Το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου φιλοξένησε πριν από μια εβδομάδα την παράσταση του ΚΘΒΕ «Ελένη» και για ακόμα μία φορά πλήθος κόσμου έδωσε «το παρών» με όλους τους θεατές να καταχειροκροτούν τους συντελεστές, ενώ δεν απουσίασαν εντυπωσιακές εμφανίσεις από επώνυμους. Τους απαθανάτισε ο φωτογραφικός φακός του «NDP» (και ο φωτορεπόρτερ Θωμάς Δασκαλάκης).

Η «Ελένη» του Ευριπίδη παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία την Παρασκευή 12 και το Σάββατο 13 Αυγούστου σε μετάφραση Παντελή Μπουκάλα και σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου με ένα δυνατό (25μελή) επιτελείο ηθοποιών και συντελεστών και την Έμιλυ Κολιανδρή στον ομώνυμο ρόλο. Ο χορός ήταν γεμάτος ενέργεια και ζωντάνια, σε μία παράσταση συνόλου που ισορροπεί ανάμεσα στο λυρισμό και την ιλαρή διάθεση.

Μία πολύ κομψή και λαμπερή εμφάνιση πραγματοποίησε η Κατερίνα Λέχου. Μπορείτε να δείτε και τους Ελένη Ράντου (εμπριμέ κοστούμι), Αντιγόνη Κουλουκάκου (μαύρο μάξι φόρεμα και σανδάλια), Έμιλυ Κολιανδρή (με ολόσωμη φόρμα εκτός παράσταση, μαζί και με και με τον Χρήστο Λούλη), Εύα Νάθενα και Κώστα Λαμπρόπουλο…

Ξεχώρισε η Κατερίνα Λέοχυ, η οποία πάντοτε ξεχωρίζει για τις στυλιστικές της επιλογές, καθώς χαρακτηρίζονται από στυλ και λιτότητα, επέλεξε για την περίσταση ένα μακρύ slip dress σε λαδί απόχρωση, το οποίο αγκάλιαζε και αναδείκνυε την ψιλόλιγνη σιλουέτα της.

Το φόρεμά της συνδύασε με glam σανδάλια σε ανθρακί απόχρωση. Η ηθοποιός ολοκλήρωσε την εμφάνισή της με boho καφέ τσάντα και διακριτικά αξεσουάρ σε λαιμό και χέρι, ενώ συμπλήρωσε το look με χαλαρές μπούκλες και διατήρησε το make up της σε nude τόνους.

Σε λίγες ώρες ανεβαίνει η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, παράσταση που αναμένεται, επίσης, να προσελκύσει πλήθος κόσμου…

(πληροφορίες από okmag.gr)

Φωτογραφίες: πρακτορείο NDP/Θωμάς Δασκαλάκης

Οι Πέρσες του Αισχύλου, παίχτηκαν στο Αρχαίο Θέατροι της Επιδαύρου την Παρασκευή (15/07) και το Σάββατο (16/07) - με «φωνές», διαμαρτυρίες και πανό κατά του Δημήτρη Λιγνάδη - με τους ψυχεδελικoύς ήχους, και τις παραμορφωμένες από ενισχυτές εκκωφαντικές κραυγές να σείουν τον «ιερό» χώρο και να προκαλούν ανατριχίλα στους θεατές, που αποθέωσαν τους ηθοποιούς και όλους τους συντελεστές της παράστασης.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς επιλέγει να ακολουθεί από τη μια τον Αισχύλο, αλλά από την άλλη να παρουσιάζει την αρχαιότερη σωζόμενη τραγωδία, με τη δική του οπτική ωμά, από την ερμηνεία μέχρι τον ήχο της, έχοντας ντύσει τους πρωταγωνιστές με σύγχρονα ρούχα, ακόμα και κοστούμια, για να χειροκροτηθεί στο τέλος από το κοινό, αλλά και να ακούσει και κάποια αρνητικά σχόλια.

