Το πέρασμά του από την ΑΕ Ερμιονίδας έχει αφήσει στο μυαλό του μόνο θετικές αναμνήσεις και η παρουσία του στην ομάδα του νομού μας τον βοήθησε στο να εξελιχθεί. «Δουλεύαμε οργανωμένα και σε πολύ καλό κλίμα, οι συνθήκες ήταν αυτές που χρειάζονται προπονητές και παίκτες», αναφέρει ο Κυριάκος Μαστοράκης στην κάμερα του «Πολίτη Αργολίδας» για την εποχή που φόρεσε τη φανέλα της ΑΕ Ερμιονίδας, το δεύτερο μισό της αγωνιστικής περιόδου 2022-23, τότε που ο σύλλογος της Αργολίδας συνδύασε την παραμονή στη Γ’ Εθνική κατηγορία και με πολύ ωραίο ποδόσφαιρο.
Ο 22χρονος επιθετικός αγωνίστηκε αυτή τη σεζόν στον Παλλαυρεωτικό και στην Α’ κατηγορία της ΕΠΣΑΝΑ. Στο παιχνίδι της ομάδας του στο Δημοτικό γήπεδο Παλλήνης, απέναντι στον Παλληνιακό για την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος ήταν και ο πρωταγωνιστικής της ομάδας του, καθώς πέτυχε τα δυο γκολ της νίκης (2-1) της φιλοξενούμενης, έχοντας πολύ καλή απόδοση. Ο νεαρός παίκτης και τα υπόλοιπα μέλη του συλλόγου του παραβρέθηκαν, επίσης, στη βράβευση του Παναγιώτη Χριστοφιλέα, του νέου προπονητή της Καλαμάτας, από τον Παλληνιακό, για την πορεία του στο ποδόσφαιρο, και στη συνέχεια μίλησε στον «Π», αναφερόμενος και στην παρουσία του στην ΑΕ Ερμιονίδας.
Ο Κυριάκος Μαστοράκης εξηγεί ποιο ήταν το μυστικό της επιτυχίας εκείνη την περίοδο για την ΑΕ Ερμιονίδας, μιλάει για την πορεία του μέχρι τώρα στο ποδόσφαιρο, αναφέρεται στον Παλλαυρεωτικό και γενικότερα στο ποδόσφαιρο της ΕΠΣΑΝΑ. Ο 22χρονος επιθετικός εξηγεί ποιο είναι το «κλειδί» σ’ έναν σύλλογο, ώστε να έχει εξέλιξη και επιτυχίες, βάσει των όσων έχει δει ο ίδιος στις ομάδες που έχει παίξει.
Δείτε όσα είπε ο Κυριάκος Μαστοράκης στην κάμερα του «Πολίτη Αργολίδας»:
Ο Κυριάκος Μαστοράκης γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 2004 και όπως αναφέραμε, αγωνίζεται στην επίθεση (κυρίως στα άκρα)… Μέχρι τώρα έχει καταφέρει να έχει συμμετοχές και σε επίπεδο Γ’ Εθνικής.
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ακαδημία «Super Goal» Καλυβίων Αττικής. Τον Ιούνιο του 2021 δοκιμάστηκε στην Περούτζια, η οποία στη συνέχεια κινήθηκε άμεσα για την απόκτηση του και κατάφερε να τον ντύσει με τα χρώματα της.
Την περίοδο 2021-22 ο νεαρός επιθετικός αγωνίστηκε στην Ιταλία με την Perugia Κ-19 στο πρωτάθλημα της Primavera. Το καλοκαίρι του 2022 έγινε μέλος του Αιολικού. Πριν ενταχθεί στην πρώτη ομάδα της ομάδας της Μυτιλήνης, συμμετείχε στην αποστολή της Κ-19 του Αιολικού, που έλαβε μέρος στο Capelli Sport Cup της Δανίας.
