Πριν στεγνώσει το μελάνι

«Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή, αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Αυτά τα λόγια αποτελούν τη μεγαλύτερη «ήττα» της κοινωνίας μας. Όσα ανέφερε το σημείωμα ενός από τα 17άχρονα κορίτσια στο τραγικό συμβάν στην Ηλιούπολη, αποκαλύπτουν πολλές μεγάλες αλήθειες, που δεν πρέπει να τις αφήσουμε… πίσω και να κάνουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Φτάνει πια ο κυνισμός…

Δυο κορίτσια 17 χρονών, με τις ζωές τους μπροστά, γεμάτα ενέργεια, σταμάτησαν να κάνουν όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Θέλησαν να βάλουν «stop» στο παρόν, μη έχοντας ελπίδα και προσμονή για το μέλλον. Με αποτέλεσμα να απαρνηθούν το πολυτιμότερο δώρο έχει ένας άνθρωπος, τη «ζωή»…

Υπάρχουν παιδιά, που μπορεί μπροστά μας να χαμογελούν, αλλά μέσα τους περνούν δύσκολα, φτάνοντας και σε κατάσταση κατάθλιψης. «Μπαμπά και μαμά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε κατάσταση κατάθλιψης», αναφέρει το γράμμα. «Μπαμπά και μαμά», η πρώτη σχέση κάθε παιδιού, εκεί που πρέπει να απευθυνθεί από τα πρώτα βήματα σε ό,τι του προσφέρει και νιώθει στη ζωή. Όπως έγραψε ο Manos Lambrakis στο προφίλ του στο Facebook: «Το "μαμά και μπαμπά" με το οποίο αρχίζει το σημείωμα είναι ίσως το πιο σπαρακτικό σημείο του. Όχι γιατί ενοχοποιεί τους γονείς. Αλίμονο. Η οδύνη δεν αντέχει τόσο εύκολες δίκες. Αλλά γιατί δείχνει ότι το παιδί, την τελευταία ώρα, απευθύνεται ακόμη στην πρώτη του σχέση. Εκεί όπου ο άνθρωπος μαθαίνει, ή δεν μαθαίνει, ότι μπορεί να είναι αδύναμος χωρίς να εξαφανίζεται. Ότι μπορεί να φοβάται χωρίς να ντρέπεται. Ότι μπορεί να αποτύχει χωρίς να χάσει την αγάπη. Και ίσως αυτή η φράση να πρέπει να μας διαλύσει περισσότερο από όλες: ένα παιδί μιλά στους γονείς του για να τους πει πως δεν μπορεί πια να κατοικήσει τον κόσμο».

Ο κόσμος που ζουν τα παιδιά και τους προσφέρετε για να… απλώσουν τα όνειρά τους δεν είναι τόσο καλός στα μάτια τους και με όσα βιώνουν, δεν ευχαριστιούνται αυτό το πολύτιμο αγαθό που λέγεται «ζωή». Θέλουν να ονειρευτούν έναν άλλον και διαφορετικό κόσμο, δεν βλέπουν τίποτα καλό και θετικό σ’ αυτόν που ζουν, αλλά φαίνεται ότι νιώθουν πως δεν μπορούν να αλλάξουν πολλά. Όπως μας έλεγαν μικρά... «παλέψτε για έναν καλύτερο κόσμο». Ποιος είναι, τελικά, ο καλύτερος κόσμος;

Υπάρχουν παιδιά που νιώθουν το συναίσθημα του φόβου σε περίπτωση αποτυχίας στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, με αποτέλεσμα να μην κάνουν στον μέλλον μια δουλειά που θα μου αποφέρει χρήματα. Έχετε σκεφτεί πώς φτάσαμε εδώ;

Από τη δική μας γενιά, που οι Πανελλαδικές Εξετάσεις διεξαγόντουσαν με δέσμες, η επιτυχία εισαγωγής σε ίδρυμα (ανεξάρτητα εάν αυτό σε κάλυπτε ή όχι) τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ήταν κάτι σαν κατάκτηση «λαφύρου», που εάν δεν τα κατάφερνες, έπρεπε να αποχωρήσεις, να φύγεις με το κεφάλι κάτω, σαν ηττημένος. Οι Πανελλήνιες, μέσα σε αυτό το γράμμα, δεν φαίνονται σαν εξετάσεις για κάτι καλύτερο στο μέλλον, αλλά παρουσιάζονται κάτι σαν τελική κρίση.

