποιον θελήσει να μείνει μόνιμα. Αναφέρεται, ακόμα, στις εμπειρίες του από το εξωτερικό, στέκεται και στο θέμα της εκπαίδευσης στην κοινωνία μας, ενώ μιλάει και για τα βιβλία του.

Αναλυτικά, η συνέντευξή του στην «Ενημέρωση Πελοποννήσου»:

Είναι λάτρης της Ερμιονίδας και της Αργολίδας εν γένει. Έχει διατελέσει διευθυντής σε μεγάλους Ευρωπαϊκούς Οργανισμούς. Οι διεθνών προτύπων προσλαμβάνουσες τις οποίες ευλόγως έχει αποκομίσει δεν τον εμπόδισαν να ακούσει την καρδιά του και να επιλέξει ως εξοχική κατοικία την περιοχή του Πόρτοχελιου, ακυρώνοντας δε, την αρχική του επιλογή τις Σπέτσες ως τόπο καλοκαιρινής ξεκούρασης, αλλά και τακτικών επισκέψεων τους χειμώνες.

Ο συγγραφέας σήμερα, κ. Μάνος Κουμεντάκης παρέθεσε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη, μιλώντας στον Κώστα Πρώιμο για την Ερμιονίδα, τις εμπειρίες του από την μακροχρόνια παραμονή του σε μεγάλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά και για τα βιβλία του.

► Κύριε Κουμεντάκη, αν και λόγω υψηλών επαγγελματικών υποχρεώσεων έχετε ζήσει σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες, έχετε επιλέξει το Πόρτο Χέλι ως δεύτερη πατρίδα; Είναι ακριβής η ανωτέρω διαπίστωση; Για ποιους λόγους;

Mάνος Κουμεντάκης: Κύριε Πρώιμε, κατά τη μακρά παραμονή μου στο εξωτερικό επισκεπτόμουν τακτικά φιλικά μου πρόσωπα στις Σπέτσες, όπου και αρχικά σκόπευα να αγοράσω ένα εξοχικό για τη μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα περίοδο. Κατά τις επισκέψεις μου αυτές είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την απέναντί τους περιοχή του Πορτοχελίου, η οποία μέχρι τότε μου ήταν σχεδόν άγνωστη. Η παρθένα ακόμη τότε ομορφιά της περιοχής αυτής, με την απέραντη ακτογραμμή και τους αμέτρητους κολπίσκους, ιδανικούς για μπάνιο, καθώς και το καταπράσινο της τοπίο, μου έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση.

Επιπλέον η εγγύτατα της περιοχής προς την Αθήνα, το Ναύπλιο και τους σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Αργολίδας, την έκαναν ακόμη πιο μαγευτική. Όλα αυτά τα πλεονεκτήματα της περιοχής του Πορτοχελίου με έκαναν να αναθεωρήσω την απόφαση μου για αγορά εξοχικού στις Σπέτσες και να επιλέξω το Πόρτο Χέλι και ιδιαίτερα την περιοχή του Αγίου Αιμιλιανού – «Κουνούπι».

Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά και παρά την «ανάπτυξη» της εξακολουθώ να βρίσκω την περιοχή πολύ όμορφη. Όμως η περιοχή της Ερμιονίδας, ενώ για διακοπές παραμένει ελκυστική, για πιο μόνιμη παραμονή σε αυτήν γίνεται ολοένα και πιο προβληματική. Αυτό κυρίως οφείλεται στην συνεχή άναρχη και πολλές φορές αυθαίρετη «ανάπτυξη» της χωρίς κανένα σεβασμό προς το περιβάλλον. Στην παντελή έλλειψη υποδομών, με δρόμους σε τραγική κατάσταση που δυσκολεύουν την επικοινωνία, την έλλειψη υδάτινων πόρων και την ανυπαρξία σχεδίων επιλύσεως του σοβαρού αυτού προβλήματος, το χρόνιο πρόβλημα των σκουπιδιών, καθώς και πολλά άλλα προβλήματα. Τα προβλήματα αυτά βέβαια δεν αφορούν μόνον την Ερμιονίδα, αλλά γενικά τον νομό Αργολίδας.