Στα μέσα της σεζόν 2022-23 φόρεσε τη φανέλα της ΑΕ Ερμιονίδας (πρόλαβε να κάνει 15 συμμετοχές) και στη συνέχεια έπαιξε σε ΑΕ Λευκίμμης, Σαρωνικό Αναβύσσου, ενώ φέτος έπαιξε στον Παλλαυρεωτικό. Το θετικό είναι ότι όσο προχωράει η καριέρα του οι αριθμοί του (συμμετοχές, γκολ, ασίστ) ανεβαίνουν. Φέτος με την ομάδα του Λαυρίου σε 29 συμμετοχές, είχε επτά γκολ και πέντε ασίστ…
Μαίρη & Δώρα Μπούκουρα: Το βόλεϊ είναι τρόπος ζωής με πολλά οφέλη, είναι ένα κομμάτι της οικογένειάς μας (εικόνες)
January 04, 2026Δυο αδελφές γράφουν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στον χώρο του βόλεϊ και κάνουν περήφανους όλους και στην Αργολίδα. Μιλάμε για τη Μαίρη και τη Δώρα Μπούκουρα, οι οποίες αγωνίζονται με τη φανέλα του Περσέα Άργους, ενώ στο παρελθόν έχει περάσει και από συλλόγους που έπαιζαν στην Α1 κατηγορία. Τα δυο κορίτσια – «διαμάντια» του βόλεϊ – μιλάνε για τις δικές τους διαδρομές στον χώρο του αθλητισμού, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι απαριθμούν και τα θετικά στοιχεία που έχουν αποκομίσει από αυτή την πλευρά των ζωών τους.
Όταν κρίνουμε ότι υπάρχει κάποιο θέμα σε άλλο Μέσο που αξίζει προβολής και περνάει θετικά μηνύματα στην κοινωνία, ειδικά σε επίπεδο συνεντεύξεων, τότε θα το αναδημοσιεύουμε για να μπορέσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι να γίνουν δέκτες αυτών… Έτσι, στον «Πολίτη Αργολίδας» θα βρείτε ξανά στην ενότητα «Πες τα όλα», συνέντευξη από την εφημερίδα «Ενημέρωση Πελοποννήσου» και αναφερόμαστε στα όσα είπαν η Μαίρη&Δώρα Μπούκουρα σε φύλλο που κυκλοφόρησε μέσα στον Νοέμβριο… Κορίτσια που αγαπάνε τον αθλητισμό και το βόλεϊ και είναι τιμή η παρουσίας τους στα γήπεδα και όχι μόνο για την Αργολίδα και γενικότερα για τη χώρα.
Αναλυτικά, η συνέντευξη που έδωσαν τα δυο κορίτσια στην εφημερίδα «Ενημέρωση Πελοποννήσου», διαβάστε και σταθείτε στα όσα θετικά αναφέρουν ότι προσφέρει στις ζωές τους η ενασχόλησή τους με το βόλεϊ και τον αθλητισμό:
Ευγενείς ως προσωπικότητες, στοιχείο το οποίο αποπνέουν οι τοποθετήσεις τους στις ερωτήσεις μας. Διακεκριμένες ως αθλήτριες της πετοσφαίρισης (βόλεϊ), δεδομένου ότι το επώνυμο τους φιγουράριζε και στα σαλόνια της Α1, ενώ και οι δύο τους, με τη συμμετοχή τους σε πολλές ομάδες της ελληνικής επικράτειας αναμφισβήτητα έχουν αποκομίσει σημαντικές προσλαμβάνουσες.
Στην ακόλουθη συνέντευξη, η Μαίρη και η αδελφή της Δώρα Μπούκουρα, μιλούν για την αθλητική τους σταδιοδρομία, το αγωνιστικό θαύμα του Περσέα Άργους, αλλά και για τα πολύτιμα οφέλη τα οποία προσδίδει στην ψυχοσύνθεση των νέων ανθρώπων η ενασχόληση με τον αθλητισμό.
- Μαίρη, Δώρα, ποιοι ήταν οι λόγοι για τους οποίους η πετοσφαίριση μπήκε στη ζωή σας;
Mαίρη Μπούκουρα: Η σχέση μου με την πετοσφαίριση δεν ήταν μια επιλογή που ήρθε στην εφηβεία, αλλά μια κληρονομιά που ξεκίνησε από τα πρώτα μου χρόνια. Το «μικρόβιο» του βόλεϊ μπήκε στη ζωή μου από πολύ νωρίς χάρη στους γονείς μου, οι οποίοι είναι χρόνια αναγνωρισμένοι στον χώρο. Ακόμα και τώρα θυμάμαι ιστορίες που μου έλεγαν, όπως το ότι με πήγαινε η μητέρα μου με το καρότσι στο γήπεδο επειδή είχε προπονήσεις. Θα φαινόταν, λοιπόν, παράξενο αν δεν ακολουθούσα αυτόν τον δρόμο. Η αρχική ώθηση ήταν καθαρά οικογενειακή, με αποτέλεσμα να αγαπήσω το άθλημα με όλη μου την ψυχή.