Η εκπαίδευση και η γνώση δεν παρουσιάζονται σαν κάτι πολύ θετικό για τα παιδιά, κάτι σαν εφόδιο γενικότερα στη διαμόρφωση της προσωπικότητας, ανεξάρτητα από το τι επάγγελμα θέλουν να κάνουν. Κανείς δεν λέει στα παιδιά ότι είτε είσαι – θα πιάσω τα δικά μας για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις με επαγγέλματα – ρεπόρτερ, είτε διευθυντής σε μια εφημερίδα, η γνώση, η εκπαίδευση, η παιδεία αποτελούν τη «δύναμη» του ατόμου, που μπορεί να παίζει ρόλο στη διαμόρφωση μιας πιο «ζεστής» κοινωνίας για όλους, φυσικά και για τα παιδιά.

Είναι κοινά παραδεκτό ότι πολλά απ’ τα παιδιά που μπαίνουν στη διαδικασία των Πανελληνίων Εξετάσεων, περνούν δύσκολες στιγμές τα χρόνια που ετοιμάζονται. Εκτός των άλλων, βλέπουν και την υπόλοιπη οικογένεια να μοχθεί, λόγω και των εξόδων, δεν είναι για παράδειγμα αρκετή – υπάρχουν και οι εξαιρέσεις – απλά η φοίτηση στο σχολείο, χρειάζονται και τα φροντιστήρια, πολλές φορές θα πρέπει να γίνει και μετακόμιση, ώστε να έρθει η επιτυχία. Μπαίνεις σε μια διαδικασία που θυμίζει… τούνελ, με την προσδοκία να δεις στο τέλος… φως.

Όλο αυτό το διάστημα μπαίνει και η οικογένεια σε μια δοκιμασία, και τα παιδιά νιώθουν ενοχές και βάρος, ειδικά εάν αποτύχουν. Ειδικά σε μια περίοδο, όπως αυτή που ζούμε, που πολλές οικογένειες τα βγάζουν δύσκολα, ειδικά στο οικονομικό κομμάτι, με αποτέλεσμα οι γονείς να εργάζονται για πολλές ώρες. Τι νομίζετε ότι τα παιδιά δεν τα βλέπουν αυτά;

Είναι κοινά παραδεκτό ότι λόγω και των δυσκολιών που έχει η διαβίωση ειδικά τα τελευταία 15χρόνια, πολλοί γονείς έχουν χάσει την επαφή με τα παιδιά, με αποτέλεσμα να μη τα αφουγκράζονται. Ακόμα μία αρνητική παράμετρος, ειδικά όταν ένα παιδί χρειάζεται τη «ζεστασιά» και τη βοήθεια των δικών του ανθρώπων. Φεύγουν γονείς απ’ το σπίτι το πρωί και επιστρέφουν μετά από ώρες, ειδικά όταν τα παιδιά είναι, πλέον, στην εφηβεία.

Πολλές φορές παρουσιάζεται ότι η επιτυχία στις Πανελλήνιες Εξετάσεις είναι μια κατάκτηση, χωρίς να εξηγηθεί στα παιδιά, ότι μπορούν να είναι παραγωγικοί και θετικοί στην κοινωνία, με τη γνώση, την εκπαίδευση και την παιδεία που αναφέραμε, ανεξάρτητα από τι επάγγελμα θα ακολουθήσουν, ανεξάρτητα από το τι θα αποφασίσουν να σπουδάσουν. Χάνεται η ουσία, που αναφέρει ότι το πιο σημαντικό για έναν άνθρωπο και για ένα παιδί είναι να νιώθει παραγωγικός και ευτυχισμένος με ότι αποφασίσει κάποιος να ασχοληθεί.

