Τύπος και υπογραμμός

Όταν τα πανηγύρια τελειώνουν, τι μένει; Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος ύπαρξης πολιτιστικών συλλόγων; Σας απασχολούν αυτά τα ερωτήματα, τώρα που το καλοκαίρι ολοκληρώνεται και μαζί του φτάνουν στο τέλος και πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις, χοροί και πανηγύρια για να γιορτάσουμε μαζί με συλλόγους και ομάδες, για να τιμήσουμε Αγίους της Εκκλησίας, αλλά και διάφορα προϊόντα; 

Κάθε καλοκαίρι (όπως και κάποιες ημερομηνίες σε άλλες εποχές) επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Οι Δήμοι και γενικά η τοπική αυτοδιοίκηση ανακοινώνουν τα προγράμματα των πολιτιστικών εκδηλώσεων. Τα χωριά ετοιμάζονται. Οι πλατείες καθαρίζονται, οι εξέδρες στήνονται, τα τραπέζια γεμίζουν, η μουσική, τα όργανα και οι τραγουδοποιοί αρχίζουν.

Τα έχουμε συνδυάσει όλα με τον χορό, με το κλαρίνο, το βιολί και το ντάμπα-ντούμπα! Εδώ φτάσαμε στο σημείο να υπάρχουν συγκρίσεις για το ποιος κάνει το… μεγαλύτερο πανηγύρι. 

Για μία ή δύο βραδιές, ο τόπος μοιάζει να ξαναζωντανεύει. Αυτό δεν είναι αρνητικό. Επιστρέφουν, άλλωστε, και πολλοί απόδημοι στον τόπο τους, ενώ οικογένειες ανταμώνουν. Οι επισκέπτες συμμετέχουν. Τα social media γεμίζουν φωτογραφίες από γεμάτες πλατείες, από… πίστες που κάποιοι… λιώνουν στον χορό, από χαμογελαστά πρόσωπα. Είναι πολλοί αυτοί που λένε: «Το χωριό μας ζωντάνεψε!». Και θα συμφωνήσω μαζί τους. Τελικά τι μένει; Μήπως μιλάμε απλά για μια καλοκαιρινή ανάσα;

Δείτε όλη την εκπομπή με προσοχή, εξηγεί πώς το πανηγύρι αποτελεί σημείο συνάντησης και τόπος ψυχαγωγίας, και αναζητά τους λόγους, για τους οποίους η επανατοποθέτησή των νέων απέναντι στην παράδοση γίνεται επίκαιρη και μάλιστα χωρίς τη σκόνη του φολκλόρ:

Το πανηγύρι δεν είναι πολιτιστική πολιτική

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις σε ότι θα διαβάσετε. Κανείς δεν έχει πρόβλημα με τα πανηγύρια και τις γιορτές. Ίσα ίσα… Είναι θετικό η διεξαγωγή τους, είναι πολλά τα οφέλη, αλλού είναι οι ενστάσεις. Ειδικά όταν σ’ ένα μέρος τα προβλήματα είναι πολλά.  

Τα πανηγύρια, αποτελούν, άλλωστε, κομμάτι της ελληνικής κοινωνικής ζωής και της παράδοσής μας. Αποτελούν συνάντηση, διασκέδαση, μνήμη, ανταλλαγή εμπειριών. Η μουσική, το τραγούδι και ο χορός εκφράζουν, άλλωστε, κομμάτι από αυτό που λέμε «πολιτισμός»! Τον δικό τους ρόλο σ’ αυτό παίζουν οι μυρωδιές και οι γεύσεις του τόπου, τα τραγούδια που ακούστηκαν από τους παππούδες μας, οι άνθρωποι που ξαναβρίσκονται μετά από μήνες ή χρόνια.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν «βαφτίζονται πολιτισμός το πανηγύρι και μια βραδιά που έχουν μόνο μουσική και διασκέδαση και όλο αυτό αποκτάει… χρώμα πολιτιστικής πολιτικής». Και υποστηρίζεται, πολλές φορές, μόνο για την οικονομική στήριξη – συγκεκριμένων – πολιτιστικών συλλόγων και ομάδων. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, στο σκεπτικό κάποιων που έχουν το «καρπούζι» και το «μαχαίρι» στη στήριξη, είναι να μη βάζουν… πλάτη σε εκδηλώσεις από μη… δικά τους παιδιά ή δεν τις υποστηρίζουν με τόσο μεγάλο πάθος, όπως για παράδειγμα ο τρόπος με τον οποίο… χορεύουν κάποιοι στα… δικά τους πανηγύρια! Με το… αζημίωτο βεβαίως, βεβαίως, διότι μετά θα απαιτηθεί και η στήριξη απ' την ανάποδη, μιλάμε για μια σχέση αμφίδρομη. Σου δίνω, μου δίνεις, διαφορετικά θα βάλουμε… άλλους στις θέσεις, πάντα με εκλογές, αλλά εμείς έχουμε τον τρόπο!    

