Για τέσσερις ημέρες το αμφιθέατρο στο Γυμνάσιο του Γαλατά Τροιζηνίας ήταν ασφυκτικά γεμάτο και το χειροκρότημα του κόσμου ήταν παρατεταμένο και ατελείωτο.

Βλέπετε, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί του συλλόγου «Θεατροίζην» πρόσφεραν ξανά ξεχωριστές στιγμές ερμηνείας, ανεβάζοντας στη σκηνή το έργο «Η Ωραία του Κουρέα», πριν από το Πάσχα, από τις 3 έως και τις 6 Απριλίου και ο «Πολίτης Αργολίδας» θα παρουσιάσει και τη νέα μοναδική προσπάθεια όλων των συντελεστών της παράστασης που σκόρπισε σε όλους ενθουσιασμό και αισθήματα θαυμασμού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το αμφιθέατρο στο Γυμνάσιο της περιοχής ήταν ασφυκτικά γεμάτο, ενώ υπήρξε και κόσμος που δεν μπόρεσε να μπει για να παρακολουθήσει το έργο. Μέσα από την ομαδική δουλειά, την αγάπη για το θέατρο και την πίστη για τη δουλειά, το αποτέλεσμα στο… σανίδι ήταν εξαιρετικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Γιάννης Τσιβίλης και Πελαγία Σαμπάνη που ενσάρκωσαν τους ρόλους του κουρέα και της κομμώτριας έχουν δημιουργήσει μια όμορφη οικογένεια, ενώ λειτουργούν μαζί κομμωτήριο!

Θα σας παρουσιάσουμε το μήνυμα των Πέννυ και Ρούλα Σταύρου, που είχαν τη σκηνοθεσία και τη σύλληψη της ιδέας, σχετικά με την παράσταση:

«Η συγκεκριμένη παράσταση είναι για εμάς κάτι περισσότερο από ένα έργο. Είναι ένα… ταξίδι, μια προσπάθεια να ξαναζωντανέψουμε την αθωότητα, το χιούμορ και τη μαγεία μιας άλλης εποχής. Μέσα από την ομαδική δουλειά, την αγάπη για το θέατρο και την πίστη μας σ’ αυτό που δημιουργούμε, προσπαθήσαμε να μεταμορφωθούμε από απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας σε χαρακτήρες που θα σας κάνουνε να γελάσετε, να συγκινηθείτε και ίσως να νοσταλγήσετε μια άλλη εποχή!

Γιατί το θέατρο είναι τελικά αυτό: Μια αλήθεια που γεννιέται μέσα από το παιχνίδι».

Δυο λόγια και για την υπόθεση της ταινίας (αισθηματική κωμωδία) του ελληνικού κινηματογράφου, που έκανε πρεμιέρα στις 31 Μαρτίου 1969, σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου:

«Μια κομμώτρια σε μια γειτονιά είναι ερωτευμένη με έναν κουρέα, αλλά το εμπόδιο είναι οι τέσσερις αδελφές εκείνου, που πρέπει να παντρευτούν αλλά δεν έχουν προίκα. Η πονηρή κομμώτρια, αφού βρίσκει τους κατάλληλους γαμπρούς, κανονίζει να δοθεί αντιπαροχή το σπίτι του κουρέα και με τα διαμερίσματα που παίρνει αποκαθίστανται και οι τέσσερις αδελφές και η ίδια με τον αγαπημένο της.

Παρεξηγήσεις, κουτσομπολιά και κρυφούς έρωτες σ’ ένα κουρείο που γίνεται το κέντρο όλων. Εκεί όπου οι ιστορίες μπλέκονται, οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται…

Με χιούμορ, ρομαντισμό και ανατροπές, "Η Ωραία του Κουρέα" μας ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή, τότε που τα βλέμματα μιλούσαν, οι καρδιές μπέρδευαν τα λόγια και μια απλή επίσκεψη για… κούρεμα, μπορούσε να αλλάξει τα πάντα».

Πέρυσι ο «Πολίτης Αργολίδας» είχε βρεθεί ξανά στον ίδιο χώρο, όταν ο σύλλογος «Θεατροίζην» έφερε στη σκηνή το διαχρονικό αριστούργημα του Γιώργου Τζαβέλλα, «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα»!

Οι συντελεστές της παράστασης και οι ηθοποιοί που έπαιξαν τους ρόλους:

Δυο λόγια για την παράσταση και το σημείωμα από τις σκηνοθέτες:

Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Παύλος Κοντογιαννίδης στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Espresso Σαββατοκύριακο» και τον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια και θα σταθούμε σε αναφορές του στην… Επίδαυρο, αλλά και στο Ναύπλιο, καθώς όσα τόνισε είναι «επαναστατικά». Συμμετείχε, άλλωστε, στον «Καποδίστρια» σαν… Κουντουριώτης, με γυρίσματα και στην πρωτεύουσα της Αργολίδας, από όπου και οι εικόνες από το προφίλ του στο Facebook.

Σαν… αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας, όπως ο ίδιος τόνισε, μίλησε για… lobby σχετικά με τη συμμετοχή ή όχι στην Επίδαυρο, κάτι για το οποίο τόνισε ότι ισχύει γενικά στον χώρο του θεάτρου.

«Στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!», ανέφερε ο γνωστός ηθοποιός. «Ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα"», είπε, ακόμα, με καυστικό τρόπο για την… Επίδαυρο!

«Οι κωμωδίες είναι και φέτος υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους», τόνισε, επίσης, ο Παύλος Κοντογιαννίδης, ο οποίος μίλησε για… όλα στη συγκεκριμένη συνέντευξη.

Μεταξύ άλλων, ο γνωστός ηθοποιός κλήθηκε να εκφράσει την άποψή του για το γεγονός πως δεν έχει βρεθεί ποτέ μέχρι σήμερα να συμμετέχει σε παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;

«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!».

-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;

«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του "Λεωνίδα".

Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμετοχές γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασίου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, εκτός από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές, όμως, ως θεατής. Μεγαλείο ο χώρος!».

-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;

«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σ' ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".

Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη του Παύλου Κοντογιαννίδη στην «Espresso», ενός… αντάρτη στα «βουνά» της καλλιτεχνίας!

Από τ’ αλώνια της Βέροιας μέχρι τα σανίδια των θεάτρων όλης της Ελλάδας, ο Παύλος Κοντογιαννίδης έχει διανύσει μια πορεία γεμάτη πάθος, χιούμορ και ελευθερία. Παραμένει «αντάρτης» της καλλιτεχνίας, όπως αυτοχαρακτηρίζεται, ένας άνθρωπος που προτιμά να συγκρούεται, παρά να συμβιβάζεται.

Με αφορμή την επιτυχία του στο έργο «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας» ανοίγει την καρδιά του στην «Espresso» και μιλά για όλα: για το θέατρο, τη ζωή, την οικογένεια, την πολιτική, αλλά και για όσα φωτίζονται όταν τα φώτα σβήνουν.