Η Αργολίδα είναι ίσως η ωραιότερη περιοχή της Πελοποννήσου, με τους σπουδαίους αρχαιολογικούς της προορισμούς, το θέατρο της Επιδαύρου, τις Μυκήνες και την Τίρυνθα, καθώς και το Ναύπλιο, την υπέροχη αυτή ελληνική επαρχιακή πόλη με τα σημαντικά μεσαιωνικά της μνημεία. Η Αργολίδα, παρά το μεγάλο τουριστικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει, είναι δυστυχώς η πιο εγκαταλελειμμένη από την Περιφέρεια Πελοποννήσου και την κεντρική κυβέρνηση περιοχή της Πελοποννήσου, με ελλιπέστατες υποδομές, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την έλλειψη αυτοκινητόδρομου για την απρόσκοπτη πρόσβαση προς αυτήν.

► Είστε λάτρης της αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας. Ωστόσο μέσα από την συγγραφική σας δουλειά αναδεικνύετε άγνωστες πτυχές των Ελληνιστικών χρόνων αλλά και γενικότερα της Ιστορίας. Εκτιμάτε ότι υπάρχει σοβαρό εκπαιδευτικό έλλειμμα στις ανώτερες βαθμίδες εκπαίδευσης; Ποια είναι η παρώθηση στο συγγραφικό σας έργο;

Μάνος Κουμεντάκης: Από τα παιδικά μου χρόνια είχα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την ιστορία και αφιέρωνα συχνά αρκετό χρόνο για τη μελέτη της. Με έλκυαν ιδιαίτερα οι περίοδοι της ελληνικής ιστορίας που δεν διδάσκονταν επαρκώς στο σχολείο και παρέμεναν σχετικά άγνωστοι στο ευρύτερο κοινό. Παρά το γεγονός ότι σπούδασα οικονομικά στα Πανεπιστήμια των Αθηνών και του Leeds στην Αγγλία και ακολούθησα επαγγελματική καριέρα στον οικονομικό τομέα, δεν εγκατέλειψα ποτέ τη μελέτη της ιστορίας κατά τον ελεύθερο χρόνο μου. Με την επιστροφή μου στην Ελλάδα μετά από την πολυετή επαγγελματική παραμονή μου στο εξωτερικό μπόρεσα επιτέλους να εκπληρώσω τον κρυφό πόθο μου για την πιο συστηματική μελέτη της ιστορίας και για να επιδοθώ στη συγγραφή της. Επικεντρώθηκα κυρίως σε αυτές τις περιόδους της ιστορίας μας που αν και σημαντικότατες, ήταν σχετικά λιγότερο γνωστές. Περιόδους όπως η ελληνιστική περίοδος, δηλαδή η περίοδος μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου και μέχρι την πλήρη επικράτηση της Ρώμης, καθώς και η περίοδος της φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. Σκοπός και ελπίδα μου ήταν και είναι, η έστω και μικρή συμβολή μου, το να καταστήσω τις άγνωστες αυτές περιόδους της ιστορίας μας περισσότερο γνωστές στους αναγνώστες μου.

► Εργαστήκατε ως διευθυντικό στέλεχος στο εξωτερικό για περισσότερα από τριάντα χρόνια, για λογαριασμό μεγάλων τραπεζικών ομίλων και διεθνών οργανισμών. Ποιες εμπειρίες έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη σας κατά την επαγγελματική σας δράση;