Δώρα Μπούκουρα: Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το βόλεϊ υπήρχε πάντα μέσα στην καθημερινότητά μου. Οι γονείς μου είναι γυμναστές, ήταν και οι δύο αθλητές βόλεϊ και στη συνέχεια προπονητές, οπότε το γήπεδο ήταν ουσιαστικά το «δεύτερο σπίτι» μας. Με έπαιρναν μαζί τους στις προπονήσεις και στους αγώνες τους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και μεγάλωσα βλέποντας την αγάπη, την αφοσίωση και το πάθος τους για το άθλημα. Όλη αυτή η εικόνα, όλη αυτή η ενέργεια, πέρασε σε μένα πολύ φυσικά. Το βόλεϊ δεν μπήκε κάποια στιγμή στη ζωή μου — ήταν εκεί από την αρχή. Μου έγινε τρόπος ζωής, μου έμαθε πειθαρχία, συνεργασία, στόχους, και με έκανε να θέλω να το ακολουθήσω όλα αυτά τα χρόνια με την ίδια θέληση και το ίδιο πάθος που έβλεπα στους γονείς μου. Και γι’ αυτό πάντα θα νιώθω πως το βόλεϊ δεν είναι απλώς ένα άθλημα για μένα, αλλά ένα κομμάτι της οικογένειάς μου.
- Σας «έκλεισε το μάτι» ποτέ και κάποιο άλλο άθλημα; Ή εξαρχής ταχθήκατε στο βόλεϊ;
Μαίρη Μπούκουρα: Είναι αλήθεια ότι η αφοσίωση στο βόλεϊ ήταν σχεδόν δεδομένη λόγω της οικογενειακής μου επιρροής, ωστόσο όπως όλα τα παιδιά δοκίμασα και άλλα αθλήματα σε μικρή ηλικία παράλληλα όπως ο στίβος, το κολύμπι και η ρυθμική γυμναστική. Το βόλεϊ με κέρδισε, όμως, οριστικά και θυμάμαι χαρακτηριστικά την καθηγήτρια μου στη ρυθμική να μου λέει πως λόγω της αυξημένης μυϊκής μου μάζας στα πόδια έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα στα δύο αθλήματα. Η καρδιά μου λοιπόν μίλησε αμέσως: η αδρεναλίνη της μπάλας που πετάει, το ομαδικό πνεύμα και η χαρά της συνεργασίας με την ομάδα στο γήπεδο του βόλεϊ ήταν αδιαπραγμάτευτα.
Δώρα Μπούκουρα: Παρότι μεγάλωσα μέσα στα γήπεδα του βόλεϊ, οι γονείς μου δεν μου επέβαλαν ποτέ να ακολουθήσω το δικό τους άθλημα. Αντιθέτως, ήταν οι πρώτοι που με ενθάρρυναν να δοκιμάσω κι άλλα αθλήματα, να δω τι μου ταιριάζει και να επιλέξω μόνη μου τι πραγματικά θέλω να κάνω. Μου έδωσαν απόλυτη ελευθερία να ψάξω, να πειραματιστώ και να κατασταλάξω χωρίς κανέναν περιορισμό. Όσο κι αν δοκίμασα διαφορετικά αθλήματα, κανένα δεν μου έδωσε, όμως, όσα μου πρόσφερε το βόλεϊ. Κανένα δεν είχε αυτή τη χημεία, τη χαρά, την ένταση και την αίσθηση του «ανήκειν» που ένιωθα στο γήπεδο. Έτσι, πάντα κατέληγα πάλι εκεί – στο άθλημα που από μικρή θεωρούσα σπίτι μου.
- Έχετε αμφότερες αγωνιστεί με αρκετές ομάδες ανά την ελληνική επικράτεια, αναμφισβήτητα έχετε αποκομίσει αρκετές εμπειρίες σε αγωνιστικό επίπεδο. Ποιες στιγμές θα ξεχωρίζατε στην αθλητική σας πορεία μέχρι σήμερα;
Μαίρη Μπούκουρα: Μπορώ να ξεχωρίσω κάποιες πορείες μου μέχρι σήμερα και αυτές είναι οι στιγμές μου στην Α1 Εθνική κατηγορία που αγωνίστηκα στην Κόρινθο, στη Λαμία όσον αφορά στο γυναικείο πρωτάθλημα. Δεν μπορώ να παραβλέψω όμως όλα αυτά τα πρωταθλήματα νεανίδων – κορασίδων που έχω κατακτήσει με τις ομάδες μου και τις προσωπικές μου διακρίσεις σαν αθλήτρια.