-Συνεχίζετε ακάθεκτος τις παραστάσεις του έργου «Ο δολοφόνος είναι… ανάμεσά μας», στο θέατρο Αυλαία. Αν ήσασταν θεατής και όχι πρωταγωνιστής, ποιο στοιχείο αυτής της δουλειάς θα σας έκανε να πείτε «πρέπει οπωσδήποτε να το δω αυτό»;

«Η συμμετοχικότητα του θεατή στα δρώμενα, η φοβερή πλοκή και φυσικά οι ερμηνείες και των ηθοποιών αλλά και των θεατών!».

-Πόσο απρόβλεπτο είναι για έναν ηθοποιό να υπάρχει διαδραστικότητα σε μια παράσταση; Υπήρξαν στιγμές που οι θεατές σάς αιφνιδίασαν;

«Φυσικά, και τις περισσότερες φορές με τόση ζωντάνια που στο τέλος, στον χαιρετισμό, βγαίνουν μαζί μας και οι θεατές που συμμετείχαν και είναι τόσο όμορφα!».

-Αν «ο δολοφόνος είναι ανάμεσά μας…», μήπως είναι και μέσα μας; Πιστεύετε ότι όλοι έχουμε ένα «μικρό έγκλημα» που κουβαλάμε – μια ενοχή, μια καταπιεσμένη πλευρά μας;

«Είναι τόσο ωραία ειπωμένη η ερώτηση που συμφωνώ απόλυτα με αυτά που λέτε. Να προσθέσουμε απλώς και το απρόβλεπτο!».

-Αν έπρεπε να ανακρίνετε το ελληνικό θέατρο σαν ντετέκτιβ, ποιο θα ήταν, πιστεύετε, το βασικό του «έγκλημα» και ποια η «ποινή» του;

«Άλλη μια καταπληκτική ερώτηση. Το βασικό "έγκλημα" του θεάτρου είναι ότι διαπράττεται από φατρίες, από υπερτιμημένους του χώρου κι από διάφορα lobby εξουσίας. Η "ποινή" που θα επέβαλα; Κάντε τόπο στα ταλέντα και δη στα νέα κι όποιος δεν είναι αληθινός, αλλά… φο μπιζού, να κάνει στην άκρη»!

-Στην παράσταση τα φώτα σβήνουν και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό και στη ζωή του ηθοποιού, να πέφτουν τα φώτα και να μένει μόνο η αλήθεια;

«Το έργο στην ουσία βασίζεται και περιπλέκεται πάνω στο υπέροχο αξίωμα του συγγραφέα Ευάγγελου Σαμιώτη ότι δεν πρέπει σαν ηθοποιοί να ψευτίζουμε! Το ίδιο και στη ζωή, λέω εγώ, να είμαστε αληθινοί!».

-Μεγαλώσατε στη Βέροια, σε ποντιακή, αγροτική οικογένεια. Τι θυμάστε με νοσταλγία από τα παιδικά σας χρόνια και τι δεν θέλετε να θυμάστε;

«Θέλω να τα θυμάμαι όλα! Φτωχά χρονιά, αλλά έγχρωμα, όμορφα. Να φανταστείτε εγώ γεννήθηκα μέσα στα αλώνια του χωριού μου, στο Μετόχι Βέροιας, και μεγάλωσα μέσα στα λουλούδια, μέσα στους καρπούς. Μια αξέχαστη στιγμή, κάποια Πρωτομαγιά, με πήρε ο ύπνος μέσα στα αγριολούλουδα του κάμπου, μαγεία!».

-Έχετε συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους μεγάλους πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες. Ποια συνεργασία σάς έχει μείνει περισσότερο;

«Με όλους ήταν φανταστικά. Από το Εργαστήρι της Θεσσαλονίκης που άρχισα, το Θεσσαλικό Θέατρο και μετά στο Ελεύθερο Θέατρο, ακόμα και στη Λυρική! Τους ευχαριστώ όλους που συμπαίξαμε! Σε όλους χρωστώ για όσα ζήσαμε!».

-Έχετε δηλώσει πως είστε «μια αναρχοαυτόνομη καλλιτεχνική δύναμη σε επίπεδο ΕΚΑΜ». Σήμερα, σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά την πρώτη σας εμφάνιση, παραμένετε τόσο «ένοπλος» απέναντι στο σύστημα ή έχετε κουραστεί να… πολεμάτε;

«Ελάτε να δείτε την παράσταση, να δείτε σε τι στροφές δουλεύει το κοντέρ! Πάντα μάχιμος, πάντα αυτόνομος και πάντα αδούλωτος, όπως με προσφωνούσε ο αείμνηστος φίλος, συναγωνιστής και μέγας καλλιτέχνης Ηλίας Λογοθέτης!»

-Πόσο δύσκολο είναι να μείνει κάποιος «εκτός κυκλωμάτων» στον χώρο του θεάματος χωρίς να απομονωθεί;

«Πανδύσκολο! Όλοι οι χώροι ελέγχονται από διάφορα lobby! Αν δεν μου έκανε πρόταση ο συγγραφέας του έργου Ευάγγελος Σαμιώτης, δεν θα κάναμε αυτήν την ομορφιά με την παράστασή μας, ούτε θα είχα εγώ την ευκαιρία τώρα να απαντώ σε αυτές τις σημαντικές ερωτήσεις, που οι αναγνώστες σας θα τις χαρούν πολύ -σας διαβεβαιώ- και θα είμαστε κι εμείς χρήσιμοι συζητητές!

Είχα να βγω στη διαφήμιση χρονιά και με το που μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω τον «Κύριο Πυρ και Μανία» της Εθνικής Ασφαλιστικής, "έσπασαν" τα κοντέρ: 500.000 προβολές σε έναν μήνα! Μας αποκλείουν από το ένα, τους βγαίνουμε από αλλού… Θεία θέληση. Αν μου δοθεί ένας τηλεοπτικός ρόλος, είμαι σίγουρος θα «σπάσει» πάλι τα κοντέρ!».

-Αν ήσασταν σήμερα 25 χρονών, θα επιλέγατε να κινηθείτε το ίδιο «αντάρτικα» ή θα παίζατε πιο «συστημικά»;

«Πάντα αντάρτης στα βουνά της καλλιτεχνίας!»

-Γιατί πιστεύετε ότι δεν έτυχε να εμφανιστείτε στην Επίδαυρο;

«Μέγα εξουσιαστικό (κυβερνητικό) lobby η Επίδαυρος! Κάποτε πήγαινε ο λαός, τώρα πάει η μικρομεσαία ως επί το πλείστον χορτάτη κομματική – κυβερνητική διανόηση και πολιτική νομενκλατούρα, ειδικά έπειτα από τραγωδία έρχονται και δένουν υπέροχα τα νοστιμότατα μπιφτέκια του «Λεωνίδα» (ξακουστή ταβέρνα). Κάποιος συνάδελφος μου είπε ότι οι πλείστες συμμέτοχες γίνονται μέσα από τις κλαδικές καλλιτεχνών των εκάστοτε κυβερνήσεων, έκτος ελάχιστων εξαιρέσεων. Παρεμπιπτόντως, στα 28 μου έπαιξα "Τρυγαίο" με τους δεσμούς της Ασπασίας Παπαθανασιου, σε όλα τα αρχαία θέατρα, ακόμα και της Μεγαλόπολης και του Άργους, έκτος από τον "ναό" του αρχαίου δράματος. Πήγα πολλές φορές όμως ως θεατής! Μεγαλείο… ο χώρος!».