Για παράδειγμα, στα δικά μας σχολικά χρόνια, σε εμάς που μεγαλώσαμε σε χωριά, μας έλεγαν να σπουδάσουμε, ώστε να μη γίνουμε στο μέλλον, μεταξύ άλλων. κτηνοτρόφοι (τσοπάνηδες τους έλεγαν πολλοί) ή γεωργοί, καθώς είναι δύσκολα επαγγέλματα. Σχεδόν κανείς δεν μας εξηγούσε όμως, το πόσο παραγωγικός μπορείς να νιώσεις, ειδικά τώρα που υπάρχουν και σχολές πάνω σ’ αυτά τα επαγγέλματα, όταν προσφέρεις στον κόσμο την πρώτη ύλη… Κάτι παρόμοιο γίνεται 30 χρόνια μετά.

Το πιο αρνητικό είναι, όμως, πως ένα παιδί θα πρέπει να αποφασίσει τι επάγγελμα θα κάνει στο μέλλον, με 1ο κριτήριο, όπως παρουσιάζεται από τους περισσότερους, τα πόσα χρήματα θα βγάζει ως ενήλικας. Αυτό του παρουσιάζεται ως επιτυχία. Διότι στην κοινωνία που ζούμε, για τους περισσότερους ο πετυχημένος είναι αυτός που καταφέρνει να βγάζει πολλά χρήματα. Η επαγγελματική αποκατάσταση έχει συνδεθεί κατά μεγάλο ποσοστό με τα πόσα λεφτά αποκομίζει κάποιος… Καμία αξία στην καλλιέργεια και στο πνευματικό βάθρο. Όλα κρίνονται με βάση το χρήμα. Τα πρότυπα για το επόμενο βήμα είναι λάθος. 

«Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά», έγραψε το κοριτσάκι. Και έχει φτάσει σε μια ηλικία που βλέπει τους μεγαλύτερους εκεί… έξω, όπου είναι τόσο μεγάλος ο ανταγωνισμός, είναι τέτοιες οι συνθήκες από το 2010 που γεννήθηκε, κυριολεκτικά να μοχθούν στη χώρα μας για να τα βγάλουν πέρα. Βλέπει νέους ανθρώπους να μην μπορούν, πλέον, να σταθούν αξιοπρεπώς στην κοινωνία, δημιουργώντας για παράδειγμα οικογένεια, κάνοντας πραγματικότητα τα όνειρά τους, να μην ζουν με αξιοπρέπεια, να δουλεύουν και για ένα «ξεροκόμματο», είτε έχοντας βγάλει μια καλή σχολή Πανεπιστημίου, άλλες φορές μη ακολουθώντας και αυτό που σπούδασαν. Εάν δεν έχουν φύγει σε άλλη χώρα. «Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα», ανέφερε το 17χρονο κορίτσι.

Βλέποντας έναν κόσμο που μπορεί κάποιοι να ζουν με «χρυσά» κουτάλια, ακόμα και εάν δεν έχουν τα κατάλληλα «εφόδια», έναν κόσμο που δεν υπάρχει αξιοκρατία και μετράει… αυτός που έχει λεφτά. Βλέπει, μια κοινωνία διχόνοιας, πνευματικού ξεπεσμού, χειραγώγησης, που μετράει η εικόνα, που όποιος είναι το «καλό» παιδί θα επιβραβευτεί. Τι νομίζετε ότι αυτά δεν τα αφουγκράζονται τα παιδιά;

«Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή, αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Αυτά τα λόγια αποτελούν τη μεγαλύτερη «ήττα» της κοινωνίας μας. Υπάρχουν παιδιά που νιώθουν από μικρά σ’ αυτόν τον κόσμο έντονα εξάντληση και εσωτερική κατάρρευση, αντί για όνειρα, ενέργεια για ζωή, και δημιουργία συνθηκών που θα κάνουν τη ζωή να τους «αγκαλιάζει» με αγάπη και «ζεστασιά»…

