Πριν στεγνώσει με μελάνι...

Η τοξικότητα στην κοινωνία έχει αυξηθεί κατά πολύ και αυτό το διαπιστώνει κάποιος από πολλές εκφάνσεις δραστηριοτήτων μέσα σ’ αυτήν. Όταν φτάνει σε «αρρωστημένα» όρια που έχει και αρνητικές αποχρώσεις, ειδικά από ενήλικες, θα πρέπει να «καυτηριάζεται», πόσω μάλλον, όταν αυτό γίνεται για ένα αθλητικό γεγονός που θα πρέπει να προάγει άλλα πράγματα! Θα πρέπει να «καυτηριάζεται», διότι αποτελεί αρνητικό γεγονός για πολλά παιδιά, τα οποία αποτελούν το μέλλον του τόπου.   

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σ’ αυτό,,, βοηθούν και τα social media. Είναι ένα από τα θετικά στοιχεία των social media, ώστε να αποκαλύπτονται κάποιοι σχετικά με την προσωπικότητά τους. Αφορά αυτό και τον κλάδο μας, για να είμαστε δίκαιοι… 

Για τον συγκεκριμένο λόγο, θα «κλέψουμε» ένα κείμενο του Argirios Pagartanis από το προφίλ του στο Facebook. Όπως αναφέρει, «πέφτουν κάποιες μάσκες και ξέρεις πια απολύτως με ποιον (ή με τι) έχεις να κάνεις». 

Αναλυτικά: 

«Έχει και τη χρησιμότητά της αυτή η αρρωστημένη τοξικότητα στους τελικούς της Basket League.

Μαθαίνεις πολλά από τις αναρτήσεις φίλων, "φίλων" και γνωστών. Τίποτα δεν μπορεί να μείνει κρυφό. Φαίνεται:

1. Ποιος είναι ολωσδιόλου άσχετος από μπάσκετ.

2. Ποιος είναι ολωσδιόλου άσχετος από μπάσκετ, αν και είναι (ή μάλλον δηλώνει) προπονητής μπάσκετ!

3. Ποιος είναι σχετικά σχετικός από μπάσκετ, αλλά εν γνώσει του υποστηρίζει βολικά αφηγήματα για ευνόητους (σ' αυτόν) λόγους.

4. Ποιος παρασύρεται πιο εύκολα από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και ποιος πιο δύσκολα.

5. Ποιος χρησιμοποιεί το προφίλ του με "επαγγελματικό" τρόπο και υποστηρίζει αυτό που "πρέπει", άσχετα με το τι πιστεύει ο ίδιος.

6. Ποιος ψάχνει φταίχτες όλη την ώρα για να δικαιολογήσει στο μυαλό του αυτό που βλέπει.

7. Ποιος είναι ανυπόμονος να καταγράψει τη γνώμη του, πιθανόν για να τον αναγνωρίσει πιο πριν ο αλγόριθμος του FB και να μαζέψει likes, με κίνδυνο ξεβρακώματος σε λίγη ώρα.

8. Ποιος τυφλώνεται τόσο πολύ από τον οπαδισμό του, που ολισθαίνει σε κρίσεις και σχόλια, τα οποία τελικά τον απαξιώνουν σε ανθρώπους που τον είχαν σε εκτίμηση, λόγω άλλης του ιδιότητας.

9. Ποιος όταν τελειώνει την ανάρτησή του και πατάει το μπλε κουμπάκι την κάνει κι ένα copy/paste ως καλός "συνεργάτης" για να καταγραφεί η "δουλειά" και να διεκδικήσει τη συγκεκριμένη "αμοιβή".

10. Ποιος προσπαθεί να παρακολουθήσει τους αγώνες μένοντας έξω απ' όλα αυτά.

Ακριβά το πληρώνουμε το ξεκαθάρισμα αυτό, δε νομίζετε; Αλλά τουλάχιστον πέφτουν κάποιες μάσκες και ξέρεις πια απολύτως με ποιον (ή με τι) έχεις να κάνεις».

Όπως διαπιστώθηκε, υπάρχουν πολίτες που κατέχουν σημαντικές θέσεις, όπως στον τομέα άσκησης εξουσίας, και εκφράζονται με κείμενα και ήχους… πεζοδρομίου, το ελάχιστο που μπορούμε να γράψουμε με όσα διαβάζουμε. Υπάρχουν πολίτες που παρουσιάζονται ως σοβαροί επιχειρηματίες, πολίτες που έχουν για παράδειγμα θέσεις σε ΔΣ συλλόγων και οργανισμών, επιστήμονες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, γονείς που μεγαλώνουν παιδιά, και τοποθετούνται με λέξεις που έχουν το «χρώμα» της βίας, θα λέγαμε για κάποιους και του ρατσισμού…  

Όλοι με τα γραπτά τους, τις αναρτήσεις τους και τα σχόλια τους «αποκαλύπτονται»!!!

Φυσικά, ίδια είναι η θέση μας και ακόμα πιο καυστική, για όσους πράττουν τα ίδια σε πολλές άλλες εκφάνσεις της κοινωνίας μας, όχι απλά μέσα από τα social media. 

Σ’ αυτό το Μέσο στηρίζουμε τον σεβασμό προς όλους, την αλληλεγγύη και τον διάλογο. Είμαστε απέναντι σε κάθε μορφή βίας, σε όλες τις εκφάνσεις της. Είτε σωματική, είτε λεκτική, είτε ψυχολογική. Πόσω μάλλον απέναντι στη χειροδικία. Και όπως έχουμε αποδείξει σε πολλά θέματα που έχουμε θίξει, ειδικά υπό μορφή σχολίου, πάντα με στοιχεία από ρεπορτάζ, δεν έχουμε την… ανάγκη να ανήκουμε κάπου, να μας ακολουθεί ένα «χρώμα» για να γράψουμε κάτι και δεν θα τα κάναμε αυτό με σκοπό το όφελος.  