Δώρα Μπούκουρα: Έχω αγωνιστεί σε διάφορες ομάδες, σε διαφορετικές κατηγορίες και πόλεις, και κάθε στάση στην πορεία μου είχε κάτι να μου δώσει. Κάθε ομάδα, κάθε προπονητής, κάθε χρονιά άφησε το δικό της αποτύπωμα και με βοήθησε να εξελιχθώ ως αθλήτρια και ως άνθρωπος. Αν πρέπει να ξεχωρίσω πραγματικά στιγμές, πάντα γυρίζω, ωστόσο, στις χρονιές που αγωνίστηκα δίπλα στην αδερφή μου, όπως και φέτος. Έχουμε μεγαλώσει με την ίδια φιλοσοφία για το βόλεϊ, τις ίδιες αξίες, το ίδιο πάθος, κι αυτό κάνει τη χημεία μας μέσα στο γήπεδο μοναδική. Δεν είναι μόνο αγώνας. Είναι συνεργασία, πάθος, χημεία. Αυτές οι στιγμές είναι που με γεμίζουν και με κάνουν να αγαπώ το άθλημα ακόμα πιο πολύ. Αυτές είναι οι στιγμές που μένουν.
- Ο Περσέας Άργους αν και νεοσύστατος, προελαύνει στη Β’ Εθνική Γυναικών προφανώς και με τη δική σας συμβολή. Ποιες είναι οι προσδοκίες της ομάδας για το μέλλον;
Μαίρη Μπούκουρα: Οι προσδοκίες και η φιλοσοφία που διέπουν την ομάδα μας είναι θεμελιώδεις και ξεκινούν από το πιο ουσιώδες: να έχουμε όλοι υγεία και να δίνουμε πάντα την καλύτερη δυνατή προσπάθεια. Πέρα από αυτό, πιστεύουμε ακράδαντα ότι οι στόχοι είναι η κινητήριος δύναμή μας. Για εμάς, οι στόχοι δεν είναι απλά οροφές, αλλά οδηγοί. Τους θέτουμε πάντοτε υψηλούς για να λειτουργούν ως μόνιμη καθοδήγηση και να μας κρατούν σε συνεχή επαγρύπνηση. Είναι αυτή η φιλοδοξία που μας ωθεί να παλεύουμε καθημερινά στο γήπεδο, να εξελισσόμαστε και να μη σταματάμε ποτέ να κυνηγάμε την υπέρβαση. Γιατί αν δεν στοχεύεις ψηλά, η προσπάθεια δεν έχει νόημα.
Δώρα Μπούκουρα: Ο Περσέας μπορεί να είναι μια νεοσύστατη ομάδα, όμως έχει δείξει από την πρώτη κιόλας χρονιά ότι έχει χαρακτήρα και φιλοδοξία. Πέρσι πρωταγωνιστήσαμε στο πρωτάθλημα και καταφέραμε να ανέβουμε κατηγορία με σκληρή δουλειά και πίστη στον στόχο μας. Φέτος, ο αγωνιστικός μας στόχος ήταν να βρεθούμε όσο πιο ψηλά γίνεται στο βαθμολογικό πίνακα της Β’ Εθνικής ως μια ανταγωνιστική και υπολογίσιμη ομάδα. Ο Περσέας δεν χτίστηκε, όμως, μόνο για τις νίκες. Στόχος του είναι να μεταφέρει στα νέα παιδιά την αγάπη, την αφοσίωση και τις αξίες που μας έδωσε και εμάς το βόλεϊ. Να μάθουν τι σημαίνει ομαδικότητα, χαρά, πάθος, αδρεναλίνη, σεβασμός και προσπάθεια. Θέλουμε να δείξουμε στα παιδιά ότι ο αθλητισμός μπορεί να γίνει τρόπος ζωής, ένας υγιής, όμορφος και δημιουργικός δρόμος που θα τους ακολουθεί για πάντα. Αυτό είναι το όραμα του Περσέα: μια ομάδα που εξελίσσεται αγωνιστικά, αλλά ταυτόχρονα διαμορφώνει χαρακτήρες και δημιουργεί την επόμενη γενιά ανθρώπων που θα αγαπήσουν το άθλημα όπως το αγαπήσαμε κι εμείς.