Προεξάρχουσα στην ορχήστρα, ήταν η Ρένη Πιττακή, που επιστρέφει μετά από 20 χρόνια στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, με μια πλειάδα λαμπρών ηθοποιών (Χρήστος Λούλης, Γιώργος Γάλλος, Μιχάλης Οικονόμου, Αλεξία Καλτσίκη, Θεοδώρα Τζήμου, Γιάννης Κλίνης, Αινείας Τσαμάτης, Ηλίας Μουλάς, Μάνος Πετράκης, Τάσος Καραχάλιος, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Γιώργος Πούλιος).

Όπως είχε γίνει γνωστό και παρακολούθησαν οι θεατές, στους «Πέρσες του Αισχύλου» το κοίλον και η ορχήστρα ενώνονται για να «συμμετάσχουν» σε μια κοινή συζήτηση για την ήττα, τη δυσκολία της παραδοχής της και την αμηχανία της συνέχειας, με τη συμμετοχή εθελοντών που εισέρχονται σταδιακά στον χώρο, συνθέτοντας μια «κοινωνία» που αναζητά το νήμα της ύπαρξης μετά την καταστροφή, σαν αντικατοπτρισμός της παρούσας ιστορικής συγκυρίας.

Το εντυπωσιακό τοπικό στοιχείο που φάνηκε να συγκινεί το σύνολο του κοινού, που είχε κατακλίσει το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, ήταν ο χορός των Περσών, που δεν αποτελείτο από γέροντες, αλλά από ένα πλήθος νέων ανθρώπων που γέμισαν τη σκηνή, «ξεφυτρώνοντας» από παντού: 40 εθελοντές όλων των ηλικιών – μέλη του Εξωραϊστικού Συλλόγου Επιδαύρου, εμφανίζονταν ξαφνικά στη σκηνή, είτε ερχόμενοι από τα καθίσματα των θεατών, είτε από τα απέναντι πεύκα.

Οι ντόπιοι ηθοποιοί, που καταχειροκροτήθηκαν από τον κόσμο ήταν εθελοντές στην παράσταση και ο ρόλος τους ήταν να δείξουν μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Καρατζά, τη σχέση που μπορεί να έχει ένας λαός με τους πολιτικούς. Ό,τι συνιστά μια κοινωνία που προσπαθεί να βρει πού θα υπακούσει, όπως έχει δηλώσει ο σκηνοθέτης σε πρόσφατη συνέντευξή του. Μια κοινωνία, δηλαδή, που ξεκινάει με πίστη, τη χάνει όταν μαθαίνει την τραγωδία στη Σαλαμίνα και σιγά σιγά αρχίζει να φαντασιώνεται τη διαδικασία της εξέγερσης, αναζητώντας το νήμα της ύπαρξής τους μετά την καταστροφή.

Ο Δημήτρης Καρατζάς είχε περιγράψει σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή», τη συνάντηση των πολιτών με τον παράτολμο Ξέρξη, αρχηγό της εκστρατείας των Περσών κατά των Ελλήνων: «Γίνεται για πρώτη φορά τόσο ευθεία ρήξη με την πολιτική αρχή. Δημιουργείται τέτοιος κλυδωνισμός, σαν να καταστρέφεται εντελώς στην τελευταία σκηνή η πιθανότητα δόμησης μιας κοινωνίας, καθώς έχει αφανιστεί ο λαός της. Βλέπουμε ένα πλήθος να αποχωρεί σχεδόν αποδομώντας και αλληλολιντσάροντας ο ένας τον άλλον».

Μια διαφορετική εκδοχή των «Περσών» του Αισχύλου θα παρουσιάσει ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Η παράστασή του, με πρωταγωνιστές τους Ρένη Πιττακή, Χρήστο Λούλη και Γιώργο Γάλλο, θα φιλοξενηθεί στον συγκεκριμένο ιερό χώρο της Αργολίδας στις 15 και 16 Ιουλίου.

Οι «Πέρσες» του Δημήτρη Καραντζά θέτουν κρίσιμα ερωτήματα για το τι συνιστά «κοινωνία», τι σημαίνει η επίμονη προσκόλληση στην εξουσία και η ανάγκη της πίστης σ’ έναν οδηγό, άνθρωπο ή θεό, μέσα σε έναν συντετριμμένο κόσμο.