Κακά τα ψέματα, ο πολιτισμός είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Είναι η γνώση της ιστορίας ενός τόπου. Είναι η διατήρηση της μνήμης. Είναι η ανάδειξη της παραγωγής του. Είναι η δημιουργία. Είναι η εκπαίδευση. Είναι η συμμετοχή των νέων. Και κυρίως, είναι μια διαδικασία που πρέπει να συνεχίζεται «όλο τον χρόνο». Όχι μόνο τον Αύγουστο, τον Ιούλιο και λίγο τον… Ιούνιο! Και εφόσον λύνονται σημαντικότερα θέματα για μια περιοχή, στην οποία μπορεί κάθε… σπίτι της να πραγματοποιεί και από ένα πανηγύρι, αλλά την ίδια ώρα απουσιάζουν «βάσεις» στήριξης σ’ αυτό.  

Γίνονται προσπάθειες, δεν τα ισοπεδώνουμε όλα, αλλά απέχουμε πολύ από την πραγματική έννοια μια τέτοιας εκδήλωσης, για όσους έχουμε ζήσει και εκδηλώσεις πίσω στο παρελθόν.  

Αν γιορτάζουμε το σταφύλι, ας μιλήσουμε για το σταφύλι

Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα. Και να μιλήσουμε για μια γιορτή τρύγου, για μια γιορτή κρασιού και σταφυλιού.

Μουσική, χορός, φαγητό και κρασί ασφαλώς έχουν τη θέση τους στο… μενού. Βγάζουμε και έναν λόγο για να μιλήσουμε για την παράδοση και φυσικά να ευχαριστήσουμε όλους όσοι μας στήριξαν, λες και δεν είναι στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους αυτό. Και μετά… βουρ για χορό. Και φυσικά με φαγητό και κρασί. Μπορεί και με κανένα φαγητό που να εμπεριέχει και το κρασί, όπως γίνεται και με άλλα προϊόντα που είναι ξακουστά στα μέρη μας, για να τιμήσουμε και το προϊόν. Κάποτε μια περιοχή με αμπέλια σε περίοδο τρύγου ζωντάνευε κυριολεκτικά, ζούσε ξεχωριστές ημέρες, όλη η διαδικασία ήταν ένα τελετουργικό. Και τώρα έμειναν το πολύ δυο παραγωγοί, που έχουν πολλές δυσκολίες, αμπέλια ξεράθηκαν, οι περισσότεροι κάτοικοι που έβγαζαν κρασί για το σπίτι, εξαφανίστηκαν…  

Γιατί να τελειώνει η γιορτή στο φαγητό και στον χορό; Δεν θα μπορούσε να γίνει ένα φεστιβάλ, ένα σεμινάριο; Γιατί να μην υπάρχει μια συζήτηση με τους παραγωγούς; Ένα σεμινάριο για την καλλιέργεια του αμπελιού; Μια παρουσίαση για τις ποικιλίες της περιοχής; Μια συζήτηση για το πώς άλλαξε η παραγωγή τα τελευταία χρόνια και γιατί μειώθηκαν οι παραγωγοί; Μια ενημέρωση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο αγρότης; Μια έκθεση παλιών φωτογραφιών; Ένα εργαστήριο για παιδιά; Μια μικρή γευσιγνωσία τοπικών προϊόντων; Για να είμαστε σωστοί, υπάρχουν προϊόντα στις γιορτές των οποίων γίνονται πολλά από αυτά. Τότε η γιορτή αποκτά πραγματικό περιεχόμενο.