- Πέραν των αγωνιστικών κινήτρων αλλά και της «δίψας» για την κατάκτηση τίτλων, υπάρχει και η ανάγκη για την διάδοση του αθλητικού πνεύματος αλλά και των ιδεωδών του αθλητισμού. Θεωρείτε ότι τη σήμερον τα ανωτέρω βοηθούν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των νέων ανθρώπων;
Μαίρη Μπούκουρα: Εννοείται! Πέραν των αγωνιστικών κινήτρων, η διάδοση του αθλητικού πνεύματος και των ιδεωδών του συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των νέων ανθρώπων. Η ομαδικότητα και η συνεργασία διδάσκει στους νέους να θέτουν το «εμείς» πάνω από το «εγώ», κάτι που μελλοντικά θα τους βοηθήσει έξω στην κοινωνία. Η πειθαρχία και ο αυτοέλεγχος στην τήρηση κανόνων, η συνέπεια στις προπονήσεις και η διαχείριση της έντασης χτίζουν την εσωτερική πειθαρχία. Η ανθεκτικότητα στην διαχείριση μιας ήττας και των αποτυχιών μέσα στο γήπεδο τους διδάσκει να μην τα παρατούν και να επιστρέφουν δυνατότεροι μετά από μια δυσκολία. Τέλος το Fair play και ο σεβασμός προάγει την ηθική της έντιμης άμιλλας και τον σεβασμό στον αντίπαλο και στην αρχή.
Δώρα Μπούκουρα: Σίγουρα οι τίτλοι και οι αγωνιστικές επιτυχίες δίνουν κίνητρο και χαρά, όμως δεν είναι ο λόγος που ο αθλητισμός έχει τόση δύναμη στη ζωή μας. Από τη δική μου εμπειρία, ο αθλητισμός δεν διαμορφώνει μόνο αθλητές, διαμορφώνει χαρακτήρες. Πιστεύω πραγματικά ότι οι αξίες που συνοδεύουν τον αθλητισμό, η πειθαρχία, η συνεργασία, ο σεβασμός, η αφοσίωση, η διαχείριση της πίεσης και των συναισθημάτων παίζουν τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός νέου ανθρώπου. Μέσα στο γήπεδο μαθαίνεις να δουλεύεις για έναν κοινό στόχο, να σηκώνεσαι όταν πέφτεις, να διαχειρίζεσαι ήττες, να χαίρεσαι σωστά τις νίκες και να σέβεσαι τόσο τους συμπαίκτες όσο και τους αντιπάλους σου. Αυτά είναι «μαθήματα ζωής» και δεν τα μαθαίνεις εύκολα αλλού. Αυτές οι αξίες δεν μένουν στο γήπεδο περνούν στην καθημερινότητα και γίνονται κομμάτι της προσωπικότητας ενός νέου ανθρώπου. Ο αθλητισμός μπορεί να χτίσει χαρακτήρες, να καλλιεργήσει υγιή πρότυπα και να δώσει στους νέους μια βάση αξιών που θα τους ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή.
Πηγή: enpel.gr
Κουμεντάκης: «Λαμπερά» μέρη Ερμιονίδα και Αργολίδα, υπάρχουν όμως και πολλά προβλήματα που επιζητούν λύσεις
October 07, 2025Ο συγγραφέας Μάνος Κουμεντάκης από τότε που ήρθε στην Ερμιονίδα και στην Αργολίδα μαγεύτηκε από τον τόπο και επέλεξε να έχει εξοχική κατοικία στον νομό μας, κοντά στο Πόρτο Χέλι και ο λόγος του έχει μια βαρύνουσα σημασία. Ο ίδιος παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα «Ενημέρωση», μιλώντας τόσο για τα πολλά θετικά στοιχεία που έχει βρει στα μέρη μας, όσο και για αρνητικές καταστάσεις, που αποτελούν μείον σε όποιον θελήσει να μείνει μόνιμα. Αναφέρεται, ακόμα, στις εμπειρίες του από το εξωτερικό, στέκεται και στο θέμα της εκπαίδευσης στην κοινωνία μας, ενώ μιλάει και για τα βιβλία του.
Αναλυτικά, η συνέντευξή του στην «Ενημέρωση Πελοποννήσου»:
Είναι λάτρης της Ερμιονίδας και της Αργολίδας εν γένει. Έχει διατελέσει διευθυντής σε μεγάλους Ευρωπαϊκούς Οργανισμούς. Οι διεθνών προτύπων προσλαμβάνουσες τις οποίες ευλόγως έχει αποκομίσει δεν τον εμπόδισαν να ακούσει την καρδιά του και να επιλέξει ως εξοχική κατοικία την περιοχή του Πόρτοχελιου, ακυρώνοντας δε, την αρχική του επιλογή τις Σπέτσες ως τόπο καλοκαιρινής ξεκούρασης, αλλά και τακτικών επισκέψεων τους χειμώνες.