Μάνος Κουμεντάκης: Εργάστηκα στο εξωτερικό για τριάντα χρόνια, αρχικά στο Σίτυ του Λονδίνου ως διευθυντής του γραφείου του ομίλου της Εμπορικής Τράπεζας, κατόπιν σε διακρατικούς ευρωπαϊκούς οργανισμούς, στις Βρυξέλλες ως Directeur της Eurocontrol και ως Financial Controller στην Eumetsat, τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Μετεωρολογικών Δορυφόρων στη Γερμανία. Είχα λοιπόν την ευκαιρία να ζήσω και να εργαστώ σε τρία διαφορετικά ευρωπαϊκά κράτη. Έτσι γνώρισα ‘εκ των έσω’ το Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο και τη Γερμανία. Γιατί για να γνωρίσεις ένα κράτος δεν αρκεί να το επισκεφθείς αλλά θα πρέπει να ζήσεις και να εργαστείς σε αυτό. Οι εμπειρίες μου από τη διαβίωση μου στα τρία αυτά ευρωπαϊκά κράτη και ιδιαίτερα στους διεθνείς οργανισμούς ήταν πολύτιμες. Οι επαφές και η επικοινωνία μου με συναδέλφους από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες μου έδωσαν τη δυνατότητα γνωρίσω την κουλτούρας τους και να αναθεωρήσω πολλές από τις απόψεις μου βλέποντάς τις πλέον από διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Γενικά και στα τρία κράτη, όπου έζησα και εργάστηκα, τα πράγματα δεν ήταν ιδανικά και υπήρχαν και εκεί προβλήματα. Όμως και τα τρία αυτά κράτη είναι σαφώς πιο οργανωμένα από την Ελλάδα με τους νόμους να τηρούνται εν αντιθέσει προς την Ελλάδα. Ο σεβασμός προς το περιβάλλον, ιδιαίτερα στη Γερμανία, είναι πολύ μεγάλος. Επίσης σε αυτά επικρατεί λίγο ή πολύ η αξιοκρατία και δίνεται μεγαλύτερη σημασία στο ‘τι γνωρίζεις από το ποιους γνωρίζεις’ και πάλι εν αντιθέσει προς την Ελλάδα. Βέβαια, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει την μεγάλη υπεροχή της Ελλάδας ως προς το κλίμα της σε σύγκριση με τα κράτη αυτά.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο το Λονδίνο, λόγω κυρίως του μεγέθους του και του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα του, είναι μεν ενδιαφέρον να το επισκεφθείς αλλά πολύ δύσκολο το να ζήσεις εκεί, με σοβαρά κυκλοφοριακά προβλήματα, αρκετά μεγάλη εγκληματικότητα και ένα φθίνον εθνικό σύστημα υγείας.

Οι Βρυξέλλες έχουν λογικό μέγεθος και η ζωή εκεί είναι πιο εύκολη και ευχάριστη. Επιπλέον το Βέλγιο λόγω του μεγέθους του και των εξαιρετικών υποδομών (δρόμοι) έχει εύκολη πρόσβαση στα γειτονικά του κράτη. Έχει βέβαια το μειονέκτημα της υπερβολικής γραφειοκρατίας λόγω των τεσσάρων κυβερνήσεων του και των διαφορετικών γλωσσών (φλαμανδική, γαλλική και γερμανική).

Η Γερμανία (στο κρατίδιο της Έσσης) είναι αρκετά οργανωμένη, σχετικά ασφαλής, με επαρκές εθνικό σύστημα υγείας, αλλά δυστυχώς έχει σχολαστική γραφειοκρατία.

► Στο βιογραφικό σας ως συγγραφέας έχουν ήδη προστεθεί τα τελευταία τρία χρόνια δύο σημαντικά ιστορικά βιβλία, «Οι Σελευκίδες» και το «Έλληνας και Φράγκος». Να περιμένουμε και νέα εισαγωγή σας στα άδυτα της Ελληνικής Ιστορίας;