-Υπάρχει κάποιος τηλεοπτικός ρόλος τόσο επιδραστικός που να σας «καταδίωξε» στη συνείδηση του κοινού;

«Πολλοί. Όλοι οι ρόλοι μου, μικροί και μεγάλοι. Τι να πρωτοθυμηθώ, τον "Τζακ" στους "Απαράδεκτους", τον "I love Τανάσης" στους "Δυο ξένους", τον "Πρίφτη", τον "Αβραάμ" στο "Τύχη βουνό", τον "Μπαλούρδο" στο "Βίος και πολιτεία". Τώρα θα δείτε ότι θα συζητηθεί και ο ρόλος του "Λάζαρου Κουντουριώτη", που ερμηνεύω στον "Καποδίστρια" του Γιάννη Σμαραγδή».

-Πώς ήταν η εμπειρία του «Καποδίστρια»; Την ευχαριστηθήκατε;

«Μεγάλη εμπειρία σε μια υπερπαραγωγή. Σε ένα γύρισμα στο Ναύπλιο, της σκηνής που δίνω εντολή (ως "Κουντουριώτης") να κάψει ο "Μιαούλης" τον στόλο, ήρθε ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης και μου είπε στ’ αυτί: "Βρε Παύλο, δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, είμαι ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Ναυπλίου. Πώς τα λες έτσι, με τόση πειστικότητα, που στην πρόβα της σκηνής – έγινε δέκα φορές – κάθε φορά στρέφαμε όλοι τα κεφάλια μας – ήταν κάπου 50 με 100 άτομα που παρακολουθούσαν το γύρισμα) – προς το λιμάνι να δούμε τον στόλο".

Σημειωτέον στο λιμάνι δεν υπήρχε στόλος, η σκηνή θα ολοκληρωνόταν στο στούντιο! Βάσει αυτού νομίζω ότι τα κατάφερα. Για μένα αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο σπάνια βραβεία. Θα μπορούσε, βέβαια, ο ρόλος να είναι μεγαλύτερος – είχα αρκετές δυνάμεις –, αλλά αυτό είναι καθαρά αρμοδιότητα του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη».

-Το εμβληματικό σίριαλ «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;», που παίζατε και είχε επιτυχία άλλα κόπηκε άδοξα, έγινε ταινία και βγαίνει στις αίθουσες αυτές τις ημέρες. Θα πάτε να τη δείτε;

«Γιατί όχι; Από σεβασμό προς τους δημιουργούς».

-Τι λείπει και τι περισσεύει από την ελληνική μυθοπλασία τη φετινή σεζόν;

«Φέτος η μυθοπλασία είναι ισορροπημένη μεταξύ δράματος και κωμωδίας. Μόνο που οι κωμωδίες είναι, όπως πάντα, υπερβολικές, ειδικά στο παίξιμο, λες και απευθύνονται σε ηλιθίους και λοβοτομημένους. Τα δράματα, έκτος λίγων εξαιρέσεων, είναι φασόν με ξένες σαπουνόπερες. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο μπροστά από τη μυθοπλασία, που κανονικά έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο!».

-Ποια είναι σήμερα η δυναμική του Κινήματος Φτωχών Ελλάδος, που ιδρύσατε το 2018;

«Όπως είπε και ένας πολιτικά λόγιος, πρύτανης – δεν αναφέρω όνομα, άλλα μας τιμά η άποψή του –, η διακήρυξη του κινήματος είναι 20 χρονιά μπροστά. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μπει στο site μας να τη διαβάσει. Είναι μια σελίδα μόνο. Χάρηκα πολύ που σε τελευταία συνέντευξή της η κυρία Καρυστιανού αυτά που είπε είναι σχεδόν λες και διάβασε τη διακήρυξή μας, εννοώ απλή ταύτιση, διότι κάτι άλλοι πολίτικοι ηγέτες μας την έχουν κατακλέψει κατά ενότητες.

Μέχρι και ο κ. Βελόπουλος τελευταία είπε πως είναι το κόμμα των φτωχών. Κυριάκο, όχι, το έμβλημα, το σήμα, το λογότυπο του ΚΦΕ είναι αναγνωρισμένα από τον Άρειο Πάγο. Υπάρχουμε εν δυνάμει στο υπουργείο Εσωτερικόν νόμιμα και κάνεις δεν μπορεί να μας κλέψει ούτε το πορτοκάλι χρώμα, που είναι το χρώμα μας. Εμείς βρισκόμαστε εν ενεργεία, απλώς θέλουμε να μας δώσουν «βήμα», όπως εσείς τώρα, να πούμε τις απόψεις μας! Πήραμε μέρος στις δύο εκλογικές εθνικές αναμετρήσεις του 2023 και στις 22 από τις 66 περιφέρειες που συμμετείχαμε ήρθαμε 10ο κόμμα, από τα 36 που συμμετείχαν, και με μπάτζετ 2.800 ευρώ, παρακαλώ!».

-Πώς βλέπετε γενικά την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα; Πιστεύετε πως οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν ενεργό πολιτικό ρόλο;

«Η τέχνη ψυχαγωγεί διαπαιδαγωγώντας και διαπαιδαγωγεί ψυχαγωγώντας. Στις επάλξεις λοιπόν, διότι διαφορετικά ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα άλλο πάρα ένα άνοστο επιδόρπιο σε ένα μίζερο γεύμα! Καμιά εξουσία δεν αγάπησε την τέχνη, διότι η τέχνη προάγει το πνεύμα!».

-Παρότι είστε χρόνια στο προσκήνιο, έχετε καταφέρει να κρατήσετε την οικογένειά σας μακριά από τα φώτα. Ήταν συνειδητή επιλογή αυτή η «σιωπή» ή απλώς φυσική στάση ζωής;

«Στάση ζωής. Τώρα αν θέλει ο κόσμος, οι αναγνώστες μας, να μάθουν κι άλλα, να τους πληροφορήσουμε πως έχω μία κόρη που υπεραγαπώ, πήρε πτυχίο στη Χημεία και φέτος τελειώνει και την Ψυχολογία με υποτροφία. Ας διαλέξει να κάνει αυτό που θα την ευχαριστεί. Είναι δόγμα οικογενειακό να κάνει ο άνθρωπος αυτό που τον ευχαριστεί!».

-Η σύζυγός σας, Σίσσυ Αλατά, είναι κι αυτή ηθοποιός. Πόσο δύσκολο ή όμορφο είναι δύο καλλιτέχνες να μοιράζονται το ίδιο σπίτι και τις ίδιες αγωνίες της σκηνής;

«Είναι πολύ όμορφο να έχεις τις ίδιες αγωνίες και ενδιαφέροντα, να ανταλλάζεις απόψεις, να δίνεις και να δέχεσαι συμβουλές γύρω από το ίδιο αντικείμενο! Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, γι’ αυτό με τη Σίσσυ είμαστε μαζί τόσες δεκαετίες, από τη σχολή ακόμη και συνεχίζουμε, λες και γνωριστήκαμε προχτές!».