Αυτές οι εκδηλώσεις, δεν είναι απλώς ένα πανηγύρι. Είναι ένα φεστιβάλ πολιτισμού και τοπικής παραγωγής. Και αυτό μπορεί να γίνει με το κρασί, την ελιά και το ελαιόλαδο, το ρόδι, το μέλι, το σύκο, το ψάρι, τα τυροκομικά, την κτηνοτροφία, τη γεωργία. Γιατί πίσω από κάθε τοπικό προϊόν υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχει ιστορία. Υπάρχει κόπος. Υπάρχει οικονομία. Υπάρχει ένας ολόκληρος τρόπος ζωής.

Είπαμε, ότι σε κάποιες περιπτώσεις αυτό γίνεται σε παρόμοιες εκδηλώσεις σε πολλά μέρη, αλλά όχι στον βαθμό που πρέπει… 

Οι σύλλογοι και οι ομάδες δεν είναι «μηχανές πανηγυριών»

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη ευθύνη των πολιτιστικών συλλόγων, αλλά και των αθλητικών ομάδων, όταν πραγματοποιούν ως συνδιοργανωτές μια εκδήλωση. 

Ο ρόλος τους δεν μπορεί να εξαντλείται στη διοργάνωση μιας μεγάλης καλοκαιρινής βραδιάς με στόχο να γεμίσουν τα ταμεία τους. Φυσικά, θα ήταν πολύ θετικό να λειτουργούσαν με οικονομική ανεξαρτησία, και χωρίς να είναι «αγκιστρωμένοι» σε παρατάξεις…   

Ένας σύλλογος πρέπει να είναι ζωντανός όλον τον χρόνο. Να οργανώνει θεατρικές ομάδες, εκθέσεις, πεζοπορίες, ιστορικές διαδρομές, παρουσιάσεις βιβλίων, εργαστήρια μουσικής, δράσεις για παιδιά, προβολές, συζητήσεις. Να καταγράφει την ιστορία του τόπου. Να φέρνει τους νέους κοντά και να τους παρακινεί σε δράσεις. Να διασώζει φωτογραφίες, αφηγήσεις και μαρτυρίες των παλαιότερων. Γιατί αν ένας σύλλογος θυμάται το χωριό του μόνο για συγκεκριμένους λόγους και κάθε χρόνο στάνταρ ημέρες, τότε δεν έχει πολιτιστική δράση.

Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τα αθλητικά σωματεία. Μια ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα δεν είναι απλώς μια φανέλα, ένα γήπεδο και ένας αγώνας μέσα στο γήπεδο. Είναι παιδιά, οικογένειες, προπονητές, εθελοντές. Είναι ένας χώρος κοινωνικοποίησης. Είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητας μιας τοπικής κοινωνίας.

Γι' αυτό και οι αθλητικοί σύλλογοι μπορούν και πρέπει να συμμετέχουν στις πολιτιστικές δράσεις ενός τόπου. Να οργανώνουν ημερίδες για τον αθλητισμό και τη νεολαία. Δράσεις για την υγεία και τη σωστή διατροφή. Εκδηλώσεις για την ιστορία της τοπικής ομάδας. Αφιερώματα στους ανθρώπους που πέρασαν από αυτήν. Δράσεις κοινωνικής προσφοράς.

Η ομάδα πρέπει να είναι μέρος της κοινωνίας και όχι απλώς ένα σύνολο που αγωνίζεται για μερικούς μήνες μέσα στον χρόνο, αφού έχει εξασφαλίσει ότι θα καλύψει μεγάλο μέρος των εξόδων της από το… πανηγύρι. Όπως σας αναλύσαμε σε άλλο άρθρο μας, χρειάζεται σχέδιο, όραμα, οργάνωση, δουλειά και ανταγωνισμό για να χτίσει ένα σωματείο λαμπρό μέλλον, φυσικά με ενότητα και σύγκλιση δυνάμεων, όχι με διαχωρισμό ανάμεσα σε... δικά μας παιδιά και στους υπόλοιπους. Δεν φτάνουν μόνο τα... πανηγύρια!

Η στήριξη της αυτοδιοίκησης δεν πρέπει να γίνεται εξάρτηση

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά που δεν συζητιέται εύκολα από πολλούς. Βλέπετε, επικρατεί ο νόμος της σιωπής και της μυστικότητας, κάτι σαν ομερτά!