Μάνος Κουμεντάκης: Κατά την παραμονή μου στο εξωτερικό η συγγραφική μου δραστηριότητα είχε περιοριστεί σε μερικά τεχνικά εγχειρίδια. Με την επιστροφή μου στην Ελλάδα μου δόθηκε επιτέλους η ευκαιρία να ασχοληθώ με την συγγραφή ιστορικών βιβλίων για τις άγνωστες περιόδους της ιστορίας μας, όπως σας προανέφερα. Το πρώτο μου βιβλίο «Έλληνας και Φράγκος» αναφέρεται στην περίοδο της φραγκοκρατίας στην Ελλάδα τον 13ο και τον 14ο αιώνα, μία περίοδο σχεδόν άγνωστη αλλά πολύ σημαντική. Το βιβλίο παρουσιάζει το πανόραμα της Ελλάδας την εποχή αυτή και είναι γραμμένο σαν ιστορικό μυθιστόρημα και στο πρώτο πρόσωπο από κάποιον υποτιθέμενο άνθρωπο της εποχής για να είναι πιο ελκυστικό για τον αναγνώστη.

Το δεύτερο βιβλίο μου «Οι Σελευκίδες» αναφέρεται στην ελληνιστική περίοδο και ιδιαίτερα στη δυναστεία των Σελευκιδών, που ίδρυσαν μια ολόκληρη αυτοκρατορία στην Ασία, που εκτείνονταν από τη Μικρά Ασία μέχρι την Ινδία και που μεγάλο μέρος της επιβίωσε επί τρεις αιώνες. Οι Σελευκίδες είναι οι πραγματικοί διάδοχοι του Αλεξάνδρου και οι κύριοι υπεύθυνοι για την παγκόσμια διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού αλλά παρόλα αυτά παραμένουν σχεδόν άγνωστοι για τους Έλληνες. Και αυτό το βιβλίο είναι γραμμένο υπό τη μορφή ιστορικού μυθιστορήματος και στο πρώτο πρόσωπο, όπως και το πρώτο μου βιβλίο και για τους ίδιους λόγους.

Το τρίτο μου βιβλίο «Το Ελληνιστικό Λυκόφως» είναι συνέχεια του προηγουμένου και διαπραγματεύεται τη σύγκρουση των ελληνιστικών κρατών, που διανύουν περίοδο παρακμής, με την ανερχόμενη δύναμη της ρωμαϊκής δημοκρατίας, μέχρι και την τελική επικράτηση της Ρώμης και τη δημιουργία του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Μια πολύ σημαντική αλλά επίσης δυστυχώς άγνωστη περίοδο της ελληνικής ιστορίας. Είναι και αυτό υπό τη μορφή ιστορικού μυθιστορήματος. Το βιβλίο είναι αυτή την στιγμή υπό επεξεργασία στον ίδιο εκδότη τον Μ. Σιδέρη, όπως και τα προηγούμενα και αναμένεται να είναι σε κυκλοφορία στα βιβλιοπωλεία τον Νοέμβριο. Όσο για το τέταρτο βιβλίο μου, το θέμα και η ιδέα υπάρχει ήδη στο μυαλό μου και είναι σε αναμονή.

Πηγή: enpel.gr

Ο Σταύρος Σμυρλής με... ΦΛΟΓΑ που δεν σβήνει ποτέ στην ψυχή, πέτυχε έναν θαλάσσιο «άθλο» για καλό σκοπό. Κολύμπησε τις προηγούμενες ημέρες συνολικά 100 χλμ., ακολουθώντας δια θαλάσσης τη διαδρομή Ναύπλιο, Τολό, Πόρτο Χέλι, Σπέτσες με σκοπό την ευαισθητοποίηση και τη στήριξη του Συλλόγου Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια «Φλόγα»!

Ο Ναυπλιώτης Σταύρος Σμυρλής κατάφερε τον στόχο του, έχοντας να αντιμετωπίσει και πολλές δυσκολίες, όπως τα επτά μποφόρ αέρα, μίλησε για την ψυχική δύναμη που έχει, δίνοντας μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην «Ενημέρωση Πελοποννήσου» και στον Κώστα Πρώιμο. Ο «Πολίτης Αργολίδας» θα φιλοξενήσει όσα είπε, στην ενότητα «Πες τα όλα», με στόχο να περάσει το μηνύματα που αφήνει με τα λόγια του.