Ο συγγραφέας σήμερα, κ. Μάνος Κουμεντάκης παρέθεσε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη, μιλώντας στον Κώστα Πρώιμο για την Ερμιονίδα, τις εμπειρίες του από την μακροχρόνια παραμονή του σε μεγάλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά και για τα βιβλία του.
► Κύριε Κουμεντάκη, αν και λόγω υψηλών επαγγελματικών υποχρεώσεων έχετε ζήσει σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες, έχετε επιλέξει το Πόρτο Χέλι ως δεύτερη πατρίδα; Είναι ακριβής η ανωτέρω διαπίστωση; Για ποιους λόγους;
Mάνος Κουμεντάκης: Κύριε Πρώιμε, κατά τη μακρά παραμονή μου στο εξωτερικό επισκεπτόμουν τακτικά φιλικά μου πρόσωπα στις Σπέτσες, όπου και αρχικά σκόπευα να αγοράσω ένα εξοχικό για τη μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα περίοδο. Κατά τις επισκέψεις μου αυτές είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την απέναντί τους περιοχή του Πορτοχελίου, η οποία μέχρι τότε μου ήταν σχεδόν άγνωστη. Η παρθένα ακόμη τότε ομορφιά της περιοχής αυτής, με την απέραντη ακτογραμμή και τους αμέτρητους κολπίσκους, ιδανικούς για μπάνιο, καθώς και το καταπράσινο της τοπίο, μου έκαναν πολύ μεγάλη εντύπωση.
Επιπλέον η εγγύτατα της περιοχής προς την Αθήνα, το Ναύπλιο και τους σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Αργολίδας, την έκαναν ακόμη πιο μαγευτική. Όλα αυτά τα πλεονεκτήματα της περιοχής του Πορτοχελίου με έκαναν να αναθεωρήσω την απόφαση μου για αγορά εξοχικού στις Σπέτσες και να επιλέξω το Πόρτο Χέλι και ιδιαίτερα την περιοχή του Αγίου Αιμιλιανού – «Κουνούπι».
Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά και παρά την «ανάπτυξη» της εξακολουθώ να βρίσκω την περιοχή πολύ όμορφη. Όμως η περιοχή της Ερμιονίδας, ενώ για διακοπές παραμένει ελκυστική, για πιο μόνιμη παραμονή σε αυτήν γίνεται ολοένα και πιο προβληματική. Αυτό κυρίως οφείλεται στην συνεχή άναρχη και πολλές φορές αυθαίρετη «ανάπτυξη» της χωρίς κανένα σεβασμό προς το περιβάλλον. Στην παντελή έλλειψη υποδομών, με δρόμους σε τραγική κατάσταση που δυσκολεύουν την επικοινωνία, την έλλειψη υδάτινων πόρων και την ανυπαρξία σχεδίων επιλύσεως του σοβαρού αυτού προβλήματος, το χρόνιο πρόβλημα των σκουπιδιών, καθώς και πολλά άλλα προβλήματα. Τα προβλήματα αυτά βέβαια δεν αφορούν μόνον την Ερμιονίδα, αλλά γενικά τον νομό Αργολίδας.
Η Αργολίδα είναι ίσως η ωραιότερη περιοχή της Πελοποννήσου, με τους σπουδαίους αρχαιολογικούς της προορισμούς, το θέατρο της Επιδαύρου, τις Μυκήνες και την Τίρυνθα, καθώς και το Ναύπλιο, την υπέροχη αυτή ελληνική επαρχιακή πόλη με τα σημαντικά μεσαιωνικά της μνημεία. Η Αργολίδα, παρά το μεγάλο τουριστικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει, είναι δυστυχώς η πιο εγκαταλελειμμένη από την Περιφέρεια Πελοποννήσου και την κεντρική κυβέρνηση περιοχή της Πελοποννήσου, με ελλιπέστατες υποδομές, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την έλλειψη αυτοκινητόδρομου για την απρόσκοπτη πρόσβαση προς αυτήν.