Όσοι παρασύρεστε και γράφετε, έχοντας ως βάση της λογικής σας το «ξύλο», τις φράσεις «καλέ του έκανε», «να ποιος το ξεκίνησε», «μα φταίει γιατί τον προκάλεσε» (για παράδειγμα με το… ντύσιμο μια κοπέλας), «να… αγιάσει το χέρι σου», «σίχαμα» κ.α., ή εκφράζεστε με άκρως ρατσιστικές λέξεις, όπως τον όρο «πηθικόφατσα» για αθλητές, τότε θα μας βρίσκεστε μπροστά σας.      

Άλλο η αγάπη και σε υπερβολικό βαθμό για κάτι, και άλλο η έκφραση μίσους και χυδαιότητας προς τον… απέναντι, προς αυτόν που έχει διαφορετική άποψη για κάτι. Εάν κάποιοι φτάνουν, μάλιστα, στο σημείο, σε τέτοια φαινόμενα να ξεφεύγουν εκτός των ορίων της έκφρασης και να πηγαίνουμε στο στάδιο της πράξης, τότε θα πρέπει να επεμβαίνουν άμεσα οι αρμόδιες αρχές.     

ΥΓ. 1: Θέλει να έχει κάποιος μεγάλη δύναμη και ξεχωριστό χαρακτήρα για να παραδεχτεί… «ναι, έκανα λάθος και δεν με τιμάει αυτό. Ζητώ συγγνώμη». Και από αυτούς μπορείς να περιμένεις να έχουν αυτοκριτική, με στόχο να είναι πάνω απ’ όλα στο μέλλον, καλύτεροι άνθρωποι. Αυτό έχει τη μεγαλύτερη αξία και σημασία… Να μοχθείτε ώστε να είστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Να ξεχωρίζετε για τις ηθικές αξίες και την ικανότητα για μάχεστε για πολιτισμό, μεταφέροντας αυτά τα στοιχεία και στα νέα παιδιά. 

ΥΓ. 2: Παιδιά, το να κάνετε κάποιοι καμιά συνεδρία με ψυχολόγο δεν είναι κακό, πολλές φορές ίσως να σας αποφέρει και τη λύτρωση, δείχνοντας σας τον σωστό δρόμο.

ΥΓ. 3: Όταν κάτι αποτελεί ντροπή, θα το αναδεικνύουμε και θα το «καυτηριάζουμε». Το να κάθεται κάποιος να δέχεται προσβολές και να μην αντιδρά, μόνο χειρότερα αποτελέσματα μπορεί να έχει για την κοινωνία μας.

Πριν στεγνώσει το μελάνι

«Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή, αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Αυτά τα λόγια αποτελούν τη μεγαλύτερη «ήττα» της κοινωνίας μας. Όσα ανέφερε το σημείωμα ενός από τα 17άχρονα κορίτσια στο τραγικό συμβάν στην Ηλιούπολη, αποκαλύπτουν πολλές μεγάλες αλήθειες, που δεν πρέπει να τις αφήσουμε… πίσω και να κάνουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Φτάνει πια ο κυνισμός…

Δυο κορίτσια 17 χρονών, με τις ζωές τους μπροστά, γεμάτα ενέργεια, σταμάτησαν να κάνουν όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Θέλησαν να βάλουν «stop» στο παρόν, μη έχοντας ελπίδα και προσμονή για το μέλλον. Με αποτέλεσμα να απαρνηθούν το πολυτιμότερο δώρο έχει ένας άνθρωπος, τη «ζωή»…

Υπάρχουν παιδιά, που μπορεί μπροστά μας να χαμογελούν, αλλά μέσα τους περνούν δύσκολα, φτάνοντας και σε κατάσταση κατάθλιψης. «Μπαμπά και μαμά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε κατάσταση κατάθλιψης», αναφέρει το γράμμα. «Μπαμπά και μαμά», η πρώτη σχέση κάθε παιδιού, εκεί που πρέπει να απευθυνθεί από τα πρώτα βήματα σε ό,τι του προσφέρει και νιώθει στη ζωή. Όπως έγραψε ο Manos Lambrakis στο προφίλ του στο Facebook: «Το "μαμά και μπαμπά" με το οποίο αρχίζει το σημείωμα είναι ίσως το πιο σπαρακτικό σημείο του. Όχι γιατί ενοχοποιεί τους γονείς. Αλίμονο. Η οδύνη δεν αντέχει τόσο εύκολες δίκες. Αλλά γιατί δείχνει ότι το παιδί, την τελευταία ώρα, απευθύνεται ακόμη στην πρώτη του σχέση. Εκεί όπου ο άνθρωπος μαθαίνει, ή δεν μαθαίνει, ότι μπορεί να είναι αδύναμος χωρίς να εξαφανίζεται. Ότι μπορεί να φοβάται χωρίς να ντρέπεται. Ότι μπορεί να αποτύχει χωρίς να χάσει την αγάπη. Και ίσως αυτή η φράση να πρέπει να μας διαλύσει περισσότερο από όλες: ένα παιδί μιλά στους γονείς του για να τους πει πως δεν μπορεί πια να κατοικήσει τον κόσμο».