Αναλυτικά η συνέντευξή του στην «Ενημέρωση Πελοποννήσου»:

«Όταν η ανεξάντλητη δύναμη της ψυχής και η τρομερή προσήλωση σε στόχο ιερό ξεπερνάνε τους μεγαλύτερους φόβους και αναδεικνύουν περίτρανα το μυστήριο της προσωπικής θυσίας, κανένα απαγορευτικό, ούτε τεράστια κύματα υπό ριπές επτά μποφόρ μπορούν να "πνίξουν" τις υπεράνθρωπες προσπάθειες, ούτε να σβήσουν τη "Φλόγα" κάμπτοντας το απαράμιλλο θάρρος ενός ερασιτέχνη αθλητή μα, αναμφισβήτητα δεινού κολυμβητή.

Ο παραπάνω πρόλογος γίνεται για τον "θαλάσσιο άθλο" που έπραξε προσφάτως ο Ναυπλιώτης Σταύρος Σμυρλής, διανύοντας υπό αντίξοες καιρικές συνθήκες απόσταση 100 χιλιομέτρων, κολυμπώντας από το Ναύπλιο μέχρι τις Σπέτσες, με ενδιάμεσο σταθμό το Πόρτο Χέλι.

Στην ακόλουθη συνέντευξη, ο άνθρωπος που ενσαρκώνει ένα σπάνιο και υγιές κοινωνικό πρότυπο "κατασκευασμένο" σε ένα ηθικά "χαλύβδινο" υπόβαθρο μιλά στην "Ενημέρωση Πελοποννήσου" για τα κίνητρα, τις σκέψεις και τις δυσκολίες του κορυφαίου αυτού παναθλητικού εγχειρήματος το οποίο θριαμβευτικά έφερε εις πέρας.

► Κ. Σμυρλή, ποια ήταν η παρώθηση ώστε να κολυμπήσετε απτόητος και από τις κακές καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν 100 χλμ με αφετηρία το Ναύπλιο και τερματισμό στις Σπέτσες;

Σταύρος Σμυρλής: Ο μοναδικός σκοπός ήταν να πετύχουμε τη μέγιστη ευαισθητοποίηση στον κόσμο, στους γονείς, για τον παιδικό καρκίνο. Είμαι γονιός και αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολο είναι για μια οικογένεια να βιώνει ακραίες καταστάσεις – κακής υγείας. Μου δόθηκε η ευκαιρία εφέτος, μέσα από τον σύλλογο "ΦΛΟΓΑ" και υποστηριζόμενος στη δράση μου από μια ομάδα εθελοντών, να επιχειρήσω αυτό το εγχείρημα, να κολυμπήσω από το Ναύπλιο στις Σπέτσες. Έστω και ένα παιδί να βοηθηθεί και να ξεπεράσει τα σοβαρά προβλήματα στην υγεία του μέσα και από την οικονομική συνδρομή του κόσμου, για εμάς η ικανοποίηση είναι τεράστια.

► Δεδομένου ότι έχετε διανύσει προ πολλού την πρώτη νιότη, είστε μεσήλικας, το γεγονός ότι καταφέρατε να τερματίσετε μετά από 100 χλμ κολύμβησης αναγορεύει το επίτευγμα σας σε άθλο. Πώς τα καταφέρατε; Υπήρξαν στιγμές που θελήσατε να τα παρατήσετε;