Οι πολιτιστικοί και αθλητικοί σύλλογοι χρειάζονται οικονομική στήριξη. Πάγια θέση μου είναι ότι μπορούν αποκλειστικά με δικές τους ενέργειες να την έχουν, αρκεί να υπάρχει πρόγραμμα και σωστή δουλειά, φέρνοντας τον κόσμο κοντά, δείχνοντας ότι ο αθλητισμός είναι πολιτισμός και με αποδείξεις ότι τα χρήματα που προσφέρουν κάποιοι πιάνουν... τόπο. Όταν αυτό δεν υπάρχει, είναι λογικό να ζητούν οικονομική στήριξη και από την τοπική αυτοδιοίκηση. Μόνο που αυτή η στήριξη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εξάρτηση.

Και η εξάρτηση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πολιτικό έλεγχο. Πείτε μου αλήθεια. Γίνεται αυτό ή όχι; Για παράδειγμα, ένας Δήμος είναι υγιές να αντιμετωπίζει έναν πολιτιστικό ή αθλητικό σύλλογο ως «δικό του» επειδή τον στηρίζει; Ή το αντίθετο να μην τον στηρίζει, επειδή δεν λειτουργεί με δικά του «παιδιά»; Ούτε είναι θεσμικά σωστό να θεωρεί ότι η οικονομική ενίσχυση δημιουργεί δικαίωμα παρέμβασης στις διοικήσεις των συλλόγων. Διότι έχουν υπάρξει προσπάθειες για έλεγχο διοικήσεων, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, μέσω εκλογής των… δικών μας «παιδιών»!  

Τα Διοικητικά Συμβούλια των σωματείων και των συλλόγων  πρέπει πάντα να λειτουργούν και να αποφασίζουν μόνα τους. Η αυτοδιοίκηση οφείλει να στηρίζει όλους τους συλλόγους, επειδή αυτοί προσφέρουν στην κοινωνία, όχι μόνο λόγων πολιτικών παιχνιδιών. Και οι σύλλογοι, από την πλευρά τους, πρέπει να μπορούν να λένε «ναι» όταν χρειάζεται και «όχι» όταν απαιτείται. Όλα αυτά χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς ανταλλάγματα. Κάποιοι το κάνουν, όπως και όλοι οι εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης δεν είναι το ίδιο. Αλλά αυτό το… παιχνίδι εξάρτησης υπάρχει.  

Τι κάνουμε ώστε η ζωή να παραμείνει και τους υπόλοιπους μήνες;

Το καλοκαίρι και κυρίως τον Αύγουστο οι πλατείες γεμίζουν, όσο αυτό μπορεί να είναι εφικτό από πολλούς που έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε διακοπές και στα χωριά τους. Στο διάστημα που ακολουθεί τι κάνουμε; Και καλά να ζει κάποιος σε μια περιοχή που έχει δραστηριότητες όλον τον χρόνο, λόγω της τοποθεσίας, του κλίματος, της οικονομικής κατάστασης. Σε άλλα μέρη τι γίνεται; 

Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο ερώτημα. Γιατί μετά το καλοκαίρι τι γίνεται; Τα σχολεία ανοίγουν. Οι νέοι φεύγουν. Οι περισσότεροι τουρίστες αποχωρούν. Οι απόδημοι επιστρέφουν στις πόλεις και στο εξωτερικό. Οι πλατείες αδειάζουν. Οι μικρές επιχειρήσεις δυσκολεύονται. 

Οι παραγωγοί συνεχίζουν να παλεύουν. Και πολλές περιοχές επιστρέφουν στην πραγματικότητα της υπόλοιπης χρονιάς. Το πραγματικό ερώτημα είναι: «Τι κάνουμε ώστε η πλατεία να έχει κόσμο και τους υπόλοιπους μήνες;». Γι' αυτό δεν πρέπει να πανηγυρίζουμε επειδή μία πλατεία γέμισε για μία νύχτα.

Τι κάνουμε ώστε οι νέοι μιας περιοχής να μη χρειάζεται να μπουν στο αυτοκίνητο και να διανύσουν δεκάδες χιλιόμετρα για να βρουν μια δραστηριότητα; Τι κάνουμε, ώστε να υπάρχουν λόγοι να μείνουν στον τόπο τους; Τι κάνουμε ώστε να δημιουργηθούν δουλειές; Τι κάνουμε για την παραγωγή; Τι κάνουμε για την παιδεία, την υγεία, τις υποδομές; Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική πολιτική για την ύπαιθρο.