Ο κόσμος που ζουν τα παιδιά και τους προσφέρετε για να… απλώσουν τα όνειρά τους δεν είναι τόσο καλός στα μάτια τους και με όσα βιώνουν, δεν ευχαριστιούνται αυτό το πολύτιμο αγαθό που λέγεται «ζωή». Θέλουν να ονειρευτούν έναν άλλον και διαφορετικό κόσμο, δεν βλέπουν τίποτα καλό και θετικό σ’ αυτόν που ζουν, αλλά φαίνεται ότι νιώθουν πως δεν μπορούν να αλλάξουν πολλά. Όπως μας έλεγαν μικρά... «παλέψτε για έναν καλύτερο κόσμο». Ποιος είναι, τελικά, ο καλύτερος κόσμος;

Υπάρχουν παιδιά που νιώθουν το συναίσθημα του φόβου σε περίπτωση αποτυχίας στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, με αποτέλεσμα να μην κάνουν στον μέλλον μια δουλειά που θα μου αποφέρει χρήματα. Έχετε σκεφτεί πώς φτάσαμε εδώ;

Από τη δική μας γενιά, που οι Πανελλαδικές Εξετάσεις διεξαγόντουσαν με δέσμες, η επιτυχία εισαγωγής σε ίδρυμα (ανεξάρτητα εάν αυτό σε κάλυπτε ή όχι) τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ήταν κάτι σαν κατάκτηση «λαφύρου», που εάν δεν τα κατάφερνες, έπρεπε να αποχωρήσεις, να φύγεις με το κεφάλι κάτω, σαν ηττημένος. Οι Πανελλήνιες, μέσα σε αυτό το γράμμα, δεν φαίνονται σαν εξετάσεις για κάτι καλύτερο στο μέλλον, αλλά παρουσιάζονται κάτι σαν τελική κρίση.

Η εκπαίδευση και η γνώση δεν παρουσιάζονται σαν κάτι πολύ θετικό για τα παιδιά, κάτι σαν εφόδιο γενικότερα στη διαμόρφωση της προσωπικότητας, ανεξάρτητα από το τι επάγγελμα θέλουν να κάνουν. Κανείς δεν λέει στα παιδιά ότι είτε είσαι – θα πιάσω τα δικά μας για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις με επαγγέλματα – ρεπόρτερ, είτε διευθυντής σε μια εφημερίδα, η γνώση, η εκπαίδευση, η παιδεία αποτελούν τη «δύναμη» του ατόμου, που μπορεί να παίζει ρόλο στη διαμόρφωση μιας πιο «ζεστής» κοινωνίας για όλους, φυσικά και για τα παιδιά.

Είναι κοινά παραδεκτό ότι πολλά απ’ τα παιδιά που μπαίνουν στη διαδικασία των Πανελληνίων Εξετάσεων, περνούν δύσκολες στιγμές τα χρόνια που ετοιμάζονται. Εκτός των άλλων, βλέπουν και την υπόλοιπη οικογένεια να μοχθεί, λόγω και των εξόδων, δεν είναι για παράδειγμα αρκετή – υπάρχουν και οι εξαιρέσεις – απλά η φοίτηση στο σχολείο, χρειάζονται και τα φροντιστήρια, πολλές φορές θα πρέπει να γίνει και μετακόμιση, ώστε να έρθει η επιτυχία. Μπαίνεις σε μια διαδικασία που θυμίζει… τούνελ, με την προσδοκία να δεις στο τέλος… φως.

Όλο αυτό το διάστημα μπαίνει και η οικογένεια σε μια δοκιμασία, και τα παιδιά νιώθουν ενοχές και βάρος, ειδικά εάν αποτύχουν. Ειδικά σε μια περίοδο, όπως αυτή που ζούμε, που πολλές οικογένειες τα βγάζουν δύσκολα, ειδικά στο οικονομικό κομμάτι, με αποτέλεσμα οι γονείς να εργάζονται για πολλές ώρες. Τι νομίζετε ότι τα παιδιά δεν τα βλέπουν αυτά;

Είναι κοινά παραδεκτό ότι λόγω και των δυσκολιών που έχει η διαβίωση ειδικά τα τελευταία 15χρόνια, πολλοί γονείς έχουν χάσει την επαφή με τα παιδιά, με αποτέλεσμα να μη τα αφουγκράζονται. Ακόμα μία αρνητική παράμετρος, ειδικά όταν ένα παιδί χρειάζεται τη «ζεστασιά» και τη βοήθεια των δικών του ανθρώπων. Φεύγουν γονείς απ’ το σπίτι το πρωί και επιστρέφουν μετά από ώρες, ειδικά όταν τα παιδιά είναι, πλέον, στην εφηβεία.

Πολλές φορές παρουσιάζεται ότι η επιτυχία στις Πανελλήνιες Εξετάσεις είναι μια κατάκτηση, χωρίς να εξηγηθεί στα παιδιά, ότι μπορούν να είναι παραγωγικοί και θετικοί στην κοινωνία, με τη γνώση, την εκπαίδευση και την παιδεία που αναφέραμε, ανεξάρτητα από τι επάγγελμα θα ακολουθήσουν, ανεξάρτητα από το τι θα αποφασίσουν να σπουδάσουν. Χάνεται η ουσία, που αναφέρει ότι το πιο σημαντικό για έναν άνθρωπο και για ένα παιδί είναι να νιώθει παραγωγικός και ευτυχισμένος με ότι αποφασίσει κάποιος να ασχοληθεί.

Για παράδειγμα, στα δικά μας σχολικά χρόνια, σε εμάς που μεγαλώσαμε σε χωριά, μας έλεγαν να σπουδάσουμε, ώστε να μη γίνουμε στο μέλλον, μεταξύ άλλων. κτηνοτρόφοι (τσοπάνηδες τους έλεγαν πολλοί) ή γεωργοί, καθώς είναι δύσκολα επαγγέλματα. Σχεδόν κανείς δεν μας εξηγούσε όμως, το πόσο παραγωγικός μπορείς να νιώσεις, ειδικά τώρα που υπάρχουν και σχολές πάνω σ’ αυτά τα επαγγέλματα, όταν προσφέρεις στον κόσμο την πρώτη ύλη… Κάτι παρόμοιο γίνεται 30 χρόνια μετά.