Σταύρος Σμυρλής: Υπήρξαν αρκετές δύσκολες στιγμές, όμως ο στόχος, η οικογένεια μου, η ομάδα υποστήριξης αλλά και τα καθημερινά μηνύματα του κόσμου μου έδιναν συνεχή ώθηση. Σκέφτηκα κάποια στιγμή να τα παρατήσω, όταν κατά τη διαδρομή μου συνάντησα ανέμους με ριπές που άγγιζαν τα επτά μποφόρ. Πιστεύω ότι ο θεός σε κάποιες περιπτώσεις μιλά μέσα από τους ανθρώπους. Με την κατάλληλη υποστήριξη από τους τεχνικούς και τους ναυαγοσώστες που με ακολουθούσαν αλλάξαμε πορεία για να μην έχω τα τεράστια κύματα κόντρα αλλά στο πλάι και τελικά τα καταφέραμε. Φτάσαμε αισίως στις Σπέτσες την περασμένη Παρασκευή το πρωί.-

► Υπήρξαν δεκάδες ώρες κατά τις οποίες κολυμπούσατε προσηλωμένος στον ιερό σκοπό. Εσείς και ο εαυτός σας; Κάνατε ιδιαίτερες σκέψεις;

Σταύρος Σμυρλής: Πολύ σωστά, έμενα πολλές ώρες μόνος μου, με το υγρό στοιχείο, προσπαθούσα να μείνω στην στιγμή, "καθάριζα" σταδιακά το μυαλό μου, δεν ήθελα να με επηρεάσουν σκέψεις αρνητικές, δεν έπρεπε να "τρέχω" παραπέρα, υπό την λογική ότι δεν έβλεπα στο μυαλό μου την δυσκολία που έκρυβαν τα δεκάδες χιλιόμετρα κολυμβητικής προσπάθειας που απέμεναν, επιχείρησα να "σπάσω" με τη θετική σκέψη μου το ψυχολογικό τείχος της συγκεκριμένης δυσκολίας. Σκεφτόμουν τη γυναίκα μου, την οικογένεια μου. Ευτυχώς όλες οι σκέψεις λόγω της ενδορφίνης που παράγει ο εγκέφαλος κατά τη διάρκεια της κολύμβησης είναι θετικές, εν γένει οι αποφάσεις που λαμβάνω κατά τη διάρκεια της άθλησης στο νερό έχουν ένα θετικό πρόσημο και πολλές φορές συζητάω με τους φίλους μου, λέγοντάς τους ότι το κολύμπι για μένα είναι ένα είδος προσευχής. Περισυλλογή και άμεση επαφή με τον εαυτό μου.

► Ποια ήταν τα πρώτα συναισθήματα που σας κατέκλυσαν όταν πλησιάσατε την παραλία στις Σπέτσες; Το είχατε πιστέψει; Ήταν αναμενόμενο; Ή μήπως από την τεράστια ψυχοσωματική προσπάθεια που καταβάλλατε εκπλαγήκατε επειδή τα καταφέρατε;

Σταύρος Σμυρλής: Η αλήθεια είναι ότι την περασμένη Πέμπτη το βράδυ συνειδητοποίησα ότι το είχα ολοκληρώσει, καθώς είχα φτάσει στο Πόρτοχελι έχοντας ήδη διανύσει τα 98χλμ ενώ απέμεναν ακόμη 2χλμ. Παρόλα αυτά, ο προσωπικός στόχος ήταν τα 100, οπότε όταν πάτησα τη ξηρά στις Σπέτσες, κέρδισα το στοίχημα με τον εαυτό μου. Προς θεού, σημασία έχει ο σκοπός των 100χλμ και όχι το ποιος το έκανε. Δεν θέλω να επιδεικνύομαι. Απλώς και εγώ θέλω να προκαλώ τον εαυτό μου…

► Αν γυρίσουμε στο 2024, είχατε πράξει κάτι ανάλογο, από το Λεωνίδιο στο Ναύπλιο, τότε για τον σύλλογο "ΕΛΠΙΔΑ" κολυμπώντας 60 χλμ. Ήταν η πρώτη σας σε μεγάλες αποστάσεις;

Σταύρος Σμυρλής: Ναι, ήταν η πρώτη μου φορά σε τόσο μεγάλες αποστάσεις, προγενέστερα είχα κολυμπήσει 10 – 15 χλμ από το Κυβέρι έως το Ναύπλιο την Παγκόσμια Ημέρα κατά του καπνίσματος. Ήμουν και εγώ καπνιστής αλλά το 2006 πήρα την απόφαση να το κόψω. Πράγματι, για τον σύλλογο "ΕΛΠΙΔΑ" είχαμε διοργανώσει το εγχείρημα να κολυμπήσω από το Λεωνίδιο ως το Ναύπλιο πάλι για τα παιδιά με νεοπλασίες. Ακολούθησε μια ωραία τελετή λήξης στο λιμάνι του Ναυπλίου.