«Ο άξονας μέσα από τον οποίο διαβάζω το έργο είναι η πορεία ενός λαού που από την απόλυτη πίστη, περνάει στην αμφισβήτηση και έπειτα στη σύγκρουση, μέχρι που φτάνει σε μια μανιακή, σπασμωδική αντίδραση. Ούτε η τυφλή πίστη λειτουργεί, ούτε και η τυφλή αντίδραση. Σαν να βλέπεις το ανέφικτο του κοινωνικού συμβολαίου» σημειώνει ο σκηνοθέτης.

Το κοίλον και η ορχήστρα ενώνονται για να «συμμετάσχουν» σε μια κοινή συζήτηση για την ήττα, τη δυσκολία της παραδοχής της και την αμηχανία της συνέχειας, με τη συμμετοχή εθελοντών που εισέρχονται σταδιακά στον χώρο, συνθέτοντας μια «κοινωνία» που αναζητά το νήμα της ύπαρξης μετά την καταστροφή, σαν αντικατοπτρισμός της παρούσας ιστορικής συγκυρίας.

Την ίδια στιγμή, η Άτοσσα της Περσίας, την οποία υποδύεται η Ρένη Πιττακή, που επιστρέφει στην Επίδαυρο μετά από 20 χρόνια, είναι, όπως επισημαίνει ο ίδιος, «η ψυχρή ευγενική φωνή της εξουσίας» που με κάθε τρόπο θέλει να συντηρηθεί και να συνεχιστεί σε μια κοινωνία σχεδόν αποδεκατισμένη. «Δυο τελείως διαφορετικές θεάσεις του τι σημαίνει κόσμος».

Γραμμένη το 472 π.Χ., η τραγωδία του Αισχύλου αποτελεί ίσως την παλαιότερη καταγραφή γεγονότων της ελληνικής ιστορίας στο θέατρο. Στα Σούσα, την περσική πρωτεύουσα, οι πολίτες που έχουν μείνει πίσω και η βασίλισσά τους, Άτοσσα που βασανίζεται από κακούς οιωνούς, αναμένουν νέα από την πολεμική επιχείρηση του Ξέρξη στην Ελλάδα. Ένας αγγελιαφόρος αναγγέλλει τη φριχτή έκβαση της μάχης της Σαλαμίνας: ο περσικός στρατός και οι επίλεκτοι αρχηγοί του έχουν συντριβεί. Η Άτοσσα και ο Χορός καλούν το φάντασμα του Δαρείου για να τους καθοδηγήσει. Ο ένδοξος βασιλιάς καταδικάζει την ύβρη του Ξέρξη, που θέλησε να δαμάσει φύση και θεία βούληση και προβλέπει περισσότερες ακόμη καταστροφές. Με την άφιξη του Ξέρξη, κορυφώνεται η συντριβή. Η ζυγαριά γέρνει πλέον αποφασιστικά προς τον τρόμο του τέλους.

Το έργο διατρέχουν ατέλειωτοι κατάλογοι ονομάτων: εκείνοι που πρώτα φώτιζαν το δρόμο για την ελπίδα, τη νίκη και την ομοψυχία, τώρα πέφτουν ένας-ένας, χάνονται στα σκοτάδια ενός τόπου ρημαγμένου, ενός λαού στο όριο της φρίκης, της λογικής και της υπακοής.

Οι Πέρσες ως τραγωδία της ανθρωπότητας, ως μικροσύστημα που αντανακλά ζητήματα ύπαρξης και συνύπαρξης, άλυτα ανά τους αιώνες, γίνονται, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Καραντζά, κοινός τόπος για μια συνομιλία που φωτίζει εμμέσως τα πολλαπλά παγκόσμια αδιέξοδα του σήμερα. Το θέατρο είναι ο δημόσιος χώρος, η Εκκλησία του Δήμου, η Πόλη. Ο Χορός των Περσών, η «κοινωνία», ξεκινάει με την πίστη και την υπακοή, καταλήγοντας, μετά τον αφανισμό, ένα άναρχο πλήθος χωρίς οδηγό και σημείο αναφοράς.