Το πιο αρνητικό είναι, όμως, πως ένα παιδί θα πρέπει να αποφασίσει τι επάγγελμα θα κάνει στο μέλλον, με 1ο κριτήριο, όπως παρουσιάζεται από τους περισσότερους, τα πόσα χρήματα θα βγάζει ως ενήλικας. Αυτό του παρουσιάζεται ως επιτυχία. Διότι στην κοινωνία που ζούμε, για τους περισσότερους ο πετυχημένος είναι αυτός που καταφέρνει να βγάζει πολλά χρήματα. Η επαγγελματική αποκατάσταση έχει συνδεθεί κατά μεγάλο ποσοστό με τα πόσα λεφτά αποκομίζει κάποιος… Καμία αξία στην καλλιέργεια και στο πνευματικό βάθρο. Όλα κρίνονται με βάση το χρήμα. Τα πρότυπα για το επόμενο βήμα είναι λάθος. 

«Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά», έγραψε το κοριτσάκι. Και έχει φτάσει σε μια ηλικία που βλέπει τους μεγαλύτερους εκεί… έξω, όπου είναι τόσο μεγάλος ο ανταγωνισμός, είναι τέτοιες οι συνθήκες από το 2010 που γεννήθηκε, κυριολεκτικά να μοχθούν στη χώρα μας για να τα βγάλουν πέρα. Βλέπει νέους ανθρώπους να μην μπορούν, πλέον, να σταθούν αξιοπρεπώς στην κοινωνία, δημιουργώντας για παράδειγμα οικογένεια, κάνοντας πραγματικότητα τα όνειρά τους, να μην ζουν με αξιοπρέπεια, να δουλεύουν και για ένα «ξεροκόμματο», είτε έχοντας βγάλει μια καλή σχολή Πανεπιστημίου, άλλες φορές μη ακολουθώντας και αυτό που σπούδασαν. Εάν δεν έχουν φύγει σε άλλη χώρα. «Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα», ανέφερε το 17χρονο κορίτσι.

Βλέποντας έναν κόσμο που μπορεί κάποιοι να ζουν με «χρυσά» κουτάλια, ακόμα και εάν δεν έχουν τα κατάλληλα «εφόδια», έναν κόσμο που δεν υπάρχει αξιοκρατία και μετράει… αυτός που έχει λεφτά. Βλέπει, μια κοινωνία διχόνοιας, πνευματικού ξεπεσμού, χειραγώγησης, που μετράει η εικόνα, που όποιος είναι το «καλό» παιδί θα επιβραβευτεί. Τι νομίζετε ότι αυτά δεν τα αφουγκράζονται τα παιδιά;

«Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή, αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Αυτά τα λόγια αποτελούν τη μεγαλύτερη «ήττα» της κοινωνίας μας. Υπάρχουν παιδιά που νιώθουν από μικρά σ’ αυτόν τον κόσμο έντονα εξάντληση και εσωτερική κατάρρευση, αντί για όνειρα, ενέργεια για ζωή, και δημιουργία συνθηκών που θα κάνουν τη ζωή να τους «αγκαλιάζει» με αγάπη και «ζεστασιά»…

ΥΓ. 1: Γράφοντας αυτές τις γραμμές μου ήρθαν στο μυαλό οι τραγικές στιγμές που έζησε «δικό» άτομο πριν από μερικά χρόνια, την εποχή των μνημονίων, όταν έχασε πολύ αγαπημένο συγγενικό του πρόσωπο. Εκείνη την εποχή στην εταιρεία που εργαζόταν διαμορφωνόταν νέο οργανόγραμμα, με απορρόφηση προσωπικού και αλλαγές σε θέσεις. Κάποια στιγμή, ενώ στην εταιρεία ήταν ενήμεροι για το τραγικό συμβάν και την άδεια που είχε το συγγενικό που πρόσωπο, έγινε ένα τηλεφώνημα.

Η φωνή που ακουγόταν από την άλλη άκρη, ούτε λίγο, ούτε πολύ, απαιτούσε από το συγγενικό πρόσωπο να… ξεχάσει άμεσα το πένθος και να αποφασίσει για θέματα της δουλειάς, καθώς η εταιρεία δεν μπορούσε να περιμένει την επιστροφή του, μετά από δυο ημέρες! Αυτά… Να ξέρετε, υπάρχουν και τώρα εργασιακά περιβάλλοντα που δεν έχουν αλλάξει πολλά.

Η ομάδα του «Πολίτη Αργολίδας» εύχεται σε όλον τον κόσμο μια Δημιουργική νέα Χρονιά. Ευτυχισμένο το 2026!

Βρισκόμαστε στο ξεκίνημα ενός νέου έτους και οι προκλήσεις που έχει μπροστά η κοινωνία μας είναι πολλές και θέλουν απ’ όλους μας να είμαστε σε εγρήγορση και με δυναμική. Τίποτα δεν μας χαρίζετε, τα πάντα αποκτώνται με σκληρή δουλειά και κόπο. Εμείς απ’ αυτή τη «γωνιά» θα συνεχίσουμε την προσπάθειά μας, φέρνοντας στην επιφάνεια ξεχωριστά θέματα, αγγίζοντας… καταστάσεις και ζητήματα, σε «ταξίδια» που για άλλους κάνουν... «τζιζ». Με έλεγχο σε κάθε μορφή εξουσίας, με σεβασμό στον πολίτη και στους θεσμούς. «Κύτταρο» της δικαιοσύνης αποτελεί η ανεξάρτητη δημοσιογραφία.

Το 2026 να δώσει σε όλους μας δύναμη, ελπίδα, αισιοδοξία, περισσότερο πείσμα διεκδίκησης, κοινωνική δικαιοσύνη, και ψυχική ετοιμότητα στους αναγκαίους αγώνες που θα συνεχίσουμε να δίνουμε, με βάσει «χτισμένες» στην εκπαίδευση, στη σωστή πληροφόρηση και στη συνεργασία… Με στόχο ένα καλύτερο «αύριο», όπως αρμόζει σε όλους μας, όπως οφείλουμε να αφήσουμε στις γενιές που θα ακολουθήσουν. Να προσφέρετε αγάπη, τίποτε δεν είναι δεδομένο. Να έχετε χαρά στα σπίτια σας, αλληλεγγύη, δημιουργικότητα, να μάχεστε σε όλα τα επίπεδα, για τη «γέννηση» ενός καλύτερου κόσμου, με αρετή και τόλμη, με ειρήνη παντού!