Θα επαναλάβουμε ξανά ότι προσπάθειες έχουν γίνει, αλλά αρκούν αυτές; Όπως για παράδειγμα να υπάρχουν διάφορες μορφές τουρισμού σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Σ’ αυτά τα ερωτήματα, οφείλει να δώσει απαντήσεις και η κεντρική εξουσία, βάση των προγραμμάτων που ακολουθούνται…  

Η παράδοση δεν είναι μόνο μουσειακό έκθεμα και… χορός

Κρατάμε τις παραδόσεις μας επειδή μας θυμίζουν ποιοι είμαστε. Αλλά η παράδοση δεν είναι να επαναλαμβάνουμε μηχανικά ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι ή ότι πράξαμε τα προηγούμενα χρόνια. Είναι να καταλαβαίνουμε τι μας παρέδωσαν και να το μεταφέρουμε δημιουργικά στις επόμενες γενιές και με άλλα «χρώματα», με άλλες εκφάνσεις. Δεν είναι παράδοση μόνο το… πανηγύρι, το κλαρίνο και ο χορός. Ακόμα και εάν για κάποιους είναι ο μόνος τρόπος για να διασκεδάσουν μέσα στη χρονιά. 

Φυσικά, όλα αυτά πρέπει να περάσουν στα παιδιά. Γεύσεις, τραγούδια, χοροί, ιστορίες, αξίες, έθιμα, μνήμες. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά οφείλουν να συμμετέχουν όχι απλά στον… χορό. Οφείλουν να δημιουργήσουν, να μάθουν, να ρωτήσουν, να νιώσουν ενεργά.  Να προσθέσουν τη δική τους «πινελιά» και τη δική τους εποχή πάνω στην παράδοση του τόπου.

Όπως έγραψε κάποιος, «εχθρός της παράδοσης δεν είναι το καινούργιο. Εχθρός της είναι η αδιαφορία». Κάτι που μπορεί να γίνει, όταν κάποιοι θεωρούν ότι είναι μόνο δικό τους… προνόμιο η συμμετοχή στις ετοιμασίες μιας εκδήλωσης. 

Κρατήστε και αυτή τη φράση: «Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα πανηγύρια. Χρειαζόμαστε περισσότερο πολιτισμό». Ίσως τελικά αυτό να είναι το ζητούμενο. Καλά είναι τα πανηγύρια, προσφέρουν και οι συναυλίες, να γεμίζουν οι πλατείες, αλλά οφείλουμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Να κάνουμε τις γιορτές μας αφορμή για γνώση, δημιουργία, προβολή του τόπου και συμμετοχή.

Να αξιοποιήσουμε τους πολιτιστικούς συλλόγους με σωστό τρόπο. Να δώσουμε ουσιαστικό ρόλο στα αθλητικά σωματεία, χωρίς να κοιτάμε ποιοι είναι ενεργά μέλη σ’ αυτά. Να δώσουμε χώρο στους νέους. Να στηρίξουμε τους παραγωγούς. Να αφήσουμε την αυτοδιοίκηση και την κεντρική εξουσία να στηρίζουν χωρίς να ελέγχουν.

Είναι σημαντικό κάποιοι να σταματήσουν να νομίζουν ότι ο πολιτισμός μετριέται από το πόσα τραπέζια γέμισαν μια βραδιά! Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι να έχουμε κάθε χρόνο καλύτερα πανηγύρια. Ο πολιτισμός μετριέται από το πόσα παιδιά έμαθαν κάτι. Από το πόσοι νέοι συμμετείχαν. Από το πόσοι άνθρωποι γνώρισαν την ιστορία του τόπου τους. Από το αν ένας παραγωγός βρήκε χώρο να μιλήσει. Από το αν ένας επισκέπτης έφυγε γνωρίζοντας κάτι περισσότερο από το όνομα της πλατείας. Από το αν ο κάτοικος αισθάνθηκε ότι ο τόπος του έχει ζωή όλον τον χρόνο και από το αν δημιουργήθηκαν πιο σωστές προϋποθέσεις για να υπάρχει «αύριο».

Μια πραγματικά ζωντανή περιοχή δεν χρειάζεται εξέδρα και πολλά τραπέζια για να αποδείξει ότι υπάρχει. Χρειάζεται ανθρώπους, παιδιά, δουλειές, αθλητισμό, πολιτισμό, παραγωγή, συμμετοχή, ενδιαφέρον από την εξουσία, χωρίς «ταμπέλες» με… δικούς μας και με «αντιπάλους». Χωρίς να είναι πρώτο κριτήριο η οικονομική ενίσχυση ομάδων, συλλόγων και σωματείων. 