-Η κόρη σας, η Χριστίνα, επέλεξε να μην ακολουθήσει το θέατρο. Πώς νιώθετε για την απόφαση που πήρε;

«Αγαπητέ Ηλία, ξέρεις πολλά απ’ ό,τι βλέπω… Η Χριστίνα θα κάνει ό,τι γουστάρει και θα της προσφέρει χαρά! Αλλά μην αποκλείουμε τίποτα, ακόμα μικρή είναι. Μην τη δούμε έπειτα από πέντε χρονιά να κάνει «Αντιγόνη» στην Επίδαυρο και πάρουμε το αίμα μας πίσω! Εμείς, κληρονομικά, είμαστε απρόβλεπτα άτομα (γέλια)».

Πηγή: espresso-news.gr

Μοναδικές στιγμές ερμηνείας, που… προκάλεσαν και ξεχωριστές εικόνες αποθέωσης, πρόσφεραν οι ερασιτέχνες ηθοποιοί του συλλόγου «Θεατροιζήν» στον Γαλατά Τροιζηνίας φέρνοντας στη σκηνή το διαχρονικό αριστούργημα του Γιώργου Τζαβέλλα, «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα»!

Η θεατρική παράσταση ήταν εξαιρετική με τους συμμετέχοντες από την περιοχή της Τροιζηνίας να κλέβουν την παράσταση. Οι παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν από την Παρασκευή 9 Μαΐου 2025 έως τη Δευτέρα 12 Μαΐου 2025 στο αμφιθέατρο του Γυμνασίου Γαλατά και η αίθουσα ήταν κατάμεστη και τις τέσσερις ημέρες.

Οι στιγμές που πρόσφεραν όλοι οι συντελεστές της παράστασης ήταν λαμπερές, εξαιρετικές και συγκινητικές. Ξεχώρισαν όλοι οι συμμετέχοντες σε μια παράσταση που περνάει πολλά μηνύματα, ένα έργο με ζωντάνια και χιούμορ. Όταν έχεις πάθος στη σκηνή το αποτέλεσμα είναι μοναδικό, ακόμα και εάν μιλάμε για ερασιτέχνες. Η αγάπη για το θέατρο και τον πολιτισμό έδωσε σε όλους δύναμη και πάθος πάνω στη σκηνή, αλλά και πριν, όταν έκαναν πρόβες για την παράσταση. Όλα είχαν ετοιμαστεί από τα… χέρια τους, όπως και η σκηνική επιμέλεια.

Το κοινό ενθουσιάστηκε από όσα έβλεπε, άκουσα, βίωσε, ένιωσε, οι ερασιτέχνες… άγγιξαν τις καρδιές όλων. Και η αίθουσα ήταν γεμάτη από ανθρώπους όλων των ηλικιών. Ένα μοναδικό έργο ήρθε κοντά μας μέσω του θεάτρου και μέσω μοναδικών ερμηνειών αναβίωσαν αξίες, συγκινήσεις και το χιούμορ μιας άλλης εποχής. Οι θεατές γέλασαν και συγκινήθηκαν, έχοντας μπροστά τους στιγμές από μια άλλη εποχή με ζωντάνια και εξαιρετικές ερμηνείες. Ο κόσμος ταξίδεψε σε μια εποχή γεμάτη γοητεία, νιώθοντας τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης.

Εκεί βρέθηκε και ο «Πολίτης Αργολίδας», καθώς ο πολιτισμός έχει ξεχωριστή θέση στις καρδιές μας.

Ο ερασιτεχνικός θεατρικός σύλλογος «Θεατροιζήν» επέστρεψε δυναμικά και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια. Ερασιτέχνες ηθοποιοί έδωσαν… ζωή και «ανάσες» σ’ ένα κλασικό έργο του ελληνικού κινηματογράφου. Αποσπώντας πολλά χειροκροτήματα και αποθέωση από τους θεατές. Δεν είναι τυχαίο ότι άνθρωποι από την Αθήνα παρακολούθησαν την τελευταία παράσταση με στόχο να καλέσουν τα παιδιά από τον Γαλατά να την… ανεβάσουν και στην πρωτεύουσα.

Το διαχρονικό έργο «Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα» καθήλωσε το κοινό ως κινηματογραφική ταινία το 1965, με πρωταγωνιστές τους Μάρω Κοντού και Γιώργο Κωνσταντίνου. Η ομώνυμη ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Γεώργιου Τζαβέλλα και παραγωγή Δαμασκηνός – Μιχαηλίδης, αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές δημιουργίες του ελληνικού κινηματογράφου. Βασισμένη στην ομώνυμη θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη, η ιστορία καταφέρνει να συνδυάσει την κωμωδία με το αισθηματικό δράμα, απεικονίζοντας με μοναδικό τρόπο τη ζωή της μικροαστικής τάξης της Αθήνας στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Το έργο θίγει με ευαισθησία και χιούμορ τα προβλήματα της μεταβαλλόμενης Αθήνας, ενώ παράλληλα εστιάζει στις προκλήσεις των ανθρωπίνων σχέσεων και τις δυσκολίες της καθημερινής συμβίωσης. Μέσα από την ιστορία ενός ζευγαριού, που αντιπροσωπεύει τα ήθη και τις αξίες της εποχής, ο Τζαβέλλας παρουσιάζει έναν ύμνο στην αγάπη, την κατανόηση και την προσπάθεια να ξεπεραστούν τα εμπόδια της ζωής.

To φεστιβάλ Επιδαύρου συμπληρώνει 70 χρόνια τέχνης και ζωής. Θα γιορτάσει φέτος τα γενέθλια με σπουδαία και μεγάλα πράγματα, έχοντας νέα συνεργασία. Σε κάτι που έχει αλλάξει τη μοίρα της περιοχής, όπως ανέφερε ο Δήμαρχος Επιδαύρου, Τάσος Χρόνης. Το Φεστιβάλ Επιδαύρου εγκαινιάζει και τη νέα συνεργασία του με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Η παρουσίαση του προγράμματος του Φεστιβάλ Επιδαύρου για το 2025, έγινε μέσω συνέντευξης Τύπου, στο «The hub events» τη Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου 2025. Το πρόγραμμα παρουσίασε η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ, Κατερίνα Ευαγγελάτου. Ανάμεσα στους ομιλητές ο πρόεδρος του ΔΣ του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, Δημήτρης Πασσάς.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει, όσα αναφέρει το «mytheatro.gr» για την ιστορία του φεστιβάλ, απολαύστε:

Συμπληρώνονται 70 χρόνια φέτος από την καθιέρωση του Φεστιβάλ Επιδαύρου

Λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση και των φετινών Επιδαυρίων, θυμόμαστε την ιστορία σε μια σημαντική επέτειο. Συμπληρώθηκαν φέτος 70 χρόνια λειτουργίας του Φεστιβάλ Επιδαύρου, του θεσμού που εγκαινιάστηκε άτυπα στις 11 Ιουλίου 1954, με την παράσταση «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη και μουσική του Δημήτρη Μητρόπουλου, με πρωταγωνιστή τον νεαρό τότε Αλέκο Αλεξανδράκη. Τα Επιδαύρια καθιερώθηκαν επίσημα πλέον τον επόμενο χρόνο, με την τραγωδία της «Εκάβης» σε σκηνοθεσία του Αλέξη Μινωτή και με την Κατίνα Παξινού στον ομώνυμο ρόλο, η οποία συγκλόνισε με την κορυφαία ερμηνεία της. Πλάι της ξεχώρισαν ο Αλέξης Μινωτής και ο Θάνος Κωτσόπουλος.

Μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Ραδιοπρόγραμμα» του 1955, γίνεται αισθητό το ζωηρό ενδιαφέρον για το καλλιτεχνικό γεγονός εκείνου του καλοκαιριού, με μια σειρά άρθρων για το Φεστιβάλ Επιδαύρου που εγκαινιαζόταν στις 19 Ιουνίου 1955, με την «Εκάβη» του Ευριπίδη. Αναφερόμενα στην εναρκτήρια αυτή παράσταση του Φεστιβάλ, μεταξύ άλλων, εξαίρουν την άρτια διοργάνωση και την υπέρβαση οργανωτικών δυσχερειών, μιας και όπως γράφει ο Αχιλλέας Μαμάκης (τευχ. 265, 26 Ιουνίου – 2 Ιουλίου 1955): «Θύμιζαν..Νέα Υόρκη την Κυριακή το απόγευμα οι δρόμοι που οδηγούσαν από την Αθήνα στην Επίδαυρο..τόσος ήταν ο τροχαίος συναγερμός που μονάχα στην Αμερική θυμάμαι να ξαναείδα τόσο μεγάλη και τέτοια συνεχή και αδιάκοπη κίνηση τροχών. ..Σπάνια καλλιτεχνικό θέαμα προσείλκυσε στον τόπο μας τόσο ζωηρό ενδιαφέρον και δεν θυμάμαι να οργανώθηκε υπαίθρια παράσταση έξω των Αθηνών με τέτοια κοσμοσυρροή και τέτοια τάξι.». Σχεδόν δυόμιση χιλιάδες αυτοκίνητα ιδιωτικά, λεωφορεία και φορτηγά είχαν συρρεύσει στον χώρο γύρω από το αρχαίο θέατρο και 15 χιλιάδες περίπου θεατές κατέκλυσαν τις κερκίδες για να παρακολουθήσουν την πρεμιέρα της «Εκάβης» που άνοιγε το Φεστιβάλ.

Αντίστοιχα ο Διονύσιος Ρώμας αναφέρει: «Μια από τις επιτυχημένες πρωτοβουλίες ήταν και το ράντισμα της μη ασφαλτοστρωμένης διαδρομής Παληάς Επιδαύρου-Ασκληπιείου με ένα ειδικό υγρό που εξουδετερώνει τη σκόνη. Έτσι μια μεγάλη αφορμή αταξίας που χρωστιότανε στην προσπάθεια ξεπεράσματος των αυτοκινήτων μεταξύ τους, προς αποφυγήν..αλευρώματος, εξέλειψε». Και συνεχίζει: «Όπως και να έχει το πράγμα, η τάξις στην Επίδαυρο κατά τα εγκαίνια του Φεστιβάλ υπήρξε παραδειγματική και προξένησε…κατάπληξη στους «ειδικούς και πεπειραμένους». (τευχ. 266, 3-9 Ιουλίου 1955).

Τονίζεται ακόμη η εισπρακτική επιτυχία του γεγονότος και διαφαίνεται η αισιοδοξία για τη συμβολή του νέου θεσμού, μαζί με το Φεστιβάλ Αθηνών που θα εγκαινιαζόταν το ίδιο καλοκαίρι, στην τουριστική ανάπτυξη της χώρας.

Η έναρξη των Επιδαυρίων πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, 19 Ιουνίου 1955, με την πρεμιέρα της τραγωδίας του Ευριπίδη «Εκάβη». Το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) κάλυψε το μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός, με την αποστολή ειδικού συνεργείου εξωτερικών μεταδόσεων της Υπηρεσίας Επικαίρων στην Επίδαυρο και τη μετάδοση το βράδυ της 19ης Ιουνίου, ηχογραφημένων αποσπασμάτων με τις χαρακτηριστικότερες σκηνές του αρχαίου δράματος, που προέρχονταν από τη γενική δοκιμή.

Η μετάδοση έγινε από το Εθνικό Πρόγραμμα στο πλαίσιο της εκπομπής του ΕΙΡ «Το γεγονός της ημέρας». Προλογίζει ο διευθυντής Εκπομπών και Προγράμματος του ΕΙΡ Διονύσιος Ρώμας, ο οποίος χαιρετίζει το γεγονός. Ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Επικαίρων Δημήτρης Χρονόπουλος περιγράφει από το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου τη βραδιά της έναρξης του Φεστιβάλ και μεταδίδει απευθείας, σε ενθουσιώδη ατμόσφαιρα, τις λεπτομέρειες της εκδήλωσης, τους επίσημους παρευρισκόμενους, καθώς και τις τεχνικές προετοιμασίες τόσο για την υλοποίηση της παράστασης όσο και για την ραδιοφωνική μετάδοση. Δίνει επίσης πληροφορίες για το πρόγραμμα του Φεστιβάλ και τους συντελεστές της διοργάνωσης.

Χάρη στην ραδιοφωνική κάλυψη του γεγονότος δόθηκε η δυνατότητα σε πλήθος ακροατών, ακόμη και σε ομογενείς, να έρθουν σε επαφή με το κορυφαίο γεγονός μέσω των εκπομπών του σταθμού από τις ειδικές μεταδόσεις της Υπηρεσίας Επικαίρων αλλά και από σχετικά αφιερώματα και συνεντεύξεις στο πλαίσιο της εκπομπής «Το Θέατρο στο Μικρόφωνο» του Αχ. Μαμάκη. Την απήχηση, και μέσω της ραδιοφωνικής μετάδοσης, των παραστάσεων που δόθηκαν στην Επίδαυρο, μαρτυρούν τα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα και γράμματα προς την Κατίνα Παξινού από ακροατές του ραδιοφώνου.

Ακούστε εδώ το Μοιρολόι από την Εκάβη του Ευριπίδη, με την Κατίνα Παξινού

Μετάφραση: Απόστολος Μελαχρινός. Σκηνοθεσία: Αλέξης Μινωτής Ο.Ε.Θ. Βασιλικό Θέατρο. Πρώτη παράσταση Ιούνιος 1955 Φεστιβάλ Επιδαύρου.
Επαιξαν: Κατίνα Παξινού (Εκάβη) Αλέκος Αλεξανδράκης (Πολύδωρος) Αννα Συνοδινού (Πολυξένη) Αλέξης Μινωτής Ταλθύβιος) Θάνος Κωτσόπουλος (Πολυμήστωρ)

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου (καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου) γράφει στο «aefestival.gr»:

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου συμπληρώνει φέτος 70 χρόνια λειτουργίας. Αυτές τις επτά δεκαετίες αδιάκοπης καλλιτεχνικής δραστηριότητας και δημιουργικής συνομιλίας με την εγχώρια όσο και με τη διεθνή σκηνή θελήσαμε να τιμήσουμε με μια σειρά ξεχωριστών και μεγάλης κλίμακας έργων, τα οποία εντάξαμε στο πρόγραμμά μας.