ΥΓ. 1: Γράφοντας αυτές τις γραμμές μου ήρθαν στο μυαλό οι τραγικές στιγμές που έζησε «δικό» άτομο πριν από μερικά χρόνια, την εποχή των μνημονίων, όταν έχασε πολύ αγαπημένο συγγενικό του πρόσωπο. Εκείνη την εποχή στην εταιρεία που εργαζόταν διαμορφωνόταν νέο οργανόγραμμα, με απορρόφηση προσωπικού και αλλαγές σε θέσεις. Κάποια στιγμή, ενώ στην εταιρεία ήταν ενήμεροι για το τραγικό συμβάν και την άδεια που είχε το συγγενικό που πρόσωπο, έγινε ένα τηλεφώνημα.

Η φωνή που ακουγόταν από την άλλη άκρη, ούτε λίγο, ούτε πολύ, απαιτούσε από το συγγενικό πρόσωπο να… ξεχάσει άμεσα το πένθος και να αποφασίσει για θέματα της δουλειάς, καθώς η εταιρεία δεν μπορούσε να περιμένει την επιστροφή του, μετά από δυο ημέρες! Αυτά… Να ξέρετε, υπάρχουν και τώρα εργασιακά περιβάλλοντα που δεν έχουν αλλάξει πολλά.

Στην κατηγορία «Το πρόσωπο της εβδομάδας» θα συμπεριληφθεί ιεράρχης από το Άργος που… επιστρατεύτηκε για τις ανάγκες της Ορθοδοξίας στη Βραζιλία. Συγκεκριμένα, ο νέος Επίσκοπος Ζήλων είναι ο Αρχιμανδρίτης Αγαθάγγελος Καρκαγκέλης, ο οποίος αναλαμβάνει ιεραποστολικό έργο στη Νότια Αμερική. Ο συγκεκριμένος κατάγεται από το Άργος και έχει ξεχωριστή διαδρομή σε Ελλάδα, Βραζιλία και Αργεντινή…

Όπως έγινε γνωστό, μέσω των εργασιών της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπό την προεδρία της ΑΘ Παναγιότητος, Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, εξελέγη παμψηφεί ο Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Αγαθάγγελο Καρκαγκέλη ως Επίσκοπο Ζήλων. Η εκλογή έλαβε χώρα στις 10 Ιανουαρίου 2025, κατόπιν αιτήματος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μπουένος Άιρες κ. Ιωσήφ, για την κάλυψη των ποιμαντικών αναγκών της Ορθόδοξης κοινότητας στη Βραζιλία.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, ο Επίσκοπος Ζήλων, κατά κόσμον Δημήτριος Καρκαγκέλης, γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1982 στο Μαρούσι Αττικής και μεγάλωσε στο Άργος. Μετά την ολοκλήρωση της εγκύκλιας παιδείας του, σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο «Estacio de Sa» του Ρίο ντε Τζανέιρο και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογία και τις Ποιμαντικές Πρακτικές.

Η ιερατική του πορεία ξεκίνησε το 2011, όταν χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Ηλιούπολης. Ακολούθησαν σημαντικοί διορισμοί στην Ελλάδα και τη Νότια Αμερική, ενώ από το 2014 υπηρέτησε σε ενορίες της Βραζιλίας, αναλαμβάνοντας ιεραποστολικό έργο.

Μεγάλη χαρά και ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η εκλογή του στη συγκεκριμένη θέση στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Ηλιούπολης, όπου ο Αρχιμανδρίτης Αγαθάγγελος Καρκαγκέλης υπηρέτησε τα πρώτα του χρόνια. Ο αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημητρίου, πρόεδρος του εκκλησιαστικού συμβουλίου, δήλωσε: «Με δοξολογία προς τον Θεό, οι καμπάνες του ναού μας ήχησαν χαρμόσυνα για την εκλογή του Αγαθάγγελου ως Επισκόπου Ζήλων. Είμαστε υπερήφανοι που η κοινότητά μας υπήρξε το θεμέλιο της πορείας του».