Χρόνια Πολλά με Υγεία σε όλους!

«Π»

Με τους πολίτες να επιλέγουν τον «κανένα» για πρωθυπουργό και ενίοτε το χάος παρά τη σημερινή κυβέρνηση, με τη φτώχεια να καλπάζει και την έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς να παγιώνεται, με τη συντριπτική πλειοψηφία να πιστεύει ότι ζει σε μια διεφθαρμένη χώρα, η Ελλάδα μοιάζει να… κρατάει την ανάσα της λίγο πριν από μια μεγάλη έκρηξη.

Και είναι καλό να βλέπουμε κάποια στοιχεία, σχετικά με την κατάσταση στη χώρα, η οποία έχει πολλά χρόνια για να διανύσει, ώστε να βρεθεί σε καλύτερο βιοτικό επίπεδο η ζωή των πολιτών, μαζί με την οικονομική σταθερότητα που επικαλούνται οι πολιτικοί μας και η κυβέρνηση… Κάτι που σας έχει αναφέρει και ο «Πολίτης Αργολίδας».

Το «Ευρωβαρόμετρο 2025» αναφέρει:

• 97% των Ελλήνων πιστεύουν η διαφθορά στη χώρα είναι ένα πολύ διαδεδομένο φαινόμενο – 69% των πολιτών στην ΕΕ συνολικά έχουν ίδια πεποίθηση.
• 43% των πολιτών στην Ελλάδα πιστεύουν «η καταγγελία θα ήταν άσκοπη γιατί οι υπεύθυνοι δεν θα τιμωρηθούν» – 27% είναι το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ.

Από τα πολιτικά κόμματα μέχρι το προσωπικό των κρατικών μηχανισμών, από τις φορολογικές αρχές μέχρι την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές, σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, οι πολίτες έχουν την αίσθηση ότι ζουν σε μια χώρα που τους αδικεί βαθιά – και όχι άδικα.

Έλληνες που ζουν εδώ κι άλλοι που έφυγαν στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, νέοι άνθρωποι που θέλουν να φύγουν από τη χώρα κι άλλοι που έφυγαν και την νοσταλγούν αλλά νοιώθουν πως η Ελλάδα εξακολουθεί να τους απωθεί. Στις φράσεις όλων των πολιτών με τους οποίους κουβεντιάσαμε μια λέξη επαναλαμβανόταν συνεχώς: «σάπιο». «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά σαπίζει». «Τι να ελπίζω; Όλα είναι σάπια». «Φυσικά και φοβάμαι που ζω εδώ, σαπίλα». Πώς η διαφθορά επηρεάζει τη ζωή, την αντίληψη, την πολιτική μας στάση, τα συναισθήματα και τον ψυχισμό μας;

«Τα δεδομένα προσφέρουν σημαντικές ενδείξεις ότι τα ζητήματα που ακουμπούν άμεσα ή έμμεσα τον ευρύ χώρο της διαφάνειας, της διαφθοράς και της δικαιοσύνης διαδραματίζουν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στην διαμόρφωση της πολιτικής σκέψης και ενδεχομένως και της εκλογικής συμπεριφοράς», τονίζει ο επιστημονικός Διευθυντής της «Prorata», Άγγελος Σεριάτος.

«Η αντίληψη των πολιτών περί διαφθοράς, η διάβρωση του κράτους δικαίου, η αίσθηση ότι δεν είμαστε όλοι ως πολίτες ίσοι και ίσες απέναντι στον νόμο είναι το δηλητήριο της δημοκρατίας», εξηγεί η πολιτική επιστήμονας, Δανάη Κολτσίδα. «Αν και δεν πρόκειται αποκλειστικά για ελληνικό φαινόμενο, η Ελλάδα έρχεται πρώτη ως προς το ποσοστό των πολιτών που θεωρούν ότι η διαφθορά είναι πολύ διαδεδομένη στη χώρα τους. Και ξεχωρίζει - κάτι που αποτελεί σημαντική διαφοροποίηση από την υπόλοιπη Ευρώπη - στο ότι οι Έλληνες πολίτες δεν πιστεύουν ότι έχει νόημα να καταγγείλουν φαινόμενα διαφθοράς».

Ήδη από την «λαμπερή» δεκαετία της «ισχυρής Ελλάδας» οι Έλληνες πίστευαν πως η διαφθορά στη χώρα είναι διαδεδομένη, ωστόσο τα ποσοστά κυμαίνονταν χαμηλότερα, αν και πάλι έφερναν τη χώρα ψηλά στο… κλαμπ των διεφθαρμένων, όπως μας εξηγεί ο Σεριάτος. Ωστόσο, η κατάσταση – ή η αντίληψή μας για αυτή – επιδεινώνεται.