Σήμερα έχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε το πρόγραμμα της Επιδαύρου, το οποίο θα περιλαμβάνει οκτώ γεγονότα. Θα δούμε τέσσερις παραγωγές και συμπαραγωγές του Φεστιβάλ, παραστάσεις με τη σφραγίδα των δύο εθνικών μας θεάτρων αλλά και δύο ανεξάρτητες παραγωγές. Αξίζει να σημειωθεί ότι επτά από τα οκτώ έργα θα κάνουν την πρεμιέρα τους στην Επίδαυρο.

Tο κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει Παγκόσμιες Πρεμιέρες από κορυφαίους σκηνοθέτες σε μνημειώδη έργα του Αρχαίου Δράματος, Διεθνείς συμπαραγωγές και νέα έργα εμπνευσμένα από το Αρχαίο Δράμα, γραμμένα από διακεκριμένους σύγχρονους δημιουργούς, στο πλαίσιο του Κύκλου Contemporary Ancients, το ντεμπούτο σημαντικών σκηνοθετών στο αργολικό θέατρο αλλά και μια ξεχωριστή βραδιά συμφωνικής μουσικής, κατ’ εξαίρεσιν στην Επίδαυρο.

Θα ήθελα να υπογραμμίσω για άλλη μια φορά πόσο σημαντικό θεωρούμε να παρουσιάζονται στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου έργα που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για τον χώρο αυτόν. Φέτος, με αφετηρία τον εορτασμό του επετειακού μας έτους, εντάσσουμε στο πρόγραμμά μας τέσσερις ξεχωριστές παραγωγές – τρεις θεατρικές παραστάσεις και μία συναυλία – που θα κάνουν πρεμιέρα στην Επίδαυρο, ενώ πολλές από αυτές θα παρουσιαστούν αποκλειστικά εκεί και δεν θα περιοδεύσουν.

Τέτοια μοναδικά έργα είναι ιδιαίτερης πολυπλοκότητας τόσο σε επίπεδο καλλιτεχνικού σχεδιασμού όσο και υλοποίησης. Και δεν θα ήμασταν σε θέση να τα παρουσιάζουμε σήμερα με υπερηφάνεια, εάν, πέραν της υποστήριξης του Υπουργείου Πολιτισμού, σταθερού συνοδοιπόρου στο όραμά μας, δεν είχαμε την εξαιρετικά γενναιόδωρη προσφορά ενός μεγάλου δωρητή.

Ανακοινώνουμε λοιπόν με χαρά τη συνεργασία μας με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Μεγάλο Δωρητή του Επετειακού Προγράμματος στην Επίδαυρο. Χάρη στην πολύτιμη αρωγή και την ευγενική υποστήριξή του, πραγματοποιούμε φέτος σπουδαίες παραγωγές και συμπαραγωγές, παρουσιάζοντας στο κοινό της Επιδαύρου κορυφαίους Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες από τον χώρο του θεάτρου και της λόγιας μουσικής, πεδία που έφερε στο προσκήνιο το Φεστιβάλ κατά τα 70 συναπτά έτη πρωταγωνιστικής παρουσίας του στην πολιτιστική ζωή του τόπου μας.

Εβδομήντα χρόνια Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, 70 χρόνια Πολιτισμού. Αντιμετωπίζουμε το πολιτιστικό αγαθό ως τόπο συνάντησης και σημείο σύνδεσης ανθρώπων και κοινοτήτων. Το Φεστιβάλ αφουγκράζεται σημαντικά ζητήματα της εποχής μας και συνομιλεί με το κοινό, όχι μόνο μέσα από τις σύγχρονες θεματικές των παραστάσεων που παρουσιάζονται, αλλά και μέσα από ξεχωριστές πρωτοβουλίες, που αυτή η επέτειος μας δίνει την ευκαιρία να αναδείξουμε.

Με την ευκαιρία της παρουσίασης του προγράμματος στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου για το καλοκαίρι του 2025, αλλά και στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου για τον Ιούλιο (το πρόγραμμα του Αυγούστου στη Μικρή Επίδαυρο είναι αμιγώς μουσικό και θα ανακοινωθεί προσεχώς, μαζί με το πρόγραμμα του Φεστιβάλ στην Αθήνα), σημειώνουμε ακόμα μία φορά τους βασικούς πυλώνες του Φεστιβάλ Επιδαύρου, πυλώνες που αποτελούν τον πυρήνα των στόχων μας κατά τα τελευταία χρόνια.

Επίδαυρος σημαίνει Φεστιβάλ. Και Επίδαυρος σημαίνει Αρχαίο Δράμα. Επίκεντρο του προγραμματισμού μας και σταθερός πρωταγωνιστής παραμένει το Αρχαίο Δράμα και η μετεξέλιξή του μέσα στα χρόνια.

Το Φεστιβάλ εγκαθιδρύει πρωτοβουλίες με στόχο την έρευνα και τον γόνιμο διάλογο γύρω από την παράδοση του είδους. Ένας θεσμός με 70 χρόνια ιστορίας οφείλει να έχει στραμμένο το βλέμμα του στο μέλλον, ακόμα κι αν χρειάζεται να παίρνει ρίσκα και να τολμάει.

Αποστολή μας είναι η σύνδεση της κληρονομιάς του Αρχαίου Δράματος με τις σύγχρονες παραστατικές φόρμες και δραματουργικές αναζητήσεις, και όχι η μουσειακή αναπαράσταση μιας εικασίας για το ποια ήταν κάποτε η μορφή αυτών των έργων/παραστάσεων. Στόχος μας είναι η δημιουργία θεατρικών γεγονότων που να αφορούν τον σύγχρονο θεατή και να εξελίσσουν την οπτική του – στον κόσμο και στην τέχνη.

Προς την κατεύθυνση αυτή καταβάλλουμε στοχευμένες προσπάθειες και έχουμε προχωρήσει σε στρατηγικές δράσεις για την ενίσχυση της σύγχρονης δραματουργίας σε διάλογο με τα αρχαία κείμενα. Κείμενα που εξακολουθούν να έχουν απήχηση στο σήμερα και μας καλούν να μη σταματήσουμε να είμαστε τολμηροί στην ανάγνωσή τους.

