Λευτέρης Δαγρές

Η θέα από τα… βράχια της Πετρούπολης φτάνει ως τη θάλασσα του Σαρωνικού κόλπου και κάπου εκεί ψηλά μπορεί να δημιουργηθεί το κατάλληλο σκηνικό, ώστε να «γεννηθούν» πολλές όμορφες ιστορίες, μέσα από έναν σημαντικό ποδοσφαιρικό αγώνα, που τράβηξε το ενδιαφέρον και ενός Πρωταθλητή Ευρώπης, του Γιώργου Καραγκoύνη, ίσως και λόγω της γενέτειράς του, χωρίς να απουσιάσει απ’ αυτό το παιχνίδι «χρώμα» από την Αργολίδα, ειδικότερα και από την Ερμιονίδα!

Χαρακτήρα «τελικού» είχε το ματς του τοπικού Άρη με τον ΠΑΣ Πύργο 1968 στο πλαίσιο της 6ης αγωνιστικής στον β’ όμιλο των μπαράζ ανόδου στη Super League 2 από τη Γ’ Εθνική κατηγορία. Το ματς έληξε 1-2, μετά από συγκλονιστική εξέλιξη με ανατροπή και γκολ στο 90’, οι συνθήκες, από όλες τις πλευρές, στο Β’ Δημοτικό Γήπεδο «Αλκυών» Πετρούπολης ήταν ιδανικές για να «γραφτούν» ξεχωριστές στιγμές αποθέωσης του ποδοσφαίρου.

Εκεί βρέθηκε από πλευράς… Αργολίδας και ο Βασίλης Σιδέρης (πρόεδρος της ΕΠΣ, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΠΟ, πρόεδρος της επιτροπής αγώνων της Ομοσπονδίας, αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Αργολίδας) δεν εκτέλεσε, λόγω της εξέλιξης του ματς, εξ’ ολοκλήρου την… αποστολή του, θα πούμε περισσότερα στη συνέχεια, απ’ τον νομό μας ήταν και οι δυο από τους τρεις παρατηρητές του αγώνα. Να παινέψουμε και τα μέρη μας!

Θα μπορούσε να πει κάποιος που βρέθηκε στο γήπεδο ότι και η μπάλα του αγώνα «εξέπεμπε» συναισθήματα αγωνίας και ανυπομονησίας για το πότε θα βρεθεί στο κέντρο, ώστε να πραγματοποιηθεί η σέντρα και να έχουμε δράση στον αγωνιστικό χώρο! Οι κερκίδες ήταν κατάμεστες, γύρω από την «αρένα» βρέθηκαν άνθρωποι κάθε ηλικίας, μ’ έναν μοναδικό τρόπο συνυπήρξαν σε απόσταση μέτρων μάτια, «καρφωμένα» στο «πράσινο» χρώμα όπου είχαμε απίστευτη δράση, από φίλους και των δυο «μονομάχων»… Πολλοί βρέθηκαν να παρακολουθούν τον αγώνα με το βλέμμα να περνάει μέσα από την περίφραξη, που χώριζε τους πρωταγωνιστικές από το κοινό.

Η ατμόσφαιρα ξεχωριστή, σε προδιάθετε για παιχνίδι με θέαμα και αγωνία, είχε φτιαχτεί το κατάλληλο σκηνικό για δράση. Κάποια στιγμή, και ενώ ο κόσμος που έμπαινε στις κερκίδες θύμιζε… ροή ποταμιού, υπήρξε μια «λάμψη» στην είσοδο του γηπέδου, που επέφερε και κινητοποίηση.

Και μέσα στο πλήθος ξεπρόβαλε ο «τυπάρας», έχοντας κοντά του δικούς του ανθρώπους. Αυτό το παιχνίδι τράβηξε το ενδιαφέρον και του Γιώργου Καραγκούνη, οποίος έφτασε μαζί με τη δική του παρέα. Η παρουσία του έδωσε ακόμα μεγαλύτερη αίγλη στον αγώνα. Πολλοί συνέδεσαν την παρουσία του λόγω και της καταγωγής του από το χωριό Αμπελώνα, κοντά στον Πύργο Ηλείας. Στον ΑΟ Αμπελώνας και στη συνέχεια στον Πανηλειακό έκανε, άλλωστε, ο Γιώργος Καραγκούνης τα πρώτα του βήματα, όταν ήταν «μωρό» ποδοσφαιρικά, πριν βρεθεί στην Παιανία και στις μικρές ομάδες του Παναθηναϊκού, με τη συμβολή του Χουάν Ραμόν Ρότσα! Έτσι ξεκίνησε η σπουδαία του καριέρα…