• 66% των Ελλήνων εκτιμά ότι το φαινόμενο της διαφθοράς επηρεάζει άμεσα την καθημερινή του ζωή, – μόλις 30% των πολιτών στην ΕΕ εκτιμούν κάτι ανάλογο
• 30% δηλώνει πως γνωρίζει προσωπικά κάποιο άτομο που έχει δωροδοκηθεί – το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ είναι 9%

Σύμφωνα με τα ευρήματα του σφυγμού της «Prorata», από το 2016 έως και τα τέλη του 2021 τα ζητήματα διαφθοράς και διαφάνειας ιεραρχούνταν σχετικά χαμηλά στη λίστα των σημαντικότερων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα, αλλά μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου των υποκλοπών αυτό άλλαξε. «Σταδιακά αυξάνεται η σημαντικότητα τέτοιων θεμάτων στις ιεραρχήσεις των πολιτών, φθάνοντας μάλιστα κατά την περίοδο του δυστυχήματος των Τεμπών να «ανταγωνίζεται» τα ζητήματα ακρίβειας για την πρώτη θέση στη σχετική λίστα, αναφέρει ο Σεριάτος, εξηγώντας πως μέχρι και σήμερα θέματα όπως η έλλειψη διαφάνειας, η διαφθορά και δικαιοσύνη, όπως και η ακρίβεια συνδιαμορφώνουν την πολιτική σκέψη της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η Κολτσίδα επικαλείται το δείκτη CPI (Corruption Perception Index) της Διεθνούς Διαφάνειας, ο οποίος δείχνει ότι η κατάσταση επιδεινώθηκε μετά το 2022-23. «Η οργάνωση συνδέει ευθέως – και σωστά – την επιδείνωση της επίδοσης της χώρας μας στην αντίληψη περί ύπαρξης διαφθοράς με την πρόσφατη κρίση του κράτους δικαίου, λόγω των υποκλοπών, των επιθέσεων στην ελευθερία του Τύπου και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης».

Με δεδομένο ότι η πολιτική σκέψη διαμορφώνεται και από το συναίσθημα, πως άραγε αυτή η αίσθηση της «σάπιας χώρας» εγγράφεται σε ψυχικό επίπεδο πριν γίνει πολιτικός λόγος και πράξη; Άραγε η διαφθορά αγγίζει τους ανθρώπους σε ένα επίπεδο βαθύτερο από το πολιτικό και το ιδεολογικό; Έχουν επίγνωση ότι τα αποτελέσματά της επηρεάζουν διαβρωτικά την καθημερινότητά τους; Και, εντέλει, πόσο τα φαινόμενα διαφθοράς «γράφουν» στον ψυχισμό τους; Η λαμογιά βρίσκει χώρο στο «ντιβάνι» της ψυχοθεραπείας; Η Αγγελική Μενεδιάτου είναι κλινική ψυχολόγος με δεκαετίες εμπειρίας. ψυχολόγος - και μας ξαφνιάζει ήδη από τις πρώτες της κουβέντες.

«Υπάρχουν έρευνες που συσχετίζουν τη διαφθορά με την ψυχική υγεία», λέει η Μενεδιάτου παραπέμποντας σε μελέτες που έγιναν στην Ασία και την Αφρική, με πρώτες χώρες το Βιετνάμ και την Γκάνα. «Τα τελευταία χρόνια ωστόσο το φαινόμενο μελετάται και στην Ευρώπη. Έχει αποδειχθεί ότι η αντίληψη που έχουν οι πολίτες για το κατά πόσο διεφθαρμένη είναι η χώρα τους επηρεάζει την ψυχική τους υγεία και μπορεί να πυροδοτήσει από αγχώδεις διαταραχές έως κατάθλιψη».

Η διαφθορά, όπως εξηγεί η κλινική ψυχολόγος, σημαίνει αδικία σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Όταν οι άνθρωποι νιώθουν αδικημένοι συλλογικά, χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς, οι οποίοι κανονικά θέτουν κανόνες και διασφαλίζουν την τήρησή τους. Κι ίσως ο σημαντικότερος όλων των θεσμών για την ψυχική υγεία είναι η Δικαιοσύνη, τόσο σημαντικός που, όπως υπογραμμίζει η Μενεδιάτου, ο ψυχίατρος – ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ χαρακτηρίζει την ορθή λειτουργία του δικαστικού συστήματος πιο σημαντική για την θεραπεία της κατάθλιψης από τα φάρμακα ή την ψυχοθεραπεία.

«Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς συνδέεται με τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για έλεγχο, όπως και την απαραίτητη αίσθηση ότι ο κόσμος είναι δίκαιος και ασφαλής. Η πίστη συνδέεται με την ελπίδα, αλλά και τη Δικαιοσύνη, η οποία είναι θεμελιώδες προαπαιτούμενο για να νιώθουν οι πολίτες ασφαλείς σε περίπλοκες κοινωνίες. Η Δικαιοσύνη σκοράρει πολύ ψηλά στους δείκτες διαφοράς στην Ελλάδα και βρισκόμαστε σε μια γκρίζα ζώνη: ο θεσμός υφίσταται, αλλά δυσλειτουργεί».

Η Κολτσίδα δίνει ένα παράδειγμα, που τους τελευταίους μήνες κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα: «πώς αισθάνεται άραγε ένας αγρότης που καταστράφηκε από τις πλημμύρες του 2023 στη Θεσσαλία και άργησε δύο χρόνια να αποζημιωθεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την επιβίωσή του, όταν έμαθε ότι κάποιοι έπαιρναν παράνομα χιλιάδες ή εκατομμύρια ευρώ επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ; Το αίσθημα της αδικίας -αν δεν βρει θεσμική και πολιτική διέξοδο και απάντηση - γρήγορα μετατρέπεται σε αίσθημα δυσπιστίας προς τους θεσμούς. Κι έπειτα σε πολιτικό κυνισμό («όλοι ίδιοι είναι», «η πολιτική δεν ενδιαφέρεται για ανθρώπους σαν εμένα» κ.λπ.), σε πολιτική αποστασιοποίηση και αποχή ή, ακόμα, και σε σκεπτικισμό ή ανοιχτή εχθρότητα προς τη δημοκρατία».