Η οικονομική στήριξη γίνεται για να μπορούν να παράγουν το έργο τους, όχι για άλλους σκοπούς. Ίσως εάν αλλάξουν πολλά στο μέλλον να υπάρχει καλύτερο «αύριο». Γίνονται σε κάποιους τομείς προσπάθειες, αλλά απέχουμε πολύ, ώστε να αξιοποιηθούν πολλά από τα προτερήματά μας, χωρίς να βλέπουμε και «εχθρούς». Μέσα από τις διαφορές, προέχει ο διάλογος και η συνεργασία, και να βρεθούν σημεία σύγκλισης…  

Ρίξτε μια ματιά και στις παρακάτω θέσεις:

ΥΓ. 1: Κάποτε επικεφαλής σε Δημοτική Επιχείρηση εξέφρασε την προτίμηση προς το πρόσωπο συνεργάτη του για να μπει… μπροστά σε εκλογές σωματείου, ώστε να αναδειχθεί πρόεδρος. Του πρότεινε να ασχοληθεί, κατά κάποιο τρόπο με… ξένα αμπέλια, καθώς έτσι θα έκαναν… δικό τους και αυτό το σωματείο, εκλέγοντας τη διοίκηση της αρεσκείας τους. Τελικά, ο 2ος έκανε… πίσω, εξηγώντας τους λόγους που δεν βγήκε… μπροστά, όπως τον είχε προτρέψει ο συνεργάτης του και… ανώτερός του. Έτσι το «νερό» δεν μπήκε στο… αυλάκι στη συγκεκριμένη περίπτωση. Καταλάβατε το σκεπτικό στη συγκεκριμένη περίπτωση;   

ΥΓ. 2: Θέλω να πιστεύω και δεν έχω κανέναν λόγο για το αντίθετο, ότι τηρούνται όλα όπως πρέπει και στα… οικονομικά, με τον καθένα να παίρνει αυτό που του αναλογεί!

Με την παρουσία πλήθος κόσμου πραγματοποιήθηκαν οι εορτασμοί της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου και στον δήμο Άργος-Μυκηνών, τόσο στην πρωτεύουσα όσο και σε άλλες Δημοτικές Ενότητες (Νέα Κίος, Κιβέρι κ.α.). Στο Άργος και συγκεκριμένα στην πλατεία του Αγίου Πέτρου οι πολίτες και οι επισκέπτες καταχειροκρότησαν τη μαθητική παρέλαση των σχολείων και των Πολιτιστικών Συλλόγων της πόλης.

Προηγήθηκε δοξολογία στον ιερό ναό του Αγίου Πέτρου ιερουργούντος του Πρωτοπρεσβύτερου και Πρόεδρου του ΙΣΚΕ π. Γεωργίου Σελλή. Μετά την δοξολογία ακολούθησε η εκφώνηση του Πανηγυρικού της Ημέρας.

Στη συνέχεια έγινε επιμνημόσυνη δέηση και καταθέσεις στεφάνων στο ηρώο της πόλης από την πολίτικη και στρατιωτική ηγεσία.

Παρουσία του Δημάρχου Άργους-Μυκηνών Δημήτρη Καμπόσου, των βουλευτών Αργολίδας Γιάννη Ανδριανού (Νέα Δημοκρατία) και Ανδρέα Πουλά (ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ), του Παναγιώτη Ψυχογυιού (μέλος της Κνετρικής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ), του Αντιπεριφερειάρχη Αργολίδας Δημήρη Σχοινοχωρίτη, του Περιφερειακού Συμβούλου και προέδρου της ΕΠΣ Αργολίδας Βασίλη Σιδέρη, του Πρόεδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Κώστα Μπέγκου, του Πρόεδρου της Τοπικής Κοινότητας Άργους Δημήτρη Καρυάμη, της πολιτεύτριας με τη Νέα Δημοκρατία, Σόνια Τάνταρου Κρίγγου, αντιδημάρχων και δημοτικών συμβούλων, μελών συλλόγων αποστράτων και των στρατιωτικών αρχών, του καθηγητή Ευρωπαϊκού Δικαίου Τ. Γεώργα, τα μαθητικά τμήματα και οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι, τίμησαν την εθνική επέτειο με παρέλαση τμημάτων τους.