Εδώ να θυμίσουμε λόγω… Ερμιονίδας κάτι για τον «τυπάρα», Βλέπετε, ο πρώην διεθνής άσος είχε αγωνιστεί τέτοιες ημέρες τον Μάιο του 1994 με τους ερασιτέχνες του «τριφυλλιού» απέναντι στον τότε Ερμής Ερμιόνης (η μία από τις ομάδες που αποτέλεσε «καρπό» για την ΑΕ Ερμιονίδας) στον τελικό του Κυπέλλου Ερασιτεχνών στο παλιό στάδιο Καραϊσκάκη, με τους «πράσινους» να φτάνουν στη νίκη με σκορ 2-0. Τότε, στους ερασιτέχνες του Παναθηναϊκού υπήρχαν και άλλοι νεαροί παίκτες που στη συνέχεια ήταν μέλη μια δυνατής εθνικής ομάδας σε επίπεδο Ελπίδων, ενώ το 2004 σήκωσαν το EURO στα γήπεδα της Πορτογαλίας!

Η ξεχωριστή «πινελιά» στον «καμβά» ποδοσφαιρικών ιστοριών σ’ αυτό το σημαντικό παιχνίδι ήρθε με τα «χρώματα» που έδωσαν οι φίλαθλοι, με φόντο τα βράχια και το υπόλοιπο φυσικό τοπίο. Στην κεντρική κερκίδα υπήρχαν κυρίως φίλοι του Άρη Πετρούπολης, επίσημοι, και ουδέτεροι φίλαθλοι, που είχαν έρθει από άλλες περιοχές. Με τα χαρτάκια και τις σημαίες να δίνουν και έναν λατινοαμερικάνικο τόνο. Στη μία… γωνία μπορούσε να διακρίνει κάποιος και «ερυθρόλευκα»… στιγμιότυπα, τα οποία έγιναν πολύ έντονα, αλλά και με δυνατά συνθήματα από ψηλά και συγκεκριμένα από το… βουνό!

Εκεί ψηλά στα… βράχια βρέθηκαν οι περισσότεροι φίλοι του Πύργου, ενώ δεν τους επιτράπηκε η παρουσία τους οργανωμένα στις κερκίδες του γηπέδου. Υπάρχει και παρασκήνιο πίσω από αυτή την κίνηση των φίλων του Πύργου… Παραμονή του αγώνα, οι φίλαθλοι των «ερυθρόλευκων» είχαν επικοινωνήσει με τα μέλη της αγαπημένης τους ομάδας και τους τόνισαν να τα δώσουν όλα στο παιχνίδι, ώστε να εξαντλήσουν αγωνιστικά τις ελπίδες ανόδου, διαβεβαιώνοντας παίκτες και προπονητικό τιμ ότι οι ίδιοι θα βρουν τρόπο για να είναι κοντά τους. Τελικά, έτσι και έγινε…

Από την άλλη πλευρά, βρέθηκε και ένας φίλος του Άρη Πετρούπολης να ανάβει και αυτός σε… βράχια σαν να ήθελε να αποτελέσει μόνος του το αντίπαλο δέος στους φιλοξενούμενους, καθώς ο κύριος όγκος των φιλάθλων της γηπεδούχου ήταν στις κερκίδες και γύρω, γύρω από τον αγωνιστικό χώρο, κολλημένοι… στο σύρμα της περίφραξης.

Στο αγωνιστικό κομμάτι το παιχνίδι είχε μία «άγρια» ομορφιά σε όλη τη διάρκειά του, με πάθος, αγωνιστικότητα και παλμό. Η γηπεδούχος στόχευσε σε δυο αποτελέσματα (νίκη, ισοπαλία), εν όψει δικαστικών εξελίξεων που θα κρίνουν την άνοδο, κατάφερε να προηγηθεί νωρίς, μετά από στατική φάση. Στο τέλος επιβεβαιώθηκε και σ’ αυτόν τον αγώνα ότι η ομάδα που θέλει μόνο ένα αποτέλεσμα, που στοχεύει μόνο στην επιτυχία, έχει πιο ξεκάθαρο πλάνο, με αποτέλεσμα να φτάσει στην ανατροπή (1-2) με γκολ στο δεύτερο ημίχρονο, το νικητήριο στο τέλος του ματς.

Στο πρώτο μέρος ο Άρης κράτησε το υπέρ του 1-0, καθώς δεν επέτρεψε στον Πύργο να βρει «καθαρό»… οπτικό πεδίο προς την εστία του, αν και η φιλοξενούμενη έδειχνε πιο κυριαρχικό πρόσωπο στα 2/3 του αγωνιστικού χώρου. Με τη γηπεδούχο να ψάχνει τη στιγμή της, κυρίως με γρήγορες μεταβάσεις.