Όπως εξηγεί η Μενεδιάτου, «οι άνθρωποι νιώθουν ότι βρίσκονται στο έλεος των συμφερόντων και των πράξεων άλλων. Αυτό προκαλεί θυμό. Κι όταν ο θυμός δεν εκτονώνεται, προκαλεί κατάθλιψη, παράλυση, παθητικότητα ή καθημερινή, μακροχρόνια, διαβρωτική δυσθυμία. Οι άνθρωποι που έρχονται στα γραφεία μας αναζητώντας θεραπεία θα πρέπει να υποστηριχθούν ώστε να θέσουν την ατομική δυσφορία που τους προκαλεί η ζωή σε αυτή τη χώρα στα πλαίσια του κοινωνικού γίγνεσθαι».

Πώς μετουσιώνεται το προσωπικό σε πολιτικό; Πώς το βίωμα του καθενός μας μεταγράφεται σε κοινωνικό επίπεδο; Η Δανάη Κολτσίδα μας εξηγεί: «Υπάρχουν περιπτώσεις που το αίσθημα της αδικίας και το αίτημα της δικαιοσύνης είναι τόσο ισχυρό, που οδηγεί σε εντυπωσιακές κοινωνικές αντιδράσεις, όπως οι μαζικές και με διάρκεια κινητοποιήσεις που βλέπουμε τον τελευταίο χρόνο στη Σερβία ή οι συγκεντρώσεις για τα Τέμπη. Ωστόσο, ακόμα κι όταν οι άνθρωποι δεν βγαίνουν μαζικά στον δρόμο – ή, μάλλον, ιδίως τότε – η αντίληψη περί διαφθοράς και ατιμωρησίας των ισχυρών, η αντίληψη ότι δεν μπορεί ο καθένας σε αυτή τη χώρα να βρει το δίκιο του, η αίσθηση ότι κάποιοι πλουτίζουν παράνομα ανενόχλητοι, ενώ άλλοι αγωνίζονται χωρίς τέλος, σιγά-σιγά διαβρώνει τα θεμέλια της δημοκρατίας».

Πού οδηγούν όλα αυτά; Άγνωστο για την ώρα ωστόσο, όπως θα πει ο Σεριάτος, έχουν ήδη ενεργοποιήσει ένα κοινωνικό ρήγμα. «Το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών και η διαχείριση του από τους εμπλεκόμενους πολιτικούς και μη θεσμούς, νωρίτερα το ζήτημα των παρακολουθήσεων αλλά και προσφάτως η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνουν να ενεργοποιούν ένα κοινωνικό ρήγμα, που παρέμεινε σε σχετική αδράνεια για περίπου μια δεκαετία», μας λέει ο Σεριάτος και συνεχίζει: «Το ρήγμα στον πυρήνα του έχει το περαιτέρω βάθεμα της απόστασης μεταξύ της κοινωνίας και των ελίτ και θυμίζει πάρα πολύ το αντίστοιχο του 2012. Ωστόσο, οι συσχετισμοί δύναμης και το πολιτικό τοπίο συνολικά σήμερα είναι, πολύ διαφορετικά».

Ποιος είναι ο πυρήνας των κοινωνικών ομαδοποιήσεων του ρήγματος; Οι νεότερες και πιο παραγωγικές ηλικίες αλλά και τα άτομα που «δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα» οικονομικά, όπως τεκμηριώνουν ευρήματα της «Prorata». «Και είναι ακριβώς οι νεότεροι εκλογείς, παραγωγικότερες ηλικίες, άτομα σε κατάσταση υψηλής υλικής αποστέρησης) εντός των οποίων οι δυνάμεις πέραν της ΝΔ σημειώνουν δημοσκοπικά εντυπωσιακές επιδόσεις κατά τα τελευταία τουλάχιστον δυόμισι χρόνια», αναφέρει ο Σεριάτος.

«Σε αυτή τη φάση, τα ευρήματα των μετρήσεων προτείνουν ότι κανένας υφιστάμενος πολιτικός σχηματισμός (με την κλασσική έννοια του πολιτικού κόμματος) δεν μπορεί να συζητήσει, να κατανοήσει και να «οργανώσει» την διευρυμένη κοινωνικά δυσπιστία απέναντι στην λειτουργία θεσμών που αφορούν στη διαφθορά, τη διαφάνεια και τη δικαιοσύνη», μας λέει ο Σεριάτος και συμπληρώνει: «Και τούτο είναι ένα στοιχείο που φαίνεται πως σε σημαντικό βαθμό εξηγεί την ανθεκτικότητα των δυνάμεων της Άκρας Δεξιάς τα τελευταία χρόνια - και - στη χώρα μας».

Η Μαριάννα, που της αφήνουμε τον επίλογο αυτού του ρεπορτάζ, είναι μια νέα γυναίκα 30 χρόνων, που δεν έφυγε και δεν θέλει να φύγει από τη χώρα: «Όταν ακούω τη λέξη διαφθορά, φοβάμαι. Γιατί ξέρουμε πως η διαφθορά σκοτώνει - κυριολεκτικά. Σκοτώνει τα όνειρά μας και σκοτώνει την αξιοπρέπειά μας. Γιατί κάθε μέρα εγώ μετρά και το τελευταίο ευρώ για να βγάλω την βδομάδα μου, ενώ γύρω μου “χορεύουνε” μαύρα δισεκατομμύρια. Και, ειλικρινά, δεν ξέρω τι, αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Χτες».

Πηγή: Ευρωβαρόμετρο 2025, dnews.gr

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό, πριν διαβάσετε τις επόμενες γραμμές, αναφέροντας ότι καταδικάζουμε τη βία και τους προπηλακισμούς, καθώς θα μιλήσουμε και για όσα βίωσε ο Γιάννης Ανδριανός στις Σέρρες πριν από μερικές ημέρες, γεγονότα που αποδεικνύουν τη μεγάλη «πίεση» που νιώθει, πλέον, η κυβέρνηση και γενικότερα οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας.