Από τις πλέον αναγνωρίσιμες ενέργειες σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι ο Κύκλος Contemporary Ancients, που αφορά την ανάθεση συγγραφής και σκηνοθεσίας και την έκδοση θεατρικών έργων με αφετηρία το Αρχαίο Δράμα. O κύκλος αυτός, που φέτος κλείνει αισίως πέντε χρόνια ζωής, σχεδιάστηκε ειδικά για την Επίδαυρο – τόσο για το Αρχαίο Θέατρο, όσο και για το Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, όπου παρουσιάστηκαν από το 2021 έως το 2024 δεκατρία νέα έργα. Τα έργα αυτά εκδόθηκαν και έχουν αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά της θεατρικής σειράς του Φεστιβάλ. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε κάποιους από τους διακεκριμένους συγγραφείς και δημιουργούς που μέσα στα τελευταία χρόνια ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και συνέθεσαν έργα για τον κύκλο αυτόν: Μάγια Τσάντε, Τιάγκο Ροντρίγκες, Αλεξάνδρα Κ., Χρήστος Χωμενίδης, Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης, Αμάντα Μιχαλοπούλου, Βίβιαν Στεργίου, Γιάννης Μαυριτσάκης κ.ά.

Ο Κύκλος Contemporary Ancients φέτος διευρύνεται σημαντικά, με περισσότερα έργα αλλά και περισσότερα είδη. Εκτός από τη δημιουργία του Ουαζντί Μουαουάντ στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, ο φετινός μας Ιούλιος στη Μικρή Επίδαυρο αφιερώνεται πλήρως στους στόχους του Κύκλου. Αρχίζει με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα – Studio Residency Πάροδος και συνεχίζει με πέντε έργα εμπνευσμένα από το Αρχαίο Δράμα. Πρόκειται για έργα όχι μόνο θεατρικά, αλλά και μουσικοθεατρικά και κινηματογραφικά. Νιώθουμε φέτος ότι ο κύκλος περνάει σε νέα, πιο ελεύθερη φάση, με δημιουργική μείξη καλλιτεχνικών ειδών και γλωσσών, που πάντοτε βέβαια έχουν αφετηρία τους το Αρχαίο Δράμα και την κληρονομιά του σήμερα.

Εκτός όμως από τα καινούρια έργα που δημιουργούνται με αφετηρία κι έμπνευση τον Μύθο και το Αρχαίο Δράμα, επιδίωξή μας είναι και η συστηματική πρόσκληση διακεκριμένων σκηνοθετών από το εξωτερικό, εκπροσώπων των νέων καλλιτεχνικών γλωσσών και της ευρωπαϊκής θεατρικής παράδοσης, να εργαστούν με ταλαντούχους ηθοποιούς και καλλιτεχνικούς συντελεστές από την Ελλάδα. Αυτή η πρωτοβουλία, που συνεχίζεται και φέτος για τρίτη χρονιά (Κάστορφ το 2023, Κουλιάμπιν το 2024), μπολιάζει δημιουργικά την καλλιτεχνική κοινότητα του τόπου μας και ανοίγει διαύλους επικοινωνίας με τις διεθνείς σκηνές.

Τρίτος πόλος στη σύνδεση σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας και Αρχαίου Δράματος είναι τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα: Οι Μικροί Ιχνευτές, θεατροπαιδαγωγικό πρόγραμμα στην Επίδαυρο, η Πάροδος – ερευνητικό διακαλλιτεχνικό πρόγραμμα για τη νέα δραματουργία στο Αρχαίο Δράμα, το οποίο πραγματοποιείται στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου και το πρόγραμμα Open Plan, που συνεχίστηκε και φέτος για τέταρτη χρονιά με πολύ δημιουργικές εκπαιδευτικές δράσεις με έμπνευση το Αρχαίο Δράμα, επεκτείνοντας για ακόμα μια χρονιά τη δραστηριότητα του Φεστιβάλ και κατά τους χειμερινούς μήνες.

Η πλατφόρμα Open Plan έμεινε και φέτος πιστή στη Μόδα, την Κεραμική και τον Χορό, αλλά μας προσκάλεσε ν’ ανακαλύψουμε επίσης το μαγικό σύμπαν του Χαρτιού και των ιδιαίτερων τεχνών και τεχνικών του. Φέτος εμπνευστήκαμε από τον Διόνυσο και τον Απόλλωνα, αρχετυπικές μορφές που εκφράζουν τη δίνη των αντιθέσεων. Αντλώντας έμπνευση από το λαμπρό και παντοδύναμο θεϊκό δίδυμο που συναντάμε σε ανεξάντλητα μυθολογικά επεισόδια και επανειλημμένα στο Αρχαίο Δράμα, τα εργαστήρια του Open Plan μάς πρόσφεραν και φέτος στιγμές δημιουργικής έκφρασης και φαντασίας.

Το αναλυτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου για το 2025, με περισσότερες από 90 διεθνείς και εγχώριες παραγωγές Θεάτρου, Χορού, Μουσικής, αλλά και με κινηματογραφικές ταινίες, συζητήσεις, εικαστικές εγκαταστάσεις και video art σε όλους τους χώρους, θα έχουμε τη χαρά να σας το παρουσιάσουμε στη μεγάλη συνέντευξη τύπου στις αρχές Απριλίου!

«Το μήνυμα μου είναι να παραμείνουμε αισιόδοξοι, να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε καθημερινά αυτά που θέλουμε και αξίζουμε! Πιστεύω ότι η σύγχρονη γυναίκα βρίσκεται σε μια περίοπτη θέση, είναι πιο δυναμική ακόμα και από τους άντρες πολλές φορές, και υπάρχουν ευκαιρίες ανέλιξης, τις οποίες πρέπει να αδράξει!!!». Λόγια με ξεχωριστή σημασία, που φιλοξενήθηκαν στην ηλεκτρονική ενημερωτική σελίδα «Ματιές στο Γυναικείο Ποδόσφαιρο» και ανήκουν σε μια μαχητική και συνάμα όμορφη γυναίκα, η οποία έχει μάθει να «μιλάει» κυρίως με τα έργα της και να ξεχωρίζει μέσα και απ’ τους αγώνες της.

Η Αναστασία Σιαχάμη μπορεί άνετα να «τιμηθεί» για όσα έχει προσφέρει, όχι απλά στον χώρο της διαιτησίας, με την παρουσία της από πλευράς μας στην ενότητα «Το πρόσωπο της εβδομάδας», έχοντας επιστρέψει, πλέον, ως διαιτητής στα γήπεδα της Αργολίδας. Βλέπετε, από το 2020 εργάζεται ως θεατρολόγος αναπληρώτρια σε Δημοτικά Σχολεία και αυτή τη σεζόν παράγει έργο στον συγκεκριμένο τομέα σε παιδιά της περιοχής μας.

Συλλέγοντας στοιχεία για την αξιολογημένη και καταξιωμένη (τίτλους που έχει κερδίσει με το… σπαθί της) διαιτητή από την Αργολίδα (κατάγεται από το Άργος και διαμένει στο Ναύπλιο) μπορεί να διακρίνει κάποιος το ανήσυχο και φιλοσοφικό της πνεύμα… Πώς μπορεί να εξηγηθεί ότι έχει «κατακτήσει», εκτός από τον χώρο του ποδοσφαίρου, «γήπεδα», τα οποία ανήκουν στον πολιτισμό, όπως το θέατρο, η μουσική, φωτογραφία κ.α.