Στο δεύτερο μέρος, ο Πύργος είχε λιγότερα χρονικά περιθώρια για να φτάσει στην ανατροπή. Ο προπονητής Νώντας Κουτρουμάνος «δούλεψε» γι’ αυτόν τον στόχο. Αυτό φάνηκε στον αγωνιστικό χώρο με τις αλλαγές (με νέα πρόσωπα και εσωτερικές) που έκανε, ειδικά στην επίθεση και στη μεσαία γραμμή. Η φιλοξενούμενη ήταν η 1η ομάδα που πραγματοποίησε αλλαγές προσώπων και ακολούθως η γηπεδούχος έδειχνε να χάνει… ανάσες, αλλά και «βήματα» στην «αρένα». Αυτή ήταν και η δική μας διαπίστωση, σ’ αυτό συμφωνήσαμε και με τον δημοσιογράφο Δημήτρη Λουκάκη, ο οποίος έχει παίξει ποδόσφαιρο, και έκανε περιγραφή για την ΕΡΑ ΣΠΟΡ, όπως παλιά, μέσα απ’ τον αγωνιστικό χώρο!!! Απ’ τις ωραίες εικόνες και αυτή του παιχνιδιού!

Το γεγονός πως ο Πύργος έβγαζε περισσότερο «χρώμα» στα όσα «ζωγράφιζαν» οι παίκτες μέσα στον αγωνιστικό χώρο, το ένιωθαν όλοι στα ερεθίσματα που έφτασαν στα μάτια τους, όπως και οι άνθρωποι της γηπεδούχου που ήταν στον αγωνιστικό χώρο. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η φιλοξενούμενη… κατάφερε να «χτυπήσει» και να ισοφαρίσει (1-1), σε κομβικό σημείο, ενώ είχε προειδοποιήσει με δοκάρι. Βλέπετε, ο Πύργος πρόλαβε στην «σκακιέρα» τον Βαγγέλη Χαντέ (τεχνικός του Άρη), ο οποίος είχε δώσει εντολή για την επόμενη κίνηση, δηλαδή να γίνουν τρεις αλλαγές, ώστε να δώσει «πνοή» στην ομάδα του, με στόχο να κρατήσει το υπέρ της αποτέλεσμα, αλλά ήρθε πρώτα – και σε διάστημα ενός λεπτού – το 1-1, σε φάση που χάθηκε η μπάλα από τον Άρη! Σε μια στιγμή μπορεί να αλλάξουν πολλά!

Στη συνέχεια, το παιχνίδι για έναν ουδέτερο παρατηρητή ήταν το καλύτερο θέαμα, για όσους ενδιαφέρονταν για αποτέλεσμα, εξελίχθηκε ακατάλληλο για τις… καρδιές τους. Με τους προπονητές να κλείνουν τις αλλαγές τους, αποχώρησαν και παίκτες που δεν είχαν ανάσες, κάποιοι και με κράμπες. Η ισοφάριση έδωσε, πάντως, περισσότερη δύναμη στους φιλοξενούμενους, έδειχναν ότι πίστευαν στην ανατροπή. Υπήρχαν μέλη των δυο ομάδων που δεν ήθελαν να γνωρίζουν, μέσα στην αγωνία τους, τον χρόνο που απέμενε για τη λήξη. Την ίδια στιγμή που οι πιο ψύχραιμοι προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν κάθε αδύναμο σημείο των αντιπάλων τους. Ο Πύργος συνέχισε, πάντως, να βγάζει περισσότερη «ζωντάνια», έχοντας κατοχή της μπάλας, κερδίζοντας μάχες, με τον κόσμο του ψηλά από το… βουνό να βγάζει και αυτός δυνατές ιαχές στήριξης.

Και όμως, ο Άρης είχε δυο καλές στιγμές για να πάρει το προβάδισμα, σε μια περίοδο που ο δεξιός οπισθοφύλακας της φιλοξενούμενης είχε θέματα με κράμπες, αλλά η ομάδα του δεν είχε άλλες αλλαγές. Τελικά, ο Πύργος βρήκε γκολ νίκης στο τέλος της κανονικής διάρκειας, ξανά μετά από προσπάθεια του σκόρερ του 1ου τέρματος, απόρροια της πίεσης που ασκούσε, τραγική ειρωνεία για τους γηπεδούχους, αποτελεί το γεγονός ότι η μπάλα βρέθηκε στα δίχτυα από… δικά τους πόδια, με αυτογκόλ παίκτη που είχε μπει ως αλλαγή!

Εικόνες και συναισθήματα που μπορούν να «γραφτούν» σε όμορφες ποδοσφαιρικές ιστορίες! Τη στιγμή που οι φιλοξενούμενοι κοιτούσαν ψηλά και προς τον κόσμο τους, οι γηπεδούχοι κατέρρεαν στον αγωνιστικό χώρο. Αυτή η εικόνα «ζωγραφίστηκε» με πιο έντονα «χρώματα» μετά την ολοκλήρωση του χρόνου των καθυστερήσεων και το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή, με το σκορ 1-2 να αποκτάει «μορφή» τελικού αποτελέσματος.