Όπως αναφέρθηκε η τεράστια χώρα της Βραζιλίας αποτελεί το νέο πεδίο διακονίας του Επισκόπου Αγαθάγγελου. Μέσα από κατηχήσεις και βαπτίσεις δεκάδων πιστών, το έργο του στοχεύει στη διάδοση της Ορθόδοξης πίστης σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική.

Δυο πολύ καλοί φίλοι, που πέρασαν και από την ΑΕ Ερμιονίδας την αγωνιστική περίοδο 2022-23, έχουν συνεργαστεί και άλλους συλλόγους, βρέθηκαν αυτή τη φορά αντίπαλοι σε επίπεδο εθνικών πρωταθλημάτων και Super League 2.

Αναφερόμαστε στον έμπειρο προπονητή Θοδωρή Γιακαλή, που βρίσκεται στον πάγκο της Ηλιούπολης ως βοηθός του Θωμά Γράφα και τον προπονητή φυσικής κατάστασης-γυμναστή της Παναχαϊκής Κομνηνό Μπατζάκα. Αφορμή της συνάντησης τους στάθηκε η αναμέτρηση στην Πάτρα για την 12η αγωνιστική του β’ ομίλου της SL2 ανάμεσα στους δυο παραπάνω συλλόγους (0-1).

Οι δύο Μυτιληνιοί προπονητές με αξιόλογη παρουσία στις εθνικές κατηγορίες, τέθηκαν αντιμέτωποι για πρώτη φορά σε επίπεδο SL2. Φυσικά οι δύο τους έχουν συνεργαστεί άψογα στο πρωτάθλημα της Γ Εθνικής σε τρεις ομάδες, τον Αιολικό, την ΑΕ Ερμιονίδας και πέρυσι στην Εράνη Φιλιατρών. Δύο άνθρωποι του ποδοσφαίρου που είναι αφοσιωμένοι στο έργο τους, αγαπούν το αντικείμενο που έχουν επιλέξει να ασχοληθούν και γι' αυτό τον λόγο, χρόνο με τον χρόνο έχουν σταθερά ανοδική πορεία.

Μπορεί αυτή την χρονική περίοδο ο Θοδωρής και ο Κομνηνός να είναι αντίπαλοι στις τέσσερις γραμμές, δεν αποκλείεται όμως κάποια στιγμή να βρεθούν πάλι στην ίδια ομάδα ως συνεργάτες. Ευχή όλων είναι να συνεχίσουν να υπηρετούν τον χώρο του ποδοσφαίρου πάντα με τον δικό τους μοναδικό τρόπο.

Η ουσία είναι ότι ανάμεσα στους δύο εικονιζόμενους υπάρχει πάντα αγάπη, εκτίμηση και σεβασμός. Η φιλία που τους ενώνει είναι πολύ δυνατή. Στην ΑΕ Ερμιονίδας ο Κομνηνός Μπατζάκας (είχε έρθει στον σύλλογο με τεχνικό τον Μάρκο Στεφανίδη) ήταν αυτός που είχε ρίξει το όνομά του Θοδωρή Γιακαλή στη διοίκηση της ομάδας, σε μια περίοδο που έψαχνε προπονητή και ακολούθησε ο «γάμος». Ο Κομνηνός Μπατζάκας ολοκλήρωσε τη συγκεκριμένη σεζόν στην ΑΕ Ερμιονίδας, ο Θοδωρής Γιακαλής έφυγε νωρίτερα, αμφότεροι άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις στην ομάδα της Αργολίδας.  

Φαίνεται πως αντιστράφηκαν οι ρόλοι τους στην Εράνη Φιλιατρών, όταν πρώτα πήγε ο Θοδωρής Γιακαλής και ακολούθησε ο «Κόμνη», ο οποίος είχε φύγει νωρίτερα από την Επισκοπή, μετά και την αποχώρηση του κρητικού προπονητή Μανώλη Παπαματαθαιάκη, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στον Αιολικό. Είχε προηγηθεί στην Επισκοπή και η πρόσληψη του Μάρκου Στεφανίδη. Φέτος ο Κομνηνός Μπατζάκας είχε βρεθεί από το καλοκαίρι στα Χανιά με προπονητή τον Δημήτρη Σπανό, ο οποίος τώρα είναι στην Καλαμάτα!