Διαβάστε ακόμα:

Μαγικές στιγμές στην Επίδαυρο: Άλκηστη του Ευριπίδη, από τον Γιόχαν Σίμονς (εικόνες)

Αρχαίo Θέατρο Επιδαύρου: Τα δρομολόγια του ΚΤΕΛ για τις παραστάσεις

Λούλης: Η απίστευτη ατάκα για την εμφάνισή του στην Επίδαυρο

Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου: Άσκηση πυρκαγιάς και προληπτικής απομάκρυνσης επισκεπτών (βίντεο)

Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου: Οικονομική μεταφορά με λεωφορείο

(πληροφορίες από aefestival.gr, protothema.gr)

Για την υποκριτική, την κριτική, την πατρότητα και την καραντίνα μίλησε ο Χρήστος Λούλης στον Γρηγόρη Αρναούτογλου, στο «The 2Night Show» το βράδυ της Τρίτης (21/06) και είπε μια απίστευτη ατάκα για την εμφάνισή του στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου.

Ο γνωστός ηθοποιός εξομολογήθηκε πως θα ήθελε κάποια στιγμή να παίξει σε μιούζικαλ και μίλησε για τις «δυνατές» εμπειρίες της δουλειάς του, ενώ με τα λόγια του φαίνεται πως… αποδόμησε την Επίδαυρο…

«Είναι όλο αυτή το περιρρέον περιβάλλον ότι θα παίξεις στην Επίδαυρο και κάτι έγινε και στην ουσία τι είναι; Μια βλακεία είναι», σχολίασε ο Χρήστος Λούλης σχετικά με την παρατήρηση του παρουσιαστή πως πολλοί ηθοποιοί αφού εμφανιστούν στην Επίδαυρο «καβαλάνε το καλάμι».

«Το δικό μου τίμημα είναι ότι λόγω της δουλειάς είμαι τρομερά παρατηρητικός ακόμα και όταν συμβαίνει κάτι σε μένα ο μισός μου εαυτός βγαίνει και παρατηρεί αυτό που συμβαίνει. Δε ζω τη στιγμή όπως θα έπρεπε. Τον έχω πνίξει κάπως τον Χρήστο μέσα μου λόγω της δουλειάς. Δε ξέρω τι θα μου έλεγε ο εαυτός μου αν μπορούσε να μου πει κάτι, φοβάμαι τι μπορεί να μου έλεγε», συμπλήρωσε στη συνέχεια.

Για τον ρόλο του ως πατέρας ο Χρήστος Λούλης είπε: «Αυτό που προσπαθείς πάντα είναι να αποφύγεις τα λάθη του πατέρα σου κάποια λάθη ωστόσο δε μπορείς να τα αποφύγεις…Προσπαθείς πάντα να γίνεις καλύτερος από τον πατέρα σου, αλλά δεν μπορείς να αποφύγεις όλα τα λάθη, κάποια στιγμή θα το κάνεις και εσύ. Είσαι ο γιος του πατέρα σου και κάποια πράγματα είναι μέσα σου ακόμα και αν δε το θες… Είτε τους αγαπάς τους γονείς σου όπως εγώ είτε όχι, είναι μέσα σου…».

«Την πρώτη φορά που διάβασα αρνητική κριτική για μένα το πήρα κατάκαρδα»

Αναφερόμενος στην πρώτη φορά που διάβασε αρνητική κριτική, είπε πως «υπάρχουν άνθρωποι που θαυμάζω επαγγελματικά, των οποίων περιμένω σιωπηρά την επιβεβαίωση, είτε με μια καλή κουβέντα είτε με μια συνεργασία».

Και συνέχισε: «Την πρώτη φορά που διάβασα αρνητική κριτική για μένα το πήρα κατάκαρδα και τρελάθηκα… Η κριτική που κάνουμε στους άλλους πρώτα απ’ όλα μιλάει για εμάς, για την οπτική μας, και αυτό το θυμάμαι, όταν με κρίνουν αλλά και όταν κρίνω εγώ».

«Πάντα μου άρεσε η τηλεόραση αλλά είχα πάρα πολύ θέατρο και δεν προλάβαινα, με την καραντίνα ελευθερώθηκε ο χρόνος», υπογράμμισε, μιλώντας για την περίοδο της καραντίνας και την επιστροφή του στην τηλεόραση.

(πληροφορίες από ANT1, iefimerida.gr)