► Είστε λάτρης της αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας. Ωστόσο μέσα από την συγγραφική σας δουλειά αναδεικνύετε άγνωστες πτυχές των Ελληνιστικών χρόνων αλλά και γενικότερα της Ιστορίας. Εκτιμάτε ότι υπάρχει σοβαρό εκπαιδευτικό έλλειμμα στις ανώτερες βαθμίδες εκπαίδευσης; Ποια είναι η παρώθηση στο συγγραφικό σας έργο;
Μάνος Κουμεντάκης: Από τα παιδικά μου χρόνια είχα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την ιστορία και αφιέρωνα συχνά αρκετό χρόνο για τη μελέτη της. Με έλκυαν ιδιαίτερα οι περίοδοι της ελληνικής ιστορίας που δεν διδάσκονταν επαρκώς στο σχολείο και παρέμεναν σχετικά άγνωστοι στο ευρύτερο κοινό. Παρά το γεγονός ότι σπούδασα οικονομικά στα Πανεπιστήμια των Αθηνών και του Leeds στην Αγγλία και ακολούθησα επαγγελματική καριέρα στον οικονομικό τομέα, δεν εγκατέλειψα ποτέ τη μελέτη της ιστορίας κατά τον ελεύθερο χρόνο μου. Με την επιστροφή μου στην Ελλάδα μετά από την πολυετή επαγγελματική παραμονή μου στο εξωτερικό μπόρεσα επιτέλους να εκπληρώσω τον κρυφό πόθο μου για την πιο συστηματική μελέτη της ιστορίας και για να επιδοθώ στη συγγραφή της. Επικεντρώθηκα κυρίως σε αυτές τις περιόδους της ιστορίας μας που αν και σημαντικότατες, ήταν σχετικά λιγότερο γνωστές. Περιόδους όπως η ελληνιστική περίοδος, δηλαδή η περίοδος μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου και μέχρι την πλήρη επικράτηση της Ρώμης, καθώς και η περίοδος της φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. Σκοπός και ελπίδα μου ήταν και είναι, η έστω και μικρή συμβολή μου, το να καταστήσω τις άγνωστες αυτές περιόδους της ιστορίας μας περισσότερο γνωστές στους αναγνώστες μου.
► Εργαστήκατε ως διευθυντικό στέλεχος στο εξωτερικό για περισσότερα από τριάντα χρόνια, για λογαριασμό μεγάλων τραπεζικών ομίλων και διεθνών οργανισμών. Ποιες εμπειρίες έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη σας κατά την επαγγελματική σας δράση;
Μάνος Κουμεντάκης: Εργάστηκα στο εξωτερικό για τριάντα χρόνια, αρχικά στο Σίτυ του Λονδίνου ως διευθυντής του γραφείου του ομίλου της Εμπορικής Τράπεζας, κατόπιν σε διακρατικούς ευρωπαϊκούς οργανισμούς, στις Βρυξέλλες ως Directeur της Eurocontrol και ως Financial Controller στην Eumetsat, τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Μετεωρολογικών Δορυφόρων στη Γερμανία. Είχα λοιπόν την ευκαιρία να ζήσω και να εργαστώ σε τρία διαφορετικά ευρωπαϊκά κράτη. Έτσι γνώρισα ‘εκ των έσω’ το Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο και τη Γερμανία. Γιατί για να γνωρίσεις ένα κράτος δεν αρκεί να το επισκεφθείς αλλά θα πρέπει να ζήσεις και να εργαστείς σε αυτό. Οι εμπειρίες μου από τη διαβίωση μου στα τρία αυτά ευρωπαϊκά κράτη και ιδιαίτερα στους διεθνείς οργανισμούς ήταν πολύτιμες. Οι επαφές και η επικοινωνία μου με συναδέλφους από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες μου έδωσαν τη δυνατότητα γνωρίσω την κουλτούρας τους και να αναθεωρήσω πολλές από τις απόψεις μου βλέποντάς τις πλέον από διαφορετικές οπτικές γωνίες.
Γενικά και στα τρία κράτη, όπου έζησα και εργάστηκα, τα πράγματα δεν ήταν ιδανικά και υπήρχαν και εκεί προβλήματα. Όμως και τα τρία αυτά κράτη είναι σαφώς πιο οργανωμένα από την Ελλάδα με τους νόμους να τηρούνται εν αντιθέσει προς την Ελλάδα. Ο σεβασμός προς το περιβάλλον, ιδιαίτερα στη Γερμανία, είναι πολύ μεγάλος. Επίσης σε αυτά επικρατεί λίγο ή πολύ η αξιοκρατία και δίνεται μεγαλύτερη σημασία στο ‘τι γνωρίζεις από το ποιους γνωρίζεις’ και πάλι εν αντιθέσει προς την Ελλάδα. Βέβαια, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει την μεγάλη υπεροχή της Ελλάδας ως προς το κλίμα της σε σύγκριση με τα κράτη αυτά.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο το Λονδίνο, λόγω κυρίως του μεγέθους του και του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα του, είναι μεν ενδιαφέρον να το επισκεφθείς αλλά πολύ δύσκολο το να ζήσεις εκεί, με σοβαρά κυκλοφοριακά προβλήματα, αρκετά μεγάλη εγκληματικότητα και ένα φθίνον εθνικό σύστημα υγείας.