Πληροφορίες και από sportlesvos.gr

Σημαντικές επιδόσεις και επιτυχίες σημείωσε ο αθλητικός Όμιλος «Ηρακλής» Ερμιονίδας στο Διεθνές τουρνουά Τζούντο στο Α' Κλειστό Γυμναστήριο Ηλιούπολης στην Αθήνα. Σε μία πολύ σπουδαία διοργάνωση με τη συμμετοχή 1.200 παιδιών, ο «Ηρακλής» κατάφερε να πάρει επτά μετάλλια (με δυο χρυσά) με 13 συμμετοχές μόνο.

Ο Δήμαρχος Ερμιονίδας Γιάννης Γεωργόπουλος έδωσε συγχαρητήρια σε αθλητές, αθλήτριες, προπονητές και γονείς, Έγραψε στο Facebook:

«Με πολλή χαρά πληροφορήθηκα τις σημαντικές επιδόσεις του αθλητικού ομίλου "Ηρακλής" στο Διεθνές τουρνουά Τζούντο, το οποίο διεξήχθη στο Α' Κλειστό Γυμναστήριο Ηλιούπολης στην Αθήνα. Συνολικά η ομάδα απέσπασε 7 μετάλλια, γεγονός που αποδεικνύει την ανοδική πορεία του τζούντο και τον υγιή αθλητισμό που παράγει ο τόπος μας.

Συγχαίρω όλους τους αθλητές και τις αθλήτριες, τους προπονητές, αλλά και τους γονείς γι' αυτή τη μεγάλη επιτυχία.

Να συνεχίσετε τη νικηφόρα πορεία σας κάνοντάς μας όλους υπερήφανους!

Εύχομαι υγεία και καλή επιτυχία στις επόμενες αγωνιστικές σας προσπάθειες».

Το πτώμα ενός άνδρα 70 ετών εντοπίστηκε στη διάρκεια κατάσβεσης φωτιάς, που ξεκίνησε από τσιγάρο, σε διαμέρισμα επί της οδού Πριάμου στην Ηλιούπολη Αττικής, σύμφωνα με την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Οι πυροσβέστες κατάφεραν να απεγκλωβίσουν την 69χρονη αδερφή του, η οποία αντιμετωπίζει αναπνευστικά προβλήματα.

Σύμφωνα με το «ΣΚΑΪ» και το «Mega», στο σπίτι διέμεναν ο 70χρονος και η 69χρονη αδερφή του, η οποία αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα. Λίγο μετά τις 6 το πρωί, γείτονες άκουσαν εκρήξεις από το διαμέρισμα το οποίο γρήγορα τυλίχθηκε στις φλόγες.

Αμέσως έσπευσαν οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής, οι οποίες κατάφεραν να απεγκλωβίσουν την 69χρονη, η οποία διακομίστηκε στο νοσοκομείο «Σωτηρία». Νεκρός κατέληξε, ωστόσο, ο αδερφός της.

Όπως ανέεραν τα σχετικά ρεπορτάζ, τα δύο αδέρφια αντιμετώπιζαν αναπνευστικά προβλήματα και στο σπίτι υπήρχαν φιάλες οξυγόνου. Η πυρκαγιά ξέσπασε από το άναμμα τσιγάρου (μανιώδεις καπνιστές και οι δύο), που σε συνδυασμό με το οξυγόνο προκάλεσαν την καταστροφική φωτιά στο σπίτι.

Η Πυροσβεστική επιχείρησε με ισχυρές δυνάμεις και συγκεκριμένα τέσσερα οχήματα με 12 πυροσβέστες.

Σορός ατόμου εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια κατάσβεσης #πυρκαγιάς σε διαμέρισμα επί της οδού Πριάμου στην Ηλιούπολη Αττικής. Επιχείρησαν 12 #πυροσβέστες με 4 οχήματα.

— Πυροσβεστικό Σώμα (@pyrosvestiki) May 29, 2022