Η εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου τιμήθηκε με σεβασμό και περηφάνια από τη σχολική κοινότητα του 1ου Λυκείου Άργους.

Το μήνυμα του Δημάρχου Άργους-Μυκηνών για τον εορτασμό της επετείου της 28ης Οκτωβρίου

Μήνυμα για τους εορτασμούς της επετείου της 28ης Οκτωβρίου έστειλε ο Δήμαρχος Άργους-Μυκηνών, Δημήτρης Καμπόσος. Υπογράμμισε πως η ενότητα, η τόλμη και η εθνική υπόσταση είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα διασφαλίζουν στη χώρα την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνειά της.

Αναλυτικά αναφέρει:

«Η Ελλάδα του 1940 έγινε παράδειγμα προς όλη την ανθρωπότητα για την ομοψυχία, την δύναμη και την περηφάνια που επέδειξαν τα παλικάρια της, ώστε να διαφυλάξουν την εθνική μας ταυτότητα, την ανεξαρτησία, την δημοκρατία.

Σήμερα τιμούμε τους ήρωες που έδωσαν την ζωή τους για τα ιδανικά της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης. Η Ελλάδα του 1940 έγινε παράδειγμα προς όλη την ανθρωπότητα για την ομοψυχία, την δύναμη και την περηφάνια που επέδειξαν τα παλικάρια της, ώστε να διαφυλάξουν την εθνική μας ταυτότητα, την ανεξαρτησία, την δημοκρατία.

Η προσφορά των Ελλήνων του έπους του 40 στην Ευρώπη είναι αδιαμφισβήτητη και αποδεικνύει πως μπορούμε και γνωρίζουμε ως έθνος να επιστρατεύουμε την ενότητα, την τόλμη και την εθνική μας υπόσταση ώστε να διασφαλίσουμε την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνεια μας. Είμαστε περήφανοι ως Έλληνες για την αυτοθυσία των προγόνων μας και αποτελεί παράδειγμα για οδηγό η προσφορά τους στην πατρίδα.Ζήτω το Έθνος, Ζήτω η Ελλάδα! Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες όπου και αν βρίσκονται!».

Ο Παναγιώτης Ψυχογυιός (μέλος της Κεντρικής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ) υπογράμμισε:

«Σήμερα στο Άργος αλλά και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας τιμούμε με υπερηφάνεια το έπος του 1940. Τους αγώνες των παππούδων και των προγόνων μας,που σήκωσαν το ανάστημα τους στον κατακτητή, για να μπορούμε σήμερα να είμαστε ελεύθεροι. Έννοιες και λέξεις όπως πατρίδα,δημοκρατία, εθνική ομοψυχία,ανεξαρτησία, ειρήνη παραμένουν επίκαιρες και δυστυχώς όχι αυτονόητες, μέχρι και σήμερα. Ιδανικά που πρέπει να τα πιστεύουμε και να αγωνιζόμαστε γι αυτά καθημερινά και όχι μόνο στις Εθνικές Επετείους.

Χρόνια πολλά σε όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες!».

Δοξολογία, κατάθεση στεφάνων και παρέλαση στο Κιβέρι

Με επετειακές εκδηλώσεις γιορτάστηκε η Εθνική Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου στο Κιβέρι του Δήμου Άργους-Μυκηνών στην Αργολίδα.

Το πρωί τελέσθηκε δοξολογία από τον Γενικό Αρχιερατικό της Μητροπόλεως Αργολίδας και εφημέριο του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου π. Πέτρο Αθανασόπουλο, ακολούθησε κατάθεση στεφάνων στην πλατεία Κιβερίου από μαθητές του Κιβερίου, τον Αντιδήμαρχο Άργους Μυκηνών Δημήτρη Κρίγγο και τον Πρόεδρο της Κοινότητας Κιβερίου Παναγιώτη Χασάπη, ενώ έγινε και απαγγελία ποιημάτων.

Στη συνέχεια μικροί μαθητές παρέλασαν στο κεντρικό δρόμο του χωριού καταχειροκροτούμενοι.

Δείτε εικόνες από Δημοτικές Ενότητες του Δήμου Άργους-Μυκηνών: