Πριν στεγνώσει το μελάνι
«Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή, αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Αυτά τα λόγια αποτελούν τη μεγαλύτερη «ήττα» της κοινωνίας μας. Όσα ανέφερε το σημείωμα ενός από τα 17άχρονα κορίτσια στο τραγικό συμβάν στην Ηλιούπολη, αποκαλύπτουν πολλές μεγάλες αλήθειες, που δεν πρέπει να τις αφήσουμε… πίσω και να κάνουμε σαν μην συμβαίνει τίποτα. Φτάνει πια ο κυνισμός…
Δυο κορίτσια 17 χρονών, με τις ζωές τους μπροστά, σταμάτησαν να κάνουν όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Θέλησαν με την ενέργειά τους να βάλουν «stop» στο παρόν, μη έχοντας ελπίδα και προσμονή για το μέλλον. Με αποτέλεσμα να απαρνηθούν ό,τι πιο πολύτιμο δώρο έχει ένας άνθρωπος, τη «ζωή»…
Υπάρχουν παιδιά, που μπορεί μπροστά μας να χαμογελούν, αλλά μέσα τους περνούν δύσκολα, φτάνοντας και σε κατάσταση κατάθλιψης. «Μπαμπά και μαμά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε κατάσταση κατάθλιψης», αναφέρει το γράμμα. «Μπαμπά και μαμά», η πρώτη σχέση κάθε παιδιού, εκεί που πρέπει τα πρώτα βήματα σε ό,τι του προσφέρει και νιώθει Γαπό τη ζωή. Όπως έγραψε ο Manos Lambrakis στο προφίλ του στο Facebook: «Το "μαμά και μπαμπά" με το οποίο αρχίζει το σημείωμα είναι ίσως το πιο σπαρακτικό σημείο του. Όχι γιατί ενοχοποιεί τους γονείς. Αλίμονο. Η οδύνη δεν αντέχει τόσο εύκολες δίκες. Αλλά γιατί δείχνει ότι το παιδί, την τελευταία ώρα, απευθύνεται ακόμη στην πρώτη του σχέση. Εκεί όπου ο άνθρωπος μαθαίνει, ή δεν μαθαίνει, ότι μπορεί να είναι αδύναμος χωρίς να εξαφανίζεται. Ότι μπορεί να φοβάται χωρίς να ντρέπεται. Ότι μπορεί να αποτύχει χωρίς να χάσει την αγάπη. Και ίσως αυτή η φράση να πρέπει να μας διαλύσει περισσότερο από όλες: ένα παιδί μιλά στους γονείς του για να τους πει πως δεν μπορεί πια να κατοικήσει τον κόσμο».
Ο κόσμος που ζουν τα παιδιά και τους προσφέρετε για να… απλώσουν τα όνειρά τους δεν είναι τόσο καλός στα μάτια τους και με όσα βιώνουν, δεν ευχαριστιούνται αυτό το πολύτιμο αγαθό που λέγεται «ζωή». Θέλουν να ονειρευτούν έναν άλλον και διαφορετικό κόσμο, δεν βλέπουν τίποτα καλό και θετικό σ’ αυτόν που ζουν, αλλά φαίνεται ότι νιώθουν πως δεν μπορούν να αλλάξουν πολλά. Όπως μας έλεγαν μικρά, παλέψτε για να έναν καλύτερο κόσμο. Ποιος είναι, τελικά, ο καλύτερος κόσμος;
Υπάρχουν παιδιά που νιώθουν το συναίσθημα του φόβου σε περίπτωση αποτυχίας στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, με αποτέλεσμα να μην κάνουν στον μέλλον μια δουλειά που θα μου αποφέρει χρήματα. Έχετε σκεφτεί πώς φτάσαμε εδώ;
Από τη δική μας γενιά, που οι Πανελλαδικές Εξετάσεις διεξαγόντουσαν με δέσμες, η επιτυχία εισαγωγής σε ίδρυμα (ανεξάρτητα εάν αυτό σε κάλυπτε ή όχι) τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ήταν κάτι σαν κατάκτηση «λαφύρου», που εάν δεν τα κατάφερνες, έπρεπε να αποχωρήσεις, να φύγεις με το κεφάλι κάτω, σαν ηττημένος. Οι Πανελλήνιες, μέσα σε αυτό το γράμμα, δεν φαίνονται σαν εξετάσεις για κάτι καλύτερο στο μέλλον, αλλά παρουσιάζονται κάτι σαν τελική κρίση.
Η εκπαίδευση και η γνώση δεν παρουσιάζονται σαν κάτι πολύ θετικό για τα παιδιά, κάτι σαν εφόδιο γενικότερα στη διαμόρφωση της προσωπικότητας, ανεξάρτητα από το τι επάγγελμα θέλουν να κάνουν. Κανείς δεν λέει στα παιδιά ότι είτε είσαι – θα πιάσω τα δικά μας για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις με επαγγέλματα – ρεπόρτερ, είτε διευθυντής σε μια εφημερίδα, η γνώση, η εκπαίδευση, η παιδεία αποτελούν τη «δύναμη» του ατόμου, που μπορεί να παίζει ρόλο στη διαμόρφωση μιας πιο «ζεστής» κοινωνίας για όλους, φυσικά και για τα παιδιά.
Είναι κοινά παραδεκτό ότι πολλά απ’ τα παιδιά που μπαίνουν στη διαδικασία των Πανελληνίων Εξετάσεων, περνούν δύσκολες στιγμές τα χρόνια που ετοιμάζονται. Εκτός των άλλων, βλέπουν και την υπόλοιπη οικογένεια να μοχθεί, λόγω και των εξόδων, δεν είναι για παράδειγμα αρκετή – υπάρχουν και οι εξαιρέσεις – απλά η φοίτηση στο σχολείο, χρειάζονται και τα φροντιστήρια, πολλές φορές θα πρέπει να γίνει και μετακόμιση, ώστε να έρθει η επιτυχία. Μπαίνεις σε μια διαδικασία που θυμίζει… τούνελ, με την προσδοκία να δεις στο τέλος… φως.
Όλο αυτό το διάστημα μπαίνει και η οικογένεια σε μια δοκιμασία, και τα παιδιά νιώθουν ενοχές και βάρος, ειδικά εάν αποτύχουν. Ειδικά σε μια περίοδο, όπως αυτή που ζούμε, που πολλές οικογένειες τα βγάζουν δύσκολα, ειδικά στο οικονομικό κομμάτι, με αποτέλεσμα οι γονείς να εργάζονται για πολλές ώρες. Τι νομίζετε ότι τα παιδιά δεν τα βλέπουν αυτά;
Είναι κοινά παραδεκτό ότι λόγω και των δυσκολιών που έχει η διαβίωση ειδικά τα τελευταία 15χρόνια, πολλοί γονείς έχουν χάσει την επαφή με τα παιδιά, με αποτέλεσμα να μη τα αφουγκράζονται. Ακόμα μία αρνητική παράμετρος, ειδικά όταν ένα παιδί χρειάζεται τη «ζεστασιά» και τη βοήθεια των δικών του ανθρώπων. Φεύγουν γονείς απ’ το σπίτι το πρωί και επιστρέφουν μετά από ώρες, ειδικά όταν τα παιδιά είναι, πλέον, στην εφηβεία.
Πολλές φορές παρουσιάζεται ότι η επιτυχία στις Πανελλήνιες Εξετάσεις είναι μια κατάκτηση, χωρίς να εξηγηθεί στα παιδιά, ότι μπορούν να είναι παραγωγικοί και θετικοί στην κοινωνία, με τη γνώση, την εκπαίδευση και την παιδεία που αναφέραμε, ανεξάρτητα από τι επάγγελμα θα ακολουθήσουν, ανεξάρτητα από το τι θα αποφασίσουν να σπουδάσουν. Χάνεται η ουσία, που αναφέρει ότι το πιο σημαντικό για έναν άνθρωπο και για ένα παιδί είναι να νιώθει παραγωγικός και ευτυχισμένος με ότι αποφασίσει κάποιος να ασχοληθεί.
Για παράδειγμα, στα δικά μας σχολικά χρόνια, σε εμάς που μεγαλώσαμε σε χωριά, μας έλεγαν να σπουδάσουμε, ώστε να μη γίνουμε στο μέλλον, μεταξύ άλλων. κτηνοτρόφοι (τσοπάνηδες τους έλεγαν πολλοί) ή γεωργοί, καθώς είναι δύσκολα επαγγέλματα. Σχεδόν κανείς δεν μας εξηγούσε όμως, το πόσο παραγωγικός μπορείς να νιώσεις, ειδικά τώρα που υπάρχουν και σχολές πάνω σ’ αυτά τα επαγγέλματα, όταν προσφέρεις στον κόσμο την πρώτη ύλη… Κάτι παρόμοιο γίνεται 30 χρόνια μετά.