► Κ. Σμυρλή για χρηματικό έπαθλο θα πέφτατε στη θάλασσα ώστε να διανύσετε μεγάλη απόσταση;

Σταύρος Σμυρλής: Όχι, δεν νομίζω ότι θα το έκανα. Η ανταμοιβή μου είναι η αγκαλιά του γιου μου και της γυναίκας μου όταν τερματίζω. Δεν υπάρχει χρηματικό αντίτιμο σε αυτά. Δεν αναπληρώνεται με υλικά αγαθά η ηθική ικανοποίηση που εισπράττω.

► Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου στο πρόσφατο εγχείρημα σας;

Σταύρος Σμυρλής: Ήταν πραγματικά πολύ μεγάλη, είχαμε χιλιάδες μηνύματα, από όλη την Ελλάδα, καθώς παρακολουθούσαν ζωντανά στιγμιότυπα της προσπάθειας μου μέσω των social media καθώς η κοπέλα που ήταν στο σκάφος που με ακολουθούσε ανέβαζε ζωντανά στιγμιότυπα από την προσπάθειά μου.

► To προσεχές Σάββατο, αναμένεται και η τιμητική τελετή στην πλατεία Συντάγματος…

Σταύρος Σμυρλής: Ναι, στις 20:00, το πιο σημαντικό είναι να υπάρξει και ένα απτό αποτέλεσμα. Ό,τι μπορεί ο καθένας να δώσει για όλα αυτά τα παιδιά που παλεύουν τόσο σκληρά να κρατηθούν στη ζωή και να θεραπευτούν έναντι στην επάρατη νόσο. Θα υπάρχει ένα κυτίο για να στηριχθούν οικονομικά οι σοβαρές προσπάθειες της "ΦΛΟΓΑΣ" για την αντιμετώπιση του παιδικού καρκίνου, στην εκδήλωση θα παραστεί και η πρόεδρος της, η κ. Τρυφωνίδη. Στην τελετή θα παραβρεθεί και ένας 15χρονος ο οποίος χάρις στη "ΦΛΟΓΑ", στέκεται εν ζωή σήμερα ανάμεσα μας, παίζει και μπάσκετ αν θυμάμαι καλά. Στις εκδηλώσεις του προσεχούς Σαββάτου θα συμμετέχει ο σύλλογος Choy Lee Fut του Θοδωρή Λαμπάδα, η "Χοροκίνηση" της Νίνας Μάρκου και το Μουσικό σχολείο Αργολίδας. Κατά την τελετή Θα με βραβεύσει ο δήμαρχος καθώς ο δήμος Ναυπλίου στάθηκε αρωγός στις προσπάθειες μας.

Όλοι οι ανωτέρω θα είναι κοντά μας, ώστε να γίνει μια πολύ όμορφη παρουσίαση του στόχου και του σκοπού το ερχόμενο Σάββατο στο Ναύπλιο. Η ουσία είναι ο κόσμος, με την έμπρακτη συμβολή του να μετασχηματιστεί σε μια μεγάλη και "ζεστή" αγκαλιά για όλα αυτά τα άτυχα παιδιά, που παλεύουν κάθε δευτερόλεπτο σκληρά με τη βοήθεια της ιατρικής η οποία ευτυχώς συνεχώς εξελίσσεται, προκειμένου να τα καταφέρουν και να νικήσουν τον καρκίνο.

Πηγή: enpel.gr