Οι Βρυξέλλες έχουν λογικό μέγεθος και η ζωή εκεί είναι πιο εύκολη και ευχάριστη. Επιπλέον το Βέλγιο λόγω του μεγέθους του και των εξαιρετικών υποδομών (δρόμοι) έχει εύκολη πρόσβαση στα γειτονικά του κράτη. Έχει βέβαια το μειονέκτημα της υπερβολικής γραφειοκρατίας λόγω των τεσσάρων κυβερνήσεων του και των διαφορετικών γλωσσών (φλαμανδική, γαλλική και γερμανική).
Η Γερμανία (στο κρατίδιο της Έσσης) είναι αρκετά οργανωμένη, σχετικά ασφαλής, με επαρκές εθνικό σύστημα υγείας, αλλά δυστυχώς έχει σχολαστική γραφειοκρατία.
► Στο βιογραφικό σας ως συγγραφέας έχουν ήδη προστεθεί τα τελευταία τρία χρόνια δύο σημαντικά ιστορικά βιβλία, «Οι Σελευκίδες» και το «Έλληνας και Φράγκος». Να περιμένουμε και νέα εισαγωγή σας στα άδυτα της Ελληνικής Ιστορίας;
Μάνος Κουμεντάκης: Κατά την παραμονή μου στο εξωτερικό η συγγραφική μου δραστηριότητα είχε περιοριστεί σε μερικά τεχνικά εγχειρίδια. Με την επιστροφή μου στην Ελλάδα μου δόθηκε επιτέλους η ευκαιρία να ασχοληθώ με την συγγραφή ιστορικών βιβλίων για τις άγνωστες περιόδους της ιστορίας μας, όπως σας προανέφερα. Το πρώτο μου βιβλίο «Έλληνας και Φράγκος» αναφέρεται στην περίοδο της φραγκοκρατίας στην Ελλάδα τον 13ο και τον 14ο αιώνα, μία περίοδο σχεδόν άγνωστη αλλά πολύ σημαντική. Το βιβλίο παρουσιάζει το πανόραμα της Ελλάδας την εποχή αυτή και είναι γραμμένο σαν ιστορικό μυθιστόρημα και στο πρώτο πρόσωπο από κάποιον υποτιθέμενο άνθρωπο της εποχής για να είναι πιο ελκυστικό για τον αναγνώστη.
Το δεύτερο βιβλίο μου «Οι Σελευκίδες» αναφέρεται στην ελληνιστική περίοδο και ιδιαίτερα στη δυναστεία των Σελευκιδών, που ίδρυσαν μια ολόκληρη αυτοκρατορία στην Ασία, που εκτείνονταν από τη Μικρά Ασία μέχρι την Ινδία και που μεγάλο μέρος της επιβίωσε επί τρεις αιώνες. Οι Σελευκίδες είναι οι πραγματικοί διάδοχοι του Αλεξάνδρου και οι κύριοι υπεύθυνοι για την παγκόσμια διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού αλλά παρόλα αυτά παραμένουν σχεδόν άγνωστοι για τους Έλληνες. Και αυτό το βιβλίο είναι γραμμένο υπό τη μορφή ιστορικού μυθιστορήματος και στο πρώτο πρόσωπο, όπως και το πρώτο μου βιβλίο και για τους ίδιους λόγους.
Το τρίτο μου βιβλίο «Το Ελληνιστικό Λυκόφως» είναι συνέχεια του προηγουμένου και διαπραγματεύεται τη σύγκρουση των ελληνιστικών κρατών, που διανύουν περίοδο παρακμής, με την ανερχόμενη δύναμη της ρωμαϊκής δημοκρατίας, μέχρι και την τελική επικράτηση της Ρώμης και τη δημιουργία του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Μια πολύ σημαντική αλλά επίσης δυστυχώς άγνωστη περίοδο της ελληνικής ιστορίας. Είναι και αυτό υπό τη μορφή ιστορικού μυθιστορήματος. Το βιβλίο είναι αυτή την στιγμή υπό επεξεργασία στον ίδιο εκδότη τον Μ. Σιδέρη, όπως και τα προηγούμενα και αναμένεται να είναι σε κυκλοφορία στα βιβλιοπωλεία τον Νοέμβριο. Όσο για το τέταρτο βιβλίο μου, το θέμα και η ιδέα υπάρχει ήδη στο μυαλό μου και είναι σε αναμονή.
Πηγή: enpel.gr