Είχε προαναγγελθεί διαμαρτυρία από αγρότες και κτηνοτρόφους, αλλά τα πράγματα πήγαν να ξεφύγουν όταν ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και βουλευτής της ΝΔ στην Αργολίδα, μίλησε για το ζήτημα του αριθμού ταυτότητας ακινήτου (ΑΤΑΚ).

Λόγω του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, σας είχαμε τονίσει από τον «Πολίτη Αργολίδας» ότι υπάρχει κόσμος που τιμωρείται (εδώ στο ΥΓ. 20 και εδώ στο ΥΓ. 9), και αυτός με παύση πληρωμών, λόγω των όσων είχαν κάνει απάτες, βάσει των όσων έχουν αποφασιστεί να ακολουθηθούν, ώστε να ξεκαθαρίσει η κατάσταση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και από την ΑΑΔΕ.

Υπάρχει κόσμος που είναι στα «κάγκελα» και «βράζει», νιώθει ότι συνεχίζουν να τον κοροϊδεύουν και δεν μπορεί να βρει λύσεις, η ακρίβεια τον έχει «τσακίσει» και οι πολιτικοί μας νομίζουν ότι ο μήνας έχει… 9. Αυτή η πίεση έχει αυξηθεί προς όλους από πολίτες σε όλη τη χώρα, ειδικά προς τους βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης, κάτι που έχει μεταφερθεί και στο Μέγαρο Μαξίμου.

Υπενθυμίζεται, άλλωστε, ότι από τα τελευταία γκάλοπ… ζωγραφίστηκε σκηνικό πολιτικής αστάθειας, παρά τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Βλέπετε, η κυβέρνηση φέρεται να είναι κάτω από 30%, κάτω από 15% παρουσιάζονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης!

Όταν ως πολιτικό σύστημα ασκείς «βία» με κάθε μορφή και ο κόσμος δεν μπορεί να βρει λύσεις, μη έχοντας πίστη σε θεσμούς και δικαιοσύνη, δεν μπορεί να βρει την αλήθεια και χάνει τις ελπίδες του, μην ελπίζοντας κάτι για το μέλλον, νιώθοντας αδικία και κοροϊδία, όταν διεκδικεί ένα αυτονόητο δικαίωμά του και του λένε ότι εκβιάζει, τότε οι αντιδράσεις από πολίτες είναι οργισμένες, θεωρώντας ότι έτσι θα βρουν το δίκιο τους, χωρίς, όπως αναφέραμε, να δικαιολογούμε τραμπουκισμούς και προπηλακισμούς.

Την ίδια ώρα και εν αναμονή πολιτικών εξελίξεων, όπως σας έχουνε αναλύσει, βάσει των κινήσεων και στα μέρη μας, από κυβερνητικά στελέχη τίθεται πάλι το δίλλημα της εσωτερική πολιτικής σταθερότητας με ΝΔ και Κυριάκο Μητσοτάκη ή της αστάθειας.

Τις τελευταίες ώρες βουλευτές της ΝΔ, που ήταν και Υπουργοί στην κυβέρνηση Σαμαρά, προσπαθούν να πείσουν τον πρώην Πρωθυπουργό να επιστρέψει στο κόμμα και μην κάνει δικό του, κάτι που είναι πολύ δύσκολο. Μέχρι και ο Μάκης Βορίδης έριξε… γέφυρες στον Σαμαρά.

«Ο Αντώνης Σαμαράς έχει αναμφισβήτητα εξαιρετικά θετική αποτίμηση πρωθυπουργικής θητείας. Ήταν ένας εξαιρετικός πρωθυπουργός σε μια πάρα πολύ δύσκολη συγκυρία για τον τόπο. Αυτό του αναγνωρίζεται και είναι δικό του κεκτημένο. Υπήρξε και πρόεδρος της ΝΔ επίσης με αναμφίβολα θετικό πρόσημο», είπε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην εκπομπή «Action ΤΩΡΑ» στον τηλεοπτικό σταθμό «Action24» και πρόσθεσε: «Επομένως το να επανασυνενοηθεί ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Πρόεδρο Αντώνη Σαμαρά για μένα είναι κάτι πολύ σημαντικό και ελπίζω να γίνει. Ελπίζω να γίνει, αλλά αυτό δεν εξαρτάται από μένα. Είναι μια ευχή».

Οι συγκεκριμένες δηλώσεις έχουν, μάλιστα, πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αν αναλογιστούμε τι είχε πει ο Μάκης Βορίδης για τον Αντώνη Σαμαρά αμέσως μετά τη διαγραφή του από τη ΝΔ, τον περασμένο Νοέμβριο, λόγω των όσων ανέφερε σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» για τη γραμμή της Εξωτερικής Πολιτικής της χώρας και κυρίως για τον Υπουργό Γιώργο Γεραπετρίτη.

Οι εξελίξεις είναι προ των πυλών, με τον Αντώνη Σαμαρά να φαίνεται αποφασισμένος για νέο κομματικό φορέα, ενώ συνεργάτες του αναφέρουν ότι: «Η ΝΔ έχει πάθει ανήκεστη βλάβη». Ο Οκτώβριος ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι κρύβει πολιτικές εξελίξεις… Θα δούμε εάν κάποια πράγματα επισπευστούν.

Διαβάστε ακόμα:

Εμπρός Ανδρέα για μια Νέα Δημοκρατία… νέα! «Μπορείς να έχεις πει τα πάντα, αρκεί να μην πιστεύεις τίποτα» (βίντεο, εικόνες) Featured

Η «μάχη» για το κόψιμο της κορδέλας θα «φουντώσει» στα… ηλιοβασιλέματα (εικόνες)

Αργολίδα: Άπαντες σε εγρήγορση, οι εξελίξεις που έρχονται με ορατό το ενδεχόμενο εκλογών

Τα διδάγματα από το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, τα ρουσφέτια και το ιδανικό κράτος που… αποκάλυψε ο Πρωθυπουργός (βίντεο, εικόνες)