Το πιο αρνητικό είναι, όμως, πως ένα παιδί θα πρέπει να αποφασίσει τι επάγγελμα θα κάνει στο μέλλον, με 1ο κριτήριο, όπως παρουσιάζεται από τους περισσότερους, τα πόσα χρήματα θα βγάζει ως ενήλικας. Αυτό του παρουσιάζεται ως επιτυχία. Διότι στην κοινωνία που ζούμε, για τους περισσότερους ο πετυχημένος είναι αυτός που καταφέρνει να βγάζει πολλά χρήματα. Η επαγγελματική αποκατάσταση έχει συνδεθεί κατά μεγάλο ποσοστό με τα πόσα λεφτά αποκομίζει κάποιος… Καμία αξία στην καλλιέργεια και στο πνευματικό βάθρο. Όλα κρίνονται με βάση το χρήμα. Τα πρότυπα για το επόμενο βήμα είναι λάθος.
«Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά», έγραψε το κοριτσάκι. Και έχει φτάσει σε μια ηλικία που βλέπει τους μεγαλύτερους εκεί… έξω, όπου είναι τόσο μεγάλος ο ανταγωνισμός, είναι τέτοιες οι συνθήκες από το 2010 που γεννήθηκε, κυριολεκτικά να μοχθούν στη χώρα μας για να τα βγάλουν πέρα. Βλέπει νέους ανθρώπους να μην μπορούν, πλέον, να σταθούν αξιοπρεπώς στην κοινωνία, δημιουργώντας για παράδειγμα οικογένεια, κάνοντας πραγματικότητα τα όνειρά τους, να μην ζουν με αξιοπρέπεια, να δουλεύουν και για ένα «ξεροκόμματο», είτε έχοντας βγάλει μια καλή σχολή Πανεπιστημίου, άλλες φορές μη ακολουθώντας και αυτό που σπούδασαν. Εάν δεν έχουν φύγει σε άλλη χώρα. «Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα», ανέφερε το 17χρονο κορίτσι.
Βλέποντας έναν κόσμο που μπορεί κάποιοι να ζουν με «χρυσά» κουτάλια, ακόμα και εάν δεν έχουν τα κατάλληλα «εφόδια», έναν κόσμο που δεν υπάρχει αξιοκρατία και μετράει… αυτός που έχει λεφτά. Βλέπει, μια κοινωνία διχόνοιας, πνευματικού ξεπεσμού, χειραγώγησης, που μετράει η εικόνα, που όποιος είναι το «καλό» παιδί θα επιβραβευτεί. Τι νομίζετε ότι αυτά δεν τα αφουγκράζονται τα παιδιά;
«Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή, αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Αυτά τα λόγια αποτελούν τη μεγαλύτερη «ήττα» της κοινωνίας μας. Υπάρχουν παιδιά που νιώθουν από μικρά σ’ αυτόν τον κόσμο έντονα εξάντληση και εσωτερική κατάρρευση, αντί για όνειρα, ενέργεια για ζωή, και δημιουργία συνθηκών που θα κάνουν τη ζωή να τους «αγκαλιάζει» με αγάπη και «ζεστασιά»…
ΥΓ. 1: Γράφοντας αυτές τις γραμμές μου ήρθαν στο μυαλό οι τραγικές στιγμές που έζησε «δικό» άτομο πριν από μερικά χρόνια, την εποχή των μνημονίων, όταν έχασε πολύ αγαπημένο συγγενικό του πρόσωπο. Εκείνη την εποχή στην εταιρεία που εργαζόταν διαμορφωνόταν νέο οργανόγραμμα, με απορρόφηση προσωπικού και αλλαγές σε θέσεις. Κάποια στιγμή, ενώ στην εταιρεία ήταν ενήμεροι για το τραγικό συμβάν και την άδεια που είχε το συγγενικό που πρόσωπο, έγινε ένα τηλεφώνημα.
Η φωνή που ακουγόταν από την άλλη άκρη, ούτε λίγο, ούτε πολύ, απαιτούσε από το συγγενικό πρόσωπο να… ξεχάσει άμεσα το πένθος και να αποφασίσει για θέματα της δουλειάς, καθώς η εταιρεία δεν μπορούσε να περιμένει την επιστροφή του, μετά από δυο ημέρες! Αυτά… Να ξέρετε, υπάρχουν και τώρα εργασιακά περιβάλλοντα που δεν έχουν αλλάξει πολλά.