Ως γυναίκα θα μπορούσε να πει, όποιος τη γνωρίζει, ότι… αποθεώνει το φύλο της, ούσα μια αξιόμαχη εκπρόσωπό του, που διατηρεί τις αξίες και την παράδοση. Το στοιχείο που την χαρακτηρίζει είναι ότι δεν εγκαταλείπει, ακόμα και εάν βρεθεί σε δύσκολη θέση, τις προσπάθειες που κάνει για να πετύχει τους στόχους που έχει θέσει. Έτσι, καταφέρνει να τους εκπληρώσει, ούσα και μια προσωπικότητα που ακολουθεί την καρδιά της. Πάντα με ξεχωριστό ενδιαφέρον και για τα παιδιά, αφού την ενδιαφέρει πολύ να «γεννηθεί» ένας ακόμα καλύτερος κόσμος.

Καλύτερες ημέρες θέλει και στο ποδόσφαιρο, άθλημα που αγαπάει. Χαρακτηριστικά τα λόγια της από τη συμμετοχή της στο Champions League ακρωτηριασμένων ποδοσφαιριστών (Amputee Football) στο Σασουόλο της Ιταλίας: «Ήταν μια πολύ καλά οργανωμένη διοργάνωση με άρτιες εγκαταστάσεις! Στο εξωτερικό το ποδόσφαιρο είναι πολιτισμός!»…

Η Αναστασία Σιαχάμη, όπως μπορεί να διαβάσει κάποιος και στη συνέντευξή της, στην ηλεκτρονική ενημερωτική σελίδα «Ματιές στο Γυναικείο Ποδόσφαιρο», αγαπούσε το ποδόσφαιρο από πολύ μικρή. Έπαιζε μπάλα στο σχολείο της, εκείνη την εποχή, δεν υπήρχαν γυναικείες ομάδες για να βρει… στέγη για τη συγκεκριμένη «αγάπη» της. Τελικά, κατάφερε να κάνει τα πρώτα της ποδοσφαιρικά βήματα στον Φείδωνα Άργους, φτάνοντας να παίξει σε επίπεδο Γ’ Εθνικής. Υπηρετώντας το ποδόσφαιρο, της… γεννήθηκε το «μικρόβιο» να γίνει διαιτητής. Στους αγώνες είδε για πρώτη φορά γυναίκες διαιτητές και της άρεσε η ιδέα να προσφέρει… δικαιοσύνη σε διαγωνιζόμενες ομάδες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κάνει την εγγραφή της σε σχολή διαιτησίας το 2015.

«Γήπεδο», που όχι απλά… σκόραρε, αλλά κατέκτησε «τίτλους». Η Αναστασία Σιαχάμη θεωρείται, πλέον, μία από τις αξιολογημένες διαιτητές στη χώρα μας. Η νεαρή ρέφερι ανήκει στην ΕΠΣ Αργολίδας, διευθύνει αγώνες τοπικών πρωταθλημάτων του νομού μας, όλες τις κατηγορίες γυναικείων πρωταθλημάτων, ενώ είναι αξιολογημένη γυναίκα διαιτητής Α’ Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών από το 2019. Ως διεθνής διαιτητής έχει συμμετάσχει σε Τουρνουά Ακρωτηριασμένων Ποδοσφαιριστών (Amputee Football) και στην Κρακοβία της Πολωνίας, εκτός από το Champions League στο Σασουόλο της Ιταλίας, ενώ έχει λάβει μέρος και σε ματς Nations Laegue στο Βέλγιο. Ξεχωριστή η στιγμή που βρέθηκε ως 4η διαιτητής σε διεθνή φιλικό αγώνα μεταξύ της Εθνικής Ελλάδος Γυναικών και της αντίστοιχης του Βελγίου.

Η Αναστασία Σιαχάμη έχει κατακτήσει… Champions League με όσα έχει καταφέρει στον πολιτισμό και ειδικά στον χώρο του θεάτρου, ούσα παράλληλα μέλος της Δημοτικής Φιλαρμονικής Ναυπλίου!

Σημειώστε ότι μιλάμε για διαιτητή που είναι απόφοιτος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου με άριστα, στο ίδιο τμήμα, με θέμα Δραματική Τέχνη και Παραστατικές Τέχνες στην Εκπαίδευση και τη Δια Βίου Μάθηση-Master in Drama. Έχοντας πραγματοποιήσει μεταπτυχιακά στην Ειδική Αγωγή στο πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Επίσης, σπούδασε για ένα Ακαδημαϊκό Έτος στη σχολή Escola Superior Artistica do Porto (ESAP) στην Πορτογαλία μέσω του προγράμματος «Erasmus». Εργάστηκε, ακόμα, στα «Ιδιωτικά Εκπαιδευτήρια “Αυτενεργώ”» στην πόλη του Άργους 2017-2019. Από το 2020 εργάζεται ως Εκπαιδευτικός Θεατρικής Αγωγής και έχει θητεύσει σε Δημοτικά Σχολεία της Αργολίδας, της Λακωνίας και της Ηλείας.

Από το 2016 συνεργάστηκε ως ηθοποιός και θεατρολόγος με το «Προσκήνιο», εταιρεία παραγωγής θεαμάτων με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Σπηλιώτη. Έχει παίξει σε παραστάσεις που ανέβηκαν στο Ηρώδειο, στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στο Μέγαρο Μουσικής, αλλά και σε άλλα θέατρα της Ελλάδας. Η Αναστασία Σιαχάμη έχει λάβει μέρος σε τηλεοπτικές σειρές, όπως το «Κόκκινο Ποτάμι» του Μανούσου Μανουσάκη και το «Καφέ της Χαράς» του Χάρη Ρώμα, έχει παίξει στο ντοκιμαντέρ «Η γέννηση ενός Έθνους-Κράτους», που φιλοξενήθηκε στο «Cosmote History».

Η Αναστασία Σιαχάμη δεν έχει κρύψει ότι θέλει να παραμείνει στην εκπαίδευση και να διδάσκει θέατρο, είναι κάτι που αγαπάει, ενώ τα παιδιά της δίνουν μεγάλη χαρά και ζωντάνια. Πάντα θα προσπαθεί να φτάσει ακόμα πιο ψηλά και στον χώρο της διαιτησίας. «Οι προοπτικές για μια γυναίκα διαιτητή είναι, πλέον, καλές και στη χώρα μας σε συνεργασία με την UEFA, αρκεί να δουλεύεις γι’ αυτό», έχει τονίσει πάντα με χαμόγελο, έχοντας χαμηλούς τόνους, προσπαθώντας να «μιλάει» με την απόδοσή της μέσα στους αγωνιστικούς χώρους… Όπως σ’ εκείνο τον αγώνα στο Ηλιόκαστρο, όταν αυτή ως διαιτητής και οι βοηθοί της, παρέλαβαν λουλούδια από τους ανθρώπους του ΟΦΗ, τιμώντας την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας…

Έχει τρέλα και με τη φωτογραφία και θέλει κάθε στιγμή, που… απαθανατίζει για τη ζωή της, ούσα η ίδια πρωταγωνίστρια, να είναι φωτεινή και γεμάτη ενέργεια.

Φωτογραφίες: Facebook