Κάπου εκεί, μέσα στους νικητές που πανηγύριζαν, μπορούσε να δει κάποιος και τον Γιάννη Φερεκίδη, ένα παιδί που έχει περάσει από τα μέρη μας, καθώς φόρεσε στο παρελθόν τη φανέλα της ΑΕ Ερμιονίδας, ομάδα που θα μπορούσε να πει κάποιος… αποτέλεσε το «σκαλοπάτι» για να αγωνιστεί και σε συλλόγους που κάνουν πρωταθλητισμό. Ο ίδιος δεν ξεχνάει, άλλωστε, την περίοδο που ήταν στην ΑΕ Ερμιονίδας, έχοντας παίξει και ως αντίπαλός της. Είναι γιος του παλαίμαχου άσου, Αναστάσιου Φερεκίδη, ο οποίος έχει γράψει τη δική του ιστορία στο ποδόσφαιρο και σε επίπεδο α’ κατηγορίας, έχοντας φορέσει και τη φανέλα του Πανηλειακού…

Όπως είπε ο Αλέξης Σπυρόπουλος στην εκπομπή «11 αυτοί, 11 εμείς» στο «OPEN TV» «όταν είσαι νικητής οφείλεις να παρουσιάζεσαι ταπεινός και όταν είσαι ηττημένος οφείλεις να είσαι μεγαλόψυχος». Το αναφέρουμε αυτό διότι ο Βαγγέλης Χαντές, όταν έπεσαν οι παλμοί απ’ τον αγώνα, μπήκε ξανά στον αγωνιστικό χώρο και συνεχάρη τον Νώντα Κουτρομάνο και τους παίκτες της φιλοξενούμενης για τη νίκη τους, με τον δεύτερο να του ζητάει συγγνώμη που δεν πήγε ο ίδιος άμεσα κοντά του να του δώσει το χέρι…

Το ίδιο έγινε ανάμεσα στα περισσότερα μέλη των δυο αντιπάλων, σ’ ένα ματς που οφείλουμε να πούμε ότι όλα κύλησαν σε νόμιμο πλαίσιο, είχαν παρθεί, άλλωστε, όλα τα απαραίτητα μέτρα από τις ομάδες, την ΕΠΟ, τη ΔΕΑΒ κ.α. Υποδειγματική συμπεριφορά είχε και ο κόσμος, με φίλους του Πύργου να συγχαίρουν την αποστολή της αγαπημένης τους ομάδας και κατά την αποχώρηση με το πούλμαν.

Εκεί ήταν και ο νομικός εκπρόσωπος του συλλόγου της Ηλείας, εν όψει και της δικαστικής μάχης που θα ακολουθήσει, εμείς αφήνουμε σε δεύτερο πλάνο αυτό το κομμάτι, επικεντρωθήκαμε στις ιστορίες που μπορούν να «γεννηθούν» σ’ έναν ποδοσφαιρικό παιχνίδι, με «χρώμα» και από την Αργολίδα. Με τον Βασίλη Σιδέρη να μην πραγματοποιεί, τελικά, την προγραμματισμένη απονομή στη γηπεδούχο για την κατάκτηση της 1ης θέσης στον όμιλό της στη Γ’ Εθνική, και να αποχωρεί όντας σίγουρα ικανοποιημένος από το πώς κύλησε το παιχνίδι. Βλέπετε, το ματς δεν είχε για τον Άρη την εξέλιξη που όλοι προσδοκούσαν στον σύλλογο, με αποτέλεσμα να μην υπήρχε κέφι για απονομή και φιέστα.

Μέσα από τις αυτές τις ιστορίες ενός σπουδαίο ποδοσφαιρικού αγώνα βγαίνουν και σημαντικά διδάγματα. Μια ήττα σε σημαντικό ματς «πονάει» και «πληγώνει». Όπως και στον Άρη δεν μπορούσε να την ωραιοποιήσεις. Στα αποδυτήρια υπάρχει σιωπή, στα μάτια των παικτών απογοήτευση, ο κόσμος αποχώρησε σιωπηλός και σκεπτικός. Οι ομάδες διαμορφώνονται από το τι κάνουν την «επόμενη» μέρα, ακόμα και εάν χαθεί μια άνοδος. Η ήττα δεν σε καθορίζει. Η αντίδρασή σου σε καθορίζει, με βάση όσα έπραξες όλη τη σεζόν, για να επιστρέψεις περισσότερος «πεινασμένος» και διάθεση για δουλειά…